#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
31/08/2010 07:00
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Το Ισραήλ κινδυνεύει από τους φανατικούς Εβραίους



Το βασικό ερώτημα στη πολιτική σκηνή του Ισραήλ σήμερα, είναι αν θα μπορέσει να παραμείνει ένα σιωνιστικό κράτος. Το αρχικό σιωνιστικό όραμα ήταν ουσιαστικά δημοκρατικό. Οι υπέρμαχοί του, από τον Theodor Herzl έως τον David Ben-Gurion, επεδίωκαν την αυτοδιάθεση των Εβραίων, και τη δημιουργία μιας δικής τους ταυτότητας στα πλαίσια μιας δημοκρατικής χώρας. Μάλιστα το σιωνιστικό κίνημα διέθετε ενεργό κοινοβούλιο, πολύ προτού αποκτήσει κρατική οντότητα.

Αυτό το όραμα όμως σήμερα απειλείται. Και η απειλή προέρχεται από τους ορθόδοξους Εβραίους εποίκους των οποίων η θεολογική άποψη περί σιωνισμού διαφέρει κατά πολύ. Αν και αναλογικά είναι ελάχιστοι, περίπου 130.000, η δράση τους μπορεί να συντελέσει στο τέλος του Ισραήλ όπως το γνωρίζουμε.

Οι σχέσεις μεταξύ των σιωνιστών και των ορθοδόξων ήταν σαθρές από την αρχή. Οι σιωνιστές επιχειρούσαν να ολοκληρώσουν το αιώνιο όνειρο του εβραϊσμού, μετερχόμενοι ανθρώπινων και όχι θεϊκών μεθόδων. Συνεπώς, οι περισσότεροι ραβίνοι τους εναντιώνονταν. Για αυτούς, ο σιωνισμός ήταν μια κοσμική και μόνο λύση. Δεν είχε θρησκευτική υπόσταση.

Με το πέρασμα των χρόνων, μια νέα μορφή θρησκευτικού σιωνισμού ήρθε στο προσκήνιο. Οι οπαδοί του Abraham Isaac Kook άρχισαν να θεωρούν τους σιωνιστές ως ακούσιους μοχλούς του Θεού. Οι στρατιωτικές νίκες των Ισραηλινών το 1967, θεωρήθηκαν επιβεβαίωση της θεϊκής αποστολής, και οι οπαδοί της νέας θεωρίας πίστεψαν στην ιερή τους υποχρέωση να κτίσουν οικισμούς, υπακούοντας στη δημοκρατική κυβέρνηση της χώρας  υπό όρους, εφόσον και αυτή υπάκουε στα θεϊκά κελεύσματα.

Ο Theodor Herzl πίστευε ακράδαντα πως οι Άραβες της Παλαιστίνης θα έπρεπε να έχουν ίσα δικαιώματα με τους Εβραίους. Οι ζηλωτές έποικοι όμως, θεωρούν τους Άραβες ως ξένο σώμα που βλάπτει την ενότητα των Εβραίων με τη γη τους. Οι συνέπειες αυτής της διάστασης απόψεων είναι φοβερές. Αν οι έποικοι πετύχουν το στόχο τους, αυτό θα σημάνει μια αναγκαστική προσάρτηση μεγάλου πληθυσμού Αράβων. Στο σημερινό καθ`αυτού Ισραήλ, η αραβική μειονότητα αντιπροσωπεύει το 1/5 των 7.2 εκατομμυρίων του πληθυσμού, και απολαμβάνει πλήρη δικαιώματα. Όμως μεταξύ της Μεσογείου και του Ιορδάνη ποταμού, υπάρχουν ίσοι σε αριθμό πληθυσμοί Εβραίων και Αράβων.

Αν το Ισραήλ προσαρτήσει τη Δυτική Όχθη, θα διπλασιαστεί αμέσως ο αραβικός πληθυσμός του. Με τους σημερινούς δείκτες γεννήσεων, οι Εβραίοι πολύ σύντομα θα μετατραπούν σε μειονότητα. Αυτό από μόνο του θα ακύρωνε την έννοια ενός εβραϊκού δημοκρατικού κράτους. Θα έπρεπε οι Ισραηλινοί να επιλέξουν μεταξύ του να παραμείνουν δημοκρατικοί αλλά όχι Εβραίοι, ή να μείνουν Εβραίοι αλλά όχι δημοκρατικοί. Οι εχθροί του Ισραήλ υποστηρίζουν ανέκαθεν πως ο σιωνισμός είναι ρατσισμός. Αν πετύχουν στις επιδιώξεις τους οι έποικοι, αυτό θα μετατραπεί σε αλήθεια.

Ακόμη και ο άλλοτε προστάτης τους, πρώην πρωθυπουργός Ariel Sharon, ήταν ένας από τους πρώτους πολιτικούς  της δεξιάς που παραδέχθηκε πως το όνειρο των εποίκων είναι ανεφάρμοστο. Για αυτό και απέσυρε το Ισραήλ από τη Γάζα το 2005. Δεν τον ακολούθησαν όμως όλοι. Η κοσμική δεξιά του Ισραήλ έχει παρατήσει την ιδέα της προσάρτησης, αλλά συνεχίζει να στηρίζει τη δημιουργία οικισμών, για λόγους ασφάλειας. Ο στρατιωτικός έλεγχος, λένε, είναι απαραίτητος για να αντιμετωπιστεί η τρομοκρατία και να τονισθεί η αποφασιστικότητα της χώρας. Η δεξιά δηλαδή, επιθυμεί να διατηρεί ένα ημι-αποικιοκρατικό  καθεστώς απέναντι στους Άραβες. Και επειδή οι Παλαιστίνιοι αρνούνται να υπογράψουν συμφωνία ειρήνης με το Ισραήλ, πολλοί είναι οι Ισραηλινοί που «παραδόθηκαν» και τελικά αποδέχτηκαν τη δημιουργηθείσα στρεβλή κατάσταση.

Αυτό όμως το status quo δεν θα πρέπει να διατηρηθεί. Και οι Ισραηλινοί θα πρέπει να το αντιληφτούν. Ο κίνδυνος από τους οικισμούς είναι μεγάλος και στο τέλος θα καταδικάσει και αυτόν τον ίδιο τον σιωνισμό. Το Ισραήλ θα αναγκαστεί να επιλέξει μεταξύ δυο σκληρών επιλογών: Απάρτχαϊντ με εβραϊκή κυριαρχία, ή μη εβραϊκή δημοκρατία. Αν επιλεγεί το πρώτο, όπως θέλουν οι φανατικοί, το Ισραήλ θα προδώσει τις αρχές με τις οποίες ιδρύθηκε, και θα γίνει ένα κράτος παρίας, ωθώντας τους Άραβες σε εξέγερση. Αν επικρατήσει μια μη εβραϊκή δημοκρατία, αυτή θα είναι οπωσδήποτε μη λειτουργική.  Θα μοιάζει πιο πολύ με τον Λίβανο παρά με την Ελβετία.

Στη πραγματικότητα, αμφότερες οι επιλογές, και γενικά όλες όσες αφορούν «ενιαίο κράτος», οδηγούν σε εμφύλιο πόλεμο. Για αυτό και το ζήτημα των οικισμών θα πρέπει να αποτελεί τη βασική προτεραιότητα όλων, και ιδιαίτερα του Ισραήλ.

Το θρησκευτικό κίνημα των εποίκων δεν είναι απλά ένας ιδεολογικός αντίπαλος του κοσμικού σιωνισμού, αλλά αποτελεί σοβαρή απειλή για την ύπαρξη του Ισραήλ. Η τρομοκρατία είναι ένας κίνδυνος, αλλά δεν μπορεί να καταστρέψει το σιωνιστικό όραμα. Οι οικισμοί και η συνεχόμενη στρατιωτική κατοχή όμως, μπορούν.

Gadi Taub (assistant professor, Hebrew University in Jerusalem)

Απόδοση: S.A. (New York Times)

ΣΧΟΛΙΑ

  1. ΚΡΙΤΩΝ avatar
    ΚΡΙΤΩΝ 31/08/2010 09:15:27

    Επί πλέον υπάρχει ο αμερικάνικος παράγοντας. Η αναπόφευκτη όπως τα πράγματα καταδεικνύουν αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων, "αποδυναμώνει" παρά πέρα το Ισραήλ.
    Εκτός αυτού η "πιθανή" σύμμαχος Τουρκία ψάχνεται για τα δικά της προβλήματα και προσπαθώντας να βρει νέα στηρίγματα , "στοχεύει" προς το αδύνατο Ισλάμ κυρίως γιατί από εκεί συγκεντρώνει κάποιες πιθανότιητες να βρει φίλους. Από το Ισραήλ εκ των πραγμάτων είναι αναγκασμένη να παίρνει αποστάσεις.
    Η Ευρώπη ακόμα αποτελεί μία πιθανή ελπίδα για να βρει στηρίγματα το Ισραήλ και γι' αυτό η "δραστηριοποίηση" του Νεντανιάχου τελευταία.
    Οι πιθανότητες όμως είναι σχεδόν μηδενικές παρά την καλή θέληση πρωτίστως των ΓΑΠ,Σαρκοζί,Κάμερον και εμμέσως της Μέρκελ.
    Το κλίμα όμως που φαίνεται όμως σταδιακά να δημιουργείται κυρίως σε Ελλάδα,Γαλλία και Γερμανία είναι δυσμενές, με συνέπεια να στενεύουν τα περιθώριο ευμενών ελιγμών απέναντι στο Ισραήλ από τους προαναφερθέντες.
    Πράγματι ξεκινάει μιά πραγματικά δύσκολη νέα περίοδος για το Ισραήλ.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.