#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
13/11/2012 14:00
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Το Μνημόνιο, η Αλλαγή του Κράτους και η Αδράνεια του κομματικού συστήματος



Δυόμισι χρόνια τώρα εντοπίζουμε το «απόλυτο κακό» της πολιτικής στο Μνημόνιο. Λες και πριν το Μνημόνιο, τα πάντα λειτουργούσαν, αν όχι στην εντέλεια, έστω με τρόπο βιώσιμο.

Όμως πολύ μεγαλύτερη ευθύνη για την κακοδαιμονία μας από το ίδιο το Μνημόνιο (το οποίο, να συνεννοούμαστε, ...δεν είναι και ό,τι καλύτερο – για την ακρίβεια, είναι ό,τι χειρότερο) φέρουν οι πολιτικές ηγεσίες και το πολιτικό προσωπικό που το διαχειρίστηκε και το εφήρμοσε με τον τρόπο που το εφήρμοσε.

Στο ερώτημα «αν θέλουμε να αλλάξει το κράτος» (στο οποίο δεν απαντά κανείς με ένα ρητορικό και εύκολο «ναι» ή «όχι», αλλά με τις συγκεκριμένες πολιτικές που προτείνει ή εφαρμόζει: αυτές είναι που «κάνουν ταμείο»), εμείς απαντάμε εμφατικά «ναι». Στα δυόμισι αυτά χρόνια ακούσαμε εκατοντάδες φορές ότι «κάποιες από τις πολιτικές του απεχθούς Μνημονίου θα έπρεπε να τις είχαμε εφαρμόσει εδώ και χρόνια». Πόσες όμως έστω από αυτές τις «καλές» πολιτικές, που κληθήκαμε να τις εφαρμόσουμε όλες μαζί και σε συντομότατο χρονικά διάστημα, εφαρμόστηκαν όντως εν ταις πράξεσιν; Ή επιλέχθηκε συνειδητά η εξουθενωτική φτωχοποίηση του λαού, ώστε κατά το δυνατόν να μην αλλάξει τίποτα;

Μήπως το πολιτικό-κομματικό σύστημα έκανε τα πάντα ώστε να αλλάξει ό,τι υπάρχει... εκτός από αυτές τις πολιτικές που «φέρνει το Μνημόνιο», τις οποίες «θα έπρεπε να είχαμε εφαρμόσει εδώ και χρόνια»; Μήπως με ευθύνη του πολιτικού προσωπικού, το ίδιο Μνημόνιο που θα μπορούσε να είχε γίνει «μαύρος άγγελος της μεταπολιτευτικής φαυλότητας» κατέληξε να είναι... «τα εννιάμερα του ελληνικού λαού»; Κρίσεως εννήμαρ...

Για να υπεραπλουστεύσουμε όσο δεν πάει:

Ας υποθέσουμε ότι το Μνημόνιο καθ΄ αυτό εν μέρει εισήγαγε τον επείγοντα χαρακτήρα κάποιων διαρθρωτικών αλλαγών και εν μέρει ούτως ή άλλως θα λειτουργούσε ως σφαγέας, όπως και αλλού λειτούργησε το ΔΝΤ, χωρίς θετικό για τους Έλληνες αντίκρισμα. Τα δύο σύνολα, του Μνημονίου καθ’ αυτό και των ευκταίων διαρθρωτικών αλλαγών, εφάπτονται επί της αρχής και εν μέρει αλληλοκαλύπτονται, δημιουργούν μια κάποια κοινή περιοχή (αφήνοντας όμως στο μεγαλύτερο κομμάτι του Μνημονίου τον χαρακτήρα της φτωχοποίησης).

Οι διαχειριστές όμως του Μνημονίου, το εγχώριο πολιτικό σύστημα από τον Απρίλιο του 2010, έκανε τα πάντα ώστε να μετακυλιστεί το κόστος απ’ ευθείας στον λαό, χωρίς να λάβουν χώρα οι απαραίτητες μεταρρυθμίσεις που εν τέλει εισήγαγε και απαιτούσε το Μνημόνιο (θα σας πω το πιο σύντομο ανέκδοτο: έχουν ανοίξει τα κλειστά επαγγέλματα). Φτάσαμε στο σημείο να θεωρείται προτιμότερο να περικοπούν οι πλέον χαμηλές συντάξεις, παρά να απολυθούν οι διορισμένοι εκτός ΑΣΕΠ (δηλαδή ρουσφετολογικά) δημόσιοι υπάλληλοι. Δηλαδή, μερίμνησαν ώστε τα δύο σύνολα να μην αλληλοκαλύπτονται ούτε μερικώς ούτε ολικώς: επιχειρήθηκαν τα πάντα ώστε να αποσυνδεθεί όσο περισσότερο γίνεται η εφαρμογή του Μνημονίου από την ταύτισή της με συγκεκριμένες ευκταίες διαρθρωτικές αλλαγές.

Όμως, μια πολιτική επαναδιαπραγμάτευσης του Μνημονίου, η οποία ουδέποτε υπήρξε και βρισκόμαστε στην αέναη αναμονή της, θα στόχευε στο ακριβώς αντίθετο: στην αξιοποίηση του Μνημονίου ως μοχλού για την βαθιά αλλαγή του Κράτους, ως μοχλού για την ταχύτατη πραγματοποίηση πολλών σημαντικών διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων ταυτοχρόνως, ελαχιστοποιώντας όσο είναι ανθρωπίνως δυνατό το αναίτιο, «μη-μεταρρυθμιστικό» ανθρωποβόρο κόστος –που σε συνθήκες Μνημονίου είναι αδύνατον να προσεγγίζει το μηδέν: ούτως ή άλλως θα υπήρχε- δίνοντας στην τρόϊκα αυτό που θέλει: τη ριζική μείωση του ελλείμματος, η οποία θα είναι το απότοκο αυτών των μεταρρυθμίσεων ενός ακραία σπάταλου και κακοδιαχειριζόμενου κράτους. Δηλαδή, μια πολιτική επαναδιαπραγμάτευσης θα πάσχιζε να μεγεθυνθεί όσο γίνεται η «κοινή περιοχή», η αλληλοεπικάλυψη Μνημονίου και ευκταίων διαρθρωτικών αλλαγών.

Βρεθήκαμε λοιπόν ενώπιον ενός συνασπισμού δυνάμεων που επεδίωξε –ακόμα και εξ αντιθέτου- να αλλάξουν τα πάντα ώστε να μην αλλάξει απολύτως τίποτε, ενώ εμείς ζητούσαμε την αξιοποίηση της ευκαιρίας ώστε ακριβώς να αλλάξουν τα πάντα. Όμως, η επιθυμία, επιδίωξη και μεθόδευση διάσωσης της μεταπολιτευτικής ισορροπίας δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο ούτε των «μνημονιακών» ούτε των «αντιμνημονιακών»...

Ο ΣΥΡΙΖΑ, οι δυνάμεις που γέννησαν τους ΑΝ.ΕΛ. και οι δυνάμεις που φούσκωσαν την Χρυσή Αυγή εκφράζουν σαφέστατα το μέτωπο που θα ήθελε να μην αλλάξει τίποτα στην μεταπολιτευτική διάταξη, μόνο λεπτομέρειες - παρά τα μεγάλα λόγια περί του αντιθέτου.

(Πολλές φορές στην πολιτική, η πολιτική σου ατζέντα φαίνεται πολύ περισσότερο σε πεδία άλλα από τις αυτοπροσδιοριστικές διακηρύξεις σου: επί παραδείγματι, ενώ προεκλογικά οι ΑΝ.ΕΛ. ορκίζονταν ρητορικά στο Ευρώ, ήταν απολύτως σαφές ότι αποτελούσαν την δραχμική συνιστώσα της παράταξης – παραδείγματος χάριν). Όσο τους εξόργισε το Μνημόνιο λόγω της φτωχοποίησης και εξαθλίωσης κοινωνικών στρωμάτων, άλλο τόσο τους εξόργισε επειδή έθετε επί τάπητος την αναγκαιότητα βαθέων τομών στα βολικά ειωθότα. Πρόκειται για τις δυνάμεις που επεδίωξαν να μην αλλάξει τίποτα (ουσιαστικό), ΧΩΡΙΣ Μνημόνιο.

Από την άλλη, μεγάλο κομμάτι των δυνάμεων που στήριξαν τις «φιλευρωπαϊκές δυνάμεις», το ΠΑΣΟΚ, την ΝΔ και την ΔΗΜΑΡ, επεδίωξαν ακριβώς το αντίθετο: πάλι να μην αλλάξει τίποτα (ουσιαστικό), αλλά ΜΕ Μνημόνιο – ή, αν προτιμάτε, παρά το Μνημόνιο. Δηλαδή, το Μνημόνιο «να περάσει και να μην ακουμπήσει»: μεγάλα ιδιωτικά συμφέροντα, φεουδαρχικές δομές μέσα στο ελληνικό κράτος/κομματικό κράτος, συγκεκριμένες επαγγελματικές τάξεις ή για την ακρίβεια ομάδες μέσα σ’ αυτές και λοιπά, που ήλπισαν ότι είναι εφικτό να «την γλιτώσουν φτηνά», να διασωθούν τα ιδιωτικά τους συμφέροντα μέσα στην καταιγίδα αν έκαναν τις απαραίτητες κινήσεις.

Όπως πάντα, στη γωνία έμειναν μειοψηφικές οι πραγματικά μεταρρυθμιστικές δυνάμεις, και μέσα στην κοινωνία και μέσα στο πολιτικό σύστημα. Όσοι πραγματικά επιθυμούν –ή εργάζονται σκληρά για- μια «Νέα Μεταπολίτευση». Αποτελούν την «μικρὰ ζύμη» που, υπό συνθήκες και περιστάσεις, «ὅλον τὸ φύραμα ζυμοῖ». Και ακριβώς αυτό είναι το διακύβευμα: τώρα που -σε κάθε περίπτωση- πέρασαν τα μέτρα, στο κατακερματισμένο μετά την ψήφιση των μέτρων σκηνικό να αναλάβουν αυτές οι δυνάμεις –είτε βρίσκονται σήμερα εντός είτε εκτός πολιτικού συστήματος- την πρωτοβουλία να «ζυμώσουν το φύραμα». (Έχουμε αναλύσει το γιατί αυτό είναι απλώς αδύνατο να προέλθει από τους παρόντες κομματικούς μηχανισμούς). Ούτως ή άλλως, μετά από τα εψηφισμένα ασφυξιογόνα μέτρα η συνέχιση μιας διασωστικής της μεταπολίτευσης τροϊκανής πρακτικής θα είναι «καμένο χαρτί»: τα περιθώρια έχουν στενέψει απαγορευτικά. Πρόκειται για κάτι που το παραδέχονται και στο πολιτικό σύστημα.

Όπως πάντα, το αιτούμενο είναι η ανατροπή με ομαλότητα: ούτε η ανατροπή χωρίς ομαλότητα, που ευαγγελίζονται τα άκρα, ούτε η ομαλότητα χωρίς ανατροπή, που ευαγγελίζεται ο... Πάγκαλος αλλά και γενικότερα η φυσική αδράνεια των μεγάλων κομμάτων.

Υπάρχει πολιτικός αρχηγός που να προτίθεται στα σοβαρά (δηλαδή, με το απαραίτητο και όχι με το ακατάλληλο στελεχιακό δυναμικό γι’ αυτήν τη δουλειά) να αξιοποιήσει το Μνημόνιο ως μοχλό για την βαθιά αλλαγή του κράτους, αρνούμενος σαφέστατα τις ανθρωποβόρες εκδοχές και πλευρές του; Να επαναδιαπραγματευτεί με αυτό το σχέδιο; Αν υπάρχει, να... σηκώσει το χέρι του – όσο έχουμε ακόμα καιρό...

Το προνομιακό χρονικό πεδίο για την γέννηση, την εμφάνιση και τον σχηματισμό των δυνάμεων που θα διεκδικήσουν πρωτοκαθεδρία στο επόμενο πολιτικό τέρμινο είναι, μάλλον, αμέσως μετά την καταβολή της δόσης, δηλαδή πολύ πολύ βραχυπρόθεσμα. Πότε άλλοτε; Όποιος πρόλαβε, πρόλαβε!

Εκ των πραγμάτων, εκ των καταστάσεων, εκ των συνθηκών (αλλά και της περιρρέουσας λειψανδρίας) ο πρωθυπουργός της χώρας έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων. Το ερώτημα είναι αν ο Αντώνης Σαμαράς θα τολμήσει, όσο υπάρχει ακόμη χρόνος - ή θα αφήσει την Ιστορία να τον ξεπεράσει, όπως τόσους άλλους.

Σωτήρης Μητραλέξης

 

ΣΧΟΛΙΑ

  1. blue nile avatar
    blue nile 13/11/2012 15:07:41

    Αγαπητέ κύριε Μητραλέξη.

    Δε μπορώ παρά να συμφωνήσω μαζί σας στο ότι και οι λεγόμενοι μνημονιακοί κατάφεραν ώστε τα συγκεκριμένα στοιχεία του μνημονίου που έπληταν ορισμένες μειοψηφίες να μείνουν ανεφάρμοστα.

    Όμως το μνημόνιο συντάχθηκε και εφαρμόστηκε για να αντιμετωπίσει πρωτίστως την τριπλή Κρίση αδυναμίας εξυπηρέτησης του χρέους, υψηλών επιτοκίων δανεισμού και στάσης επενδύσεων.

    Συνοδεύτηκε από τις περιβόητες διαρθρωτικές αλλαγές για τις οποίες γράφω σε άλλο σχόλιο ότι δεν είναι τίποτα άλλο από ένα νεφελώδες σύνολο αλλαγών (που κάποιες απ’αυτές είναι απαραίτητες αλλά δεν έχουν σχέση με την επίλυση της Κρίσης ενώ άλλες αποτελούν εμμονές ταξικών συμφερόντων) που για τους θιασώτες των περιοριστικών μέτρων είναι ικανό να επαναφέρει την ανάπτυξη.
    Αλλά η ανάπτυξη δεν μπορεί να έρθει όταν ο δημόσιος και ο ιδιωτικός τομέας για να μειώσουν τα χρέη τους κόβουν δαπάνες με μόνο τραγικό αποτέλεσμα την αύξηση του ποσοστού χρέους της χώρας ολόκληρης.
    Και το θέριεμα της ύφεσης που στο διάβα της καταβροχθίζει τα πάντα.

    Αναφέρονται οι διαρθρωτικές αλλαγές σε απελευθερώσεις επαγγελμάτων. Όταν ακριβώς λόγω της ύφεσης δεν υπάρχουν καταναλωτές, οι επιχειρήσεις κλείνουν η μια μετά την άλλη και οι εναπομείνουσες καρτελοποιούνται.
    Και ποια διαρθρωτική αλλαγή μόνη της ή με όλες τις άλλες μαζί θα καταφέρει να αντισταθμίσει την απώλεια 70 και βάλε δις από το ΑΕΠ μέσα σε τρία χρόνια;

    Τα μνημόνια και οποιοδήποτε άλλο πρόγραμμα είναι γενετικώς προγραμματισμένα να αποτύχουν.
    Γιατί με την ύφεση που δημιουργούν μεγαλώνουν την ανεργία και αποθαρρύνουν τους επίδοξους επενδυτές να επενδύσουν οπότε δεν μπορούν οι άνεργοι να βρουν δουλειά.
    Αν φωνάζω ότι τώρα που βρισκόμαστε στην χειρότερη φάση της Κρίσης ότι δεν πρέπει να έχουμε απολύσεις στο δημόσιο ακόμα και αυτών που ρουσφετολογικά έχουν διεισδύσει εκεί (που το καλύτερο θα ήταν να απολυθούν και να προσληφθούν άλλοι στις θέσεις τους με αξιοκρατικά κριτήρια) δεν το κάνω γιατί τους λυπάμαι ή γιατί τους συμπαθώ,
    Κρίση πάνω απ'όλα σημαίνει η για παραπάνω από ένα χρόνο συνύπαρξη υψηλής ανεργίας και αδιάθετων αποταμιεύσεων.
    Εξ ορισμού όσο υπάρχει η Κρίση είμαστε υποχρεωμένοι να διαφυλάξουμε τις θέσεις εργασίας τόσο στον δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα.
    Είναι δε γεγονός ότι οι απολύσεις στο δημόσιο θα επιφέρουν και άλλες απολύσεις στον ιδιωτικό τομέα ή σε νέα λουκέτα. Λόγω της αναπόφευκτης πτώσης της συνολικής ζήτησης.

    Η οποιαδήποτε καλύτερη διαχείριση στοιχείων του μνημονίου όπως οι διαρθρωτικές αλλαγές δεν θα έχει μόνο πενιχρά αποτελεσματα. Θα αποσκοπεί ξεκάθαρα στην προώθηση συγκεκριμένων ταξικών συνφερόντων (κατάργηση δικαιωμάτων των εργαζομένων)

    Γιατί αν πραγματικά υπήρχε η θέληση να αλλάξει κάτι άλλα έπρεπε να σταματήσουν και άλλα έπρεπε να απαιτηθούν

    170 δις έχουν πάρει οι ελληνικές ιδιωτικές τράπεζες από το ελληνικό δημόσιο σε ρευστό ή σε εγγυήσεις και δεν τα έχουν επιστρέψει
    Πρόσφατα για τα 28 δις που είχαν πάρει από τον Αλογοσκούφη, τότε που είχαν υποσχεθεί ότι θα γυρίσουν τα 5, ανακοίνωσαν ότι δεν μπορούν να δώσουν τίποτα.
    Με το μνημόνιο ΙΙΙ θα πάρουν άλλα 30 που θα εγγραφούν στο δημόσιο χρέος και θα το εκτινάξουν μαζί με την μείωση του ΑΕΠ στο 200% .
    Χωρίς να λύσουν το πρόβλημα τους μιας που κανείς δεν θα επενδύσει σ'αυτές όταν ξέρει ότι η επανακεφαλαιοποίηση τους έγινε από το χρεωκοπημένο ελληνικό δημόσιο.
    Και χωρίς να ρίξουν ούτε ένα σεντι στην πραγματική οικονομία γιατί χρειάζονται αυτά τα χρήματα για να έχουν τα καλής ποιότητας κεφάλαια που απαιτεί η Βασιλεία.

    Ο Αντώνης Σαμαράς επέλεξε να προσπαθήσει να σώσει τη χώρα προσπαθώντας να διασώσει μαζί και όλο το μεταπολιτευτικό σύστημα που μας οδήγησε στην συμφορά.
    Κάτι όμως που είναι αδύνατο.
    Και θα μας πάει στον πάτο...

    Εύχομαι να προλάβει να αλλάξει.

    • Σωτ Μητραλ avatar
      Σωτ Μητραλ @ blue nile 13/11/2012 17:48:32

      Δὲν διαφωνῶ ριζικὰ μὲ τὶς διαπιστώσεις. Τὸ ὅλο πρᾶγμα «φρακάρει» στὴν ἀπουσία πλήρους καὶ ρεαλιστικῆς ἀντιπρότασης. Αὐτὸ σὲ καμία περίπτωση δὲν «βγάζει λάδι» τὴν... πρόταση, ἀλλὰ τὸ γεγονὸς παραμένει.

  2. Κοινὸς νοῦς avatar
    Κοινὸς νοῦς 13/11/2012 16:07:01

    Ἀγαπητέ, χρησιμοποιεῖς πολλὰ λόγια γιὰ νὰ πεῖς τὸ ἑξῆς ἁπλό καὶ πασίγνωστο: ὅτι τὸ βαθὺ κομματικὸ κράτος ὀθωμανικοῦ τύπου ποὺ μᾶς κυβερνᾶ ἐπὶ δεκαετίες, ἐνώπιον τοῦ κινδύνου νὰ διαλυθεῖ λόγῳ τῆς κρίσεως, προτίμησε νὰ διασώσει τὸ τομάρι του καὶ νὰ μετακυλίσει τὸν λογαριασμὸ στὸν κοσμάκη. Τόσο ἁπλᾶ.

    Αὐτὸ θὰ ἀλλάξει μόνον ὅταν δημιουργηθοῦν κινήματα βάσης (βλ. Γκιουλέν στὴν Τουρκία) ἐπὶ τῶν ὁποίων νὰ πατήσουν νέες πολιτικὲς δυνάμεις καὶ νὰ διεκδικήσουν τὴν ἐξουσία. Τέτοια κινήματα ἐπὶ τοῦ παρόντος στὴν Ἑλλάδα δὲν βλέπομε, διότι καὶ τὰ ὅποια ὑπάρχοντα "κινήματα" χειραγωγοῦνται ἀπὸ τὸ κομματικὸ κράτος καὶ τὶς ἀφανεῖς παραφυάδες του. Ἄρα, θὰ περιμένομε πολὺ ἀκόμα. Στὸ μεταξυ θὰ ἀνακυκλώνονται τὰ ἴδια ὑλικὰ μὲ διαφορετικὰ πρόσωπα καὶ προσωπεῖα καὶ διαφορετικοὺς κάθε φορὰ πάτρωνες.

    • Σωτ Μητραλ avatar
      Σωτ Μητραλ @ Κοινὸς νοῦς 13/11/2012 17:56:37

      Κοινὲ Νοῦ, μέχρι νὰ δημιουργηθοῦν, νὰ ἀνδρωθοῦν καὶ νὰ ξεχωρίσει ἡ ἤρα ἀπὸ τὸ σιτάρι σὲ «κινήματα βάσης», δὲ θά'χει μείνει κολυμπηθρόξυλο... Ἐπὶ τῆς ἀρχῆς, ἡ λύση δὲν μπορεῖ νὰ ἔλθει «ἄνωθεν», ἀλλὰ μόνο ἀπὸ τὶς μετεξελίξεις στὸ ἐπίπεδο τοῦ λαοῦ. Ἐπὶ τοῦ πρακτέου ὅμως, καὶ τῆς πολὺ κυριολεκτικῆς καὶ ΚΑΘΟΛΟΥ ποιητικῆς ἀνάγκης νὰ γίνει ἕνα ἅλμα ταχύτερο ἀπὸ τὴν παρούσα καὶ εἰσέρι ἐπερχομένη Φθορά, λύση κι ἂς εἶν'καὶ ἄνωθεν - μὰ ἐκεῖ στὰ «ἄνω κλιμάκια», οὔτε κἂν τὸ συμφέρον τους καὶ τὴν ὑστεροφημία τους δὲν κοιτᾶνε. Ἢ μήπως (θὰ ἀρχίσουν νὰ) τὰ κοιτᾶνε;

  3. Νίκος avatar
    Νίκος 13/11/2012 21:21:50

    Μόλις αποχώρισα από το δημοτικό συμβούλιο, διότι ένιωσα απελπιστικά μόνος, όταν κλήθηκα να υπογράψω ένα ψήφισμα το οποίο συνέταξαν οι εργαζόμενοι στο δήμο και ο δήμαρχος. Το ψήφισμα αναφέρει ότι αρνούμαστε να αποστείλουμε κατάλογο εργαζομένων που προσελήφθησαν δίχως καμία αξιολόγηση, προκειμένου κάποιοι από αυτούς να τεθούν σε διαθεσιμότητα. Και η δική μου η παράταξη(μείζονα αντιπολίτευση) ταυτίστηκε απόλυτα με αυτή την κατάπτυστη θέση. Καλή η νέα μεταπολίτευση, αλλά μη χάσουμε και τους πελάτες μας.

  4. yannidakis avatar
    yannidakis 14/11/2012 11:12:27

    "βράβευση τσι μέρας" για την Τρίτη σύμφωνα με την ομώνυμη ενότητα του yannidakis, η παρούσα καταχώρηση του ιστολογίου.
    Το ιστολόγιο είναι πλέον υποψήφιο για την μηνιαία βράβευση "ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ ΜΗΝΑ".

    Καληνωρίσματα :[

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.