#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
22/06/2010 18:50
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Το σχέδιο είναι καλά προμελετημένο.



Όταν τα σχόλια του Antinews γίνονται άρθρο

Χρέη που δεν μπορούν να αποπληρωθούν από τα κράτη, spreads, ανισομερή κοπή πληθωριστικού χρήματος, νομισματικά παιχνίδια ισοτιμιών

Αγανάκτηση says:
22/06/2010 at 09:27
http://www.antinews.gr/?p=50874&cpage=1#comment-473459
Τα περί χρεών είναι αέρας κοπανιστός, μηδενικά σε ένα κομμάτι χαρτί. Αυτό πρέπει να το καταλάβουν οι λαοί και να μην μασάνε το κουφετάκι της χρεοκοπίας.
Αυτή τη στιγμή ΟΛΟΣ ο πλανήτης χρωστάει. Που χρωστάει; Σε ένα μάτσο χαρτογιακάδες σε κάποια γραφεία του Μανχάταν, του σίτυ, της Ζυρίχης και της Φραγκφούρτης.
Ε να πάρουν λοιπόν τα χρεόγραφά τους και να βάλουν κανένα λουκάνικο να φάνε για να μην πω τίποτα άλλο για το που να βάλουν και τα χρεόγραφα και το λουκάνικο…
Ένα μήνυμα υπάρχει πλέον. Όλοι στο δρόμο σε όλες στις χώρες! Κάτω η οικονομική δικτατορία των brokers και των τραπεζιτών.

Συγκέντρωση του χρυσού σε λίγους τραπεζίτες,

Θραξ Αναρμόδιος
http://www.antinews.gr/?p=50874&cpage=1#comment-473491
Αν υπάρξει κίνημα αμφισβήτησης του τρόπου λειτουργίας του τραπεζικού συστήματος παγκοσμίως, κίνημα τέτοιο που να απειλήσει τον σημερινό τρόπο λειτουργίας των τραπεζών, ο χρυσός μπορεί να είναι ένα από τα τελευταία χαρτιά των παγκόσμιων τραπεζιτών.
Η σπάνις βλέπετε του χρυσού, διότι έχουν φροντίσει οι διεθνείς τραπεζίτες να βάλουν τα περισσότερα αποθέματα στο χέρι καθώς και την εξόρυξη, θα γίνει πλεονέκτημά τους. Διότι αν απειληθεί η τωρινή λειτουργία τους θα προσπαθήσουν να ξανασυνδέσουν το χρήμα με τον χρυσό (“χρυσός κανόνας”), που θα ελέγχουν οι ίδιοι φυσικά, ώστε να μην τα χάσουν όλα.



Θραξ Αναρμόδιος
http://www.antinews.gr/?p=50874&cpage=1#comment-473579
“Και τώρα οι παγκόσμιοι τραπεζίτες, έχοντας και όλον τον χρυσό του κόσμου στα χέρια τους, και έχοντας μονοι τους πληθωρήσει τα νομίσματα, αυξάνουν την τιμή του χρυσού.
Μπα, δεν μου φαίνεται να υπάρχει σχέδιο και προμελέτη. Εσάς;”

που πιέζουν και προωθούν κοινωνικές και ασφαλιστικές ανατροπές εργατικών κατακτήσεων βάζοντας σαν “βιτρίνα” ανθρώπους που είναι ενάντια στην δημοκρατική διακυβέρνηση, με την αμέριστη συμπαράσταση-προπαγάνδα των Μ.Μ.Ε. και της “ψευτοελίτ αριστεροοικονομολόγων του ίντερνετ”.
Οι προγραμματισμένες μετακίνησεις πληθυσμών για την επέκταση του σοσιαλισμού της φτώχιας και στα ανεπτυγμένα κράτη θα επιταχύνουν τις εξελίξεις (καταλύτης).


όπως γράφει και ο Θραξ Αναρμόδιος η λύση είναι η συνειδητοποίηση της ουσίας των προβλημάτων και ο συνδυασμός των παρακάτω βασικών συστατικών για την επίτευξη της ουσιαστικής ελευθερίας των πολιτών:

Το ζήτημα είναι:
-ποιος εκδίδει και ελέγχει το χρήμα και την ποσότητα που κυκλοφορεί
-ποιος ρυθμίζει την πίστωση, μια που πρόκειται για μεγάλο κοινωνικό αγαθό, (σαν τους δρόμους και το νερό), και με ποιους όρους
Η ιδιωτική πρωτοβουλία του τραπεζικού τομέα, καθώς και οι “αγορές”, μας έφεραν στο χάλι που είμαστε. Μήπως όχι;
Που τα βρήκαν όλα όσα δάνεισαν στα έθνη που δεν φτάνουν 300 φορές να μαζέψουμε το παγκόσμιο χρήμα και να τους το δώσουμε;
Το χρήμα και το δάνειο είναι πολύ σοβαρό πράγμα, και ναι έχει και σχέση με την εθνική κυριαρχία, για να το αφήσουμε σε ιδιωτικά χέρια. Και τέτοια χέρια μάλιστα. Και με τέτοιους κανόνες.
Δύο είναι ή θα έπρεπε να είναι τα ζητήματα στον σημερινό κόσμο: Δημοκρατική μεταρρύθμιση και χρήμα και πίστωση κάτω από αυστηρό κοινωνικό έλεγχο, αν όχι μονοπώλιο.
Αν κάνουμε μόνο το ένα πάλι χαμένοι είμαστε. Δεν θα ωφελήσει.

Αλλιώς θα καταντήσουμε “ραγιάδες” στην χώρα μας όπως έγραψαν και ο GSV και ο Αναστάσιος Καζαντζίδης

GSV
http://www.antinews.gr/?p=50874&cpage=1#comment-473488
Σχεδόν έχει ολοκληρωθεί η κατοχή της χώρας.
Απομένουν οι εδαφικές παραχωρήσεις για να ολοκληρωθεί το παζλ. Και να δείτε θα μας πείσουν ότι είναι για το καλό μας.

Αναστάσιος Καζαντζίδης
http://www.antinews.gr/?p=50874&cpage=1#comment-473493
Στα χρόνια της τουρκοκρατίας, όπως διαβάζουμε στα σχολικά εγχειρίδια ο ραγιάς (= υπόδουλος) για να έχει το δικαίωμα να ζει στην επικράτεια του σουλτάνου, έπρεπε να πληρώνει το λεγόμενο κεφαλικό φόρο (χαράτσι) ήτοι το 10% επί του εισοδήματος του ………………………………………..

Η κλήρωση είναι η πραγματική δημοκρατία.

Η δικτατορία των “ειδικών”, που στοχεύουν στην ανέλιξη στους κομματικούς μηχανισμούς, που “τυχαία επιδοτούνται” είτε προσωπικά είτε μέσω Μ.Κ.Ο. και ιδρυμάτων για την προπαγάνδα που “περνάνε” ή για τις προεκλογικές τους εκστρατείες, που “τυχαία” λαμβάνουν θέσεις εξουσίας στο δημόσιο ή στον ιδιωτικό τομέα, που εκφέρουν απόψεις ενάντια στα συμφέροντα του απλού λαού στο διαδίκτυο, στα Μ.Μ.Ε., πρέπει να τελειώσει.

Πολλοί από τους “επιδοτούμενους” ψευτοαριστερούς γράφουν στο διαδίκτυο με απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς για τους Έλληνες, τις Ελληνίδες και την Ελλάδα και όπως σωστά έγραψε και το αλλενάκι:

http://www.antinews.gr/?p=50874&cpage=1#comment-473497
οι χαρτογιακάδες των τραπεζών ποτέ δεν κατανόησαν ούτε θα κατανοήσουν ποτέ τους πραγματικά παραγωγικά εργαζόμενους, αυτούς που πασχίζουν (από το πάσχω) και φτιάχνουν ένα προιόν από το μηδέν.
http://www.antinews.gr/?p=50874&cpage=1#comment-473565
“εμένα με ενδιαφέρει να γίνομαι συνήγορος της πατρίδας μου όχι του οποιουδήποτε ξένου κράτους και δη ισχυρότερου και δυνάστη, ντυμένου με επίφαση σοσιαλδημοκρατικού διεθνιστικού ιμπεριαλισμού”

ΤΟ ΝΗΣΙ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ
to84nhsi84tou84hliou.blogspot.com/

ΣΧΟΛΙΑ

  1. Αθανασιος Ι(ΠΑΛΙΑ ατακτος) avatar
    Αθανασιος Ι(ΠΑΛΙΑ ατακτος) 22/06/2010 19:14:13

    Τι αίτημα είναι η άρνηση του χρέους;

    Ο κ. Παπακωνσταντίνου κάλεσε σε τηλεοπτική συνέντευξή του όλους τους δημοσιογράφους και τους σώφρονες πολιτικούς όλων των κομμάτων να «εξηγήσουν» στον αφελή λαό τι καταστροφή θα ήταν αν τολμούσε η Ελλάδα να αρνηθεί το χρέος και να φύγει από το ευρώ. Κάποιοι στην αριστερά φάνηκαν ιδιαιτέρως πρόθυμοι να αναλάβουν τη δουλειά: Η άρνηση του χρέους και η έξοδος από το ευρώ αν δεν είναι «διαχειριστικά αιτήματα», προϋποθέτουν τουλάχιστον επανάσταση για να επιβληθούν. Γι’ αυτό κι ο λαός μπορεί ελεύθερα να εξεγείρεται, να κάνει πόλεμο, να κατεβαίνει στους δρόμους και να οργίζεται γι’ αυτό που του επιβάλουν, αρκεί να μην θέτει αιτήματα που ενοχλούν το σύστημα.
    Ολόκληρος ο μικροαστισμός της γραφειοκρατίας των κομμάτων της αριστεράς επί σκηνής. Αυτά τα αιτήματα, λένε, είναι πολύ επαναστατικά για την υγεία του λαού και της εργατικής τάξης. Λείπουν οι συνθήκες, δεν είναι έτοιμος ο λαός. Και τέλος πάντων αφήστε πρώτα να έρθει η δευτέρα παρουσία μιας πανευρωπαϊκής αναγέννησης, ή έστω κάποιο είδος σοσιαλισμού και ύστερα βλέπουμε. Τώρα αν μέχρι τότε ο ελληνικός λαός υποστεί μια από τις χειρότερες καταστροφές στην ιστορία του δεν έχει καμμιά σημασία. Οι κύριοι αυτοί είναι αρκετά επαναστάτες και «διεθνιστές», ώστε να το αντέξουν. Αρκεί να διασωθεί η θεσούλα τους στον κομματικό μηχανισμό, η πολιτική αργομισθία που έχουν εξασφαλίσει και φυσικά οι ιδεοληψίες που δικαιώνουν την ύπαρξή τους. Όλα τα άλλα θα τα φορτωθεί ο λαουτζίκος για να μπορούν να του πουν, όπως πάντα, «είδες που είχαμε δίκιο, ο καπιταλισμός είναι πολύ κακό πράγμα!»
    Ας τους βγάλουμε από την αγωνία τους. Τα αιτήματα της άρνησης της πληρωμής του χρέους και η έξοδος από το ευρώ δεν είναι ούτε επαναστατικά, ούτε σοσιαλιστικά μέτρα. Είναι βαθιά δημοκρατικά αιτήματα από τη σκοπιά του λαού και της εργατικής τάξης. Ειδικά η άρνηση του χρέους, που ορισμένοι στην αριστερά κάνουν σαν να το ακούν για πρώτη φορά, κατάγεται από τις μεγάλες αστικοδημοκρατικές επαναστάσεις του 18ου αιώνα. «Η Ιακωβίνικη κυβέρνηση του 1793 υιοθέτησε τη θέση ότι ένας ελεύθερος λαός δεν χρειάζεται να πληρώσει τα χρέη που ένας ‘τύραννος’ (…) έχει συσσωρεύσει,» έγραφε ο Καρλ Σμιτ. Έτσι για πρώτη φορά η ελευθερία και η κυριαρχία ενός λαού συνδέθηκε με την ακύρωση και διαγραφή των χρεών των «τυραννικών καθεστώτων» που ανατρέπει η δημοκρατία.
    Οι νεοσύστατες ΗΠΑ πάτησαν στα πόδια τους διαγράφοντας τα χρέη τους προς τους Βρετανούς. Μερικά χρόνια αργότερα ο Τόμας Τζέφερσον απαντούσε σ’ όσους έτρεμαν την ιδέα της διαγραφής του χρέους ως εξής: «Δεν ανήκω σ’ εκείνους που φοβούνται τον λαό. Αυτός και όχι οι πλούσιοι αποτελούν την εγγύησή μας για διαρκή ελευθερία. Και για να προστατεύσουμε την ανεξαρτησία του δεν θα πρέπει να επιτρέψουμε στους κυβερνώντες να μας φορτώσουν με διαρκές χρέος… Αν βρεθούμε σε κατάσταση τέτοιου χρέους ώστε να αναγκαστούμε να φορολογηθούμε για ότι τρώμε και πίνουμε, για τα αναγκαία και τις ανέσεις μας, για τις εργασίες και τις διασκεδάσεις μας… όπως συμβαίνει με το λαό της Αγγλίας, τότε και ο λαός μας θα χρειαστεί να δουλεύει δεκαέξι ώρες από τις είκοσιτέσσερις και να δίνει ότι κερδίζει από τις δεκαπέντε ώρες στην κυβέρνηση για τα χρέη της και τις καθημερινές δαπάνες της… Τότε όμως δεν θα έχουμε χρόνο για να σκεφτούμε και κανένα μέσο για να εγκαλέσουμε αυτούς που μας κυβερνάνε άσχημα. Δεν θα έχουμε καμμιά άλλη επιλογή από το να εκμισθώνουμε τους εαυτούς μας σε εκείνους που το μόνο που θέλουν είναι να μας κρατάνε δεμένους… έως ότου ο κύριος όγκος της κοινωνίας καταλήξει να είναι ένα απλό αυτόματο μιζέριας δίχως καμμιά άλλη αίσθηση εκτός από το να αμαρτάνει και να υποφέρει.»
    Ήταν τόσο φυσιολογικό το αίτημα της διαγραφής των κρατικών χρεών από την ανερχόμενη φιλελεύθερη αστική τάξη, που ο Φράνσις Γουόκερ, ένας από τους πατέρες της δημόσιας οικονομικής τον 19ο αιώνα, έγραφε: «Κανένα μεγάλο εθνικό χρέος δεν πληρώθηκε ποτέ, ούτε αντιμετωπίστηκε με κάποιον άλλο τρόπο, εκτός από την άρνηση της αποπληρωμής του.» Κι αυτό γιατί, «η οικονομία του εθνικού χρέους, κάτω από το υπάρχων χρηματοπιστωτικό σύστημα, οδηγεί πάντα στην εξαθλίωση των παραγωγικών τάξεων. Ολόκληρη η επίδραση πάνω τους είναι καταπιεστική. Τους στερεί κάθε δυνατότητα έντιμης ανταμοιβής, μέσα από ένα ψεύτικο χρήμα, το οποίο τους ληστεύει ένα μεγάλο μέρος από τους ονομαστικούς μισθούς τους. Τους επιβάλει, μέσα από την έμμεση φορολογία, ένα εντελώς άδικο ποσοστό των δημόσιων βαρών και στην πράξη είναι ένας τεράστιος μηχανισμός για την καταπίεση και την υποβάθμισή τους, έστω κι αν δεν είναι εκ προθέσεως.»
    Καθώς η αστική τάξη σταθεροποιούνταν στην εξουσία και λίγο αργότερα η κυριαρχία του χρηματιστικού κεφαλαίου την μετάλλασε σε μια βαθιά αντιδραστική τάξη, ξέχασε ότι η διαγραφή των χρεών υπήρξε η ιδρυτική πράξη της δημοκρατίας της. Οι εκπρόσωποί της ανέλαβαν να την εξορκίσουν δια παντός από την πολιτική και οικονομική φιλολογία. Όμως, από την εποχή της «Συνωμοσίας των Ίσων», ήταν η εργατική τάξη εκείνη που υιοθέτησε τα ριζοσπαστικά αιτήματα της αστικής δημοκρατίας. Το ίδιο συνέβη και με το αίτημα της διαγραφής των κρατικών χρεών, που ιδίως μετά τις επαναστάσεις του 1848 διαχώριζε το εργατικό κίνημα από τους αστούς και μικροαστούς δημοκράτες που ζητούσαν απλά ρύθμιση των χρεών. Από τότε δεν υπήρξε εργατικό κίνημα και κόμμα που να μην υιοθέτησε στο πρόγραμμά του το αίτημα της διαγραφής των κρατικών χρεών, όχι από τη δική του μελλοντική εξουσία, αλλά ως άμεση διεκδίκηση στην πάλη του για την κατάκτηση της δημοκρατίας.
    Το 1914 ξέσπασε ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος. Η επίσημη διεθνής εργατική σοσιαλδημοκρατία τρομοκρατημένη από την δύναμη που φαινόταν να έχει το σύστημα, αλλά και την αδυναμία των εργατικών και λαϊκών κινημάτων να αντιταχθούν και να σταματήσουν την σφαγή, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το πρωτεύον δεν είναι η οργάνωση της μαζικής πάλης ενάντια στον πόλεμο, αλλά η διάσωση των κομμάτων τους. Λίγοι διαφώνησαν με αυτή την λογική και την θεώρησαν ανοιχτή προδοσία της εργατικής τάξης. Μια μικρή ομάδα διεθνιστών επαναστατών, εν μέσω ενός άγριου μακελειού, με την πλειοψηφία της εργατικής τάξης και λαού στις εμπόλεμες χώρες να έχουν υποταχθεί στον κάλπικο πατριωτισμό των ιμπεριαλιστών, μαζεύτηκαν στην Ελβετική πόλη του Τσίμερβαλντ τον Σεπτέμβρη του 1915. Είχαν προηγηθεί εντατικές διαπραγματεύσεις ανάμεσα στις διαφορετικές τάσεις, που παρ’ όλες τις διαφορές τους είχαν συμφωνήσει στην ανάγκη να προτάξουν ένα «δημοκρατικό πρόγραμμα» ενάντια στον πόλεμο. Ο Λένιν επέμενε: «Σαν θετικό σύνθημα που τραβάει τις μάζες στον επαναστατικό αγώνα και εξηγεί την ανάγκη των επαναστατικών μέτρων για ‘δημοκρατική’ ειρήνη θα πρέπει να ριχτεί το σύνθημα: άρνηση πληρωμής των δημόσιων χρεών.» Κι έτσι έγινε. Η ασήμαντη, για την πανίσχυρη ηγεσία της σοσιαλδημοκρατίας, διεθνής αριστερά του Τσίμμερβαλντ περίελαβε στα συνθήματά της και την «άρνηση πληρωμής των δημόσιων χρεών» ως μέσο για το τράβηγμα στην επαναστατική πάλη των πολύ πλατιών μαζών.
    Σήμερα, οι ηγεσίες της αριστεράς, είτε του μανιοκαταθλιπτικού ευρωπαϊσμού, είτε της δήθεν ταξικής καθαρότητας, είναι πολύ πιο πίσω ακόμη και από τους εκπροσώπους της παλιάς φιλελεύθερης αστικής τάξης. Το βασικό τους πρόβλημα είναι ότι έχουν παραιτηθεί από την πάλη για την κατάκτηση της δημοκρατίας. Γι’ αυτό και αδυνατούν να κατανοήσουν αιτήματα σαν την άρνηση του χρέους και την έξοδο από το ευρώ. Τα θεωρούν ανέφικτα, όσο ανέφικτη θεωρούν και την ίδια την δημοκρατία για το λαό και την εργατική τάξη.
    Όποιος νομίζει ότι μπορεί να παρακάμψει την πάλη για τη δημοκρατία σήμερα, για να βρεθεί πιο γρήγορα στο σοσιαλισμό, ή στην όποια δική του ουτοπία, προσπαθεί να κρύψει το γεγονός ότι αρνείται τη δημοκρατία και σήμερα και αύριο. Ότι θεωρεί τη δημοκρατία σήμερα ανέφικτη και αύριο περιττή. Είτε μιλάει εξ ονόματος της «Ευρώπης», είτε της «Λαϊκής Εξουσίας». Γι’ αυτόν όποιο καθεστώς κι αν υπάρχει είναι το ίδιο, αρκεί να τον ανέχεται. Είτε η χώρα βρίσκεται υποτελής και υπό καθεστώς αποικίας της ΕΕ και του ΔΝΤ, είτε όχι. Μόνο που η πράξη λέει ότι όποιος δεν ξέρει ή αρνείται να παλέψει για τη δημοκρατία σήμερα, δηλαδή για την λαϊκή κυριαρχία και την εθνική ανεξαρτησία, τότε η επίκληση του σοσιαλισμού ή του όποιου «οράματος» είναι απλό πρόσχημα. Όποιος αδιαφορεί για το τι καθεστώς επιβάλλεται στη χώρα του σήμερα, είναι σίγουρο ότι με τον ίδιο τρόπο θα αδιαφορήσει για το τι καθεστώς θα επιβληθεί αύριο, ότι φερετζέ κι αν του φορέσει. Κι ο νοών νοείτο.
    18/6/2010
    Δημήτρης Καζάκης

  2. JOHN avatar
    JOHN 22/06/2010 19:31:16

    Εμπεριστατομενη αναλυση που δινει απαντηση σε πολλα καιρια ερωτηματα και ψευτοδειληματα των ημερων μας.

  3. Misha avatar
    Misha 22/06/2010 20:06:07

    ΠΑΝΕΥΡΩΠΑΪΚΟ «ΟΡΓΑΝΟ» ΘΑ ΣΥΛΛΕΓΕΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΜΑΣ ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΜΕ ΠΡΟΣΧΗΜΑ ΤΗΝ ΠΡΟΛΗΨΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΩΝ
    «Υπερόπλο» φακελώματος

    Αστυνομία και μυστικές υπηρεσίες θα δίνουν στοιχεία ακόμα και για το... ντύσιμο
    Ολες οι ενδείξεις ήταν ξεκάθαρες. Οι χώρες της Ε.Ε. ετοίμασαν πυρετωδώς και παρουσιάζουν με καμάρι το νέο υπερεθνικό τους «όργανο», μέσα από το οποίο παίρνει «σάρκα και οστά» το μεγαλύτερο φακέλωμα ιδεών και συμπεριφορών που έγινε ποτέ στην Ιστορία. Με πρόσχημα την ασφάλεια, οι κοινωνικοί αγώνες, μεσούσης της οικονομικής κρίσης, μπαίνουν ευθέως στο στόχαστρο των μηχανισμών καταστολής.
    http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=173951

    Αγαπητοί συνομιλητές, το υπερεθνικό κεφάλαιο χτίζει χούντα, και η θέση μας δε μπορεί να είναι μαζί τους αλλά απέναντι και εκτός.

  4. Αθανασιος Ι. avatar
    Αθανασιος Ι. 22/06/2010 23:59:22

    λέτε το συνημμένο να μην δείχνει ...βαρίδια ύφεσης
    http://www.desmie.gr/up/files/energy_201005_GR.pdf

  5. νεόπτωχος avatar
    νεόπτωχος 23/06/2010 08:33:13

    Εξαιρετική η πρωτοβουλία, μπράβο φάκτορα.
    Πολυφωνία, η αρχή της δημοκρατίας.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.