#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
28/09/2010 19:45
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα παραμύθια της ζωής μας





Τις τελευταίες μέρες δεν είμαι καλά. Στενοχωριέμαι. Ξέρω ότι θα μου περάσει, που θα πάει. Και δεν μιλάμε για τίποτα το σοβαρό. Ένα θεματάκι πεζό είναι, που όμως έχει προεκτάσεις. Ηθικές, και ίσως και φιλοσοφικές. Πρόκειται για τον τρόπο με τον οποίο μεθοδεύονται οι κρίσεις προαγωγών σε μια δημόσια υπηρεσία για την οποία γνωρίζω πρόσωπα και πράγματα. Τα μαγειρέματα λοιπόν, μέσα στα «αδιάβλητα» υπηρεσιακά συμβούλια, είναι τέτοιου μεγέθους αηδίας, που ακόμη και ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ να είσαι, θα θέλεις να ψηφίζεις Χρυσή Αυγή επ`άπειρον.

Θα μου πει κάποιος, «Ε, και τι έγινε; Πάντα έτσι δεν γινόταν;». Έτσι και χειρότερα, αλλά αν κάτσεις να το σκεφτείς για λίγο, ανακαλύπτεις έναν σκοτεινό εαυτό σου, που αν και τον έχεις βάλει στη γωνία, συνεχίζει να πετάγεται που και που θυμίζοντάς σε την μαυρίλα της ζωής μας.

Όλα όσα μας μαθαίνουν από μικρούς, πιπιλίζοντας μας το κεφάλι,  για το καλό, την ηθική, την γενναιότητα, το ήθος, την αφιλοκέρδεια, μπλα μπλα μπλα… όλα είναι σαχλαμάρες. Και το συνειδητοποιείς μόλις έρθεις σε επαφή με τον πραγματικό κόσμο. Αυτόν της εργασίας, της επιχείρησης, των σπουδών, κλπ. Στον πραγματικό κόσμο δεν υπάρχουν λυκόπουλα,  ο καλός σερίφης, η ο Ρομπέν των Δασών, όπως υπάρχουν στα παιδικά μας διαβάσματα. Ούτε το τέλος είναι πάντα ένα happy end, όπως καταφέρνουν οι σεναριογράφοι να χωρέσουν σε μια ταινία, ή σε μια τηλεοπτική εκπομπή. Στον πραγματικό κόσμο κυριαρχούν οι δράκοι και τα σκουλήκια. Οι μεν με το δάγκωμά τους, οι δε με τη γλιτσερή ικανότητά τους στο έρπειν. Και στο παραμύθι της ζωής μας, η ίδια η ζωή είναι το παραμύθι το μεγάλο.

Ποια σχολεία, ποιες ξένες γλώσσες, ποια πτυχία, και ποιες εκπαιδεύσεις; Είσαι κομματόσκυλο; Αυτό αρκεί. Ποια ηθική, ποια φιλοπονία, ποια εργατικότητα; Ξέρεις τον ιδιαίτερο του υπουργού; Αυτό αρκεί. Και από` κει και πέρα το χάος.

Και αν ήταν απλά να μιλάμε για κάποιους επιτήδειους που θέλουν τη καρέκλα, για οποιονδήποτε λόγο, χαλάλι τους. Άξιος ο μισθός τους και τα όποια τυχερά τους. Αλλά δεν πρόκειται περί αυτού. Το όλο ζήτημα είναι ηθικής τάξεως. Όλες αυτές οι μεθοδεύσεις πλήττουν άμεσα και καίρια το αξιακό μας σύμπαν. Δεν είναι δηλαδή η μόνη απώλεια το γεγονός ότι βλέποντας οι υπόλοιποι την αναξιοκρατία να βασιλεύει, κατεβάζουν και αυτοί ταχύτητα και τα φορτώνουν στον κόκορα. Δεν είναι μόνο αυτό. Ο νεποτισμός και το ρουσφέτι σε αυτά τα επίπεδα, διαρρηγνύει με μανία τον κοινωνικό μας ιστό. Οδηγεί σε απάθεια. Πολιτική και κοινωνική. Πολύ μεγαλύτερη ζημιά προκαλείται στη κοινωνία από τη προαγωγή ενός κλέφτη σε θέση οικονομικού διευθυντή, παρά το σπάσιμο δεκάδων βιτρινών από κάποιους μπαχαλάκηδες. Το δεύτερο μπορούμε και το αφομοιώνουμε διότι ταιριάζει με τη κοσμοθεωρία που έχει αποτυπωθεί στα γονίδια μας. Οι «κακοί» που τα σπάνε. Τελεία και παύλα. Το άλλο όμως, η προαγωγή του κλέφτη, η επιβράβευση της ατιμίας, με τις ευλογίες μάλιστα της επίσημης πολιτείας… δεν καταπίνεται. Σου γκρεμίζει το είναι σου. Σε μπουρδουκλώνει από μέσα. Και δεν αντιμετωπίζεται, παρά μόνο με ηττοπάθεια, απόσυρση, και στενοχώρια. Εκτός και αν αποφασίσεις να γίνεις και συ μπαχαλάκιας. Δύσκολο.

Και ίσως για αυτό να το κάνουν. Για να καταλάβεις δηλαδή, πως όταν ακόμη και σε αυτό το χαμηλό επίπεδο σε παίζουν όπως θέλουν, τότε τι να ψάξεις και τι να αμφισβητήσεις σε άλλα επίπεδα, σαφώς πιο σημαντικά; Φάε τα χαστούκια σου και μη μιλάς. Αυτό είναι το μάθημα. Ενσωματώσου αν θέλεις να επιβιώσεις. Αλλιώς σκάσε και βλέπε. Έτσι λειτουργεί το σύστημα, και είναι φτιαγμένο για μεγάλα παιδιά. Ποιος σου φταίει, που όταν ήσουν μικρός  και διάβαζες Τζιμ Άνταμς, τα έπαιρνες στα σοβαρά; Παραμύθια ήταν. Στη πραγματική ζωή, ο κακός ο λύκος κερδίζει στο τέλος. Στη πραγματική ζωή ο Ξανθόπουλος γερνάει και πεθαίνει στις σκαλωσιές, και ο Ανέστης Βλάχος κερδίζει πάντα το κορίτσι. Και κάτσε εσύ να χαίρεσαι για τη κοκκινοσκουφίτσα, και για τα τρία γουρουνάκια. Ο δράκος πάντα θα νικάει. Δεν είναι κρυμμένος  στη ντουλάπα όπως νόμιζες κάποτε. Και όταν το καταλάβεις, και αρχίσεις να κλαις, δεν θα υπάρχει καν ο μπαμπάς ή η μαμά να έρθουν να σου ανάψουν το φως. Είσαι μόνος σου. Εσύ, και από απέναντι αυτοί. Τα αρπαχτικά των ονείρων σου, και οι κλέφτες της ζωής σου.

Strange Attractor

ΣΧΟΛΙΑ

  1. kiki avatar
    kiki 28/09/2010 19:55:03

    Και τι προτεινεις να τα παρατησουμε,επειδη δεν ειμαστε κομματοσκυλα.
    Οχι ,αυτη η γη ειναι δικη τους και δικη μας,δεν μπορει κανεις να μας την παρει.
    Και πολυ περισσοτερο αυτα τα ειδη.

  2. Επώνυμος avatar
    Επώνυμος 28/09/2010 20:03:31

    Όσο περιμένουμε να γίνουν οι άλλοι Ρομπέν των δασών, φυσικά και δεν πρόκειται να υπάρχουν Ρομπέν των δασών.

    Το ζήτημα είναι να γίνουμε οι ίδιοι Ρομπέν.

    Γινόμαστε;

  3. Β.Κ,Σ. avatar
    Β.Κ,Σ. 28/09/2010 20:03:45

    SA, φύγε. Μή το δέχεσαι. Φύγε. Θα έρθει η στιγμή μετά από μερικά χρόνια που θα πεις γιατί δεν είχα φύγει από νωρίς.

    • Επώνυμος avatar
      Επώνυμος @ Β.Κ,Σ. 28/09/2010 20:10:03

      Γεια σου Βασιλική! Πού είσαι εσύ, χάθηκες!

    • Strange Attractor avatar
      Strange Attractor @ Β.Κ,Σ. 28/09/2010 20:34:26

      Από που να φύγω; Δεν αφορά εμένα. Ούτε και είναι νωρίς. Απλά τα βλέπω και με πειράζουν. Αρρωσταίνω.

      • loretta avatar
        loretta @ Strange Attractor 06/04/2011 21:51:39

        S.A

        μηπως θαταν σοφο εκ μερους ολων μας οπου γνωριζουμε προσωπα και πραγματα να τα καταγγελουμε σε αυτους που θεωρουμε οτι μπορουν να κανουν κατι γιαυτο?

        θα μου πεις μην εισαι αφελης...αλλα ισως τελικα αν κινηθουμε ολοι μαυτη την λογικη σταματησει αυτο το αθλιο συστημα.

        Φτανει η ανοχη μας.Φτανει πια.

    • δρόμος avatar
      δρόμος @ Β.Κ,Σ. 29/09/2010 09:03:25

      Βασιλική, καλημέρα! Ελπίζω τα πράγματα να πηγαίνουν καλύτερα για σένα. Χαίρομαι που εμφανίστηκες (πονόψυχη, όπως πάντα).

      Παράξενε, μας σοκάρισες. Έχει δίκιο η Β.Κ.Σ. όμως: η μόνη απάντηση στην απορία σου είναι η ιδιωτεία (και μην ξαναπαραβάλεις με την ανοησία, παρακαλώ!) και το επιχειρείν. Ισχύει για όλους, θέλει μονάχα φαντασία και λίγο κουράγιο, στην αρχή. Αργότερα θα γίνει αυτό που λέει η Βασιλική.

      • δρόμος avatar
        δρόμος @ δρόμος 29/09/2010 09:11:10

        (πάντως, το "οι κλέφτες της ζωής σου" ισχύει για όλους μας...)

    • Β.Κ.Σ. avatar
      Β.Κ.Σ. @ Β.Κ,Σ. 29/09/2010 18:26:42

      Αγαπητέ μου Επώνυμε, Αγαπητέ Δρόμε, (Αλενάκι, Ντόνα, σας φιλώ!) παλεύω. Παλεύω γιατί έκανα αυτό που έγραψα στον Παράξενο να κάνει κι αυτός που δεν υπόκειται και δεν αντέχει άλλο την αρρώστεια αυτή που ανεχτήκαμε και εν τέλει δεν είμαστε και οι ίδιοι άμοιροι ευθυνών για την παντοκρατορία της. Έφυγα. Και δεν ήταν καθόλου νωρίς Παράξενε. Αλλά παλεύω.
      Σας διαβάζω κάθε μέρα. Συνοδοιπορώ μαζί σας.
      Νά ΄στε καλά Φίλοι μου. Εδώ μέσα παίρνω δύναμη να κρατήσω τον Κώδικα Αξιών μου Απροσκύνητο.
      Δεν μπορεί, το μέλλον οφείλει να μας ανήκει.
      Άκουσα εχθές το βράδυ τον Μιχάλη Κακογιάννη να λέει "αγανακτώ με το πως είναι τα πράγματα, γιατί ξέρω πως θα μπορούσε να είναι". Η Αγανάκτηση αυτή είναι το μόνο όπλο μας. Και δεν είναι καθόλου λίγο...
      Και αντέχουμε....
      Εις το "επανιδείν" παιδιά!

      • αλλενάκι avatar
        αλλενάκι @ Β.Κ.Σ. 29/09/2010 20:20:27

        Β.Κ.Σ. είμαστε μαζί σου, από άλλο δρόμο ερχόμενοι...καλή δύναμη!

      • δρόμος avatar
        δρόμος @ Β.Κ.Σ. 29/09/2010 22:03:30

        είναι άξιο συγχαρητηρίων αυτό που έκανες, ελάχιστους γνωρίζω που το τόλμησαν, κανείς δεν το μετάνιωσε! Πόσο μάλλον ένα ψαγμένο άτομο όσο εσύ - ποτέ δεν θα ξεχάσω τη δύναμη των τοποθετήσεών σου εδώ μέσα, ένα χρόνο πριν...

        Είμαστε όλοι μαζί σου. Ψηλά το κεφάλι, όλοι μαζί!

  4. Γιάννης Φαίλτωρ avatar
    Γιάννης Φαίλτωρ 28/09/2010 20:27:54

    Κάθαρσις

    Βέβαια. Έπρεπε να σκύψω μπροστά στον ένα και, χαϊδεύοντας ηδονικά το μαύρο σεβιότ - παφ, παφ, παφ, παφ -, «έχετε λίγη σκόνη» να είπω «κύριε Aλφα».

    Ύστερα έπρεπε να περιμένω στη γωνιά, κι όταν αντίκριζα την κοιλιά του άλλου, αφού θα 'χα επί τόσα χρόνια παρακολουθήσει τα αισθήματα και το σφυγμό της, να σκύψω άλλη μια φορά και να ψιθυρίσω εμπιστευτικά: «Ωχ, αυτός ο Αλφα, κύριε Βήτα...»

    Έπρεπε πίσω από τα γυαλιά του Γάμμα, να καραδοκώ την ιλαρή ματιά του. Αν μου την εχάριζε, να ξεδιπλωσω το καλύτερο χαμόγελό μου και να τη δεχθώ όπως σε μανδύα ιππότου ένα βασιλικό βρέφος. Αν όμως αργούσε, να σκύψω για τρίτη φορά γεμάτος συντριβή και ν' αρθρώσω: «Δούλος σας, κύριε μου».

    Αλλά πρώτα πρώτα έπρεπε να μείνω στη σπείρα του Δέλτα. Εκεί η ληστεία γινόταν υπό λαμπρούς, διεθνείς οιωνούς, μέσα σε πολυτελή γραφεία. Στην αρχή δεν θα υπήρχα. Κρυμμένος πίσω από τον κοντόπαχο τμηματάρχη μου, θα οσφραινόμουν. Θα είχα τρόπους λεπτούς, αέρινους. Θα εμάθαινα τη συνθηματική τους γλώσσα. Η ψαύσις του αριστερού μέρους της χωρίστρας θα εσήμαινε: «πεντακόσιες χιλιάδες». Ένα επίμονο τίναγμα της στάχτης του πούρου θα έλεγε: «σύμφωνος». Θα εκέρδιζα την εμπιστοσύνη όλων. Και, μια μέρα, ακουμπώντας στο κρύσταλλο του τραπεζιού μου, θα έγραφα εγώ την απάντηση: «Ο αυτόνομος οργανισμός μας, κύριε Εισαγγελεύ...»

    Έπρεπε να σκύψω, να σκύψω, να σκύψω. Τόσο που η μύτη μου να ενωθεί με τη φτέρνα μου. Έτσι βολικά κουλουριασμένος, να κυλώ και να φθάσω.

    Κανάγιες!

    Το ψωμί της εξορίας με τρέφει. Κουρούνες χτυπούν τα τζάμια της κάμαρας μου. Και σε βασανισμένα στήθη χωρικών βλέπω να δυναμώνει η πνοή που θα σας σαρώσει.

    Σήμερα επήρα τα κλειδιά κι ανέβηκα στο ενετικό φρούριο. Επέρασα τρεις πόρτες, τρία πανύψηλα, κιτρινωπά τείχη, με ριγμένες επάλξεις. Όταν βρέθηκα μέσα στον εσωτερικό, τρίτο κύκλο, έχασα τα ίχνη σας.

    Κοιτάζοντας από τις πολεμίστριες, χαμηλά, τη θάλασσα, την πεδιάδα, τα βουνά, ένιωθα τον εαυτό μου ασφαλή. Εμπήκα σ' ερειπωμένους στρατώνες, σε κρύπτες όπου είχαν φυτρώσει συκιές και ροδιές.

    Εφώναζα στην ερημιά. Επερπάτησα ολόκληρες ώρες σπάζοντας μεγάλα, ξερά χόρτα. Αγκάθια κι αέρας δυνατός κολλούσαν στα ρούχα μου.
    Με ήβρε η νύχτα...

    ***

    Δε μασάμε. Δεν χαρίζουμε τη ζωή μας σε κανέναν έρποντα κομματικό γεοσκώληκα. Και συνεχίζουμε να διαβάζουμε Τζιμ Άνταμς και Μπλεκ και Κάπταιν Μάρκ. Ναι, δεν κερδίζουν τις περισσότερες φορές. Ε και? Ποιός νοιάζεται για τον κόσμο τους.

    Κι αν ο μπαμπάς δεν είναι εκεί για να ανάψει το το φως, θα είναι μερικά φιλαράκια με μια μπουκάλα τσίπουρο, με μια κιθάρα και μ'ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη.
    Θα είναι το αγαπησιάρικο βλέμμα του συντρόφου μας, τα γέλια των παιδιών μας.

    Άντε ρε με τα ξιπασμένα σκουλήκια!

    • Σταύρος avatar
      Σταύρος @ Γιάννης Φαίλτωρ 28/09/2010 22:28:21

      Επικός!!!
      Ξέχασες κι άλλα φιλαράκια από τα παλιά!
      Τον Ζαγκόρ με το πέρινο τσεκούρι!
      Τον Όμπραξ τον ανίκητο!
      Άντε να μην αναφέρω τον Έλληνα Superman με τα υγρά από το μπλε και κόκκινο δακτυλήδι!!!
      Κάθε πέρσι και καλύτερα!

  5. Professor Moriarty avatar
    Professor Moriarty 28/09/2010 21:56:24

    Νίκος Κούρκουλος, "Κοινωνία ώρα 0"!

  6. εναςάσχετος avatar
    εναςάσχετος 28/09/2010 22:18:32

    Κάποτε, ένας αετός, κατάκοπος και ιδρωμένος, αφου πάλεψε με τους ανέμους και τις θύελες, έφτασε σε μια ψηλή κορυφή ενός βουνού.
    Εκει που σταθηκε να ξεκουραστεί, βλέπει ένα σαλιγγάρι να σέρνεται ανάμεσα στα χόρτα. Έκπληκτος ο αετός, το ρωτάει.
    "Πως τα κατάφερες ρε σάλιαγγα να ανέβεις μέχρις εδω πάνω?"
    "Εγώ έσπασα τα φτερά μου και παραλίγο να σκοτωθώ κιόλας"
    Και το σαλιγγάρι απάντησε:
    " Έρποντας, γλύφοντας και με τα κέρατά μου"

    • Strange Attractor avatar
      Strange Attractor @ εναςάσχετος 28/09/2010 22:26:43

      Άψογον!

  7. tsilivithras avatar
    tsilivithras 28/09/2010 22:44:16

    Αφού θυμάστε τον Τζιμ Άνταμς, τον Μπλεκ, τον κάπτεν Μαρκ και τον Λούκυ Λουκ ίσως θυμηθείτε και τον Καδρά...την Αγράμπελη και το Δακρυτζίκο.

    "...Ο Μέλιος απ΄'την θέση του έμεινε στην αρχή άφωνος.Ύστερα άρχισε σιγά σιγά να καταλαβαίνει...Κάποιοι άνθρωποι, που δεν ήξερε ποιοι ούτε για ποιο λόγο, σκάβανε ανάμεσα από τους ανθρώπους χαντάκια, σήκωναν αξεπέραστα βουνά.Ποιοι ήταν και γιατί το κάνανε;;Για την ώρα δεν έβλεπε κανέναν.Ένα μόνο καταλάβαινε.Ότι σε αυτή τη ζωή είχε ο καθένας τη θέση του που δεν ήταν όμοια για όλους.Τώρα ποιος ήταν αυτός που μοίραζε τις θέσεις...Μήπως ο Θεός;;Μα οι Μεγάλοι -εξόν απ΄όλα τα άλλα κακά που κάνανε- κάνανε και τούτο:φκιάξανε το Θεό σύμφωνα με το μπόι τους και δεν περίσευε Θεός για τα παιδάκια.
    Τούρθε σε κάποιον μπροστά να ξεφωνίσει.Να του ξεφωνίσει την αδικία.Δεν βρήκε κανέναν δυνατό.Ύστερα έσφιξε τα χέρια του.Και τότε, για πρώτη φορά, ανακάλυψε ότι η μόνη δύναμη που μπορούσε να στηρίζεται ήταν μες στα χέρια του.Ήταν ο ε α υ τ ό ς του.Ο μικρός φτωχός εαυτός του.
    Και κανένας άλλος."

    When fairy tales sometimes DO tell the truth...

    Cheers Strange

  8. blue nile avatar
    blue nile 29/09/2010 02:44:23

    'Εχω κρατήσει τους φίλους μου από τα φοιτητικά χρόνια.
    Παρόλο που όλοι ζούμε σε διαφορετικά μέρη προσπαθούμε ώστε με κάθε ευκαιρία να βρισκόμστε από κοντά. Τελευταία μάζωξη στη Θεσσαλονίκη λόγω της ΔΕΘ.
    Η πιο φορτισμένη εδώ και καιρό, η κρίση βλέπετε.
    Κάτσαμε κάποια και μιλήσαμε για το ποιοι ποιοι από τους συμφοιτητές μας πάνε καλά και ποιοι όχι.
    Δε χρειάστηκε πολλή ώρα για να κατανοήσουμε ότι οι κομματάνθρωποι
    συνεχίζουν να ζουν και να βασιλεύουν, χωρίς να αντιμετωπίζουν πολλά προβλήματα.
    Οι μεν πήραν πρόσφατα την εξουσία και μοστράρουν τις νέες θέσεις τους, οι δε αποχωρούν αλλά πρόλαβαν να γεμίσουν την μπακοτίλια οπότε δεν υπάρχει καμιά μεγάλη ανάγκη.
    Συνισταμένη όλων τους η απουσία ποιότητας, μόρφωσης, καλλιέργειας σκίζανε όμως στην αφισοκόλληση.
    Κάποια τυπικά προσόντα τα είχανε, εντάξει όταν σε όλους μας έκλειναν οι πόρτες των δωρεάν μεταπτυχιακών ενώ σ'αυτούς άνοιγαν διάπλατα ξέραμε το λόγο.
    Ακόμα και το υποτιθέμενο αδιάβλητο ΕΑΠ έχουν αλώσει.
    Μάθαμε περίπτωση γνωστού που έχει κληρωθεί σε μεταπτυχιακά προγράμματα του ΕΑΠ δύο φορές ενώ ταυτόχρονα είχαν επιλεγεί σε άλλα η φίλη του ο αδερφός του και η νύφη του. Αν υποθέσουμε ότι η πιθανότητα επιτυχίας εκεί είναι ένα στα δέκα τότε αυτό που συνέβη στον γνωστό μας έχει πιθανότητα επιτυχίας 1 στα 100000. Ο πράσινος ήλιος είχε σταθεί πολύ στοργικός με αυτούς τους ανθρώπους...
    Και τώρα έρχεται για να ακουστεί ότι το τάδε λαμόγιο είναι εκεί με 5000 μισθό ξύνοντας τα νύχια του ή ο δείνα έφυγε σε θέση της υπηρεσίας στο εξωτερικό με όποια ευεργετικά αυτό συνεπάγεται. Ενώ κάποιοι άλλοι ζορίζονται αγωνιούν για το μέλλον της οικογένειας, το αύριο έρχεται με φόντο μελανά χρώματα.
    Ότι περιγράφει ο Strange Attractor έχει οδηγήσει σε προσωπικά δράματα σε ανθρώπους κουρέλια που νιώσαν το άδικο στο πετσί τους, σε όλους αυτούς που βίωσαν την απανθρωπιά της αδικίας.
    Η ιεράρχηση προτεραιοτήτων χαρακτηρίζει μια κοινωνία, όταν μια από τις πρώτες προτεραιότητες είναι ο παραμερισμός της αξίας τότε αυτή η κοινωνία έχει αβέβαιο μέλλον.

    • Γλίτσας avatar
      Γλίτσας @ blue nile 29/09/2010 06:56:02

      Blue Nile έπεσες μέσα: H**p://taxalia.blogspot.com/2010/09/blog-post_4835.html

      • Εν Πλώ avatar
        Εν Πλώ @ Γλίτσας 29/09/2010 09:47:54

        Γνωριζω και εγω παρομοιες περιπτωσεις με αυτές του άρθρου του λινκ σου κε Γκλίτσα. Δυστυχώς είναι πάρα πολλές. Δυσωδία καλύπτει το δημόσιο.

      • Εν Πλώ avatar
        Εν Πλώ @ Γλίτσας 29/09/2010 11:59:13

        θα έπρεπε να διαβαστούν από τους υπουργούς αυτά.

    • Y. avatar
      Y. @ blue nile 29/09/2010 12:09:35

      Η σύγχρονη ελληνική κοινωνία είναι μια μίμηση του Ισνογκουτ, και όχι του Αστεριξ

  9. Στρατηγός Πέτρος avatar
    Στρατηγός Πέτρος 29/09/2010 03:00:08

    Οι ανατροπές των κοινωνικοπολιτικών ισοροπιών, οι επιτυχημένες επαναστάσεις και κάθε τι υπέροχο δεν επιτεύχθηκαν από τους επιβιώσαντες από αυτές. Όσοι επιβίωσαν ευτύχησαν να δουν και να βιώσουν τον θρίαμβό τους. Αν οι πολεμιστές του Κολοκοτρώνη σκέφτονταν πως επειδή μπορεί στο τέλος της μάχης, αν και πιθανόν να κερδίσουν, οι ίδιοι ίσως να ήταν νεκροί, οπότε για ποιό λόγο να συμμετέχουν, δεν θα είχαμε αυτήν την κουτσουρεμένη έστω, Ελλαδίτσα μας.
    Η προσπάθεια και ο αγώνας γίνεται επειδή πιστεύεις στον σκοπό, όχι επειδή θα ζεις να καρπωθείς το μερίδιο και τα εύσημα.
    Αυτό το φρόνημα έχει ψοφήσει, σαν ατάιστο άλογο στη στέπα του Φαρ Ουέστ. Δεν νομίζω να το διάβασα στον Τζιμ Άνταμς, γιατί αυτό δεν πρέπει ούτε καν να το διαννοείται κανείς που θέλει να λέγεται πραγματικά πολιτισμένος και όχι ψευτο-κουλτουριάρης.
    Γι αυτό και η Κοκκινοσκουφίτσα ήταν στούρνος. Από έλλειψη φόβου, ή από χαζομάρα, δεν παίζει και πολύ ρόλο.
    Άγνοια κινδύνου ή περιφρόνηση κινδύνου, αρκεί να μπεις στη φωτιά.
    Αλλιώς δε θα φας ψάρι.

  10. Επαγρυπνών avatar
    Επαγρυπνών 29/09/2010 14:03:22

    Strange Attractor μηπως οταν εγραφες το αρθρο ειχες στο μυαλο σου την ΟΝΝΕΔ και τη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ?

    Ρωταω γιατι το βασιλειο της διαφθορας της λαμογιας και της ηθικης εξαθλιωσης βρισκεται εδω και χρονια εντος των ανωτερω οργανωσεων.

  11. Y. avatar
    Y. 29/09/2010 14:10:01

    @ ατράκτορας
    Με ερέθισμα στα έντονα που γράφεις για τους μπαχαλάκηδες, τελικά κάνουν και ωραία μουσική
    http://www.youtube.com/watch?v=9jT5Dkm_ryI&feature=related

    με επαναστατικούς χαιρετισμούς,

  12. blue nile avatar
    blue nile 29/09/2010 14:30:48

    Eπαγρυπνών μην ξεχνάς την ισχύ του Συνασπισμού στα πανεπιστήμια ειδικότερα στις ανθρωπιστικές σχολές...

  13. Επαγρυπνών avatar
    Επαγρυπνών 29/09/2010 14:41:50

    Η αρ.εν του συνασπισμου ειναι ανυπαρκτη στα πανεπιστημια.Τα εαακ υπαρχουν αλλα κανεις δεν μπορει να συναγωνιστει στην διαφθορα και την λαμογια την δαπ και οννεδ.Μεχρι και φοιτητριες στο κλαρι βγαζουν οι φοιτητοπατερες της δαπ.

    Δεν υπαρχει κατι που να αρμοζει περισσοτερο σε αυτα που γραφει ο Strange Attractor.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.