#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
11/11/2010 18:06
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Το τέλος της αστικής δημοκρατίας;



Οι αγώνες της εργατικής τάξης της Ευρώπης αλλά και ολόκληρου του κόσμου, εναντίον της μαζικής ανεργίας, και τις πολιτικές λιτότητας των κυβερνήσεων, φανερώνουν τη πραγματικότητα που είναι κρυμμένη πίσω από τη βιτρίνα της αστικής δημοκρατίας. Σε κάθε χώρα, η κυβέρνηση, είτε είναι «δεξιά», είτε «αριστερή», μειώνει μεροκάματα, απολύει εργαζομένους, ακυρώνει τα κοινωνικά προγράμματα, και όλα αυτά κόντρα στη θέληση της πλειοψηφίας των πολιτών.

Οι εκλογές, και οι κοινοβουλευτικές διαβουλεύσεις δεν επηρεάζουν τη πολιτική. Η πολιτεία ενεργεί για λογαριασμό της οικονομικής αριστοκρατίας, διαλύοντας το επίπεδο ζωής του λαού για χάρη των τραπεζιτών, οι οποίοι και ευθύνονται για την οικονομική κρίση. Οι κεφαλαιοκράτες και οι χρηματιστές βγάζουν πιο πολλά λεφτά από ποτέ, εκμεταλλευόμενοι την ανεργία και την κοινωνική απόγνωση, περικόπτουν ημερομίσθια και αυξάνουν τη καταπίεση των εργαζομένων.

Εκεί όπου τα συνδικάτα δεν αρκούν ώστε να ελέγχονται οι εργαζόμενοι, και ξεσπάνε ταραχές οι οποίες απειλούν τα σχέδια των καπιταλιστών, όπως στη Γαλλία και στην Ελλάδα, το κράτος χρησιμοποιεί τις δυνάμεις καταστολής ώστε να τσακίσει τη κάθε διαμαρτυρία. Στη Γαλλία, η κυβέρνηση του Sarkozy εξαπέλυσε τα ΜΑΤ για να διαλύσουν τα μπλόκα των διυλιστηρίων που είχαν στήσει οι απεργοί, και για επιτεθούν σε φοιτητές χρησιμοποιώντας δακρυγόνα και λαστιχένιες σφαίρες, συλλαμβάνοντας εκατοντάδες σε ολόκληρη τη χώρα.

Στην Ελλάδα, η σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση του  ΠΑΣΟΚ, που εξελέγη με τη στήριξη των συνδικάτων, επιστράτευσε τους απεργούς φορτηγατζήδες τον περασμένο Αύγουστο, ενώ πρόσφατα χρησιμοποίησε τα ΜΑΤ εναντίον των απεργών συμβασιούχων του υπουργείου Πολιτισμού, που διαμαρτύρονταν στην Ακρόπολη.

Παρά τις επιθέσεις αυτές, η αντίσταση της εργατικής τάξης θεριεύει. Οι απεργίες της Γαλλίας αποτελούν την πλέον εξελιγμένη έκφραση του παγκόσμιου ταξικού αγώνα. Πρόκειται για μια ιστορική καμπή. Η εργατική τάξη, για μια ακόμη φορά μπαίνει στη μάχη εναντίον της κεφαλαιοκρατίας.

Είδαμε απεργίες στη Γαλλία και στην Ελλάδα που παρέλυσαν τα πάντα. Είδαμε εκατοντάδες χιλιάδες Ιταλών να βγαίνουν στους δρόμους εναντίον του Berlusconi. Απεργίες και διαδηλώσεις σημειώθηκαν στην Ισπανία, στη Πορτογαλία, και στην Ιρλανδία.  Το ίδιο και στη Ρουμανία, αλλά και στη Κίνα, την Ινδία, και στο Μπαγκλαντές. Στη Βρετανία, ο κυβερνητικός συνασπισμός συντηρητικών και φιλελεύθερων, έχει ήδη επιβάλλει περικοπές άνευ προηγουμένου, αξίας 83 εκατομμυρίων λιρών, που σημαίνουν απώλεια 500.000 θέσεων εργασίας στο δημόσιο και άλλων τόσο στον ιδιωτικό τομέα.

Οι εργαζόμενοι της Βρετανίας έχουν πουληθεί από τα συνδικάτα τους, που αντιτίθενται σε οποιαδήποτε κινητοποίηση. Στις  ΗΠΑ, όπου ο Ομπάμα εξελέγη ελκύοντας όλους εκείνους που αντιτίθενται στο μεγάλο κεφάλαιο και  στη στρατοκρατία του Μπους και των Ρεπουμπλικανών, προχωρά σε δεξιές αντεργατικές πολιτικές, διαλύοντας τις προσδοκίες των εκατομμυρίων ψηφοφόρων του.

Η απαξίωση που αισθάνονται οι ελίτ της Αμερικής για τη δημοκρατική θέληση του λαού, συνοψίζεται σε ένα άρθρο των New York Times για τα απεργιακά γεγονότα της Γαλλίας. Αναγνωρίζοντας το γεγονός ότι η συντριπτική πλειοψηφία του λαού υποστηρίζει τις κινητοποιήσεις, γράφει «Το γαλλικό κοινοβούλιο θα πρέπει να ψηφίσει το νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό, αλλά ακόμη και με την ηλικία συνταξιοδότησης να ανεβαίνει στα 62, θα χρειαστούν και περαιτέρω οδυνηρές προσαρμογές μέχρι το τέλος αυτής της δεκαετίας…».

Αυτό που αναδύεται ως εμπειρία εκατομμυρίων ανθρώπων σε ολόκληρο το πλανήτη, είναι η συνειδητοποίηση πως το καπιταλιστικό σύστημα δεν μπορεί πλέον να συμβαδίσει με τις βασικές ανθρώπινες ανάγκες. Η σημερινή ταξική σύγκρουση αποκαλύπτει πως η αστική δημοκρατία είναι απλά ένα φύλλο συκής που καλύπτει τη δικτατορία των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων που ελέγχουν απόλυτα την οικονομική και πολιτική ζωή.

Υπάρχουν σαφή πολιτικά συμπεράσματα. Ο αγώνας για την εργασία, την αξιοπρεπή διαβίωση, τη στέγη, τη παιδεία, την υγεία, και για όλα τα κοινωνικά κεκτημένα, είναι ένας πολιτικός αγώνας ενάντια στη κεφαλαιοκρατία. Δεν πρόκειται για ζήτημα ώθησης του κράτους προς τα αριστερά, η μεταρρυθμίζοντάς το, ή αντικαθιστώντας μια αστική κυβέρνηση με μια άλλη. Αυτό που πρέπει να γίνει είναι μια επαναστατική κινητοποίηση των λαϊκών μαζών για να επιβληθεί μια κυβέρνηση των εργαζομένων, βασισμένη στη κοινωνική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής, και μια εργατική δημοκρατία.

Ο αγώνας πρέπει να διεξαχθεί συνειδητά, κόντρα στα συνδικάτα, κόντρα στην επίσημη αριστερά, και κόντρα στις διάφορες ψευτο-αριστερές οργανώσεις που απλά επιθυμούν να κρατήσουν τον εργαζόμενο δέσμιο της παρούσας πολιτικής κατάστασης και να τον αποτρέψουν από την αναζήτηση ανεξάρτητης εξουσίας.

Και ο αγώνας αυτός είναι πάνω από όλα διεθνής. Οι εργαζόμενοι ολόκληρου του κόσμου αντιμετωπίζουν τον ίδιο εχθρό. Και όσο και να σκοτώνονται μεταξύ τους οι διάφορες ελίτ που μας κυβερνάνε, δεν παύουν να είναι ενωμένες  όταν πρόκειται να ρίξουν όλα τα βάρη της οικονομικής κρίσης στις πλάτες των εργαζομένων. Το διεθνές καπιταλιστικό  κεφάλαιο διεξάγει έναν συντονισμένο αγώνα εναντίον των εργαζομένων. Και ο μόνος τρόπος αντίδρασης είναι μια ενιαία διεθνής προσπάθεια για μια σοσιαλιστική επανάσταση.
Του Barry Grey  (Global Research.)

Απόδοση: S.A.

ΣΧΟΛΙΑ

  1. Ο ΑΛΩΒΗΤΟΣ avatar
    Ο ΑΛΩΒΗΤΟΣ 11/11/2010 18:27:44

    Προβληματισμός για το πού πάει η αστική δημοκρατία. Αναπτύσσεται σιγά σιγά...
    Συνδυάζεται ωραία με το άλλο άρθρο από new statesman που πόσταρες εδώ πάλι http://www.antinews.gr/?p=68057

    Βέβαια η φωτογραφία του συντρόφου Φέλιξ είναι λίγο τρομακτική....

    • JOHN avatar
      JOHN @ Ο ΑΛΩΒΗΤΟΣ 11/11/2010 18:53:02

      Τιποτε δεν ειναι ποιο τρομακτικο απο την ομη πραγματικοτητα και την ανασφαλεια που βιωνουμε καθημερινα.Πολυ καλο το αρθρο και οι προβληματισμοι που βαζει!

    • ο παγωτατζής avatar
      ο παγωτατζής @ Ο ΑΛΩΒΗΤΟΣ 11/11/2010 18:58:36

      Αν αφαιρέσεις τίς παραινετικές επαναστατικές κορώνες τού αρθρογράφου,μένει μιά απλή ιστορική καταγραφή των γεγονότων,διανθισμένη με διαχρονικά ευχολόγια.

      Εχει πολύ δρόμο ακόμα strange να διανύσει ή επανάσταση.

      Αγανάκτηση;; Δυσαρέσκεια;; Θυμός;;;

      Πρός τό παρόν και στό άμεσο μέλλον θά λειτουργούν σαν τήν βαλβίδα σε χύτρα ταχύτητας.
      Υπάρχουν 4δίς άνθρωποι στόν πλανήτη,πού "ορέγονται(;)" τόν τρόπο ζωής ημών τών ανεπτυγμένων και καλοζωισμένων,ακόμα και στήν ταξικά νεοφιλελεύθερη, εκφυλισμένη ηθικά και υλικά,μορφή του.

      Και αυτοί είναι πολύ εναπομένον καύσιμο για τό σύστημα....
      Καί για πολλά πολλά χρόνια ακόμα.

  2. KARBONAROS avatar
    KARBONAROS 11/11/2010 18:55:03

    Θέλουμε ελεύθερη εμείς πατρίδα και πανανθρώπινη την λεφτεριά...

  3. βαγόνι avatar
    βαγόνι 11/11/2010 18:59:44

    Με την κατάρρευση της Lehman brs, στις 15 Σεπτεμβρίου 2008, αυτή που
    απεκαλείτο "αστική δημοκρατία", ελάχιστα αστική και ελάχιστα δημοκρατία,
    αρχίζει να δείχνει το πραγματικό της πρόσωπο. Είκοσι,περίπου,χρόνια μετά
    την άπόσυρση του ομογάλακτου σταλινικού εξαδέλφου της, ενώ οι πολιτικοί της
    εκπρόσωποι,δεξιάς ή αριστερής απόχρωσης,αδυνατούν να παρουσιάσουν μιά,
    έστω βιώσιμη, πρόταση διεξόδου.
    Η ελπίδα των ανθρώπων,μετά απο 3000-τουλάχιστον-χρόνια προσβάσιμης
    και ευκρινώς αναγνώσιμης ιστορίας, είναι η εγκαθίδρυση μιάς αληθινής
    πολιτικής,κοινωνικής και οικονομικής δημοκρατίας!
    Δεν μπορεί να είναι παρά μιά διεθνής και οικουμενική προσπάθεια,ακραίας
    πολιτισμικής χειραφέτησης, όπου ο εξισωτισμός και η ελευθερία δεν πρέπει να είναι έννοιες ασύμβατες.
    ' Ενας αυθεντικός δι-εθνισμός και όχι άλλη μια κίβδηλη προσπάθεια.....
    "παγκόσμιας διακυβέρνησης".
    'Ισως να είναι η τελευταία οραματική προσπάθεια αξιοπρεπούς επιβιώσεως!

  4. Φερώνυμος avatar
    Φερώνυμος 11/11/2010 19:52:26

    Καιρός να προβληματιστούμε και κυρίως εμείς οι Ελληνες για τις μορφές της
    άμεσης δημοκρατίας:

    Δημοψηφίσματα με Πρωτοβουλία Πολιτών

    • ΒΙΣ avatar
      ΒΙΣ @ Φερώνυμος 11/11/2010 20:19:00

      Δυστυχώς και η άμεση δημοκρατία έχει τις παθογένειές της. Η καταδίκη σε θάνατο των αθηναίων στρατηγών που νίκησαν στη ναυμαχία στις Αργινούσες το 406 π.Χ., αμέσως μετά τη νίκη τους, δείχνει τις παθογένειες της άμεσης δημοκρατίας.
      Η συζήτηση περί του ιδανικότερου πολιτεύματος και του καταλληλότερου κοιυνωνικοοικονομικού συστήματος θα διαρκέσει όσο και η ανθρωπότητα. ΄Ηδη αισίως κλείνουμε σύντομα τα 2500 χρόνια, αν βάλουμε ως αρχή τον Ήρόδοτο. Τουλάχιστον η ύπαρξη και μόνο του δημόσιου προβληματισμού θα είναι ένδειξη ελευθερίας, οπότε και το ότι γίνεται αυτή η συζήτηση είναι θετικό...

      • 11888 avatar
        11888 @ ΒΙΣ 11/11/2010 23:13:35

        Μονο που τοτε στην Αθηνα ειχαν ΟΛΙΓΑΡΧΙΑ και οχι δημοκρατια.Ο πολυς Πλευρης κανει κακο.

        • 11888 avatar
          11888 @ 11888 11/11/2010 23:18:36

          "Επιπλέον, η νίκη αμαυρώθηκε από την εκτέλεση των νικητών Αθηναίων στρατηγών, οι οποίοι καταδικάστηκαν σε θάνατο επειδή δεν διέσωσαν τους ναυαγούς και δεν περισυνέλεξαν τις σωρούς περίπου 5.000 συμπολεμιστών τους"

          Και ο λογος της εκτελεσης.

        • ΒΙΣ avatar
          ΒΙΣ @ 11888 12/11/2010 10:42:34

          Την εποχή της Ναυμαχίας των Αργινουσών είχαν ολιγαρχία;
          Και την εποχή της καταδίκης του Σωκράτη μήπως;
          Πλεύρη ούτε καν έχω διαβάσει, ούτε το χρώμα του εξωφύλλου των βιβλίων του δεν θέλω να ξέρω. Δεν ασχολούμαι με βιβλία trash.
          Ο πολύς αριστερισμός σου έχει κάψει τον εγκέφαλο.

          • ΒΙΣ avatar
            ΒΙΣ @ ΒΙΣ 12/11/2010 10:46:19

            Η κατηγορία ήταν ψευδής, επειδή είχε τρικυμία και φυσικά δεν μπορούσαν να περισυλλέξουν τα πτώματα. Και αποφάσισαν την καταδίκη άνθρωποι που δεν είχαν ιδέα πώς ήταν ο καιρός στη συγκεκριμένη περιοχή τη συγκεκριμένη ημέρα.
            Ακολούθησε η καταστροφή της Αθήνας στους Αιγός Ποταμούς, το 404.
            Αν ο Θουκυδίδης (και όχι μόνο) συζητούσε την παθογένεια της αθηναϊκής δημοκρατίας, δεν καταλαβαίνω γιατί να μην το κάνουμε εμείς...Για να μην ενοχληθούν κάποιοι κολλημένοι ημιμαθείς αριστεριστές;
            Διάβασε την "Αθήνα στο εδώλιο", δεν είναι στρατευμένο βιβλίο, εξιστορεί όλη την παράδοση του "αντι-αθηναϊσμού" στη Δύση.

          • ΒΙΣ avatar
            ΒΙΣ @ ΒΙΣ 12/11/2010 10:48:33

            Πάντως, από τον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπισες τον προβληματισμό μου επιβεβαιώνεται η άποψή μου ότι ο σοσιαλισμός είναι βαθύτατα συνδεδεμένος με τον ολοκληρωτισμό και την ανελευθερία. Εννοώ ανελευθερία που αγγίζει μέχρι και την ελευθερία του σκέπτεσθαι.

          • Κάποιος avatar
            Κάποιος @ ΒΙΣ 12/11/2010 10:49:44

            Για πες εσύ ΒΙΣ σε ποιο πολίτευμα πιστεύεις, μιας και έχις μπει στην διαδικασία να ψειρίζεις τις παθογένειες του δημοκρατικού πολιτεύματος τα τελευταία 2500 χρόνια.

          • ΒΙΣ avatar
            ΒΙΣ @ ΒΙΣ 12/11/2010 11:55:28

            Κάποιος, εσύ γνωρίζεις στοιχειωδώς την ελληνική;
            Μίλησα για παθογένεις της άμεσης δημοκρατίας. Μπορείς αγαπητέ μου να ανατρέξεις στο σχόλιό μου.
            Φυσικά, κάθε πολίτευμα έχει τις παθογένειές του, δεν το ανακάλυψα εγώ, είμαι κάπως νεότερος και πολύ πιο ασήμαντος από τον Αριστοτέλη.
            Προφανώς, δεν ανέχεστε οποιαδήποτε φωνή δεν εκθειάζει την Αριστερά, γι'αυτό και σας αρέσει να διαστρέφετε τα γραπτά.
            Λυπούμαι, αλλά αρχίζω να θεωρώ ηλίθιο τον εαυτό μου που προσπαθεί να κάνει στοιχειωδώς ακαδημαϊκή συζήτηση με ανθρώπους που μόνο η παιδεία τους αποτελείται από συρραφή συνθημάτων...

          • ΒΙΣ avatar
            ΒΙΣ @ ΒΙΣ 12/11/2010 11:56:47

            Εκτός και αν θεωρείς την αντιπροσωπευτική κοινοβουλευτική δημοκρατία "άμεση δημοκρατία", οπότε τι να πω;
            Ο Καστοριάδης δεν την θεωρούσε ούτε καν δημοκρατία. Δεν εξετάζω πόσο ορθή ήταν η άποψή του, αλλά έχει οπωσδήποτε μία βάση.

          • Κάποιος avatar
            Κάποιος @ ΒΙΣ 12/11/2010 12:25:12

            Καταρχήν ΒΙΣ δεν σε προσέβαλλα.
            Μια απλή ερώτηση σου έκανα.
            Μάλλον καταφεύγεις σε αυθαίρετους και υποτιμητικούς προσωπικούς χαρακτηρισμούς και συμπεράσματα, για να αποφύγεις να απαντήσεις σε μια απλή ερώτηση που σου έθεσα και αφορούσε όχι το ποιο πολίτευμα δεν σου αρέσει, αλλά ποιο σε καλύπτει ως πολιτικό ον.

          • ΒΙΣ avatar
            ΒΙΣ @ ΒΙΣ 12/11/2010 12:52:33

            Θα απαντήσω στην ερώτησή σου, αν και δεν βλέπω τι νόημα έχει να εκθέσω τις δικές μου απόψεις περί του προτιμητέου πολιτεύματος. Τέλος πάντων...
            Θεωρώ την κοινοβουλευτική αστική δημοκρατία ως το σχετικά καλύτερο πολίτευμα. Υπάρχουν φυσικά παθογένειες, αλλά τελειότητα δεν υπάρχει πουθενά, τουλάχιστον στον κόσμο των ανθρώπων. Τις ουτοπίες τις φοβάμαι, επειδή συνήθως καταλήγουν σε τραγωδίες.
            Απο εκεί και πέρα, είμαι υπέρ της άμεσης δημοκρατίας σε πολλές περιπτώσεις (δημοψηφίσματα), αλλά δεν θεωρώ ότι είναι πανάκεια σε όλα, επειδή τελικά και η κοινή γνώμη είναι ελεγχόμενη (ο Θουκυδίδης επαινεί τον Περικλή, όχι επειδή ήταν ο αρχηγός της δημοκρατικής παράταξης στην Αθήνα, αλλά επειδή ακριβώς κατάφερνε και έλεγχε την κοινή γνώμη).
            Να σου δώσω μία περίπτωση συγκεκριμένη και υπαρκτή παθογένειας της άμεσης δημοκρατίας σε συνθήκες νεο-ελληνικές: Σε μικρό νησί των Κυκλάδων το προτεινόμενο σχέδιο οικιστικού ελέγχου (που ήταν καλύτερο σαφώς από την προϋπάρχουσα άναρχη κατάσταση) καταψηφίστηκε από όλους τους δημοτικούς συμβούλους, πλην ενός. Αν υπήρχε δημοψήφισμα, η απόρριψή του θα έφτανε το 80%, τουλάχιστον, και αυτό το λέω βάσιμα επειδή γνωρίζω την κοινή γνώμη στο νησί. Τελικά, το σχέδιο επιβλήθηκε άνωθεν, από την κεντρική εξουσία...Με θετικά αποτελέσματα.
            Εδώ, επομένως, για την εφαρμογή κάποιου στοιχειώδους χωροταξικού σχεδιασμού χρειάστηκε η δημοκρατία να λειτουργήσει κάπως ως...φωτισμένη δεσποτεία.

  5. Νίκος avatar
    Νίκος 11/11/2010 21:37:30

    Oh yeah! When hell freezes over. Για να μας καταλαβαινουν και τα νεοταξάκια.

  6. Κάποιος avatar
    Κάποιος 11/11/2010 22:01:22

    Οσο υπάρχουν πολιτικά και κοινωνικά ανώριμοι αστοί που ταυτίζουν την ελευθερία του ατόμου, με την φιλελεύθερη αγορά και την καταναλωτική δύναμη, οι αστικές δημοκρατίες δεν θα έχουν τίποτε να φοβηθούν, όσο οι οικονομίες των κρατών τους δεν καταρρέουν.
    Γιατί το μοναδικό που νοιάζει ουσιαστικά τον σύγχρονο μέσο "δημοκράτη" αστό είναι η προσωπική του περιουσία και ευμάρεια ή πως θα την αποκτήσει αν δεν την διαθέτει.
    Αυτό ταυτόχρονα είναι όμως και το τυράκι που τον μετατρέπει ενσυνείδητα σε δούλο των μεγαλοτραπεζιτών και των κάθε λογής μεγαλοεπιχειρηματιών ή μεγιστάνων.
    Εξ ου και οι αργυρώνυτοι και διεφθαρμένοι πολιτικοί, που από υπηρέτες του λαού, έχουν γίνει τσατσάδες των "νταβατζήδων".

    • Tsaxpinogargaliarhs avatar
      Tsaxpinogargaliarhs @ Κάποιος 11/11/2010 22:13:59

      Amen brother!

    • aengus avatar
      aengus @ Κάποιος 12/11/2010 10:45:31

      «…όσο οι οικονομίες των κρατών τους δεν καταρρέουν.»
      ΣΩΣΤΑ!

  7. ένας Άμλετ avatar
    ένας Άμλετ 12/11/2010 03:12:08

    Αλβέρτου Αϊνστάιν

    “Γιατί Σοσιαλισμός” (1)
    ….
    (Monthly Review 1949)

    Ας εξετάσουμε πρώτα απ’ όλα το ζήτημα αυτό από την άποψη της επιστημονικής γνώσης. Μπορεί να φανεί ότι δεν υπάρχουν ουσιαστικές μεθοδολογικές διαφορές ανάμεσα στην αστρονομία και την οικονομία: οι επιστήμονες και στους δύο τομείς προσπαθούν να ανακαλύ¬ψουν τους νόμους, που έχουν γενική εφαρμογή σε ορισμένες ομάδες φαινομένων; για να κάνουν την αμοιβαία σχέση των φαινομένων αυτών όσο γίνεται πιο κατανοητή. Αλλά τέτοιες μεθοδολογικές διαφορές υπάρχουν στην πραγματικότητα. Η ανακάλυψη των γενικών νόμων στον τομέα της οικονομίας είναι δυσκολότερη γιατί τα υπό παρατήρηση οικονομικά φαινόμενα, επηρεάζονται συχνά από πολλούς παράγοντες, που είναι πάρα πολύ δύσκολο να εκτιμηθούν ξεχωριστά. Εκτός από αυτό, η πείρα που συγκεντρώθηκε από την αρχή της λεγόμενης πολιτισμένης περιόδου της ανθρώπινης ιστορίας, υποβάλλονταν και υποβάλλεται, ως γνωστόν, σε σοβαρές επιδράσεις και περιορισμούς όχι μόνο οικονομικού χαρακτήρα. Για παράδειγμα, οι περισσότερες μεγάλες δυνάμεις στην ιστορία οφείλουν την ύπαρξη τους στις κατακτήσεις. Οι λαοί κατακτητές εδραιώνονταν νομικά και οικονομικά ως προνομιούχα τάξη στην κατακτημένη χώρα… Πουθενά δεν έχει ξεπεραστεί πραγματικά εκείνο που ο Βέμπλεν αποκαλεί “ληστρική φάση” ανάπτυξης της ανθρωπότητας. Ορισμένα οικονομικά γεγονότα, που παρατηρούμε, αφορούν τη φάση αυτή και μάλιστα οι νόμοι, που μπορούμε να εξάγουμε από αυτά, δεν είναι εφαρμόσιμοι σε καμιά άλλη φάση. Δεδομένου ότι ο πραγματικός σκοπός του σοσιαλισμού είναι ακριβώς να ξεπεράσει τη “ληστρική φάση” στην ανάπτυξη της ανθρωπότητας και να προχωρήσει προς τα εμπρός, η οικονομική επιστήμη στη σημερινή κατάστασή της μπορεί να ρίξει μόνο ένα πολύ ασήμαντο φως στη σοσιαλιστική κοινωνία του μέλλοντος.
    Δεύτερο, ο σκοπός του σοσιαλισμού είναι κοινωνικοηθικός. Η επιστήμη δεν μπορεί να δημιουργεί σκοπούς και είναι ακόμη λιγότερο ικανή να τους εμφυσήσει στους ανθρώπους. Το μέγιστο που μπορεί να κάνει η επιστήμη είναι να προσφέρει τα μέσα για την επίτευξη ορισμένων σκοπών. Αλλά αυτοί καθαυτοί οι σκοποί επιτυγχάνονται από προσωπικότητες με υψηλά ηθικά ιδανικά και, αν οι σκοποί αυτοί δεν είναι θνησιγενείς αλλά βιώσιμοι και ισχυροί, τους υποστηρίζουν και τους αναπτύσσουν πολλοί άνθρωποι, που καθορίζουν εν μέρει υποσυνείδητα την αργή εξέλιξη της κοινωνίας.
    Λόγω των αιτίων αυτών οφείλουμε να είμαστε προσεκτικοί και να μην υπερεκτιμούμε την επιστήμη και τις επιστημονικές μεθόδους, όταν η υπόθεση αφορά ανθρώπινα προβλήματα. Δεν πρέπει επίσης να σκεφτόμαστε ότι μόνο οι ειδικοί έχουν το δικαίωμα να διατυπώνουν τη γνώμη τους για τα ζητήματα οργάνωσης της κοινωνίας.

  8. ένας Άμλετ avatar
    ένας Άμλετ 12/11/2010 03:14:14

    “Γιατί Σοσιαλισμός” (2)
    Τελευταία ακούγονται πάρα πολλές φωνές ότι η ανθρώπινη κοινωνία περνάει κρίση, ότι η σταθερότητά της έχει κλονιστεί σοβαρά. Η κατάσταση αυτή χαρακτηρίζεται από το γεγονός ότι τα άτομα αδιαφορούν ή ακόμα και εχθρεύονται τις μικρές ή μεγάλες ομάδες όπου ανήκουν. Για να δείξω τι εννοώ, επιτρέψτε να επικαλεστώ την προσωπική μου πείρα. Πρόσφατα, συζητώντας με έναν έξυπνο και αξιόπιστο άνθρωπο για την απειλή πολέμου που, κατά τη γνώμη μου, θα αποτελούσε σοβαρό κίνδυνο για την ίδια την ύπαρξη της ανθρωπότητας, διαπίστωσα ότι μόνο μια υπερεθνική οργάνωση μπορεί να μας προφυλάξει από τον κίνδυνο αυτό. Σχετικά με αυτό ο συνομιλητής μου, μου είπε πολύ ήρεμα και ψυχρά: “Μα γιατί φοβόσαστε τόσο την εξαφάνιση της ανθρώπινης φυλής;”.
    Είμαι βέβαιος ότι μόλις έναν αιώνα πριν κανείς δε θα έκανε παρόμοια παρατήρηση με τόση ευκολία. Πρόκειται για δήλωση ανθρώπου που μάταια προσπαθούσε να βρει ισορροπία μέσα του και έχασε πρακτικά την ελπίδα για επιτυχία. Ποια όμως είναι η αιτία; Υπάρχει διέξοδος;
    Ο άνθρωπος είναι ταυτόχρονα προσωπικότητα και κοινωνικό ον. Ως προσωπικότητα προσπαθεί να προστατεύσει τη δική του ύπαρξη και την ύπαρξη των οικείων του, να ικανοποιήσει τις προσωπικές τους επιθυμίες και να αναπτύξει τις ικανότητές του. Σαν κοινωνικό ον επιδιώκει να κερδίσει την αναγνώριση και την αγάπη των άλλων ανθρώπων, να συμμεριστεί τις χαρές τους, να τους παρηγορήσει στη λύπη, να καλυτερέψει τους όρους ζωής τους. Μόνο η ύπαρξη αυτών των διαφόρων, συχνά αντιφατικών επιδιώξεων καθορίζει τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του ανθρώπου και από τους ιδιόμορφους συνδυασμούς τους εξαρτάται ο βαθμός που το άτομο μπορεί να πετύχει την εσωτερική ισορροπία και να συμβάλει στην ευημερία της κοινωνίας. Είναι εντελώς δυνατό η σχετική δύναμη των δυο αυτών επιδιώξεων να είναι βασικά προσδιορισμένη από την κληρονομικότητα. Αλλά η προσωπικότητα διαμορφώνεται οριστικά στο περιβάλλον, όπου ο άνθρωπος βρίσκεται στη διαδικασία της ανάπτυξής του, από τη διάρθρωση της κοινωνίας όπου μεγαλώνει, από τις παραδόσεις της κοινωνίας αυτής, από το πώς εκτιμά τους διάφορους τύπους συμπεριφοράς. Η αφηρημένη έννοια “κοινωνία” σημαίνει για το ατομικό ανθρώπινο ον το σύνολο των άμεσων και έμμεσων αμοιβαίων σχέσεων με τους σύγχρονούς του και με όλες τις προηγούμενες γενεές. Το άτομο είναι σε θέση να σκέπτεται, να νοιώθει, να προσπαθεί να εργαστεί αυτοτελώς, αλλά εξαρτάται τόσο πολύ από την κοινωνία στη φυσική, διανοητική και συναισθηματική ύπαρξή του, που είναι αδύνατο να σκέπτεται γι’ αυτήν ή να την κατανοεί εκτός των πλαισίων της κοινωνίας. Η “κοινωνία” αυτή εξασφαλίζει στον άνθρωπο τροφή, ενδυμασία, κατοικία, εργαλεία εργασίας, τον προικίζει με γλώσσα, με τις μορφές και το βασικό περιεχόμενο των σκέψεων. Η ζωή του είναι δυνατή χάρη στην εργασία και στα επιτεύγματα πολλών εκατομμυρίων ανθρώπων στο παρελθόν και στο παρόν, όλων εκείνων που κρύβονται πίσω από τη μικρή λέξη “κοινωνία”…
    0 άνθρωπος κατά τη γέννησή του χάρη στην κληρονομικότητα αποκτά βιολογική σύστα¬ση, που πρέπει να τη θεωρούμε καθορισμένη και αμετάβλητη, η οποία περιλαμβάνει φυσικές επιδιώξεις που είναι χαρακτηριστικές για τα ανθρώπινα όντα. (Όπως αναφέραμε παραπάνω, η βιολογική φύση του ανθρώπου δεν μπορεί να αλλάξει για πρακτικούς λόγους). Εκτός από αυτό, στη διάρκεια της ζωής του αποκτά πολιτιστική ψυχοσύνθεση, που την παίρνει από την κοινωνία μέσω της επικοινωνίας και με πολλά άλλα είδη επίδρασης… Η κοινωνική συμπεριφορά των ανθρώπινων υπάρξεων μπορεί να διαφέρει πολύ ανάλογα με τα επικρατούντα πολιτιστικά πρότυπα και τύπους οργάνωσης που κυριαρχούν στην κοινωνία. Σε αυτό ακριβώς βασίζουν τις ελπίδες όσοι επιδιώκουν να καλυτερέψουν την τύχη του ανθρώπου: οι άνθρωποι δεν είναι καταδικασμένοι λόγω της βιολογικής τους ψυχοσύνθεσης να αλληλοεξοντώνονται ή να παραδί¬δονται στο έλεος της σκληρής και αναπόφευκτης μοίρας.

  9. ένας Άμλετ avatar
    ένας Άμλετ 12/11/2010 03:16:17

    “Γιατί Σοσιαλισμός” (3)
    Αν αναρωτηθούμε πώς πρέπει να αλλάξουμε τη διάρθρωση της κοινωνίας και του πολιτισμού της για να γίνει πιο ευνοϊκή η ανθρώπινη ζωή, πρέπει να θυμούμαστε ότι πάντα υπάρχουν ορισμένες συνθήκες που δεν μπορούμε να τις αλλάξουμε. Πολύ περισσότερο, οι τεχνολογικές και δημογραφικές διαδικασίες μερικών τελευταίων αιώνων δημιούργησαν συνθήκες που είναι επίσης αμετάβλητες. Στις περιοχές με μόνιμο και πυκνό πληθυσμό η παραγωγή των αναγκαίων για τη ζωή αγαθών προϋποθέτει υποχρεωτικά τον καταμερισμό της εργασίας και μια μεγάλη συγκέντρωση παραγωγικού μηχανισμού. Η εποχή που τα άτομα ή συγκριτικά μικρές ομάδες μπορούσαν να έχουν πλήρη επάρκεια, η οποία όταν κοιτάμε στα περασμένα μας φαίνεται τόσο ειδυλλιακή, έφυγε μια για πάντα. θα είναι απλώς μια μικρή υπερβολή αν πούμε ότι από την άποψη της παραγωγής και κατανάλωσης η ανθρωπότητα αποτελεί σήμερα κιόλας μια παγκόσμια κοινότητα.
    Τώρα μπορώ να προσδιορίσω σύντομα την ουσία της σημερινής κρίσης. Πρόκειται για τη στάση του ατόμου απέναντι στην κοινωνία. Το άτομο συνειδητοποιεί σε μεγαλύτερο βαθμό παρά ποτέ άλλοτε την εξάρτησή του από την κοινωνία. Όμως δεν εκλαμβάνει την εξάρτηση αυτή ως θετικό φαινόμενο, ως οργανική σχέση, ως προστατευτική δύναμη, αλλά μάλλον ως απειλή κατά των φυσικών του δικαιωμάτων ή ακόμα και κατά της οικονομικής του ύπαρξης. Πολύ περισσότερο, η θέση του στην κοινωνία είναι τέτοια που οι εγωιστικές επιδιώξεις του αυξάνουν συνεχώς, ενώ οι κοινωνικές, πιο αδύνατες από τη φύση τους επιδιώξεις του, όλο και πιο πολύ καταρρέουν. Όλοι οι άνθρωποι ανεξάρτητα από τη θέση τους στην κοινωνία υποφέρουν από τη διαδικασία αυτή. Αιχμάλωτοι του εγωισμού τους, χωρίς οι ίδιοι να το αντιλαμβάνονται, νοιώθουν ανυπεράσπιστοι, μοναχικοί, στερημένοι από την ικανότητα, με αφέλεια, απλά και απερίσκεπτα να χαίρονται τη ζωή. Ο άνθρωπος μπορεί να βρει νόημα στη ζωή -που είναι τόσο σύντομη και γεμάτη κινδύνους- μόνο αφιερώνοντας τον εαυτό του στην κοινωνία.
    Η οικονομική αναρχία της καπιταλιστικής κοινωνίας, όπως υπάρχει σήμερα, είναι κατά τη γνώμη μου η πραγματική πηγή του κακού. Βλέπουμε μια τεράστια μάζα παραγωγών που πασχίζουν ακατάπαυστα να αφαιρέσουν ο ένας από τον άλλο τους καρπούς της συλλογικής εργασίας τους – όχι με τη βία, αλλά σύμφωνα με τους νόμιμα καθιερωμένους κανόνες. Από την άποψη αυτή είναι σημαντικό ότι τα μέσα παραγωγής, δηλαδή όλες οι παραγωγικές δυνάμεις, απαραίτητα για την παραγωγή καταναλωτικών εμπορευμάτων, καθώς και οι ολοένα νέες επενδύσεις μπορούν να είναι νόμιμα και κατά το μεγαλύτερο μέρος αποτελούν ατομική ιδιοκτησία ξεχωριστών προσώπων.
    Για απλοποίηση θα αποκαλώ στη συνέχεια “εργάτες” όσους δεν ανήκουν στους ιδιοκτήτες μέσων παραγωγής, αν και αυτό δεν αντιστοιχεί πλήρως στη συνηθισμένη χρήση του όρου αυτού. Ο ιδιοκτήτης μέσων παραγωγής είναι σε θέση να αποκτά εργατική δύναμη. Χρησιμοποιώντας τα μέσα παραγωγής, ο εργάτης παράγει νέα εμπορεύματα που γίνονται ιδιοκτησία του καπιταλιστή. Εδώ έχει ακριβώς σημασία η συσχέτιση της πραγματικής αξίας αυτού που ο εργάτης παράγει και εκείνου που του πληρώνουν. Όσο καιρό η σύμβαση εργασίας είναι “ελεύθερη”, αυτό που παίρνει ο εργάτης δεν καθορίζεται από την πραγματική αξία των παραγόμενων από αυτόν εμπορευμάτων, αλλά από τις ελάχιστες ανάγκες του και την προσφορά και ζήτηση εργατικής δύναμης από τους καπιταλιστές. Έχει σημασία να καταλάβουμε ότι ακόμη και στη θεωρία η αμοιβή του εργάτη δεν καθορίζεται από την αξία αυτού που έχει παράγει.
    Βρισκόμαστε μπροστά στην τάση του ιδιωτικού κεφαλαίου προς την όλο και μεγαλύτερη συγκέντρωση. Εν μέρει λόγω του ανταγωνισμού των καπιταλιστών, εν μέρει γιατί η ανάπτυξη της τεχνολογίας και ο αυξανόμενος καταμερισμός της εργασίας ενθαρρύνουν το σχηματισμό μεγαλύτερων παραγωγικών μονάδων σε βάρος των μικρών.

  10. ένας Άμλετ avatar
    ένας Άμλετ 12/11/2010 03:17:35

    “Γιατί Σοσιαλισμός” (4)
    Αποτέλεσμα της ανάπτυξης αυτής είναι η ολιγαρχία του ιδιωτικού κεφαλαίου, η κολοσσιαία εξουσία του οποίου δεν μπορεί να ελέγχεται αποτελεσματικά ακόμη και σε μια δημοκρατική κοινωνία. Αυτό συμβαίνει, γιατί τα μέλη των νομοθετικών οργάνων εκλέγονται από τα πολιτικά κόμματα, τα οποία χρηματοδοτούνται και επηρεάζονται βασικά από τους ιδιώτες επιχειρηματίες, που επιδιώκουν για πρακτικούς σκοπούς να απομακρύνουν το εκλογικό σώμα από τους νομοθέτες. Σαν αποτέλεσμα οι αντιπρόσωποι του λαού δεν υπερασπίζονται αποτελεσματικά τα συμφέροντα των μη προνομιούχων ομάδων του πληθυσμού. Πολύ περισσότερο, στις υπάρχουσες συνθήκες οι ιδιώτες επιχειρηματίες ελέγχουν αναπόφευκτα τις κύριες πηγές πληροφόρησης (τύπο, ραδιόφωνο, εκπαίδευση). Για το λόγο αυτό, ο απλός πολίτης είναι πολύ δύσκολο και στις περισσότερες περιπτώσεις απλώς αδύνατο να καταλήξει σε αντικειμενικά συμπεράσματα και να ασκεί με εξυπνάδα τα πολιτικά του δικαιώματα.
    Η κατάσταση που επικρατεί στην οικονομία, βασιζόμενη στην καπιταλιστική ατομική ιδιοκτησία, χαρακτηρίζεται επομένως από δυο κύριες αρχές: πρώτο, τα μέσα παραγωγής (κεφάλαιο), αποτελούν ατομική ιδιοκτησία και οι ιδιοκτήτες τα διαχειρίζονται κατά την κρίση τους. Δεύτερο, η σύμβαση εργασίας είναι ελεύθερη. Φυσικά από την άποψη αυτή δεν υπάρχει καθαρή καπιταλιστική κοινωνία.
    Πρέπει ιδιαίτερα να σημειώσουμε ότι οι εργάτες, χάρη στη μακροχρόνια και έντονη πολιτική πάλη σημείωσαν επιτυχίες εξασφαλίζοντας σε ορισμένες κατηγορίες εργατών “βελτιωμένη” μορφή ελεύθερης σύμβασης εργασίας. Αλλά η σημερινή οικονομία στο σύνολό της διαφέρει κατά πολύ από τον “καθαρό” καπιταλισμό.
    Η παραγωγή πραγματοποιείται για χάρη του κέρδους και όχι για το όφελος, αλλά δεν υπάρχει εγγύηση ότι όλοι, όσοι θέλουν και μπορούν να εργαστούν, θα μπορέσουν σίγουρα να βρουν δουλειά. Σχεδόν πάντα υπάρχει στρατιά ανέργων. Ο εργάτης φοβάται συνεχώς να μη χάσει τη δουλειά του. Επειδή οι άνεργοι και οι χαμηλόμισθοι εργάτες δεν αποτελούν προσοδοφόρα αγορά, η παραγωγή καταναλωτικών εμπορευμάτων είναι περιορισμένη με αποτέλεσμα να υπάρχουν σοβαρές δυσκολίες. Η τεχνική πρόοδος οδηγεί συχνά στην αύξηση της ανεργίας και όχι στην ελάφρυνση από τα βάρη της εργασίας. Ο προσανατολισμός στο κέρδος σε συνδυασμό με τον ανταγωνισμό των καπιταλιστών είναι η αιτία της αστάθειας στη συσσώρευση και τη χρησιμοποίηση του κεφαλαίου, πράγμα που οδηγεί σε όλο και πιο σοβαρές καταστάσεις ύφεσης. Ο απεριόριστος ανταγωνισμός οδηγεί σε όλο και μεγαλύτερη σπατάλη εργασίας και έτσι παραμορφώνει την κοινωνική συνείδηση των ανθρώπων, όπως ανάφερα πιο πάνω.
    Θεωρώ την παραμόρφωση αυτή των προσωπικοτήτων το μεγαλύτερο κακό του καπιταλισμού. Ολόκληρο το εκπαιδευτικό σύστημα πάσχει από αυτό το κακό. Το υπέρμετρο αίσθημα του ανταγωνισμού εμφυτεύεται στους φοιτητές, που τους μαθαίνουν να θέτουν υπεράνω την επιτυχία, ως προετοιμασία για τη μελλοντική καριέρα.
    Είμαι πεισμένος ότι μόνο ένας δρόμος υπάρχει για να μπει τέλος σε όλο αυτό το κακό, δηλαδή τη δημιουργία της σοσιαλιστικής οικονομίας με το αντίστοιχο σε αυτή σύστημα παιδείας, προσανατολισμένης σε κοινωνικούς σκοπούς. Σε μια τέτοια οικονομία η κοινωνία κατέχει τα μέσα παραγωγής και τα διαχειρίζεται με βάση το σχεδιασμό. Η σχεδιασμένη οικονομία προσαρμόζει την παραγωγή στις ανάγκες της κοινωνίας, κατανέμει την εργασία στους ικανούς για εργασία και εγγυάται τα μέσα προς το ζην για κάθε άνδρα, γυναίκα και παιδί. Αντί για την εξύμνηση της εξουσίας και της επιτυχίας, όπως γίνεται στη σημερινή μας κοινωνία, η παιδεία που συμπληρώνεται με την ανάπτυξη των εσωτερικών ικανοτήτων της προσωπικότητας, θα αποβλέπει στην ανάπτυξη σε αυτή της συναίσθησης της ευθύνης για τους άλλους ανθρώπους.
    Ωστόσο, πρέπει να θυμούμαστε ότι η σχεδιασμένη οικονομία δε σημαίνει ακόμα σοσιαλισμός. Η σχεδιασμένη οικονομία αυτή καθεαυτή μπορεί να συνοδεύεται από την πλήρη υποδούλωση της προσωπικότητας. Η επίτευξη του σοσιαλισμού απαιτεί την επίλυση ορισμένων εξαιρετικά δύσκολων κοινωνικοπολιτικών προβλημάτων. Πώς, λόγου χάρη, παίρνοντας υπόψη το βάθεμα της συγκέντρωσης της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας θα αποτραπεί η μετατροπή της γραφειοκρατίας σε δύναμη που κατέχει την πλήρη εξουσία. Πώς θα προστατευτούν τα δικαιώματα του ατόμου και ταυτόχρονα να υπάρχει εγγύηση ενός δημοκρατικού αντίβαρου στην εξουσία της γραφειοκρατίας. Οι σκοποί και τα προβλήματα του σοσιαλισμού δεν είναι τόσο απλά και η σαφής κατανόησή τους έχει μέγιστη σημασία στο μεταβατικό μας αιώνα. Δεδομένου ότι στις σημερινές συνθήκες η ελεύθερη, ανεμπόδιστη συζήτηση των προβλημάτων αυτών βρίσκεται πρακτικά υπό απαγόρευση, νομίζω ότι η έκδοση του περιοδικού αυτού [Monthly Review] θα προσφέρει στην κοινωνία μεγάλη υπηρεσία.

  11. aengus avatar
    aengus 12/11/2010 10:43:40

    Από τη στιγμή που η απληστία δεν επιτρέπει στον καπιταλισμό να επιστρέψει στα προ του 1990 δεδομένα, η θορυβώδης πτώση του είναι δεδομένη.

  12. ΚΡΙΤΩΝ avatar
    ΚΡΙΤΩΝ 12/11/2010 11:14:30

    Σε κάθε περίπτωση και παρά το ότι οι εξελίξεις τρέχουνε, η αριστερά δεν ξεφεύγει από τις παραδοσιακές τακτικές της του περασμένου αιώνα με κλασσικά συνθήματα.
    Και ενώ οι περιστάσεις είναι προσφορώτατες και θα μπορούσε να τις εκμεταλλευθεί καίρια, παρ’ όλα αυτά παραμένει … εν ύπνω.
    Διερωτώμαι ότι εκτός των στρατιών των ανέργων των απλών εργαζομένων, δεν βλέπει τίποτε άλλο?
    Στις ΗΠΑ, την περίοδο 2001-2010 έχουν κλείσει 42500 εργοστάσια, πράγμα το οποίο σημαίνει μερικές δεκάδες χιλιάδες δυσαρεστημένους βιομηχάνους. Αυτό συμβαίνει και στην Ευρώπη και παντού.
    Η αγοραστική δυνατότητα του μέσου πολίτη διαρκώς μειώνεται χάριν της ανεργίας, το οποίον σημαίνει προϊόντα απούλητα στα ράφια, …. το οποίον σημαίνει απολύσεις εργαζομένων,…..το οποίον σημαίνει κλείσιμο εργοστασίων…..το οποίο σημαίνει και βιομηχάνους “ανέργους”.
    Σε μία διαρκώς παρατεταμένη κρίση κανένας πιά δεν μπορεί να επαναπαυθεί …. τα χρήματα ανά πάσα στιγμή μπορεί να γίνουν αέρας στην κυριολεξία όπως τα “κατοχικά”, οπότε και οι “οικονομίες” πάνε περίπατο.
    Η αριστερά ξεπερνιέται από τα γεγονότα και τις περιστάσεις γιατί παραμένει ένας Νάρκισσος αυτοθαυμασμού, εξακολουθεί να τρέφεται από τον ….. ταξικό της αντίπαλο.
    Ποιός είναι όμως ο ταξικός της αντίπαλος όταν καταποντίζεται η μεσαία τάξη και συρρικνώνεται θεαματικά η αστική τάξη.
    Ο αντίπαλος είναι μόνο μία ελιτ, που και αυτή φαίνεται να μην ελέγχει τις εξελίξεις ….. ο φόβος για πιθανό χάος δεν είναι αβάσιμος και σ’ αυτή την περίπτωση κανένας δεν θα μπορεί να είναι σίγουρος γιά τίποτα.
    Η ελίτ απαρτίζεται από καρτελίστες,από τραπεζίτες από τους πολιτικούς, τα ελεγχόμενα ΜΜΕ, τους μεγαλεμπόρους κάποιους μεγαλοβιομηχάνους, από την διαπλοκή δηλαδή τον ΑΕΡΑ.
    Τέρμα δηλαδή η παραδοσιακή αριστερά – δεξιά.
    …. όλες οι ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΕΣ δυνάμεις όλων μα όλων των εργαζομένων έχουν ανάγκη από μιά ΦΩΝΗ.
    Η ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΑΕΡΑ, αυτό είναι το μέτωπο….. και ο αγώνας φυσικά είναι άνισος και αριθμητικά μεταξύ των “αντιπάλων” και ουσιαστικά γιατί η παραγωγή σημαίνει το ΠΑΝ, ο αέρας το ΤΙΠΟΤΑ.
    Είναι η ευκαιρία για προτάσεις, αλλά ….. δεν ακούω τίποτα.
    -Πρόταση για την Άμεση Δημοκρατία ……… ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΚΛΗΡΩΤΟΙ που να μην έχουνε καμμία σχέση με παρατάξεις
    -Πρόταση για την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης …..
    -Πρόταση για …….
    …………………….
    …………………….
    ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ ΣΤΗΝ ΞΥΛΙΝΗ ΓΛΩΣΣΑ

  13. ένας Άμλετ avatar
    ένας Άμλετ 12/11/2010 13:13:22

    “Η ελίτ απαρτίζεται από καρτελίστες,από τραπεζίτες από τους πολιτικούς, τα ελεγχόμενα ΜΜΕ, τους μεγαλεμπόρους κάποιους μεγαλοβιομηχάνους, από την διαπλοκή δηλαδή τον ΑΕΡΑ.”

    Και το συμπέρασμα:

    «Τέρμα δηλαδή η παραδοσιακή αριστερά – δεξιά.»

    Όντως η ελίτ που περιγράφεις δεν είναι η παραδοσιακή δεξιά, ο παραδοσιακός καπιταλισμός όπως τον ξέραμε μέχρι το ’90.

    Είναι ένας χρηματιστικός καπιταλισμός πολύ πιο κανιβαλικός, θηριωδώς ανθρωποφάγος, πολύ πιο άπληστος, που απειλεί πλέον, εκτός από τον εαυτό του, την ίδια την ύπαρξη κάθε μορφή ανθρώπινης ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ στον πλανήτη.

    Αυτή την μετάλλαξη του καπιταλισμού όμως την έχει προβλέψει με σκανδαλώδη ακρίβεια ο Μαρξισμός… Η πραγματικότητα ήρθε (δυστυχώς για μένα) στα λόγια του Κάρολου. Λέω δυστυχώς, γιατί δεν θα είχα πρόβλημα με την μικτή οικονομία, με τον καπιταλισμό του δεύτερου ημίσεως του εικοστού αιώνα.

    Τώρα είναι πολύ αργά Το χρηματιστικό κεφάλαιο έχει ήδη δημιουργήσει νομοτέλειες που δεν αναιρούνται. Επαναλαμβάνω, δυστυχώς! Γιατί στην ελεύθερη πτώση του θα συμπαρασύρει πολλά εκατομμύρια αθώων.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.