#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
17/10/2013 12:30
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Το μανιφέστο της νέας οικονομικής σκηνής



Έχουν γραφτεί χιλιάδες λέξεις. Έχουν μιλήσει πολλοί πριν, και θα μιλήσουν ακόμη περισσότεροι μετά από εμένα. Τι νόημα έχει μια ακόμα φωνή; Μια φωνή που έχει μάθει να επιδρά όχι διά των λόγων της, αλλά διά των πράξεών της. Ίσως περιμένει να την ακούσουν τα κατάλληλα αυτιά.

Καθημερινές λέξεις όπως Καπιταλισμός, Σοσιαλισμός, Κομμουνισμός, Φασισμός, Χριστιανισμός, Ισλάμ κλπ, χρειάζονται βιβλία ολόκληρα για να αποκτήσουν νόημα, και σημαίνουν τόσα πολλά που καταλήγουν να είναι κενές περιεχομένου. Αυτές οι λέξεις μου θυμίζουν το ερώτημα «που βρίσκεται Ο Θεός;» για να έλθει η αποστομωτική απάντηση «Ο Θεός είναι παντού». Κανείς δεν απαντά «όταν κάποιος είναι παντού είναι και πουθενά, άρα δεν υπάρχει, άρα δεν υπάρχει Θεός» ή «επειδή ακριβώς είναι Θεός μπορεί να βρίσκεται ταυτόχρονα παντού και πουθενά».

Παρ’ αυτά, η ανάπτυξη των πολιτισμών στηρίχτηκε στην ύπαρξη του Θεού. Όμως τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα αν σκεφτούμε ότι ολόκληρο το Ευρωπαϊκό μεταπολεμικό πολιτικό σκηνικό στηρίχθηκε στις προαναφερόμενες λέξεις, σε λέξεις κενές περιεχομένου!

Η Ευρώπη,το μόνο σύστημα που γνώριζε ήταν αυτό της γεοκτημοσύνης-φεουδαρχίας, από αυτό προήλθε η αριστοκρατία των εμπόρων, η οποία έδωσε τα ινία στην βιομηχανοποιημένη αστική κοινωνία. Είναι λοιπόν λογικό, η μετάβαση από το παρελθόν στο μέλλον να επιζητά νέες πολιτικές ορολογίες. Η Ευρώπη στήριξε την ύπαρξη της σε κενές ορολογίες, σε κενές λέξεις.

Η Ρωσική Αυτοκρατορία, παρά τις προσπάθειες του Μεγάλου Πέτρου, συνέχισε επί 200 χρόνια να βυθίζεται στο αδιέξοδο της τσαρικής οικονομικής ελίτ. Αδιαφόρησε για την μετάβαση στο νέο αστικό βιομηχανοποιημένο μοντέλο και δεν αντιλήφθηκε τις ανάγκες που προέκυψαν από την μετατροπή του αγροτικού πληθυσμού σε αστούς εργάτες. Το κενό καλύφθηκε βίαια από τη νέα πολιτική αντίληψη του Μπολσεβικισμού-Κομμουνισμού, η οποία διαστρέβλωσε και παρερμήνευσε πλήρως τη Μαρξιστική Θεώρηση, μετατρέποντάς την σε κενές λέξεις.

Η Βόρεια Αμερική, με κίνητρο την πιο βασική ανάγκη της ανθρώπινης φύσης, την επιβίωση, εξορθολόγησε τις μόνες αρχές που γνώριζε, αυτές του Χριστιανισμού, προβάλλοντάς τις σε μοντέλο υγιούς συμβίωσης και οικονομικής ανάπτυξης. Απεγκλωβίστηκε από τις δογματικές αντιλήψεις των Καθολικών, των Προτεσταντών και των Ευαγγελιστών και κατάφερε να υιοθετήσει έναν πρωτοποριακό εθνικισμό, πάνω στον οποίο βασίστηκε και πορεύτηκε.

Η Ευρώπη, άσκησε την Δημοκρατία, με την σημερινή της μορφή, για πρώτη φορά στις αρχές του 1900. Η Γερμανία χρησιμοποίησε τους νεοσύστατους Δημοκρατικούς θεσμούς της, που ήλθαν να αντικαταστήσουν το μέχρι τότε παραπαίουσα Αυτοκρατορία, για να αντιμετωπίσει την επέλαση των Μπολσεβίκων. Δόθηκαν Δημοκρατικές ελευθερίες σε ένα λαό που δεν ήξερε πώς να τις χρησιμοποιήσει. Το αποτέλεσμα ήταν να εκλεγούν οι εθνικοσοσιαλιστές, οι οποίοι βίασαν κάθε υγιή εθνική, πατριωτική και κοινωνική αρχή και εξελίχθηκαν σε ρατσιστές δικτατορικού τύπου.  Οι εθνικοσοσιαλιστές εφάρμοσαν τον Σοσιαλισμό με πρωταγωνιστή μία ιδιόμορφη εθνική αντίληψη, εγκλωβισμένοι μεταξύ της στρατιωτικής Πρωσικής αριστοκρατίας, του αναπτυσσόμενου Καπιταλισμού (που βασιζόταν στις τότε ανερχόμενες βιομηχανοποιημένες νέες τεχνολογίες)και των αναγκών του προλεταριάτου (που αναπτυσσόταν με μεγάλους ρυθμούς από τη μετατροπή του αγροτικού πληθυσμού σε αστικοποιημένο εργατικό δυναμικό).

Η Ευρώπη, αν και μεταπολεμικά κατάφερε να απαλλαγεί από τις ψευδεπίγραφες διαχωριστικές γραμμές των πολιτικών ορολογιών, συνέχισε να χρησιμοποιεί τις ίδιες κενού περιεχομένου λέξεις. Ωστόσο, φρόντισε να δομήσει τον κρατικό μηχανισμό με τέτοιον τρόπο, ώστε να είναι ανεξάρτητος από την βούληση της εκάστοτε κυβερνητικής πλειοψηφίας. Όσο η Ευρώπη ήταν χωρισμένη, το μοντέλο αυτό δούλεψε καλά. Όμως το 1990 με την πτώση του σιδηρού παραπετάσματος, οι πολιτικές ορολογίες επανήλθαν στο προσκήνιο επιζητώντας επαναπροσδιορισμό. Το σφάλμα ήταν ότι επαναπροσδιορισμός έγινε σε πολιτική βάση και όχι σε οικονομική.

Μέσα σε όλες αυτές τις εξελίξεις, η Ελλάδα ακολούθησε τον δικό της δρόμο, αυτόν της μεταπολίτευσης. Ουδέποτε κατανόησε τι σημαίνουν οι αλλαγές στην Ευρώπη. Επίσης, ουδέποτε έγιναν αντιληπτές οι συνέπειες της Οικονομικής και Πολιτικής Παγκοσμιοποίησης. Η Ελλάδα εγκλωβίστηκε στο δικό της μεταπολιτευτικό σύμπλεγμα.

Η Ελλάδα, επέμεινε σε ένα απαξιωμένο μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης, που βασιζόταν στον πολιτικό και οικονομικό λαϊκισμό. Η αναδιανομή του πλούτου και η βελτίωση του βιοτικού επιπέδου, δεν προήλθαν από την ορθολογική και θεσμοθετημένη οικονομική ανάπτυξη, αλλά από κατ’ ευθείαν παροχές του Κράτους προς τους πολίτες. Με τον τρόπο αυτό, δημιουργήθηκε μία ιδιόμορφη γραφειοκρατική κάστα δημοσίων υπαλλήλων, και γύρω από αυτούς

παρασίτησε ένας ιδιόμορφος κρατικοδίαιτος επιχειρηματικός κύκλος. Το μεταπολιτευτικό οικονομικό θαύμα στηρίχτηκε σε κακής ποιότητας ανθρώπους.

Το φαύλο ελληνικό οικονομικό και πολιτικό μοντέλο ανάπτυξης λειτουργούσε τέλεια, αφού το πληθωριστικό εθνικό νόμισμα ωθούσε την οικονομική ανάπτυξη. Η συνταγή απλή: «να ξοδεύεις γρήγορα το πληθωριστικό χρήμα, να το τοκίζεις και να το μετατρέπεις σε ασφαλείς αξίες όπως γη και γενικότερα ακίνητα. Δε σε συμφέρει να το μετατρέψεις παραγωγικές επενδύσεις, διότι θα κερδίσεις λιγότερα».

Όλα αυτά άλλαξαν με την είσοδο της Ελλάδας στην Οικονομική Νομισματική Ένωση και με την έλευση του Ευρωνομίσματος. Τώρα πια οι Έλληνες είχαν ένα ισχυρό νόμισμα στα χέρια τους. Ξαφνικά η παράμετρος του υψηλού πληθωρισμού-τόκου έλειψε. Οι Έλληνες όμως συνέχισαν να κάνουν αυτό που ήξεραν καλύτερα, να χτίζουν και να ξοδεύουν. Δεν συνειδητοποίησαν ότι το Ευρώ δεν είναι πληθωριστικό νόμισμα. Δεν κατάλαβαν ότι ένα μη πληθωριστικό νόμισμα, είχε ανάγκη από πραγματικές επενδύσεις, ώστε οι εργαζόμενοι να ξοδεύουν από το παραγόμενο χρήμα, δηλαδή από τον κύκλο του χρήματος και όχι από το Κράτος. Ο φαύλος κύκλος έπαψε να λειτουργεί. Επήλθε κορεσμός. Η οικονομική και πολιτική φούσκα έσκασε.

Οι στρατιές των δημοσίων υπαλλήλων, που αποτελούν την βάση των ψηφοφόρων του πολιτικού συστήματος, χρόνο με τον χρόνο μειώνονται. Δεν μπορεί να γίνει αλλιώς, αφού το Ελληνικό Δημόσιο δεν μπορεί πια να τους απασχολήσει. Έχει ανάγκη να διατηρήσει την στοιχειώδη οικονομική αξιοπιστία του, για να αντλήσει χρήμα από τις διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές. Σε αυτό βοήθησε το Μνημόνιο, που δεν είναι τίποτε παραπάνω την σύναψη οικονομικών υποχρεώσεων προς πλήρωση, ώστε να συνεχιστεί εύρυθμα η χρηματοδότηση.

Η Ευρώπη, άφησε την υλοποίηση του Μνημονίου στα χέρια του ελληνικού πολιτικού συστήματος. Οι Έλληνες πολιτικοί, βρέθηκαν απότομα σε αδιέξοδο. Το αδιέξοδο, δεν προέρχεται από το Μνημόνιο, αλλά από την συρρίκνωση της παραδοσιακής εκλογικής βάσης των ψηφοφόρων, δηλαδή των δημοσίων υπαλλήλων. Οι λιγοστοί πλέον δημόσιοι υπάλληλοι δεν αρκούν για να εκλέξουν τους πολιτικούς. Ακόμα χειρότερα, όσοι έφυγαν από το δημόσιο, αλλά και όσοι προσδοκούσαν να πάνε, δεν είναι διατεθειμένοι να τους στηρίξουν, όχι επειδή απομακρύνθηκαν ή επειδή επιμένουν να προσδοκούν, αλλά επειδή δεν βλέπουν να δημιουργούνται νέες θέσεις

Εργασίας στον ιδιωτικό τομέα. Οι ψηφοφόροι δεν ενδιαφέρονται πια για «μια θέση στον ήλιο», νιώθουν τυχεροί εάν βρούνε μία δουλειά για να καλύψουν τις βασικές τους ανάγκες. Ζητούν την απεξάρτησή τους από τους πολιτικούς, σε ότι αφορά τις άμεσες οικονομικές τους ανάγκες. Κατάλαβαν ότι το Κράτος δεν μπορεί πια να είναι εργοδότης τους. Η ελπίδα των πολιτών είναι η δημιουργία νέων θέσεων εργασίας. Και η ελπίδα των πολιτικών, είναι να αντιληφθούν ότι θα αντλήσουν ψηφοφόρους από την δεξαμενή των νέων θέσεων εργασίας. Ωστόσο, η δημιουργία των νέων θέσεων εργασίας πρέπει να γίνει με σεβασμό στους θεσμούς και με ορθολογικό τρόπο, διαφορετικά σε λίγα χρόνια το πρόβλημα θα εμφανιστεί ξανά. Οι Έλληνες επιχειρηματίες δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς, παρά να προσαρμοστούν στην νέα πραγματικότητα. Θα πρέπει να πάψουν να προσδοκούν υψηλά και γρήγορα κέρδη, διαφορετικά δεν πρόκειται να αντλήσουν από πουθενά κεφάλαια για τη χρηματοδότηση των επενδυτικών τους σχεδίων. Εξ άλλου, λόγω του Ευρώ, δεν έχουν πια λόγο σε επίπλαστα κέρδη, αφού η επιχειρηματική δραστηριότητα τους αποδίδει περισσότερα από ότι ο τόκος. Ο ορθολογικός Καπιταλισμός, σε αντίθεση με τον εξελληνισμένο Καπιταλισμό Σοβιετικού τύπου, επιτάσσει την επίτευξη μετριασμένου κέρδους το οποίο να επανεπενδύεται.

Ο πολιτικός που θα συνειδητοποιήσει πρώτος ότι τα «αυγά ήδη έχουν σπάσει» και ότι είναι πολύ κοντά στο «να κάνει την ομελέτα», θα υπηρετήσει την Ελλάδα με τον καλύτερο τρόπο και θα είναι βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα ωφελημένος. Αυτό σημαίνει, ότι το μεταπολιτευτικό πολιτικό και οικονομικό σύστημα «έσπασε» και ότι όσο πιο γρήγορα δημιουργηθούν «νέες θέσεις εργασίας», τόσο μεγαλύτερο το όφελος για τους ψηφοφόρους αλλά και για τους πολιτικούς.

Ο μεγαλύτερος κίνδυνος για το νέο πολιτικό σύστημα, είναι η απουσία ψηφοφόρων. Δηλαδή ανθρώπων που δεν ενδιαφέρονται να ψηφίσουν, διότι πολύ απλά δεν προσδοκούν σε τίποτα. Ας είμαστε ρεαλιστές, το εμπόρευμα του πολιτικού είναι η ελπίδα. Για να συνεχίσει την εμπορία, πρέπει να επαναπροσδιορίσει το προϊόν του. Πρέπει δηλαδή να καταλάβει, ότι η παρεχόμενη ελπίδα δεν μπορεί πλέον να δίδεται διά ενός κενού Οράματος, αλλά διά συγκεκριμένων πράξεων. Το τελικό Όραμα χρειάζεται ενδιάμεσες στάσεις, που να παραπέμπουν σε υλοποιημένες ενέργειες, από τις οποίες ο ψηφοφόρος να βλέπει το άμεσο προσωπικό του όφελος. Οι «στάσεις» αυτές είναι η άμεση, εύκολη και απρόσκοπτη αδειοδότηση λειτουργίας παραγωγικών μονάδων (μικρών και μεγάλων) και το

«προσωπικό όφελος» προέρχεται από τις προσλήψεις για τη πλήρωση των νέων θέσεων εργασίας.

Σε λίγα χρόνια, αν όχι άμεσα, θα εκλέγεται ο πολιτικός εκείνος, στην  περιφέρεια του οποίοι θα εκδίδονται οι περισσότερες άδειες λειτουργίας νέων παραγωγικών μονάδων. Οι πολιτικοί θα συναγωνίζονται μεταξύ τους, για το πόσο γρήγορα εκδόθηκε μία άδεια και πόσο γρήγορα χτίστηκε ένα εργοστάσιο.

Ιππο-Κριτής

ΣΧΟΛΙΑ

  1. ΔΗΜΗΤΡΗΣ avatar
    ΔΗΜΗΤΡΗΣ 17/10/2013 14:15:08

    ...Απ` τα σοβαροτερα πολιτικα σχολια που διαβασα τελευταια για το κοινωνικο-οικονομικο προβλημα που ταλανιζει τη χωρα...Ορθη η προσεγγιση για τους πελατες-ψηφοφορους του Δημοσιου...Θεωρω βεβαια οτι εκλειπει η προσεγγιση για τους αντιστοιχους Ελευθερους επαγγελματιες-Επιχειρηματιες που λειτουργουσαν με φορολογικη ασυδοσια...καθ`οτι κι αυτοι `χανονται` απο πελατες Ψηφοφοροι του συγκεκριμενου Πολιτικου Συστηματος που διαχειριστηκε τα πολιτικα δρωμενα της Χωρας των τελευταιων 35 χρονων....Καλη σας μερα

  2. ΝΑΥΤΗΣ avatar
    ΝΑΥΤΗΣ 17/10/2013 14:16:02

    Εξαιρετική ανάλυση .
    Ομως δεν ταιριάζει στα "πελατάκια" του συστήματος, και για αυτό πολεμάνε με νύχια και με δόντια κάθε αλλάγή .
    Ακόμα και αυτοί που υποστηρίζουν κάποιους πραγματικά προοδευτικούς πολιτικούς δεν έχουν πολυκαταλάβει τον συσχετισμό πολτικής και οικονομίας...

  3. Αδέξιος Δεξιός avatar
    Αδέξιος Δεξιός 17/10/2013 15:25:36

    εξαιρετική ανάλυση!
    Μπράβο!

  4. Κώστας Σταματάκης avatar
    Κώστας Σταματάκης 17/10/2013 15:51:53

    «Ας είμαστε ρεαλιστές, το εμπόρευμα του πολιτικού είναι η ελπίδα. Για να συνεχίσει την εμπορία, πρέπει να επαναπροσδιορίσει το προϊόν του. Πρέπει δηλαδή να καταλάβει, ότι η παρεχόμενη ελπίδα δεν μπορεί πλέον να δίδεται διά ενός κενού Οράματος, αλλά διά συγκεκριμένων πράξεων.»

    Αγαπητέ Ιππο-Κριτή, λάθος συνταγή, άκρως αντιδημοκρατική θα την αποκαλούσε ο Σταύρος Σ. Καλεντερίδης στο βιβλίο του «Δημοκρατία το Πολίτευμα που περιμέναμε. Η πρώτη Δημοκρατική Συνταγματική πρόταση για την Ελλάδα», (το οποίο το συνιστώ ανεπιφύλακτα για κάθε ελεύθερα σκεπτόμενο Έλληνα). Οι πολιτικοί έμποροι ελπίδων και οραμάτων προς ίδιο όφελος , η κληρονομική ολιγαρχία, η Ελληνική κακιστοκρατία (κατά Σ. Καλεντερίδη), οδήγησε τη χώρα μας στην καταστροφή που όλοι γευόμαστε.

    Ο Ελληνικός λαός δεν χρειάζεται άλλους πολιτικούς, εμπόρους ελπίδων και οραμάτων, χρειάζεται να πάρει στα χέρια του την τύχη της χώρας του, εφαρμόζοντας το μόνο αποδεκτό διαχρονικά Ελληνικό πολίτευμα, την Δημοκρατία με αλλαγή του Συντάγματος, που θα ξεχωρίζει κάθετα τις τρεις εξουσίες και θα δίνει την διακυβέρνηση της χώρας στους Έλληνες και όχι στους επαγγελματίες πολιτικούς της διαβρωμένης Ελληνικής κληρονομικής ολιγαρχίας, στις δήθεν πρωτοπόρες ελίτ, που οδηγούν στον εξανδραποδισμό τους λαούς προς όφελος των ιδίων και των αφεντικών τους

    • Ιωάννα Πάλλη avatar
      Ιωάννα Πάλλη @ Κώστας Σταματάκης 17/10/2013 21:11:48

      +100000000000000000000

  5. Kst avatar
    Kst 17/10/2013 15:58:09

    Μου αρέσει το σχόλιο του Βενιζέλου... Έχουν επιτευχθεί πολλά αποτελέσματα... Με τι; Με οριζόντιες περικοπές, χωρίς καμιά διαρθρωτική πολιτική και αποκρατικοποίηση, με μείωση των δημοσίων επενδύσεων και με εξόντωση του ιδιωτικού τομέα, με ελάχιστες απολύσεις στον δημόσιο τομέα που δεν σώζουν την περίσταση, με 5-6 φορολογικά νομοσχέδια για να βγουν τα έσοδα και με υποβάθμιση των δημόσιων παροχών του κράτους πρόνοιας (υγεία, παιδεία, υποδομές). Εύγε! Είμαστε σε καλή πορεία!

  6. Μ.Τ. avatar
    Μ.Τ. 17/10/2013 16:52:23

    Άψογο κείμενο κατά την ουσία του. Συγχαρητήρια στον αρθρογράφο.

    Λοιπόν επιτελείο του Antinews, αν έχετε όντως ειδικές σχέσεις με τον κύκλο Σαμαρά, πείτε τους να αφήσουν τα σενάρια περί εκλογών, να μην διστάσουν να κάνουν νέες περικοπές στο δημόσιο και να εφαρμόσουν αυτό που λέει ο Ιπποκριτής. Όχι να πάνε σε εκλογές και να το βγάλουν ως υπόσχεση για μετά τις εκλογές, γιατί κανείς δεν θα τους πιστέψει. Απλά να το κάνουν για ένα εξάμηνο και μετά να πάνε εκλογές. Μόνον αν κάνουν κάτι τέτοιο, μπορούν να δημιουργήσουν ρεύμα υπέρ τους. Η μάχη μέσα στην κοινωνία είναι πια προστατευμένο δημόσιο έναντι ακάλυπτου ιδιωτικού.

  7. George avatar
    George 17/10/2013 17:17:53

    Δυστυχώς ο ΔΥ ώς εκλογική πελατεία έχει αντικατασταθεί από τον συνταξιούχο για τα κεντρώα κόμματα και με τον άνεργο για τα ακραία. Κάπου ανάμεσα έχουν συνθλιβεί οι εργαζόμενοι μέχρι τελικής πτώσης. Μετά την αδυναμία καταβολής συντάξεων θα έχουν σπάσει αρκετά αυγά για να γίνει ομελέτα. Το θέμα είναι ότι με τόσα τσόφλια και τόσα κλούβια αυγά, αυτή δύσκολα θα τρώγεται :-)

  8. blue nile avatar
    blue nile 17/10/2013 17:35:03

    Η άποψη του άρθρου για το ευρώ είναι τελείως λανθασμένη.
    Το ευρώ ήταν και παραμένει ένα πολύ κακοσχεδιασμένο νόμισμα.
    Ακριβώς λόγω της προβληματικής αρχιτεκτονικής του υποφέρουμε με τα μνημόνια τώρα.
    Από τη μία γιγάντωσε το χάσμα μεταξύ πλεονασματικών και ελλειμματικών χωρών επειδή χώρες όπως η Γερμανία δεν φοβόταν τον μπαμπούλα της υποτίμησης των εθνικών νομισμάτων και εντός ευρώ αυξάναν τα πλεονάσματα τους ανεμπόδιστα χωρίς το ευρώ να ανατιμάται.
    Γιατί σε μια νομισματική ένωση τα πλεονάσματα κάποιων είναι τα ελλείμματα των υπολοίπων.
    Σε αντάλλαγμα έπρεπε να στηθεί ένας καλά δομημένος μηχανισμός αναδιανομής πλεονασμάτων που είτε απευθείας μεταβιβαστικά είτε με επενδύσεις θα έφερνε πόσους από τους πλεονασματικούς στους ελλειμματικούς.
    Ότι γίνεται στις ΗΠΑ δηλαδή.
    Από την άλλη η Ευρωζώνη δεν είχε φτιαχτεί για να μπορέσει να αντιμετωπίσει το κραχ του 2008 με συνέπεια αντί να επιλεχθεί η λύση του ευρωομολόγου με την εγγύηση της ΕΚΤ που θα εξασφάλιζε φτηνό δανεισμό σε όλα τα κράτη μέλη, επιλέχθηκαν περιοριστικές πολιτικές που οδηγούν στην απόλυτη εξαθλίωση όχι μόνο εμάς αλλά και τους λοιπούς Ευρωπαίους Γερμανών συμπεριλαμβανομένων . Ο κύριος υπεύθυνος για όλα τα δεινά που μας περιστοιχίζουν έχει όνομα Ευρώ.
    Δεν λέω ότι η Ελλάδα ήταν αθώα περιστερά ούτε και ότι η κοινωνία ήταν ανεύθυνη.
    Όμως είναι έγκλημα το να παραμυθιάζεται ένας λαός ότι με το μνημόνιο πληρώνει τις δικές του αμαρτίες ενώ θυσιάζεται στο βωμό μια νομισματικής ένωσης που εμπεριείχε στα γεννοφάσκια της τους σπόρους της καταστροφής .
    Για του λόγου το αληθές ας μας απαντήσουν οι ευρώ-λιγούρηδες γιατί καταποντίστηκε η πλεονασματική Ισπανία που πανθομολογουμένως είχε πρότερο έντιμο βίο;
    Αν είχαμε την δραχμή, στην οποία τώρα δεν μπορούμε και δεν πρέπει να επιστρέψουμε, όσα κακά και να είχαμε διαπράξει στο παρελθόν η λυτρωτική υποτίμηση θα μας είχε κάνει να πέσουμε στα μαλακά.
    Δεν υπήρχε περίπτωση να βιώναμε την ανθρωπιστική Κρίση που βιώνουμε τώρα.
    Ούτε και θα βλέπαμε την τρόικα να εξευτελίζει και περιπαίζει την εθνική αξιοπρέπεια και την δημοκρατία στο όνομα ενός χρέους που έπρεπε να είχε κουρευτεί από το 2010.
    Το μεγαλύτερο έγκλημα της μεταπολιτευτικής Ελλάδας πραγματώθηκε όταν μια παρέα εκσυγχρονιστών έμπλεων ηροστράτειου αμοραλισμού παραποιώντας όλα τα στοιχεία υπέγραψαν την ένταξη της Ελλάδας στην ευρωζώνη κλείνοντας τα μάτια στο ότι μέσα στο ημιτελές ευρώ, μια χώρα με την μισή παραγωγικότητα από τις υπόλοιπες δεν θα μπορούσε να επιπλεύσει.
    Και αμέσως μετά αντί τουλάχιστον να προειδοποιήσουν για το λάκκο με τα φίδια που μας έριξαν προσπάθησαν να κερδίσουν ψηφουλάκια αποκοιμίζοντας τον κόσμο με την δήθεν ισχυρή οικονομία που έγινε δεκτή από την ευρωζώνη.
    Για να έρχονται μετά οι σφαλιάρες η μια πίσω από την άλλη όπως όταν την Γερμανία να γίνεται η πρώτη εξαγωγική χώρα της ευρωζώνης σε ζάχαρη!!!
    Ενώ παράλληλα τις παραγωγικές μονάδες για την αμαρτωλή Siemens τις έφτιαχνε στην Τουρκία!!!
    Ευρωζωνική αλληλεγγύη με τα όλα της. Τα κέρδη όλα δικά μου και οι ζημιές όλες δικές σας.
    Όμως για αυτό το αποφώλιο έγκλημα δεν θα υπάρξει τιμωρία.
    Μόνο θύματα σε μια χώρα όπου ρημάζεται διαρκώς η κοινωνική οικονομία και μετράει τα ανθρώπινα ερείπια της στο 30% και βάλε της ανεργίας...

    • Αβαδδών avatar
      Αβαδδών @ blue nile 18/10/2013 04:59:53

      Η Ισπανία είχε έλλειμα 12% του ΑΕΠ το 2009, 9% το 2010 και το 2011, 6% το 2012 και 3% το 2013

      • Ωρίωνας avatar
        Ωρίωνας @ Αβαδδών 18/10/2013 09:48:41

        Oσο και η Ελλάδα αγαπητέ Αββαδών, σύμφωνα με τους υπολογισμούς της ΝΔ που ήταν οι σωστοί και όχι του Παπάκ. που αποδεδειγμένα φούσκωσε το έλλειμα για να ρίξει το φταίξιμο στον Καραμανλή πιστεύοντας οτι έτσι η ΕΕ θα τον αθώωνε...
        Αλωστε το 2011 και 2013 η Ελλάδα έχει μικρότερο έλλειμα απο ΟΛΑ τα PIIGS+C!!!
        Η Ελλάδα, απο την είσοδό της στην Ευρωζώνη μέχρι σήμερα και παρά την αύξηση του ΑΕΠ της ήταν και παρέμεινε η φτωχότερη και η πλέον υπανάπτυκτη ΟΛΑ αυτά τα χρόνια, μαζί με την Πορτογαλία. Ακόμα και την εποχή των "παχειών αγελάδων"2004-2005, οι δικές μας "παχειές αγελάδες" ήταν οι πλέον αδύνατες των "15".
        Τα φουσκωμένα κρατικά δάνειά μας δεν προστέθηκαν ποτέ στο ΑΕΠ, διότι ως προιόντα παράνομων συναλλαγών πήγαιναν κατ΄ευθείαν σε τράπεζες φορολογικών παραδείσων. Η Ελλάδα ποτέ δεν έπαψε να έχει τις αθλιότερες κοινωνικές παροχές (πχ.τα δημόσια νηπιαγωγεία της μόνο στην Αφρική υπάρχουν) στους "15" διότι ακόμα και οι φόροι που μαζεύονται απο τα συνήθη υποζύγια "τρώγονται" απο τους συνήθεις Μεγαλοφοροφυγάδες των λιστών Λαγκάρντ.

  9. Β.Κ.Σιάπκα avatar
    Β.Κ.Σιάπκα 17/10/2013 23:05:40

    Εξαιρετική και απολύτως αναγκαία παρέμβαση Μπλε Νείλε.

  10. Ωρίωνας avatar
    Ωρίωνας 18/10/2013 08:36:43

    " Ορθολογικός Καπιταλισμός".
    Αγαπητέ Ιππο-κριτή, βρήκες τον ωραιότερο όρο που απεγνωσμένα αναζητούσαν οι άρχοντες μετά την Μεγάλη κρίση του 2009. Το Τime αν δεν κάνω λάθος, είχε βρεί, τότε που γονατιστοί οι μεγαλοτραπεζίτες παρακαλούσαν τον Ομπάμα να κρατικοποιήσει τις τράπεζές τους όπως η Κίνα για να σωθούν, τον όρο "Κρατικός Καπιταλισμός"...
    Μ' άλλα λόγια τρομαγμένοι απο την απληστία τους που ο αχαλίνωτος νεοφιλελευθερισμός τους είχε επιτρέψει να συγκεντρώνουν αμύθητα κέρδη χωρίς κανένα έλεγχο απο την πολιτική εξουσία, που έχει μετατραπεί σε υπηρέτες τους, οι σύγχρονοι μεγαλοκαπιταλιστές-τραπεζίτες-γραφειοκράτες, αναζήτησαν και πάλι καταφύγιο στο κράτος και σωτηρία στις τσέπες των σύγχρονων δούλων-φορολογουμένων-προλεταρίων.
    Η πάλη των τάξεων συνεχίζεται αναλοίωτη οπως εναργέστατα την περιέγραψε ο Μαρξ. Μόνο τα ονόματα αλλάζουν, σκοπίμως...
    Απο τη μιά η άρχουσα τάξη των Καπιταλιστών-γραφειοκρατών και απο την άλλη η εργατική τάξη των προλεταρίων-φορολογουμένων.
    Το μπολσεβίκικο κίνημα ονομάστηκε κίνημα κατά της Wall Street και θέτει ευθέως το ζήτημα : Ή εμείς, το 99% με την εργασία μας, ή αυτοί το 1% με τα αποθηκευμένα πλούτη του τζόγου τους στον Καζινο-Καπιταλισμό.
    Οσον αφορά τις θέσεις εργασίας δεν πρόκειται ποτέ να ξαναδημιουργηθούν αυτές αν δεν ξεκινήσει και πάλι η ΑΤΜΟΜΗΧΑΝΗ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ που είναι η οικοδομή.
    Για να υπάρξει ανάπτυξη, πρέπει να εργάζεται κάποιος για να καλύπτει πέρα απ το φαγητό του και την ανάγκη να τοποθετήσει σε κάτι σίγουρο το επι πλέον προιόν της εργασίας του. Οταν η οικοδομή απαξιώνεται κάθε ημέρα, θα κάνει χρόνια να φροντίσει να παράγει κάτι περισσότερο απο το φαγητό του. Επομένως η ύφεση θα συνεχίζεται μέχρι ναπεισθούμε οτι η κρίση έφυγε οριστικά και τα ακίνητα θα ανεβαίνουν για τουλάχιτο20-40 χρόνια στο μέλλον.
    Προς το παρόν μόνο κατεβαίνουν και φορολογούνται αγρίως ωστε να μην μπορούν να σηκώσουν κεφάλι. Η επιστροφή στη γεωργία (για να μην πεινάσουμε όταν θα ξαναχρεωκοπήσουμε) σημαίνει απλά μόνιμη ύφεση και οπισθοδρόμηση της εξέλιξης για τον άνθρωπο.
    Στροφή σε άλλες αξίες σταθερότερες και ασφαλέστερες απο την οικοδομή δεν φαίνεται στον ορίζοντα αφού ακόμα και ο χρυσός και οι πολύτιμοι λίθοι στις θυρίδες των τραπεζών είναι σε κίνδυνο μιας και μπορεί να κουρευτούν με μια απφαση των τραπεζιτών όπως φάνηκε στην Κύπρο...

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.