#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
25/04/2010 21:11
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Φόβοι γενικής κατάρρευσης



Φόβους για γενική κατάρρευση της οικονομίας, προτού προλάβει να ενεργοποιηθεί ο μηχανισμός στήριξης, εκφράζουν πολλοί οι οποίοι βλέπουν ότι υπάρχει μεγάλη κωλυσιεργία στη λήψη αποφάσεων, τόσο από την Ελλάδα όσο και από Ευρωπαίους. Με τους Γερμανούς να θεωρούνται δεδομένοι ως προς την σκληρή στάση που κρατούν, η έκπληξη ήρθε από μια... φίλη της Ελλάδας, τη Γαλλίδα υπουργό, Κ. Λαγκάρτ η οποία είπε ότι μόλις δούμε ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να αποπληρώσει τα χρέη της, θα πατήσουμε φρένο στη χρηματοδότηση. Με λίγα λόγια εκφράζει αμφιβολίες για το πόσο η χώρα μας μπορεί να ανταποκριθεί στο σκληρό πρόγραμμα δημοσιονομικής πειθαρχίας που θα της επιβληθεί και ανησυχεί και η ίδια ότι μπορεί να πτωχεύσουμε.

Το κλίμα ανησυχίας εντείνεται και στο εσωτερικό της χώρας, κυρίως διότι ο κόσμος δεν ξέρει πώς να αντιμετωπίσει τον μπαμπούλα του ΔΝΤ. Κάποιες φήμες κάνουν λόγο για αναλήψεις εκατομμυρίων από τις καταθέσεις σε τράπεζες και ήδη οι τραπεζίτες έχουν αρχίσει να ανησυχούν σφόδρα.

Από την άλλη, αυξάνεται ο αριθμός των πολιτών που δεν έχει να πληρώσει τις δόσεις των δανείων του. Τα “κόκκινα” δάνεια θα ξεπεράσουν το 10% φέτος, κάτι που σημαίνει ότι το πρόβλημα στην πραγματική οικονομία είναι πολύ μεγάλο.

Αν σε όλα αυτά προστεθεί η πρόβλεψη ότι μέχρι να ενεργοποιηθεί ο μηχανισμός στήριξης (πιθανότατα μετά τις εκλογές της 9ης  Μαίου στη Γερμανία) τα spreads και οι πιέσεις των αγορών θα πιάσουν κόκκινο, αντιλαμβάνεται κανείς ότι ο κλοιός στενεύει, ο βρόχος γίνεται όλο και πιο σφιχτός.

Οι καθησυχαστικές δηλώσεις του Γ. Παπακωνσταντίνου από τις ΗΠΑ δεν γίνονται πλέον πιστευτές από κανέναν και οι πολίτες βρίσκονται πλέον μπροστά σε ένα ψυχολογικό κραχ, εκτός φυσικά από το οικονομικό.

Κομβικό σημείο για την πολιτική και κοινωνική σταθερότητα (ή αστάθεια) της χώρας θα είναι ο Σεπτέμβριος όταν θα έχουν κατασταλάξει στις απολύσεις, τις περικοπές μισθών στο ιδιωτικό τομέα, το ψαλίδι στις συντάξεις. Οπότε το φετινό φθινόπωρο θα έχει πολύ... καύσωνα.

 (Δείτε και την προηγούμενη ανάρτηση για τον Παπαδήμο)

ΣΧΟΛΙΑ

  1. archaeopteryx avatar
    archaeopteryx 25/04/2010 21:38:56

    Αναχρηματοδότηση τον Μάϊο, με τέτοιο κλίμα (που ξεκίνησε ο φίλος μας ο ΓΑΠ καλή του ώρα, to fuin;opvro, θα αρχίσω και εγώ να τον λέω "το GAP" και που συνέχισε η Κατσέλη, και ξανά ο ΓΑΠ), δεν νοείται, θα γελάσουν και οι κλητήρες. Ενεργοποίηση της Στήριξης επίσης χλω΄μό. Ήδη μας έχει ενεργηθεί η Μέρκελ που είπε "να δούμε πρώτα και μετά και βλέπουμε μετά το ΔΝΤ" και σιγά μην δώσει. Ξεχνάμε ότι οι Γερμανοί με το ζόρι σύρθηκαν να επιτρέψουν ρευστότητα όταν οι αγορές κατέρρεαν το φθινόπωρο του 2008;

    Κοινώς βλέπω αδιέξοδο, και είμαι περίεργος τι θα την πούνε την επόμενη φάση...

    Don't cry for me Argentina
    The truth is I never left you
    All through my wild days
    My mad existence
    I kept my promise
    Don't keep your distance

    And as for fortune, and as for fame
    I never invited them in
    Though it seemed to the world they were all I desired

    They are illusions
    They are not the solutions they promised to be
    The answer was here all the time
    I love you and hope you love me

    Don't cry for me Argentina

    κοίτα τώρα τι θυμήθηκα...

  2. (A)θανάσης avatar
    (A)θανάσης 25/04/2010 22:19:39

    Εσύ είσαι πιο ονειροπαρμένος κι απ΄τον tiramola!!!
    ΞΥΠΝΑ ΡΕΕΕΕ!!!

    • tiramola avatar
      tiramola @ (A)θανάσης 25/04/2010 22:24:25

      Και πέσε ότι ξυπνήσαμε Θανάση...
      Μετά?

      • (A)θανάσης avatar
        (A)θανάσης @ tiramola 25/04/2010 22:43:48

        http://www.epicurus2day.gr/index.php/economicsystem/176-2010-04-22-22-31-49

    • archaeopteryx avatar
      archaeopteryx @ (A)θανάσης 25/04/2010 22:37:05

      φίλε "τ", κανείς μας δεν ξέρει το μετά. Οι πιο παλιοί θυμούνται την κατοχή, ή την δεκαετάι του '50. Η γεωγραφία μας μας κάνει ξεχωριστούς (να ένα "αισιόδοξο" κομμάτι: http://www.nytimes.com/2010/04/25/opinion/25kaplan.html)

      Είμαστε μισοχρεοκοπημένοι για περίπου τα μισά χρόνια της ύπαρξής μας από το 1829. Αλλά σε πολλά μοιάζουμε με την Φινλανδία που είναι "θαύμα¨. Κατι δεν σου λέει αυτό;

      • t avatar
        t @ archaeopteryx 25/04/2010 23:17:53

        Page Not Found

      • archaeopteryx avatar
        archaeopteryx @ archaeopteryx 25/04/2010 23:22:48

        ωχ συγνώμη, έχουν γίνει συνδρομητικοί οι ΝΥΤ, θα δω αν μπορώ να το στείλω στον factorx

      • Αγανάκτηση avatar
        Αγανάκτηση @ archaeopteryx 25/04/2010 23:27:44

        THE debt crisis that caused Greece to ask for an international bailout on Friday has been attributed to many things, all economic: Greece’s budget deficits, its lack of transparency and its over-the-top corruption, symbolized by the words “fakelaki,” for envelopes containing bribes, and “rousfeti,” political favors. But there is a deeper cause for the Greek crisis that no one dares mention because it implies an acceptance of fate: geography.

        Greece is where the historically underdeveloped worlds of the Mediterranean and the Balkans overlap, and this has huge implications for its politics and economy. For northern Europe to include a country like Greece in its currency union is a demonstration of how truly ambitious the European project has been all along. Too ambitious, perhaps, many Germans and other Northern Europeans are now thinking.

        That Europe’s problem economies — Greece, Italy, Spain and Portugal — are all in the south is no accident. Mediterranean societies, despite their innovations in politics (Athenian democracy and the Roman Republic) were, in the words of the 20th-century French historian Fernand Braudel, defined by “traditionalism and rigidity.”

        The relatively poor quality of Mediterranean soils favored large holdings that were, perforce, under the control of the wealthy. This contributed to an inflexible social order, in which middle classes developed much later than in northern Europe, and which led to economic and political pathologies like statism and autocracy. It’s no surprise that for the last half-century Greek politics have been dominated by two families, the Karamanlises and the Papandreous.

        It is also no accident that the budding European super-state of our era is concentrated in Europe’s medieval core, with Charlemagne’s capital city, Aix-la-Chapelle (now Aachen, Germany), still at its geographic center — close by the European Union power nexus of Brussels, The Hague, Maastricht in Holland and Strasbourg, France. This stretch of land, the spinal column of Old World civilization, is Europe’s richest sea and land interface.

        The Low Countries, with their openness to the great ocean and wealth of protected rivers and waterways inland, were ideal for trade, movement and consequent political development. The loess soil is dark and productive, even as the forests provided a natural defense. European antiquity was defined by the geographic hold of the Mediterranean, but as Rome lost its hinterlands, history moved north.

        It is not only the division between north and south that bedevils Europe. In the fourth century, the Roman Empire split into western and eastern halves, with dueling capitals at Rome and Constantinople. Rome’s western empire gave way to Charlemagne’s kingdom and the Vatican: Western Europe, that is. The eastern empire, Byzantium, was populated mainly by Greek-speaking Orthodox Christians, and then by Muslims after the Ottoman capture of Constantinople in 1453.

        The Carpathian Mountains, which run northeast of the former Yugoslavia and divide Romania into two parts, partly reinforced this boundary between Rome and Byzantium, and later between the prosperous Hapsburg Empire in Vienna and the poorer Turkish Empire in Constantinople. Greece is far more the child of Byzantine and Turkish despotism than of Periclean Athens.

        In antiquity Greece was the beneficiary of geography, the antechamber of the Near East — the place where the heartless systems of Egypt and Mesopotamia could be softened and humanized, leading to the invention of the West, so to speak. But in today’s Europe, Greece finds itself at the wrong, “orientalized” end of things. Yes, it is far more stable and prosperous than places like Bulgaria and Kosovo, but only because it was spared the ravages of Soviet-style communism.

        THE debt crisis that caused Greece to ask for an international bailout on Friday has been attributed to many things, all economic: Greece’s budget deficits, its lack of transparency and its over-the-top corruption, symbolized by the words “fakelaki,” for envelopes containing bribes, and “rousfeti,” political favors. But there is a deeper cause for the Greek crisis that no one dares mention because it implies an acceptance of fate: geography.

        Greece is where the historically underdeveloped worlds of the Mediterranean and the Balkans overlap, and this has huge implications for its politics and economy. For northern Europe to include a country like Greece in its currency union is a demonstration of how truly ambitious the European project has been all along. Too ambitious, perhaps, many Germans and other Northern Europeans are now thinking.

        That Europe’s problem economies — Greece, Italy, Spain and Portugal — are all in the south is no accident. Mediterranean societies, despite their innovations in politics (Athenian democracy and the Roman Republic) were, in the words of the 20th-century French historian Fernand Braudel, defined by “traditionalism and rigidity.”

        The relatively poor quality of Mediterranean soils favored large holdings that were, perforce, under the control of the wealthy. This contributed to an inflexible social order, in which middle classes developed much later than in northern Europe, and which led to economic and political pathologies like statism and autocracy. It’s no surprise that for the last half-century Greek politics have been dominated by two families, the Karamanlises and the Papandreous.

        It is also no accident that the budding European super-state of our era is concentrated in Europe’s medieval core, with Charlemagne’s capital city, Aix-la-Chapelle (now Aachen, Germany), still at its geographic center — close by the European Union power nexus of Brussels, The Hague, Maastricht in Holland and Strasbourg, France. This stretch of land, the spinal column of Old World civilization, is Europe’s richest sea and land interface.

        The Low Countries, with their openness to the great ocean and wealth of protected rivers and waterways inland, were ideal for trade, movement and consequent political development. The loess soil is dark and productive, even as the forests provided a natural defense. European antiquity was defined by the geographic hold of the Mediterranean, but as Rome lost its hinterlands, history moved north.

        It is not only the division between north and south that bedevils Europe. In the fourth century, the Roman Empire split into western and eastern halves, with dueling capitals at Rome and Constantinople. Rome’s western empire gave way to Charlemagne’s kingdom and the Vatican: Western Europe, that is. The eastern empire, Byzantium, was populated mainly by Greek-speaking Orthodox Christians, and then by Muslims after the Ottoman capture of Constantinople in 1453.

        The Carpathian Mountains, which run northeast of the former Yugoslavia and divide Romania into two parts, partly reinforced this boundary between Rome and Byzantium, and later between the prosperous Hapsburg Empire in Vienna and the poorer Turkish Empire in Constantinople. Greece is far more the child of Byzantine and Turkish despotism than of Periclean Athens.

        In antiquity Greece was the beneficiary of geography, the antechamber of the Near East — the place where the heartless systems of Egypt and Mesopotamia could be softened and humanized, leading to the invention of the West, so to speak. But in today’s Europe, Greece finds itself at the wrong, “orientalized” end of things. Yes, it is far more stable and prosperous than places like Bulgaria and Kosovo, but only because it was spared the ravages of Soviet-style communism.

        To see just how much geography and old empires shape today’s Europe, look at how former Communist Eastern Europe has turned out: the countries in the north, heirs to Prussian and Hapsburg traditions — Poland, the Czech Republic and Hungary — have performed much better economically than the heirs to Byzantium and Ottoman Turkey: Romania, Bulgaria, Albania and Greece. And the parts of the former Yugoslavia that were under Hapsburg influence, Slovenia and Croatia, have surged ahead of their more Turkish neighbors, Serbia, Kosovo and Macedonia. The breakup of Yugoslavia in 1991, at least initially, mirrored the divisions between Rome and Byzantium.

        The Greek debt crisis is the biggest challenge since those Yugoslav secessions to Europe’s attempt at overcoming its geographical and historical divisions. Whereas in the early decades of the cold war the European enterprise had to heal only the long-time rift between France and Germany, now it is a matter of Carolingian and Prussian Europe — Brussels and Berlin — incorporating the far-flung Mediterranean and Balkan peripheries.

        And it is precisely because Europe, for the first time in history, faces no outside threat to its security that it may fall prey to the narcissism of its internal contradictions. That the European Union’s northern powers aren’t willing to bail Greece out entirely by themselves, but are relying on the International Monetary Fund to kick in up to $20 billion, shows that there are limits to how far they will go toward the dream of a unified supercontinent.

        Still, just as geography has divided Europe, it also unites it. For example, a lowland corridor from the Atlantic to the Black Sea has allowed travelers for centuries to cross the length of Europe with speed and comfort, contributing to Europe’s cohesion and sense of itself. The Danube, as the Italian scholar Claudio Magris rhapsodizes, “draws German culture, with its dream of an Odyssey of the spirit, towards the east, mingling it with other cultures in countless hybrid metamorphoses.” Central Europe, cleft from the West during the cold war, is the continent’s universal joint: a fact that puts the responsibility for surmounting the politics of historical division squarely on the shoulders of a united Germany.

        Germans should realize that Greece, with only 11 million people, nevertheless remains the ultimate register of Europe’s health. It is the only part of the Balkans accessible on several seaboards to the Mediterranean, is roughly equidistant from Brussels and Moscow, and is as close to Russia culturally as to Europe by virtue of its Eastern Orthodox Christianity. In a century that will likely see a resurgent Russia put pressure on Europe, especially on the former Soviet satellite states in the east, the state of politics in Athens will say much about the success or failure of the European project.

        The good news is that northern Europeans know this, and will not let Greece fail. Indeed, to let Greece drift politically eastward would forfeit any hope of a big and inclusive Europe — geographically, politically and culturally — in favor of a small and petty one, Charlemagne’s empire pretending to be Rome.

        Robert D. Kaplan is a senior fellow at the Center for a New American Security and a national correspondent for The Atlantic.

    • εναςάσχετος avatar
      εναςάσχετος @ (A)θανάσης 25/04/2010 22:39:08

      (Α)θανάση,
      Να λάβεις υπ όψιν σου ότι πλέον εμφανίζονται σιγά σιγά και τα φαιοπράσινα προϊόντα της συνουσίας ΠΑΣΟΚ-ΛΑΟΣ.

    • archaeopteryx avatar
      archaeopteryx @ (A)θανάσης 25/04/2010 23:30:37

      http://www.nytimes.com/2010/04/25/opinion/25kaplan.html

      για δοκίμασε τώρα (κάπως είχε πάρει και την παρένθεση)

  3. Αγανάκτηση avatar
    Αγανάκτηση 25/04/2010 22:58:36

    Στο εξωτερικό υπάρχει η ιδέα ότι η μόνη λύση στο πρόβλημα μας είναι μέσω της χρεωκοπίας μας. Δεν έχουν ικανή την κυβέρνηση να τα φέρει βόλτα όσα φτηνά δάνεια και να πάρει η χώρα. Οπότε, κατ'αυτούς, τι χρεωκοπία σε 3 χρόνια, τι σε 3 μήνες.

    Αυτό που παίζει τώρα είναι ΔΝΤ με Νέα Δραχμή με εξωτερική ισοτιμία 1:1 με το ευρώ και εσωτερικά υποτίμηση για να κυκλοφορήσει χρήμα στην αγορά. Επίσης κάτι ακούγεται για πέναλτυ 1:0.7 σε όποιον εισαγάγει ευρώ που έβγαλε προηγουμένως στο εξωτερικό και γενικά αποθάρρυνση εξαγωγής ευρώ.

    • Orestios avatar
      Orestios @ Αγανάκτηση 25/04/2010 23:16:54

      Σενάριο δραχμής για άλλη μια φορά. Τελικά με αυτή την κυβέρνηση φημών πως μπορεί κανείς να της έχει εμπιστοσύνη?
      Αναρωτιέμαι τί σχέδια θα έχει το νέο νόμισμα.

  4. decodex avatar
    decodex 25/04/2010 23:17:23

    Ναι βέβαια...ακούει η "Θειά" τη λέξη ΔΝΤ και ψάχνει να βρεί να μεταφέρει στο εξωτερικό τα λεφτά που της άφησε ο μακαρίτης (για να έχει κάτι να παίζει στο καζίνο - που ήδη έχει χάσει τα μισά)...
    Επίσης οι μηχανές αναζήτησης έχουν ήδη χτυπήσει "κόκκινο" στην έρευνα για: "μεταφορά χρημάτων στο εξωτερικό..." κ.λπ. και τα "καλά παιδιά" διοχετεύουν τις πληροφορίες στα κανάλια που "χρειάζεται".

    Δεν είναι άσχημα..5% όταν επιστρέψουν και 8% όσο κάθονται κάτι θα προσφέρουν...

    Αντε να ζοριστούν και λίγο οι τράπεζες να μαζευτούν (συγχωνευτούν) να ανεβάσουν κανα προθεσμιακό της προκοπής και να κόψουν τα χοντρά από πιστωτικές και λοιπά δάνεια...Μιά,δύο δεν θα τη γλιτώσουν και θα απορροφηθούν από αλλοδαπές κ.ο.κ.
    Πάντα θα κοιτάμε την πάρτη μας, η Πατρίδα έχει "μείνει" στην Ακρόπολη και στο Σωκράτη. Αρκεί να υπάρχουν στα βιβλία και να τα διαβάζουν στο Tufts το 2030.
    Και οι αγωνιστές του '21 βγάλανε φράγκα (κάποιοι.. ονόματα δεν λέμε - σε δρόμους μείνανε με τσουχτερές τιμές και θέα) αλλά το παλέψανε το πράγμα και κάτι καταφέρανε..για την Πατρίδα.
    Δεν πρέπει να είμαστε "οι απέναντι" αλλά να γίνουμε όλοι ΕΝΑ.
    "Αθηναίοι" και "Σπαρτιάτες" να μπούμε μπροστά...

    Οι Πέρσες μας δάνειζαν τότε, οι "Πέρσες" μας δανείζουν και τώρα. Κάποια στιγμή τότε πήραν την απόφαση να έρθουν μπρος τα δώ. Τώρα ξαναέρχονται προς τα δώ...

    Ο ΕΧΕΤΛΑΙΟΣ τους περιμένει στη γωνία...

  5. lakis avatar
    lakis 26/04/2010 10:59:56

    Ορεστιε, δεν το βλέπω για νέο χαρτονόμισμα δραχμής...
    Με τενεκέδια λαδάκι, αυγά και ντομάτες, οι συναλλαγές ...

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.