#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
06/07/2012 11:30
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Το Μνημόνιο,ο επαναπροσδιορισμός της..."πάλης των τάξεων" και η νέα Κεντροδεξιά



Η οικονομική κρίση στη χώρα μας  διαμόρφωσε ένα εντελώς καινούριο σκηνικό σε όλους σχεδόν τους πολιτικούς, κοινωνικούς και οικονομικούς τομείς της ζωής. Το παλαιό σκηνικό καταρρέει μπροστά στα έκθαμβα μάτια μας και αλήθειες και ψέματα που δεν τολμούσαμε να δούμε ή να αποδεχτούμε τόσα χρόνια βγαίνουν προκλητικά στο φως της πραγματικότητας. Μια τέτοια αλήθεια (ή ένας μύθος αν προτιμάτε) που αρχίζουμε να αντιλαμβανόμαστε πλέον καθαρά, είναι ο στρεβλός και ανώμαλος  τρόπος που λειτούργησε και λειτουργεί ακόμη η «πάλη των τάξεων» στην «ανάδελφη» χώρα μας.

Για μια σειρά λόγων που δεν είναι της παρούσης, στην Ελλάδα ποτέ δεν ευτυχίσαμε να αποκτήσουμε αμιγώς αστική τάξη, αλλά ούτε και αμιγώς εργατική ομοίως. Η κοινωνία μας απαρτίζεται στη συντριπτική της πλειοψηφία από έναν ετερογενή και πολυποίκιλο  πολτό ανθρώπων που σε οικονομικό επίπεδο αλλά κυρίως σε επίπεδο ταξικών χαρακτηριστικών, παρουσιάζει μια οριζόντια πολύχρωμη διαστρωμάτωση που προσομοιάζει σε πάτσγουορκ κοινώς «κουρελού»! Δεν υπάρχει βάθος, δεν υπάρχει συνείδηση, δεν υπάρχει κλασσικός διαχωρισμός. Η πλειοψηφία των Ελλήνων είναι λίγο απ’ όλα: ολίγον εργάτες, ολίγον υπάλληλοι, ολίγον παραγωγοί, ολίγον αφεντικά, ολίγον διανοούμενοι, ολίγον κεφαλαιούχοι, ολίγον άνεργοι. Οι περισσότεροι δηλαδή συμπατριώτες μας συγκεντρώνουν σε μια υπόσταση περισσότερα του ενός οικονομικά και κοινωνικά χαρακτηριστικά ακυρώνοντας κάθε εγχειρίδιο πολιτικής οικονομίας, ξεφτιλίζοντας κάθε κλασσική πολιτική ανάλυση, «τρελαίνοντας» κάθε στατιστικό μοντέλο και αναδεικνύοντας αυτό που στον καθημερινό  λόγο των πολιτικών και οικονομικών αναλυτών αναφέρεται ως «ελληνική ιδιαιτερότητα».

Προϊούσης της πολυδιάστατης κρίσης που βιώνουμε όμως, αρχίζει να γίνεται ορατός ένας άλλος πολύ σημαντικός διαχωρισμός, ένας διαχωρισμός που λίγοι ως τώρα τόλμησαν να αναδείξουν, μια κάθετη και βαθιά τομή, ένα τεκτονικό ρήγμα που διατρέχει ολόκληρο το σώμα της ελληνικής κοινωνίας και χωρίζει όπως φαίνεται όλο και καθαρότερα τους Έλληνες σε δύο κοινωνικές τάξεις, με ξεκάθαρα οικονομικά και πολιτικά χαρακτηριστικά, με αντίθετους προσανατολισμούς, με συγκρουόμενα συμφέροντα, με διακριτές και ασύμμετρες ευθύνες για την ίδια την πολύμορφη κρίση στην οποία περιδινείται ολόκληρη η ελληνική κοινωνία.



Από τη μια μεριά, βρίσκονται όλοι  αυτοί που όχι μόνο δεν φέρουν καθοριστική ευθύνη για την κατάντια των Δημόσιων Οικονομικών αλλά τουναντίον, έχουν απόλυτο και θεμιτό συμφέρον στην εκ βάθρων ανατροπή του οικονομικού μοντέλου ανάπτυξης που μέχρι τώρα ακολουθήθηκε και στην πλήρη αναπροσαρμογή, αυστηροποίηση και απλούστευση των κανόνων της λειτουργίας της Δημόσιας Διοίκησης. Είναι τα λεγόμενα «κορόιδα» που βρίσκονται σε όλους τους κλάδους της οικονομικής και κοινωνικής δομής. Είναι αυτοί που εργάζονται ακόμη και διατηρούν στη ζωή την παραγωγική και διοικητική «μηχανή» της χώρας. Είναι αυτοί που δίνουν πολλά και παίρνουν λίγα. Είναι αυτοί που τηρούν τους νόμους και τους κανόνες και υποφέρουν αγόγγυστα τις διακρίσεις και τις ανισότητες του σαθρού πλαισίου. Είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι που αμείβονται με λιγότερα από 1000 ευρώ το μήνα και συνήθως εργάζονται περισσότερο από άλλους συναδέλφους τους. Είναι οι ιδιωτικοί υπάλληλοι των 500 – 700 ευρώ το μήνα, των απλήρωτων υπερωριών, της σκληρής εργασίας, του ατέλειωτου μόχθου. Είναι οι μικροί και μεσαίοι αγρότες που ακόμη παράγουν χωρίς εξασφάλιση διάθεσης της παραγωγής, χωρίς ασφάλεια, σχεδόν χωρίς σύνταξη. Είναι οι εργάτες του μικρότερου ημερομισθίου της Ευρωζώνης, των πενιχρών συντάξεων και υγειονομικών παροχών από το ΙΚΑ, της σκληρής και αδυσώπητης μάχης του καθημερινού μεροκάματου. Είναι οι έμποροι, οι επαγγελματίες και οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες, που κόντρα σε όλες τις αντιξοότητες επενδύουν τα χρήματά τους δημιουργικά, πληρώνουν τους φόρους τους, πληρώνουν τις ασφαλιστικές εισφορές τόσο των ιδίων όσο και του προσωπικού τους, αποδίδουν απαρέγκλιτα το ΦΠΑ, κρατούν με νύχια και με δόντια τις θέσεις εργασίας του προσωπικού τους. Είναι οι βιομήχανοι, εφοπλιστές και μεγαλέμποροι που είναι νομοταγείς, εμφανίζουν τα πραγματικά κέρδη τους και φορολογούνται επί αυτών, επανεπενδύουν  στη χώρα τους, προτιμούν τους Έλληνες στο προσωπικό τους, πληρώνουν μισθούς πάνω από τις συλλογικές συμβάσεις, νοιάζονται για τους εργαζόμενους και τη χώρα.  Είναι οι φοιτητές και οι μαθητές που διαβάζουν, δεν κάνουν καταλήψεις, επιδιώκουν την αριστεία, δεν γίνονται ανδράποδα κομμάτων και πολιτικών σχηματισμών. Είναι οι διανοούμενοι που σκέφτονται ορθά, γράφουν τολμηρά, δεν κυνηγούν θέσεις και οφίκια. Είναι τέλος οι αδικημένοι και οι απόκληροι, οι άνεργοι νέοι και παλιοί, οι ανάπηροι, οι άνθρωποι της τρίτης ηλικίας με γλίσχρες συντάξεις, χρονίως οι άρρωστοι που βιώνουν ένα ανάλγητο και μεροληπτικό σύστημα υγείας και κοινωνικών παροχών, οι άποροι χωρίς σχεδόν καμία κοινωνική μέριμνα.



Από την άλλη, βρίσκονται όλοι αυτοί που όχι μόνο είναι οι κυρίως υπεύθυνοι για την οικονομική κατρακύλα της χώρας, αλλά έχουν απόλυτο και αθέμιτο συμφέρον να μην αλλάξει τίποτε, να παραμείνει το παρόν οικονομικό μοντέλο όπως έχει, να διατηρηθεί το σάπιο και βρωμερό σύστημα Δημόσιας Διοίκησης αλώβητο, επειδή από αυτό το κατεστημένο και διαβρωμένο από παντού σύστημα, εξασφαλίζουν δεκαετίες τώρα άκοπα το παντεσπάνι της ζωής τους. Είναι αυτοί που «μαζί τα φάγανε» όπως είπε ο κύριος Πάγκαλος σε μια ύστατη προσπάθεια ενοχοποίησης του συνόλου του ελληνικού λαού που είχε σηκώσει θύελλα αντιδράσεων και είχε μετατραπεί σε μπούμερανγκ ενάντια σε αυτόν που την επιχείρησε και όλων των συνενόχων του. Είναι οι Πολιτικοί που δημιούργησαν το αίσχος της μεταπολίτευσης. Ένα πελατειακό, αναξιοκρατικό, αδιαφανές, φαύλο σύστημα διακυβέρνησης, μια κλειστή κάστα «επίλεκτων», «αρεστών», «κουμπάρων», «φίλων», «συνεργατών» και άλλων «αναξιοπαθούντων»  που  νέμονται ανεξέλεγκτα και ανερυθρίαστα τον κρατικό κορβανά προς όφελος των ιδίων και αυτών που τους περιτριγυρίζουν. Είναι οι λογής – λογής «σύμβουλοι», «διευθυντές», «παράκλητοι», «ειδικοί», «σωτήρες» που απολαμβάνουν χορταστικές αργομισθίες εις αντάλλαγμα σκοτεινών «υπηρεσιών» και ανυπόληπτων συμβουλών. Είναι οι υπάλληλοι της Βουλής, της Προεδρίας της Δημοκρατίας και άλλων «ευαγών» φορέων με τους 16(!) μισθούς, τα αμέτρητα επιδόματα, τα παχυλά εφάπαξ, τις ακατονόμαστες συντάξεις.  Είναι οι μεγαλοϋπάλληλοι, οι χρυσοκάνθαροι, οι συνδικαλιστάδες, οι πολυθεσίτες του στενού και ευρύτερου δημόσιου τομέα, τα λεγόμενα «ρετιρέ», που απολαμβάνουν καθήμενοι, φωνασκούντες, απειλούντες και θρασσομανούντες κατά σύμπασας της κοινωνίας, μισθούς πολλαπλάσιους των συναδέλφων τους, πλασματικές υπερωρίες και εκτός έδρας, παχυλά εφάπαξ, ανομολόγητες συντάξεις και άλλα κρυφά και φανερά προνόμια που ούτε να τα συλλάβει μπορεί ο νους του ανθρώπου. Εκτός αυτού, συνήθως ΔΕΝ κάνουν τη δουλειά τους, έχουν αναγάγει τη «μίζα» και το «λάδωμα» σε επιστήμη, έχουν καθιερώσει το «γρηγορόσημο», το «φακελάκι» και το «μπαχτσίσι», στραγγαλίζουν κάθε ιδιωτική πρωτοβουλία, αποθαρρύνουν από τις θέσεις ισχύος που τους παραδόθηκαν άνευ όρων κάθε προσπάθεια για ανάπτυξη, για αλλαγές, για ευσυνείδητη και αποδοτική εργασία. Είναι οι μεγαλοσυνταξιούχοι των 3000 – 4000 ευρώ το μήνα, συνήθως πρώην υψηλόβαθμοι υπάλληλοι του Δημοσίου, είναι οι πρόωρα συνταξιοδοτηθέντες σε ηλικίες 40-45 ετών, είναι οι «μαϊμούδες» των ψεύτικων αναπηρικών συντάξεων, είναι αυτοί που «δικαιούνται» εκ του νόμου πολλαπλές (!!!) και παχύτατες συντάξεις. Είναι ο «μεγαλοδημοσιογράφοι», οι πολυθεσίτες κρατικοί «εκπρόσωποι»  και οι αχόρταγοι «επιχειρηματίες – εκδότες» αφεντικά τους,  που έχουν μετατρέψει σχεδόν όλα τα ΜΜΕ της χώρας σε «εργαλεία» παραπληροφόρησης, επιρροής, τύφλωσης, ευνουχισμού και χειραγώγησης του Λαού προς όφελος των «συνεργατών – Πολιτικών» τους, των ιδίων και των ανόμων συμφερόντων τους. Είναι οι τραπεζίτες, που έκαναν «πάρτι» στις πλάτες των πολιτών τις τελευταίες δεκαετίες με τις ανοίκειες χρεώσεις, τα ψιλά γράμματα, τις παράνομες χρηματοδοτήσεις, τα ανεξέλεγκτα μπλοκ επιταγών, τα τεράστια κέρδη. Είναι οι μεγαλογιατροί, μεγαλοδικηγόροι, μεγαλολογιστές, συμβολαιογράφοι, φαρμακέμποροι, φαρμακοποιοί,  και άλλοι αναξιοπαθούντες επαγγελματίες που παρουσιάζουν φορολογικές δηλώσεις εργάτη και ζωή βιομηχάνου, που ποτέ δεν κόβουν αποδείξεις, που «αρμέγουν» μαύρα και αφορολόγητα τον ιδρώτα του απλού εργαζόμενου. Είναι όλοι αυτοί που ανήκουν στις ευγενείς κάστες των κλειστών επαγγελμάτων και απολαμβάνουν μια σειρά προνομίων, διακρίσεων και αποκλεισμών αδιανόητων για οποιοδήποτε ευνομούμενο σύγχρονο δημοκρατικό κράτος. Είναι οι βιομήχανοι, επιχειρηματίες, μεγαλέμποροι που αποκρύπτουν σε αγαστή συνεργασία με τους «συνεργούς» τους δημόσιους υπαλλήλους τα εισοδήματά τους, κλέβουν ατιμώρητα το ΦΠΑ, εισφοροδιαφεύγουν χωρίς έλεγχο, πληρώνουν μισθούς πείνας στους εργαζόμενούς τους, εκβιάζουν τη «μαύρη» και ανασφάλιστη εργασία, τις απλήρωτες υπερωρίες, τους μικρότερους του νομίμου μισθούς και ημερομίσθια. Είναι όλοι οι κρατικοδίαιτοι του ιδιωτικού τομέα, έμποροι, επιχειρηματίες, βιομήχανοι, μεσάζοντες, σκοτεινοί «μιζαδόροι», αεριτζήδες και απατεώνες που έχουν αλισβερίσι μονάχα με το Δοβλέτι, με όρους προνομιακούς και συμφωνίες αποικιοκρατικού τύπου. Αυτοί που πουλάνε σε τιμές πολλαπλάσιες των άλλων ευρωπαίων συναδέλφων τους σκάρτα προϊόντα σε ένα κράτος που συναλλάσσεται ευθέως μαζί τους, που διαπλέκεται ανενδοίαστα με ελόγου τους, με ανταλλάγματα πονηρά και ακατονόμαστα, όμως ξεκάθαρα, αθέμιτα και παράνομα για όποιον δεν κρύβει το κεφάλι του στον πολιτικό βούρκο.



Τέλος, αδιάφοροι και μετεωριζόμενοι ανάμεσα στους αθώους και τους ενόχους, βρίσκονται και κάποιοι δικαστικοί, που οχυρωμένοι πίσω από παχυλούς μισθούς και συντάξεις που εξασφάλισαν για τους εαυτούς τους και καθήμενοι σε  «τρανταχτές» καρέκλες που τους κολακεύουν το «εγώ» τους, φαίνεται να ξέχασαν πως αποτελούν τον τρίτο αυτοτελή πυλώνα της Δημοκρατίας. Χώνουν τα σοβαρά κεφάλια τους στα αστραφτερά τους γουνάκια, κάνουν τα στραβά μάτια, αφήνουν τους κάλπηδες πολιτικούς, τους απατεώνες, τους αδίστακτους μεσάζοντες, τους κλέφτες και τους επίορκους, να απομυζούν κάθε ικμάδα του Λαού, κάθε οικονομικό πόρο της κοινωνίας, να διαλύουν τη χώρα, να εκμαυλίζουν ανθρώπους, να διαβρώνουν θεσμούς και συνειδήσεις, να ισοπεδώνουν τα πάντα.

Οι πολιτικοί λοιπόν και τα κόμματα οφείλουν να πάρουν ξεκάθαρη θέση σε αυτόν τον ιδιόμορφο «πόλεμο» που διχάζει την ελληνική κοινωνία. Οφείλουν να πουν με ποιόν θα πάνε και ποιόν θα αφήσουν. Κυρίως η κεντροδεξιά παράταξη το οφείλει αυτό, καθώς η μέχρι τώρα πολιτεία της ήταν περίπου «ήξεις – αφίξεις». Θα πρέπει ξεκάθαρα, χωρίς μισόλογα και υπεκφυγές να δώσει το στίγμα της. Με τρόπο απλό και κατανοητό από όλους τους πολίτες, να επιλέξει τις κοινωνικές συμμαχίες που θα στηρίξει – δημιουργήσει  για να βγει η χώρα από το χάος. Δεδομένου ότι το Σύστημα ΠΑΣΟΚ είναι αυτό που δημιούργησε και εξέθρεψε όλον αυτόν τον εσμό των «ενόχων» που μαζί τα «φάγανε» και καταστρέψανε τη χώρα και την κοινωνία και δεδομένου επίσης ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει από καιρό επιλέξει πλευρά, έχει αναγορευθεί σε υπερασπιστή και συνένοχο του παραπάνω «εσμού», είναι φανερό ότι η Νέα Δημοκρατία, η Κεντροδεξιά Ευρωπαϊκή Παράταξη έχει υποχρέωση να πάρει το μέρος των «αθώων» του αίματος. Να σταθεί πλάι σε αυτούς που μπορούν και θέλουν να βγάλουν το κάρο από τη λάσπη. Να σαλπίσει προσκλητήριο μεταρρυθμιστικών και ανανεωτικών δυνάμεων. Να διαρρήξει τους δεσμούς της με το αμαρτωλό παρελθόν της και να οδηγήσει σταθερά τη χώρα στις απαραίτητες βαθιές δομικές αλλαγές, χωρίς τις οποίες είναι αδύνατον αυτή να ορθοποδήσει είτε με ευρώ είτε με δραχμή, είτε με μνημόνιο είτε χωρίς μνημόνιο, είτε μέσα στην Ευρώπη είτε εκτός.

Το πρόβλημα της χώρας εν κατακλείδι, δεν είναι τεχνικό ή καθαρά οικονομικό. Είναι βαθιά πολιτικό, κοινωνικό και ιδεολογικό. Και σαν τέτοιο, θα χρειαστεί πολλά περισσότερα από τακτικισμούς και ετερόκλητες συσπειρώσεις κορυφής για να λυθεί. Θα χρειαστεί καινούριο και πειστικό πολιτικό λόγο, νέα άφθαρτα και ικανά πρόσωπα, καινούριες και αποτελεσματικές πολιτικές. Μένει να δούμε, αν θα χρειαστεί τελικά και μια ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ ΚΕΝΤΡΟΔΕΞΙΑ που θα τα αναδείξει όλα αυτά, θα τα υποστηρίξει πειστικά στον κόσμο και τελικά θα τα εφαρμόσει. Ο χρόνος είναι δυστυχώς λίγος και είναι πολλά αυτά που θα πρέπει να γίνουν στην κατεύθυνση της σωτηρίας της χώρας. Ο καιρός θα δείξει αν είναι δυνατόν να δημιουργηθεί αυτή η ελπιδοφόρα ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ ΚΕΝΤΡΟΔΕΞΙΑ. Νομίζω όμως ότι έφτασε η ώρα, αντί να μιλάμε για πρόσωπα από το παρελθόν να αρχίσουμε να συζητάμε για τα χαρακτηριστικά, τα πρόσωπα και τις πολιτικές που θα μπορούσαν να την απαρτίσουν.

Akenaton

ΣΧΟΛΙΑ

  1. abc avatar
    abc 06/07/2012 12:07:43

    Akenaton κάπου έχεις μια σύγχιση εδώ .
    Αν η ΝΔ παει με αυτούς που λες, πχ. με το 1500.000 ανέργους που δεν έχουν να χάσουν τίποτε εκτός του Ευρώ , οι Γερμανικές εφημερίδες στις επόμενες εκλογές θα γράφουν στα Ελληνικά ένθετά τους να μην ψηφίσει κανένας Ελληνας ΝΔ, γιατί θα μας βγάλουν αυτοί "οι άπλυτοι" απο το Ευρώ...Αυτό που προτείνεις δεν είναι ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ ΚΕΝΤΡΟΔΕΞΙΑ αλλά το αντίθετο: ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ ΚΕΝΤΡΟAΡΙΣΤΕΡΑ. Θα πεισθεί κανείς απ' αυτούς που αναφέρεις οτι τα συμφέροντά τους υποστηρίζουν οι Ντόρα, Αδωνις,Αβραμόπουλος,Βαρβιτσιώτης κλπ βαρώνοι και τέκνα, και γι αυτούς θυσιάζονται?

  2. Άδης avatar
    Άδης 06/07/2012 12:22:55

    ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ ΔΕΞΙΑ χρειάζεται και όχι "ροζουλί" "κέντρο-δεξιά.
    Αν μείνει "ορφανός" ο ΔΕΞΙΟΣ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟΣ Χώρος λόγω ατολμίας τότε οι Δεξιοί Πατριώτες θα βρούν αλλού καταφύγιο. Ο νοών νοείτω.

  3. nikos avatar
    nikos 06/07/2012 12:27:02

    Το άρθρο είναι καταπληκτικό στις επισημάνσεις και την περιγραφή της ελληνικής κοινωνίας. Πάσχει όμως στο επιμυθιο. Όντως στην
    αριστερά υπάρχουν πολλοί μπαγασακοι που ψιλοκλεβανε από δώ και απο εκεί. Το ίδιο και στη δεξιά.

    Το βαθυ όμως κράτος της ελληνικής παρανομίας και παρανοιας , οι στήλοβατες στη δικαιοσύνη, στον επιχειρηματικό κόσμο, στις τράπεζες, ακόμη και στη διοίκηση του δημοσίου τομέα, στη δημοσιογραφία και γενικά σε όλο το πλέγμα της διαπλοκής, δεν υπήρξε ποτε αριστερό. Βεβαίως αν θεωρούμε την λεγόμενη " κεντροαριστεράς" των τελευταίων 30 χρόνων αριστερά, τότε εθελοτυφλούμε. Τα όρια κέντρο δεξιάς και κεντροαριστεράς είναι όπως και στις άλλες χώρες ρέστα ως και ανύπαρκτα.

    Απο την άλλη , ποιος να πάρει το "αίμα" πίσω προς όφελος ποιου; Όταν υπάρχουν γόνοι οικογενειών πολιτικών που φέρουν ακέραια την ευθύνη για την κατάσταση της χώρας , όπως και παμπλουτοι βουλευτές , διοικητές οργανισμών, υφυπουργοί, γεν γραμματείς κλπ. Σε ποια παράταξη είναι όλοι αυτοί;
    Γιατί συνεχίζουν να είναι στα πάνω;

  4. SOTPAP avatar
    SOTPAP 06/07/2012 14:29:04

    όταν τη χώρα κυβερνούν εδώ και δεκαετίες οι απόφοιτοι του Κολλεγίου και των αμερικανικών Πανεπιστημίων, δεξιοί κι αριστεροί, περιμένεις να γίνουμε σοβαρό κράτος;
    δεν υπήρξαμε ποτέ, απλά το παράδειγμα της Ελλάδος είναι παράδειγμα της νεοαποικιοκρατίας και μάλιστα μιας νεοαποικιοκρατίας που κοστίζει στον κατακτητή λιγότερο απο το να διατηρεί στη χώρα μας στρατό κατοχής

  5. Ἀστυάναξ Καυσοκαλυβίτης avatar
    Ἀστυάναξ Καυσοκαλυβίτης 06/07/2012 14:47:31

    Παρεμπιπτόντως, καινούρΓια, «καινὸν ἔργον», ὄχι καινούρΙα.

    • akenaton avatar
      akenaton @ Ἀστυάναξ Καυσοκαλυβίτης 06/07/2012 15:23:15

      Νομίζω, χωρίς να είμαι ειδικός πως και οι δύο γραφές είναι σωστές. Ο Μπαμπινιώτης προτιμά το "καινούργια", όπως και ο Κριαράς. Ο Τριανταφυλλίδης προτείνει το "καινούρια". Διαλέγετε και παίρνετε.

  6. kapar13 avatar
    kapar13 06/07/2012 20:30:37

    Η ανάλυσή σου είναι ορθότατη και μπράβο. Μακάρι να διάβαζα κάτι τέτοιο σε οποιαδήποτε από τις εφημερίδες που πληρώνω κιόλας για να τις πάρω.
    Ο διαχωρισμός/διχασμός της κοινωνίας είναι ακριβώς αυτός που γράφεις.
    Στο δια ταύτα, όμως, διαφωνώ. Το συστηματάκι εξουσίας από το 1980 και μετά ήταν 60-40 ή 70-30 ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, αναλόγως ποιος ήταν στο γκούβερνο και τανάπαλιν.
    Πάρα πολλοί από αυτούς που ψήφισαν ΝΔ στις τελευταίες εκλογές (για να μη σου πω ολόκληρη η ποσοστιαία διαφορά με τις προτελευταίες) το έκαναν διότι τρέμουν την ανατροπή αυτού του χρεωκοπημένου συστήματος εξαιτίας του οποίου "πρόκοψαν".

    • akenaton avatar
      akenaton @ kapar13 06/07/2012 22:48:17

      Δεν θα διαφωνήσω μαζί σας. Αυτή την ώρα όμως, δεν μπορώ να δω το καινούριο (και σοβαρό συνάμα) να προκύπτει από άλλο χώρο. Εσείς μπορείτε; Δυστυχώς φοβούμαι ότι η μεγάλη ανατροπή θα πρέπει να έρθει από "τα πάνω" ή έστω από τους λίγους που "καταλαβαίνουν" και ΜΠΟΡΟΥΝ. Δυστυχώς κατά τη γνώμη μου η Κοινωνία βρίσκεται σε "παραλυτική παράκρουση " και το μόνο που θα μπορούσε να προκύψει από "τα κάτω" πια είναι το χάος. Δε νομίζω όμως πως κάτι τέτοιο θα βοηθούσε και τη Χώρα ...

  7. kitsos avatar
    kitsos 07/07/2012 08:30:12

    Πολυ καλο το αρθρο. Το κακο ειναι οτι εσυ δεν συμμετεχεις στην χαραξη στρατηγικης της ΝΔ ουτε στην διαμορφωση της κυβερνητικης πολιτικης, οποτε μονο σε επιπεδο ελπιδας θα μεινουμε.
    Ωρες ωρες εχω την αισθηση οτι δεν θα μπει ποτε ταξη σαυτη τη χωρα.
    Να σας πω ενα παραδειγμα. Τον Νοεμβριο 2011 με τυμπανοκρουσιες ανακοινωθηκε το νεο εννιαιο μισθολογιο των ΔΥ , ετσι καταργηθηκαν τα εξτρα επιδοματα των υπαλληλων διαφορων υπουργειων (οπως του οικονομικων ΔΙΒΕΤ κλπ, των μηχανικων απο το ΠΕΧΩΔΕ, των υπαλλληλων ανεξαρτητων αρχων και αλλα που δεν γνωριζω) αλλα εληφθησαν υποψη (τα επιδοματα αυτα) στην συγκριση παλιων και νεων αποδοχων ωστε η μειωση να μην ξεπερναει το 25 % κλπ.
    Τον Φεβρουαριο ακουσον-ακουσον βγαινει υπουργικη αποφαση και καθιερωνει αλλο μισθολογιο για τους δικηγορους με εμμισθη εντολη που εργαζονται στον Συνηγορο του πολιτη (ως εδω καλα) και που περιλαμβανει στο μισθολογιο αυτο ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΔΥ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΣΠΑΣΜΕΝΟΙ στην αρχη αυτοι.
    Ολοι οι ΔΥ ειναι ισοι αλλα μερικοι ειναι πιο ισοι απ τους αλλους.
    Ποιος ξερει ποσες αλλες "εξαιρεσεις" εχουν υπογραψει-νομοθετησει.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.