#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
20/04/2010 22:41
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Φήμες για μονομερή κήρυξη πτώχευσης



Το επιτόκιο για το 10ετές ξεπέρασε το 8% εξ αιτίας έντονων φημών για κήρυξη μονομερούς μερικής πτώχευσης της χώρας
Έντονες φήμες σαρώνουν τις τελευταίες ώρες τις αγορές ότι η Ελλάδα προτίθεται να κηρύξει μερική πτώχευση, με την οποία θα διαγράψει μονομερώς ένα μέρος του χρέους της. Το πως μπορεί να γίνει αυτό και αν είναι νόμιμο στα πλαίσια του μηχανισμού στήριξης είναι ένα θέμα.

 Οι φήμες επιμένουν πως εφόσον η συναλλαγή θα είναι μεταξύ οφειλέτη και πιστωτών, δε θα προκαλέσει αύξηση των CDS εφόσον θα είναι ως εάν να μην υπήρξε συναλλαγή.

Από την άλλη, έτσι θα περιοριστεί η έκθεση της Ελλάδας στο σύνολο του χρέους, διαγράφοντας μονομερώς ένα μέρος αυτού, της τάξεως του 25% ή και περισσότερο, ώστε να ανακοπεί η ξέφρενη πορεία των επιτοκίων.

Η λύση αυτή ίσως να είναι η πλέον ενδεδειγμένη αυτή τη στιγμή, για να μπορέσει να απεμπλακεί η Ελλάδα από το καθοδικό σπιράλ ενός χρέους που ξεπερνά το ρυθμό ανάπτυξής της.

Αν η Ελλάδα προχωρήσει σε διαγραφή του 25% του χρέους των 300 δις ευρώ πως θα αντιδράσουν οι πιστωτές και κυρίως οι Ευρωπαϊκές Τράπεζες που θα σημειώσουν ξαφνικά μια απώλεια της τάξεως των 100 δις ευρώ;

Και ποιο θα το σήμα που θα δοθεί σε Πορτογαλία, Ισπανία, Ουγγαρία με την κίνηση αυτή;

 http://wealth.net/2010/04/greek-10-years-pass-8-on-rumor-of-voluntary-bankruptcy/

 DK

ΣΧΟΛΙΑ

  1. ataktos avatar
    ataktos 20/04/2010 22:49:53

    Νίκος Μπελογιάννης, Το ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα

    ΕΙΣΑΓΩΓΗ
    Οι ακριβείς συνθήκες κάτω από τις οποίες ο Νίκος Μπελογιάννης έγραψε το βιβλίο του το Ξένο Κεφάλαιο στην Ελλάδα δεν είναι γνωστές και ούτε μάλλον είναι πλέον δυνατόν να γνωσθούν πλήρως. Από το περιεχόμενο ωστόσο μπορούμε να συμπεράνουμε ότι η συγγραφή του πρέπει να ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του 1930, κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του από το 1938 στις φυλακές της Αίγινας, στην Ακροναυπλία, στα ιταλικά στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Κατούνα και στη Βόνιτσα, στα δύο πρώτα χρόνια της Κατοχής, και τέλος στο νοσοκομείο Σωτηρία, απ’ όπου δραπέτευσε το Σεπτέμβριο του 1943. Η πρώτη εκδοχή του χειρογράφου πρέπει να είχε ολοκληρωθεί πριν τη δραπέτευση. Η συγγραφή συμπληρώθηκε πιθανόν στο μικρό διάστημα που μεσολάβησε από τη δραπέτευση μέχρι την έξοδο στο βουνό το 1943, ενώ το βιβλίο πήρε την τελική μορφή του αμέσως μετά την απελευθέρωση, το 1944-1945, οπότε και αντίγραφό του υποβλήθηκε προς δημοσίευση στην ΚΟΜΕΠ. Το πρωτότυπο χειρόγραφο μαζί μ’ ένα ακόμη αντίγραφο θα ακολουθήσουν την περιπετειώδη και ταυτόχρονα γοητευτική πορεία που αφηγείται στο προλογικό του σημείωμα, που συμπεριλαμβάνεται σ’ αυτήν την έκδοση, ο γιος του συγγραφέα, Νίκος Μπελογιάννης.
    Ανεξαρτήτως πάντως της άγνοιας των συγκεκριμένων λεπτομερειών σχετικά με το χρόνο και τις συνθήκες της συγγραφής, το βέβαιο είναι ότι το Ξένο Κεφάλαιο είναι κυρίως ένα βιβλίο της φυλακής. Άλλωστε το πάθος και η οργή, χαρακτηριστικά που σφραγίζουν τη γλώσσα και το ύφος του συγγραφέα, πέραν του ούτως ή άλλως πολεμικού χαρακτήρα της κομμουνιστικής ιδεολογίας και του σχετικού γλωσσικού ιδιώματος του Μεσοπολέμου, δεν μπορεί παρά να σχετίζονται με τις έκτακτες συνθήκες του εγκλεισμού και το ήδη πλούσιο επαναστατικό βιογραφικό του συγγραφέα. Οργή για τη μεγάλη αδικία, που εκτός από συλλογικό βίωμα των αδικημένων και περιθωριοποιημένων βιώνεται και απολύτως προσωπικά στις φυλακές και στις εξορίες, και πάθος για τον καινούργιο επελαύνοντα κόσμο της δικαιοσύνης, που ούτως ή άλλως θα κυριαρχήσει, γιατί αποτελεί επιταγή της ιστορίας. Η βεβαιότητα μάλιστα αυτή εμφανίζεται ακόμη πιο ισχυρή σε εκτιμήσεις που προφανώς προστέθηκαν με τις συμπληρώσεις ή τις τροποποιήσεις που έγιναν στο βιβλίο στη διάρκεια των πρώτων μεταπολεμικών χρόνων, στις οποίες γίνεται αναφορά στους νέους συσχετισμούς δυνάμεων που αναπτύχθηκαν με την αντίσταση και την απελευθέρωση, οι οποίοι, σύμφωνα με το συγγραφέα, καθιστούσαν την προοπτική του λαϊκοδημοκρατικού μέλλοντος της χώρας μία προοπτική ρεαλιστική και άμεση.
    Αξίζει να σημειωθεί ότι όταν ο Μπελογιάννης ξεκινάει τη συγγραφή του βιβλίου μπορεί να ήταν και κάτω από 25 ετών (γεννήθηκε το 1915). Ωστόσο, η πρώϊμη εμπλοκή του στο κομμουνιστικό κίνημα του είχε ήδη στοιχίσει διώξεις, εξορίες και φυλακές. Το 1930, σε ηλικία 15 ετών, μαθητής γυμνασίου έγινε μέλος της ΟΚΝΕ και για τη συμμετοχή του στις κινητοποιήσεις των σταφιδοπαραγωγών, στη γενέτειρά του Αμαλιάδα, γνώρισε τις πρώτες διώξεις. Το 1932 πέρασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, απ’ όπου απεβλήθη για την κομμουνιστική δράση του το 1934. Το 1936, σε ηλικία 21 ετών εξορίστηκε στην Ίο και στη συνέχεια καταδικάστηκε σε δύο χρόνια φυλακή. Πήρε χάρη, αποφυλακίστηκε και αμέσως στρατεύτηκε. Η συμμετοχή του σε οργάνωση κομμουνιστών στρατιωτών του στοίχισε 3 μήνες φυλακή και 6 εξορία. Το 1938 συλλαμβάνεται πάλι από το καθεστώς της 4ης Αυγούστου και καταδικάζεται σε 5 χρόνια φυλάκιση και 2 εξορία. Αυτό το σύντομο βιογραφικό σκιαγραφεί το αρχετυπικό προφίλ του κομμουνιστή ακτιβίστα του Μεσοπολέμου και οπωσδήποτε επικαθορίζει και το περιεχόμενο του βιβλίου.
    Το ιστοριογραφικό σχήμα μέσα στο οποίο ο Μπελογιάννης εντάσσει την αφήγησή του είναι αυτό που διαμορφώθηκε και κυριάρχησε στις αρχές της δεκαετίας του 1930, μετά την επέμβαση της Κομιντέρν στα εσωτερικά του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος. Σύμφωνα μ’ αυτό η επανάσταση του 1821, παρά τη λαογέννητη αφετηρία της και την έμπνευση από τις ιδέες του Διαφωτισμού, δεν ευοδώθηκε. Η εθνική ανεξαρτησία δεν καταχτήθηκε τελικά, το κράτος που ιδρύθηκε το 1830 ήταν προϊόν του συμβιβασμού των κοτζαμπάσηδων και της αστικής τάξης – του μετώπου του «αστοκοτζαμπασισμού», σύμφωνα με την κομμουνιστική διάλεκτο της εποχής- και των μηχανορραφιών των μεγάλων δυνάμεων. Στο πλαίσιο αυτής της παραδοχής, η αστική τάξη δεν εκπλήρωσε την ιστορική της αποστολή, την αστικοδημοκρατική επανάσταση, η πραγματοποίηση της οποίας πλέον εγγραφόταν στα καθήκοντα της εργατικής τάξης και των συμμάχων της, ως αναγκαίο στάδιο προς τη σοσιαλιστική επανάσταση.
    Το σχήμα αυτό αποκρυσταλλώθηκε το 1934 με τη μελέτη του Γιάννη Ζεύγου, Γιατί η επανάσταση στην Ελλάδα θ’ αρχίσει σαν αστικοδημοκρατική, κλονίζοντας τη μέχρι τότε ισχύουσα θεώρηση, κύριος εκφραστής της οποίας υπήρξε ο μαρξιστής λόγιος και ιστορικός, Γιάννης Κορδάτος. Στη δεκαετία του 1920, ο Κορδάτος και ως ιστορικός, με το βιβλίο του Η Κοινωνική Σημασία της Επανάστασης του 1821, που εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1924, αλλά και ως πολιτικός που συμμετείχε στην ηγεσία του Κομμουνιστικού κόμματος, υποστήριξε ότι στην Ελλάδα η αστικοδημοκρατική επανάσταση είχε ήδη συντελεστεί, η αστική τάξη ολοκλήρωσε την ιστορική αποστολή της και ότι στις συνθήκες πλέον του ώριμου καπιταλισμού ως ιστορικό καθήκον της εργατικής τάξης προέβαλε η πραγματοποίηση της σοσιαλιστικής προλεταριακής επανάστασης και η ανατροπή της αστικής κυριαρχίας.
    Στη μία ή την άλλη εκδοχή του πάντως, το μαρξιστικό σχήμα ερμηνείας της ιστορίας των ελλήνων κομμουνιστών του Μεσοπολέμου στην αντιπαράθεσή του με το επίσημο εθνικό αφήγημα της τριχοτομημένης, πλην όμως αρραγούς συνέχειας, της μεγάλης ουσίας του έθνους του Κ. Παπαρρηγόπουλου, αντιπαρέβαλε μία άλλη δική του μεγάλη ουσία, την ουσία της ταξικής πάλης. Στην ουσιοκρατία του αστισμού οι μαρξιστές απαντούσαν με τη δική τους ουσιοκρατία. Όλα έπρεπε να βολευτούν μέσα σ’ αυτό το σχήμα και να υποταγούν στο σιδερένιο ντετερμινισμό των νόμων της ιστορίας. Στο πλαίσιο αυτό, η αδικία και η δικαιοσύνη υποστασιοποιούντο και γίνονταν αντιληπτές ως σταθερές υποβάθρου των υποτιθέμενων φορέων τους. Οι κυρίαρχοι ταυτίζονταν με το άδικο και οι κυριαρχούμενοι, ο λαός εν γένει, με τη δικαιοσύνη. Εν προκειμένω η έκβαση της αναμέτρησης ανάμεσα σ’ αυτές τις μεγάλες ουσίες και τους φορείς τους ήταν προδιαγεγραμμένη. Ο θρίαμβος της δικαιοσύνης και η λύτρωση του λαού ήταν βέβαιη, γιατί ήταν ιστορικά αναγκαία. Όπως έγραφε ο Α. Ελεφάντης ο λόγος του ΚΚΕ στο Μεσοπόλεμο δεν απείχε από την πολιτική μεταφυσική. Στην εποχή του σταλινισμού η μετατροπή της κομμουνιστικής επαγγελίας σε κοσμική θρησκεία ολοκληρώνεται.
    Ούτως ή άλλως η έντονη ενδοκομμουνιστική διαμάχη για το χαρακτήρα της ελληνικής επανάστασης και τον κοινωνικό ρόλο της αστικής τάξης δεν αφορούσε τόσο αυτές καθ’ εαυτές τις ιστορικές πλευρές του ζητήματος, όσο κυρίως την πολιτική του χρήση στο ιστορικό παρόν και την ανάλογη διατύπωση της γραμμής του κόμματος. Το σχήμα Ζεύγου, εκτός του ότι ευθυγραμμιζόταν με τις αναλύσεις της Κομιντέρν και της Βαλκανικής Διεθνούς για τον ιστορικό συμβιβασμό της αστικής τάξης με τη φεουδαρχία, απογύμνωνε τον ελληνικό αστισμό από οποιοδήποτε πρόσημο προοδευτικότητας, αναδεικνύοντας ταυτόχρονα ως μοναδικά υποκείμενα του κοινωνικού μετασχηματισμού τους προλετάριους και τους αγρότες. Στο πολιτικό επίπεδο η αφήγηση αυτή νομιμοποιούσε, τουλάχιστον μέχρι το 1935, το μοναχικό δρόμο των κομμουνιστών, την άρνηση της οποιασδήποτε πολιτικής συνεργασίας με υπαρκτές πολιτικές δυνάμεις εκτός ΚΚΕ, οι οποίες κατατάσσονταν σε ποκιλώνυμες φασιστικές ή φασίζουσες συνομοταξίες, μοναρχοφασίστες, βενιζελοφασίστες, σοσιαλφασίστες κλπ. Στο πλαίσιο αυτό, η αντιπαράθεση των κομμουνιστών με το φάντασμα του πανφασισμού προβαλλόταν ως πολιτικός μονόδρομος. Η πολιτική των λαϊκών μετώπων που εισηγήθηκε το 1935 η Κομιντέρν και υιοθετήθηκε και από το ΚΚΕ δεν οδήγησε ωστόσο και στην αλλαγή της εκτίμησης για τον ιστορικό ρόλο της αστικής τάξης στην Ελλάδα και την πορεία του κράτους από την ανεξαρτησία έως το Μεσοπόλεμο.
    Ο Νίκος Μπελογιάννης γράφει ένα βιβλίο για το ρόλο του ξένου κεφαλαίου στην Ελλάδα για να επιβεβαιώσει, στο πεδίο της οικονομίας και στη συνάφειά της με την κοινωνία και την πολιτική, το παραπάνω θεώρημα. Έτσι λοιπόν, κατά το συγγραφέα, ο ανολοκλήρωτος αστικοδημοκρατικός μετασχηματισμός, η αρπακτικότητα της αστοκοτζαμπάσικης συμμαχίας, οι δεσμοί εξάρτησης και υποταγής στον ξένο παράγοντα που ως εγγυητή τους είχαν τη μοναρχία, και ως ιδεολογικό επικάλυμμα τη Μεγάλη Ιδέα, τέλος και η ψευδής θεωρία της φτώχειας ως εγγενούς χαρακτηριστικού της ελληνικής πραγματικότητας, ήταν οι μεγάλοι ένοχοι για την ψεύτικη ανεξαρτησία, την οικονομική καχεξία της χώρας και τη δυστυχία του λαού. Η υλικότητα της οικονομίας και μάλιστα το μέρος που σχετίζεται με το δανεισμό και τη διαχείριση των σχετικών πόρων επιλέγονται ως προνομιακό πεδίο για την κορύφωση της κριτικής του Μπελογιάννη στο κυρίαρχο πολιτικοοικονομικό σύμπλεγμα και τη συμμαχία του με το ξένο κεφάλαιο, η δράση των οποίων σκιαγραφείται ως ένα αμοραλιστικό συνεχές συνομωσιών και δολοπλοκιών σε βάρος του λαού.
    Πρέπει ωστόσο να αναφερθεί ότι το βιβλίο γράφεται στο τέλος μιας περιόδου που ήταν γεμάτη από σημαντικά οικονομικά γεγονότα, και όχι μόνο, που κλιμακώνονται από την κρίση του 1929 μέχρι το Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, αλλά και μια περίοδο σημαντικών αναζητήσεων και ανατροπών στην οικονομική σκέψη. Στην ερευνητική ατζέντα των ελλήνων οικονομολόγων του Μεσοπολέμου το ζήτημα του ρόλου των ξένων κεφαλαίων και ειδικότερα το ζήτημα του δημόσιου δανεισμού κατείχε προεξάρχουσα θέση. Στο πλαίσιο αυτών των αναζητήσεων, μια σειρά σημαντικών οικονομικών μελετών θα δουν το φως της δημοσιότητας τη δεκαετία του 1930. Σημειώνω ενδεικτικά τις μελέτες του Ανδρέα Ανδρεάδη, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, «Εθνικά Δάνεια και Ελληνική Δημόσια Οικονομία» και «Ελληνική Πολεμική και Μεταπολεμική Οικονομία», πανεπιστημιακές παραδόσεις που εδόθηκαν το 1939 με επιμέλεια μεταξύ άλλων και του Κ. Βαρβαρέσου, το βιβλίο του Δημοσθένη Στεφανίδη, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Η εισροή των ξένων κεφαλαίων και αι οικονομικαί και πολιτικαί της συνέπειαι, και το βιβλίο του Άγγελου Αγγελόπουλου, υφηγητή τότε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και διευθυντή του Ανωτάτου Οικονομικού Συμβουλίου, Το Δημόσιον Χρέος της Ελλάδος, που εκδόθηκε το 1937.
    Οι μελέτες αυτές αποτελούν τη βασική πηγή για τη συγγραφή του βιβλίου του Μπελογιάννη, μαζί βεβαίως με άλλες είτε οικονομικές, όπως του Ξενοφώντα Ζολώτα, Η Ελλάς εις το στάδιον της Εκβιομηχανίσεως (1926), Η Δανειακή επιβάρυνσις εν Ελλάδι (1931), Νομισματικά και συναλλαγματικά φαινόμενα εν Ελλάδι (1928) είτε γενικού ιστορικού περιεχομένου, όπως η Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως του Finley, Η Ιστορία του Ελληνικού Έθνους του Κ. Παπαρρηγόπουλου, η ιστορία του Π. Καρολίδη, κλπ. Οι μελέτες αυτές δεν αποτελούν βεβαίως μόνο τις πηγές απ’ όπου ο συγγραφέας αντλεί το υλικό του, ταυτόχρονα είναι οι συνομιλητές και αντίπαλοί του. Ο Μπελογιάννης με το βιβλίο του προφανώς φιλοδοξεί να αναμετρηθεί με την οικονομική σκέψη του ελληνικού αστισμού, διατυπώνοντας ταυτόχρονα τον αντίπαλο οικονομικό λόγο των κομμουνιστών.
    Ένα ερώτημα που δεν έχει απαντηθεί είναι οι συνθήκες κάτω από τις οποίες ο συγγραφέας εξασφάλισε πρόσβαση στη σχετική βιβλιογραφία, κατά την περίοδο του εγκλεισμού του στις διάφορες φυλακές. Είναι γνωστό βέβαια ότι κι άλλα βιβλία γράφτηκαν στη φυλακή ή στην εξορία, στο Μεσοπόλεμο και μεταπολεμικά. Οι κρατούμενοι συγγραφείς με διάφορους τρόπους και ανάλογα με την αυστηρότητα του συστήματος εγκλεισμού μπορούσαν να εξασφαλίσουν κάποια βιβλία. Ειδικότερα για το Ξένο Κεφάλαιο μια αρκετά βάσιμη υπόθεση είναι ότι ο Μπελογιάννης τα όποια βιβλιογραφικά κενά τα κάλυψε την περίοδο μετά την απελευθέρωση. Εκτός αυτού είναι πιθανόν να είχε κάποια εξοικείωση με τη σχετική βιβλιογραφία, το σύντομο διάστημα που φοίτησε στη Νομική Αθηνών. Είναι επίσης πιθανόν την περίοδο αυτή να άκουσε και τις παραδόσεις του Α. Ανδρεάδη σχετικά με την ιστορία των δανείων, που την εποχή εκείνη κυκλοφορούσαν με τη μορφή πανεπιστημιακών σημειώσεων.
    Στο σύντομο πρόλογο του βιβλίου ο Μπελογιάννης εξηγεί τους λόγους που τον οδήγησαν στη συγγραφή της μελέτης του για το ρόλο του ξένου κεφαλαίου στην Ελλάδα:
    Για την Ελλάδα, η ιστορία του ξένου κεφαλαίου είναι στενά δεμένη με την πολιτική ιστορία των 120 χρόνων της ελεύθερης ύπαρξης του έθνους μας. Όποιος θελήσει να ιστορήσει τούτη την περίοδο, πολλές φορές θα χρειαστεί να ζητήσει στους ξένους κεφαλαιούχους και στις δυνάμεις που τους προστάτευαν τις αιτίες για πολλές συμφορές που βρήκαν τη χώρα μας. Κι όποιος πάλι θέλει να γράψει για το ξένο κεφάλαιο και ιδιαίτερα για τα εξωτερικά δάνεια, δεν μπορεί να μην δέσει την ιστορία τους με πολλά από τα κυριότερα πολιτικά γεγονότα, που ξετυλίχτηκαν στην Ελλάδα τούτα τα 120 χρόνια.
    Αποδίδει λοιπόν αποφασιστική σημασία στο ρόλο που έπαιξε το ξένο κεφάλαιο στην ιστορική διαδρομή του ελληνικού κράτους, ενώ ταυτόχρονα σπεύδει εξ αρχής να το χρήσει πρόξενο δεινών. Τη γραμμή αυτή θ’ ακολουθήσει με συνέπεια σ’ όλη την έκταση της αφήγησής του.
    Το βιβλίο χωρίζεται σε δύο μέρη. Το πρώτο, το οποίο αποτελείται από 20 κεφάλαια εξετάζει τη διείσδυση του ξένου κεφαλαίου στην Ελλάδα από το 1824 έως το 1940, από τα δάνεια της ανεξαρτησίας έως και τη δικτατορία της 4ης Αυγούστου, ακολουθώντας την περιοδολόγηση της ιστορίας των δανείων, την οποία πρωτοδιατύπωσε ο Ανδρεάδης και συμπλήρωσαν ο Στεφανίδης και ο Αγγελόπουλος, δηλαδή πρώτη περίοδος 1823-1893, δεύτερη 1893-1922 και τρίτη 1922-1932. Η πινακοθέτηση των σχετικών περιόδων με το ύψος των δανείων, τα ονομαστικά και πραγματικά κεφάλαια, τους τόκους κλπ., είναι πιστή αναπαραγωγή των πινάκων που παραθέτει ο Ά. Αγγελόπουλος στο βιβλίο του, Το Δημόσιον χρέος της Ελλάδος, στο οποίο αναφέρεται ρητά ο Μπελογιάννης.
    Στο δεύτερο μέρος, αποτελούμενο από 6 κεφάλαια, ο συγγραφέας επιχειρεί μία συστηματική αποτίμηση των συνεπειών του δανεισμού, δημόσιου και ιδιωτικού, για την ελληνική οικονομία, επικεντρώνοντας σε θέματα όπως ο ρόλος του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου, η αγροτική οικονομία, η Εθνική Τράπεζα, τα δημόσια οικονομικά κλπ.
    Τα πρώτα εννέα κεφάλαια της εξαντλητικής εξιστόρησης του πρώτου μέρους του βιβλίου καλύπτουν την πρώτη περίοδο της ιστορίας των δανείων του ελληνικού κράτους από το 1824 έως την πτώχευση του 1893. Σ’ αυτήν την περίοδο συμπεριλαμβάνονται τα δάνεια της ανεξαρτησίας, η οικονομική πολιτική του Καποδίστρια και οι αποτυχημένες προσπάθειες σύναψης δανείων, το δάνειο της αντιβασιλείας του 1833 των 60 εκατ. φράγκων, η πτώχευση του 1843, ο εσωτερικός δανεισμός από την Εθνική Τράπεζα, το δάνειο του 1879, τα 7 δάνεια της τρικουπικής περιόδου από το 1881 έως το 1899 και η πτώχευση του 1893. Το ονομαστικό κεφάλαιο του συνόλου των δανείων της περιόδου υπολογίζεται σε 766,9 χρυσά φράγκα, το πραγματικό σε 531,2, η μέση αναλογία μεταξύ πραγματικού και ονομαστικού κεφαλαίου υπολογίζεται στο 68,3%, ο ονομαστικός τόκος στο 4,9%, ενώ ο πραγματικός στο 6,7%.
    Ο Μπελογιάννης σχετικά με τα δύο δάνεια της ανεξαρτησίας υιοθετεί τις εκτιμήσεις του Finley, αλλά και του Ανδρεάδη εν πολλοίς. Στηλιτεύει τους επαχθείς όρους του δανεισμού, την παρακράτηση του μεγαλύτερου μέρους των δανείων από τις τράπεζες του City και τους διαφόρους μεσάζοντες, την κατασπατάλησή τους σε προμήθειες και αδιαφανείς δραστηριότητες και την ιδιοποίηση του μικρού υπολοίπου που έφτασε στην Ελλάδα από τις διάφορες φατρίες των προκρίτων και των πολιτικών της επανάστασης. Τα δάνεια αυτά αξιολογούνται ως η αρχή των δεινών του έθνους που άνοιξαν το δρόμο στην οικονομική υποδούλωση της Ελλάδας στο ξένο κεφάλαιο, υπονομεύοντας καίρια την απελευθερωτική προοπτική του επαναστατικού αγώνα, αφού εκτός των άλλων, ιδιαίτερα μετά την πτώχευση του 1827, έγιναν μία από τις κύριες αφορμές για την επέμβαση των ξένων δυνάμεων στα εσωτερικά της χώρας.
    Είναι εξαιρετικά επικριτικός προς τον Καποδίστρια, τον οποίο χαρακτηρίζει πράκτορα της ρωσικής πολιτικής στην Ελλάδα. Διεκταγωγωδεί τις αποτυχημένες προσπάθειες να εξασφαλίσει εξωτερικό δάνειο, ενώ την αποτυχία της πολιτικής του, την απομόνωση και τη δολοφονία του την αντιλαμβάνεται ως αποτέλεσμα εσωτερικής διένεξης του «αστοτσιφλικάδικου» μπλοκ αλλά και του ανταγωνισμού των δυνάμεων.
    Εξαπολύει μύδρους εναντίον της Αντιβασιλείας και του Όθωνα, τον οποίο εκτός από όργανο των ξένων δυνάμεων δεν διστάζει να τον χαρακτηρίσει ηλίθιο. Ο Μπελογιάννης σχετικά με το δάνειο των 60 εκατομμυρίων φράγκων του 1833, συμφωνώντας με τον Ανδρεάδη, θεωρεί ότι εκτός από ένα μέρος του, που κατεβλήθη στην Οθωμανική Αυτοκρατορία για την εξαγορά της Νοτιανατολικής Στεράς και της Εύβοιας, δεν απέδωσε τίποτα και λόγω των εξαιρετικά επαχθών όρων του δανεισμού αλλά και γιατί ό,τι απέμεινε σπαταλήθηκε από τους Βαυαρούς σε άχρηστες δαπάνες. Η αδυναμία καταβολής των τοκοχρεολυσίων οδήγησε στη δεύτερη χρεωκοπία του 1843, η οποία προκάλεσε δανειακό εμπάρκο μακράς διαρκείας για την Ελλάδα μέχρι το 1879 και επέτεινε τις επεμβάσεις των δυνάμεων στα εσωτερικά της χώρας, με κορυφαία περιστατικά την υπόθεση Πασίφικο του 1847-1850 και την κατάληψη του Πειραιά από τους αγλογάλλους το 1854-1857.
    Το ίδιο απαξιωτικός είναι ο Μπελογιάννης και για τη συνταγματική περίοδο της οθωνικής μοναρχίας, μετά το 1843. Η εξέγερση του Σεπτεμβρίου του 1843, παρά τον αδιαμφισβήτητα λαϊκό χαρακτήρα της δεν κατάφερε να λύσει κανένα αστικοδημοκρατικό πρόβλημα και αυτό γιατί σύμφωνα με το συγγραφέα από την πολιτική σκηνή της εποχής έλειπε το οργανωμένο προλεταριάτο και έτσι οι λαϊκές μάζες έμειναν ακαθοδήγητες. Αντίθετα οι κερδισμένοι αυτής της υπόθεσης ήταν οι εταίροι της γνωστής αστοτσιφλικάδικης συμμαχίας, Μαυροκορδάτος, Κωλέττης, Λόντος κλπ, οι οποίοι εκμεταλλεύθηκαν την εξεγέρση για να παραμερίσουν τους Βαυαρούς και να πάρουν την εξουσία. Όντας ιδιαίτερα απαξιωτικός για το πολιτικό προσωπικό της εποχής δεν διστάζει να τους χαρακτηρίσει, «…απλούς καραγκιόζηδες, που τους κινούν οι ξένοι κατά τη θέλησή τους». Διεκτραγωδεί την οικονομική και κοινωνική κατάσταση της χώρας όλη αυτήν την περίοδο, παρομοιάζοντάς την με δαντική κόλαση για το λαό,

  2. καθρέφτης avatar
    καθρέφτης 20/04/2010 22:54:37

    Έλεος.

    • ataktos avatar
      ataktos @ καθρέφτης 20/04/2010 23:07:52

      Ηρέμησε τέκνο. του θεου .. μάθε λίγο... ιστορία

      • archaeopteryx avatar
        archaeopteryx @ ataktos 20/04/2010 23:26:31

        Η φαυλότητα στην διαχείριση του εξωτερικού δανεισμού μας κατατρέχει από το 1821.

        Ξυπνήσαμε πριν 43 χρόνια (43 δεν είναι;) με εμβατήρια και τανκς και σλογκαν περί πατάξεως της φαυλοκρατείας και της γραφειοκρατείας. Τα ψεύτικα τα όγια τα μεγάλα.

        Αποκλείεται να κάνουν κάτι απόψε. Η σημειολογία θα ήταν ανυπόφορη. Άσε που μετά 11 χρόνια θα ξαναβγεί το ...Πασόκ!

  3. Νικηφόρος Ουρανός avatar
    Νικηφόρος Ουρανός 20/04/2010 23:24:14

    Το βασικό στοιχείο στην οικονομία είναι το κλίμα. Και εδώ τα έχουμε κάνει θάλασσα.

    • archaeopteryx avatar
      archaeopteryx @ Νικηφόρος Ουρανός 20/04/2010 23:28:40

      Αφού οι καραγκιόζηδες έκαναν ό,τι μπορούσαν για να εξαγριώσουν τους έλληνες, τους ελεύθερους επαγγλεματίες, τους κατόχους παλιών αυτοκινήτων , τους οικολόγους, τους ιδιοκτήτες παραθεριστικών σπιτιών σε νησιά, τους φυσικούς, τους πλούσιους, τους φτωχούς. Μόνο με τους αποχαυνωμένους τα πάνε καλά.

      • donaE avatar
        donaE @ archaeopteryx 20/04/2010 23:36:22

        Κατι διορισμενοι τους απεμειναν.Για αυτους ολη η ζωη περνα μεσα απο τη ονομα Παπανδρεου.Η μαγικη λεξη.Η αλλη μαγικη τους λεξη ειναι μιζα και δωροληψια στο γραφειο.

  4. καθρέφτης avatar
    καθρέφτης 20/04/2010 23:30:04

    Επίτρεψέ μου να θεωρώ την άποψη του Μπελογιάννη μια ή τη δική του "ιστορία" και να διαβάζω Ιστορία-εν πλήρει ηρεμία.

  5. archaeopteryx avatar
    archaeopteryx 20/04/2010 23:31:34

    Πάντως, στην ανάρτηση, εκτός αν εργάζονται σκληρά και εμπιστευτικά τον τελευταίο καιρό (πραγμα όχι απίθανο αν δεν είναι εντελώς ασόβαροι) δεν γίνεται κάτι τέτοιο. Θα ήθελε διαπραγματευση και συνεννοήσεις ουσιαστικές και εμπιστευτικές -- λέεεες;;;

  6. ανωνυμ avatar
    ανωνυμ 20/04/2010 23:47:11

    ενα μήνα τώρα εχουν λυσάξει τα αλητάκια του zerohedge με βρώμες φήμες και διαστρέβλωση ειδήσεων να χρεωκοπήσει η ελλάδα γιατι ειναι πολλά τα bets
    του αφεντικού τους. μην τσιμπάτε

  7. Επώνυμος avatar
    Επώνυμος 21/04/2010 00:22:39

    Το σενάριο δεν "παίζει" κατά τη γνώμη, διότι έτσι θα υποστούν τεράστιο πλήγμα και οι ήδη κλονιζόμενες από τη φυγή κεφαλαίων ελληνικές τράπεζες. Ποιος θα έχει το "μουτζούρη"; Θα φορτώσουμε στους κακούς ξένους τη διαγραφή χρεών και θα κρατήσουμε τα "καλά" ομόλογα, αυτά που θα πληρώσουμε, για τους δικούς μας; Δεν νομίζω, εκτός αν υπάρχουν μυστικά ανταλλάγματα που αγνοούμε και θα τα αγνοούμε για πολύ καιρό. Τίποτε δεν αποκλείεται, βέβαια.

    • Poisonous avatar
      Poisonous @ Επώνυμος 21/04/2010 12:13:42

      Δεν θα υποστούν πλήγμα.

      Ελληνικές Τράπεζες Πάπα λα. Τέρμα.

      Δείτε πόσο είναι το Ελληνικό χρέος στην κατοχή του Ελληνικού τραπεζικού συστήματος και κάντε υπολογισμό: 90 σέντ στο Ευρώ, 80, 70, 60, δείτε τι μένει και αν ο ισολογισμός αντέχει.

      Απλά πράγματα.

  8. ambrosiac avatar
    ambrosiac 21/04/2010 05:04:37

    Φακτωρ, μια διορθωση.

    "...εφόσον η συναλλαγή θα είναι μεταξύ οφειλέτη και πιστωτών, δε θα προκαλέσει αύξηση των CDS..."

    Οχι "αυξηση των CDS" αλλα δραστηριοποιηση, "γεγονος" (credit event) που τερματιζει το ασφαλιστικο συμβολαιο: ο αγοραστης του CDS, που μεχρι τοτε πληρωνε τριμηνιαια κουπονια στον αντισυμβαλλομενο, εισπραττει τωρα απο κεινον το ποσο που ασφαλισε. (Συνηθως του παραδιδει ομολογα, που εχουν πια χασει την αξια τους, και εισπραττει ολοκληρη την ονομαστικη τους τιμη).


    Το αν διακανονισμος μεταξυ της χωρας μας και πιστωτων της θα αποτελουσε τετοιο "γεγονος" εχει να κανει με τα ψιλα γραμματα του καθε CDS.

  9. Δευκαλίων Κωνστ. Βατιμπέλλας avatar
    Δευκαλίων Κωνστ. Βατιμπέλλας 21/04/2010 07:38:15

    Για να βγούμε από το ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΜΟΝΟΝ αδιέξοδο πού έχουμε περιέλθει, πρέπει κατά την γνώμη μου να γίνουν τά έξης :
    1) Παιδεία, και πάλι παιδεία, και πάλι παιδεία και όχι εκπαίδευση, από ΕΛΛΗΝΑ υπουργό.
    2) Αυτάρκεια προϊόντων διατροφής, εκμετάλλευση των φυσικών μας πόρων και βιομηχανία.
    3) Κρέμασμα εκτός των 300 και των προηγουμένων πού πέρασαν από την Βουλή, ελλήνων, μεταλλαγμένων ελλήνων, ελληνοφανών, συζύγων αλλογενών και κατάσχεση των περιουσιών τους μέχρι και των συγγενών τους έως 2ου βαθμού. Καθώς των κλεφτών και σπάταλων του δημοσίου χρήματος.
    4) Ψήφιση νόμων δικαίων πού να είναι υπόλογοι οι βουλευτές απέναντι στον Ελληνικό λαό.
    5) Απέλαση όλων των αλλοδαπών.
    6) Διάλυση όλων ανεξαιρέτως των ΜΚΟ, πού ενεργούν ως πεμπτοφαλαγγίτες.
    Να είσθε σίγουροι, ότι τότε όλοι οι ΄Ελληνες θα βοηθήσουμε οικονομικώς για την ανόρθωση της πατρίδος μας.
    ΄Ενας ονειροπόλος ιθαγενής ΄Ελληνας πού αγαπά την πατρίδα του περισσότερο από την ζωή του.
    Δευκαλίων Κωνστ, Βατιμπέλλας

  10. ΟΝΤΡΙΑ avatar
    ΟΝΤΡΙΑ 21/04/2010 08:59:50

    21 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1967-ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΧΟΥΝΤΑ
    21 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2010-ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΧΟΥΝΤΑ

  11. Kὀριννα avatar
    Kὀριννα 21/04/2010 09:57:42

    Δευκαλίων,
    τί εἶναι αὐτά πού λές; θά πεταχτοῦνε τώρα οἱ ἀντιρατσιστές καί δέν θά σέ ξεπλένει οὐτε τό ποτάμι τῆς Καλιρρόης!

  12. Δευκαλίων Κωνστ. Βατιμπέλλας avatar
    Δευκαλίων Κωνστ. Βατιμπέλλας 21/04/2010 15:59:17

    Αγαπητή Κορίννα
    1. Ράτσα = Φυλή, Αντιρατσιστής = Αντιφυλετιστής =αυτός πού είναι εναντίον της φυλής του.
    Τι πρέπει να κάνουμε σε αυτούς πού είναι εχθροί της φυλής των; Εκτός και εάν δεν είναι της Ελληνικής φυλής, προσποιούμενοι τους ΄Ελληνες και ενεργώντας σαν Δούρειοι ΄Ιπποι, καταστρέφοντας την Ελληνική φυλή.
    2. Αφού έχουν πετύχει τους σκοπούς τους, τώρα κάνουν τους ψόφιους κοριούς, διότι στο σημείο πού μας έφεραν, έχει αρχίσει να τους τρώει ο λαιμός τους και γνωρίζουν πολύ καλά ότι η οργή των Ελλήνων ιθαγενών της Ελληνικής φυλής θα ξεσπάσει όπου νάναι απάνω τους.
    3. Ποτάμι της Καλιρρόης δεν υπάρχει πλέον, φρόντισαν αυτοί οι ίδιοι και το στέρεψαν, έτσι δεν πρόκειται να με ξεπλύνει τίποτε και κανένα ποτάμι.
    4. Δεν καταλαβαίνω, γιατί θα πρέπει να τους φοβάμαι, ενώ εκείνοι μας έχουν καταστρέψει, θα πρέπει εγώ να κρύβομαι και να τους αφήνω ελεύθερο το πεδίο να αλωνίζουν, αντί να κρύβονται αυτοί.
    5. Εάν όλοι οι Ιθαγενείς της Ελληνικής Φυλής έκαναν επιθέσεις εναντίον των αντιφυλετιστών, δεν θα είχαν το ΘΡΑΣΟΣ να μας επιτίθενται και να μας κάνουν να νοιώθουμε και ένοχοι.
    6. Ας ενώσουμε όλοι τις φωνές μας κατά των ανθελλήνων, για να νιώσουν τον ΤΡΟΜΟ, όπως μας έφεραν στο σημείο να νιώθουμε εμείς και να διπλοκλειδωνόμαστε από τον τρόμο πού μας έφεραν στην πατρίδα μας
    Δευκαλίων Κωνστ. Βατιμπέλλας

    • (A)θανάσης avatar
      (A)θανάσης @ Δευκαλίων Κωνστ. Βατιμπέλλας 21/04/2010 16:35:31

      Φυλή=???

    • (A)θανάσης avatar
      (A)θανάσης @ Δευκαλίων Κωνστ. Βατιμπέλλας 21/04/2010 16:36:37

      e-e-e μυρίζομαι, έ, Δευκαλίωνα?

      • Strange Attractor avatar
        Strange Attractor @ (A)θανάσης 21/04/2010 16:58:41

        Μάλλον ρετσίνα...

  13. Δευκαλίων Κωνστ. Βατιμπέλλας avatar
    Δευκαλίων Κωνστ. Βατιμπέλλας 21/04/2010 17:26:24

    Να τα μας, βγήκαν οι τερμίτες και άρχισαν να ξαναπριονίζουν το δέντρο της Ελλάδος. Παιδιά, δεν σας περίμενα, το θράσος σας είναι μεγαλύτερο από τον φόβο πού έπρεπε να έχετε. ΄Ένα να ξέρετε, υπάρχει το θάρρος της άγνοιας, το θράσος της ημιμάθειας και το δέος της γνώσεως. Για να έχετε το θράσος να βγαίνετε, σημαίνει ότι δεν έχετε επίγνωση το τι σας περιμένει, σε μία λαϊκή εξέγερση και να ξέρετε ότι οι εργοδότες σας θα σας παραδώσουν πρώτους, για να γλυτώσουν το κεφάλι τους.

    Δευκαλίων Κωνστ. Βατιμπέλλας

    • (A)θανάσης avatar
      (A)θανάσης @ Δευκαλίων Κωνστ. Βατιμπέλλας 21/04/2010 18:33:48

      Από "Δευκαλίων" καλά πάμε... από "Βατιμπέλλας" τι γίνεται? Μήπως κι εσύ δεν είσαι και τόσο Άριος και μας δουλεύεις Ιταλόσπορος ων?

  14. Παίκτης avatar
    Παίκτης 21/04/2010 17:33:37

    Ομπρός για το Τεπελένι ωρε Δευκαλίωνα.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.