#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
31/08/2011 09:07
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα μεγάλα λάθη του Τρισέ




Τον Ιούλιο του 2008, στη παραμονή της μεγαλύτερης οικονομικής κρίσης των τελευταίων δεκαετιών, η ΕΚΤ έκανε κάτι προβλέψιμο, και συνάμα ηλίθιο: Αύξησε τα επιτόκια.

Η κίνηση αυτή ήταν προβλέψιμη επειδή ο πρόεδρος της ΕΚΤ Jean-Claude Trichet ήταν ανέκαθεν ένα «γεράκι του πληθωρισμού». Ανησυχούσε για τις αυξήσεις στις τιμές του πετρελαίου και των τροφίμων, και είδε την αύξηση των επιτοκίων ως μέθοδο αντίδρασης. Η κίνηση όμως ήρθε σε λάθος χρόνο. Η κρίση είχε ήδη ξεκινήσει, η ευρωπαϊκή ανάπτυξη είχε επιβραδυνθεί, σε λίγους μήνες η παγκόσμια οικονομία είχε καταρρεύσει, ο πληθωρισμός είχε εξαφανιστεί, και η ΕΚΤ αναγκάστηκε να μειώσει τα επιτόκια για να αποφύγει τη καταστροφή. Η  αύξηση λοιπόν των επιτοκίων τον Ιούλιο του 2008, ήταν σαν να κλωτσάς κάποιον ήδη πεσμένο.

Θα ελπίζαμε πως τα παθήματα γίνονται μαθήματα. Που τέτοια τύχη; Φέτος, που η Ευρώπη παλεύει με υψηλή ανεργία, αργή ανάπτυξη, χρέη, και με τα κράτη PIIGS  να αντιμετωπίζουν τη πτώχευση, η ΕΚΤ ξανανέβασε τα επιτόκια τον Απρίλιο και τον Ιούλιο! (Η αμερικανική κεντρική τράπεζα , και η Τράπεζα της Αγγλίας τα άφησαν στη θέση τους). Έτσι, για μια ακόμη φορά, η ευρωπαϊκή οικονομία φρενάρισε, δημιουργώντας πρόβλημα στις διεθνείς αγορές.

Οι πολιτικοί κάνουν συχνά λάθη. Τα λάθη όμως της ΕΚΤ δεν είναι αποτέλεσμα κακής κρίσης, αλλά εμμονών. Εμμονές, που μπορεί να μη δημιούργησαν το πρόβλημα στην ευρωζώνη, αλλά το ενίσχυσαν. Τα βασικά προβλήματα είναι δυο: Πολύ χρέος και μικρή ανάπτυξη. Αυτά τα δυο συνδέονται. Ανεβάζοντας τα επιτόκια, η ΕΚΤ αύξησε τα κόστη δανεισμού και επιβράδυνε την ανάπτυξη, το ακριβώς αντίθετο από αυτό που χρειάζονταν να γίνει. Και μπορεί η ΕΚΤ να προχώρησε πρόσφατα στην αγορά ιταλικών και ισπανικών ομολόγων, ώστε να βοηθήσει αυτές τις χώρες, όμως απλά βούλωσε μια τρύπα που η ίδια είχε σκάψει.

Οι πρωτοβουλίες της ΕΚΤ ήταν ιδιαίτερα βλαβερές, ειδικά επειδή πάρθηκαν σε μια εποχή που οι ευρωπαϊκές χώρες αναγκάστηκαν να επιβάλλουν λιτότητα, μειώσεις κρατικών δαπανών, και αυξήσεις φόρων. Όταν η δημοσιονομική πολιτική είναι σφιχτή, αυτό που μπορεί να κάνει τη διαφορά είναι το άνοιγμα της νομισματικής πολιτικής. Αυτό προσπάθησε να κάνει η αμερικανική κεντρική τράπεζα. Αντιθέτως, η ΕΚΤ «έσφιξε τα λουριά», που σημαίνει ότι τόσο η δημοσιονομική όσο και η νομισματική πολιτική φρενάρουν για τα καλά την οικονομία.

Το περίεργο με αυτή τη πολιτική της ΕΚΤ είναι ότι κανένας δεν κερδίζει. Η συμβατική εξήγηση για τη πρωτοβουλία της είναι ότι οι δυνατές οικονομίες της ΕΕ (Γερμανία), δεν χρειάζονται βοήθεια, και δεν θέλουν πληθωρισμό. Έτσι, ενώ τα PIIGS προτιμούν μια νομισματική πολιτική που μειώνει τα χρέη και βοηθά την ανάπτυξη, η Γερμανία θέλει χαμηλό πληθωρισμό, και συνεπώς της γίνεται το χατίρι.

Η γερμανική οικονομία μπορεί να τα πάει καλά τελευταία, αλλά αυτό αλλάζει. Η πιο πρόσφατη ανάπτυξή της είναι μικρότερη και από τις ΗΠΑ. Και αφού βασίζεται στις εξαγωγές, έχει ανάγκη οι υπόλοιπες χώρες να είναι οικονομικά ανθηρές. Επιπλέον, η κρίση χρέους έπληξε τις τράπεζές της, που είχαν δανείσει στις PIIGS. Η τακτική της ΕΚΤ βοηθούσε κάποτε τις ισχυρές χώρες. Τώρα όμως, βλάπτει όλες εξίσου.

Για να είμαστε δίκαιοι, η ΕΚΤ δεν είναι η μόνη με εμμονές περί πληθωρισμού. Πολλοί Ευρωπαίοι ψηφοφόροι τον φοβούνται. Διάφορες μελέτες βασισμένες σε δημοσκοπήσεις των τελευταίων δεκαετιών αποδεικνύουν πως οι ψηφοφόροι καταψηφίζουν όσους πολιτικούς συνδέονται με αύξηση του πληθωρισμού. Ο πληθωρισμός πλήττει όλους το ίδιο, ακόμη και αυτούς που έχουν εργασία.

Βέβαια, το ότι πολλοί μοιράζονται τις ανησυχίες της ΕΚΤ για τις πληθωριστικές τάσεις, δεν σημαίνει πως η πολιτική της είναι και δικαιολογημένη. Σε εποχές κρίσης, οι πολιτικοί πρέπει να αναγνωρίζουν τις απειλές, ασχέτως του κόστους τους. Σήμερα, οι αυξημένες τιμές δεν αποτελούν απειλή για την Ευρώπη. Απειλές είναι η ύφεση και οι πιθανές χρεοκοπίες. Ο Trichet αρέσκεται να τονίζει ότι η προτεραιότητά του είναι η σταθερότητα των τιμών. Οι τιμές όμως στην ΕΕ, με πληθωρισμό γύρω στο 2.5%, δεν είναι πρόβλημα. Και συμπεριφερόμενη η ΕΚΤ σαν η Ευρώπη να κινδυνεύει όπως κινδύνεψε η Γερμανία του 1920, απλά οδηγεί σε υπερπληθωρισμό. Ο Trichet μοιάζει να επαναλαμβάνει τα λάθη των τραπεζιτών του 1930 που πίεζαν για λιτότητα, χειροτερεύοντας τη τότε κατάσταση. Αξίζει να θυμόμαστε πως η ύφεση και το κραχ ήταν που έφεραν τον Χίτλερ στην εξουσία, και όχι ο πληθωρισμός.

Η ΕΚΤ πολεμά μανιωδώς το φάντασμα του πληθωρισμού. Θα πρέπει όμως να αντιμετωπίσει τον πραγματικό κίνδυνο, που δεν είναι άλλος από την ύφεση.

 

The New Yorker

http://www.newyorker.com/talk/financial/2011/09/05/110905ta_talk_surowiecki

Απόδοση:S.A.

 

ΣΧΟΛΙΑ

  1. drider avatar
    drider 31/08/2011 09:55:11

    Ο Τρισέ εκ θέσεως δεν έχει άλλη επιλογή από το να σέβεται το καταστατικό της ΕΚΤ. Δυστυχώς σε αυτό περιλαμβάνεται μόνο ο έλεγχος του πληθωρισμού και όχι επιπρόσθετα η δημιουργία θέσεων εργασίας / ανάπτυξη όπως στην περίπτωση της FED.

    Πάντως, μπορείτε να απευθύνεται τα παράπονα σας σε αυτούς που συνδιαμόρφωσαν και ψήφισαν τη συνθήκη του Μάαστριχ...

    h**p://en.wikipedia.org/wiki/European_Central_Bank#Powers_and_objectives

    • καποιος avatar
      καποιος @ drider 31/08/2011 11:00:48

      σε χθεσινη του δηλωση το ειπε αυτο ΡΗΤΑ μεσες ακρες ειπε: "ευτυχως που υπαρχει και καποιος τη δουλεια που τουε χει ανατεθει. αυτη ειναι η δουλεια μου και την κανω"!

  2. Νίκος Αργεάδης avatar
    Νίκος Αργεάδης 31/08/2011 10:52:33

    Παράξενε, το είχα επισημάνει πριν για την πολιτική του Τρισέ, εδώ: http://www.antinews.gr/2011/06/04/104609/

    Έγραφα τότε σε όχι και τόσο ανύποπτο χρόνο:
    "4) Η ΕΚΤ συνεχίζει την ίδια ευρύτερη μακροοικονομική πολιτική: Π.χ. εξακολουθεί να διατηρεί το 2% ως στόχο για τον πληθωρισμό σαν να μην συνέβη η οικονομική κατάρρευση.
    5) Η ΕΚΤ αύξησε τα επιτόκια δανεισμού την στιγμή που πάνω από 15 εκατομύρια άτομα είναι άνεργα στην Ευρωζώνη και περίπου 1 εκατομύριο στην ¨Ελλάδα.
    6) Αποτέλεσμα; Δηλητηριάζουν το αναπτυξιακό κλίμα για πολλά, πολλά χρόνια. Αυτό το σημείο το ανέπτυξε καλύτερα ο Αντώνης Σαμαράς πρόσφατα στο Ζάππειο ΙΙ".

  3. Ο Θείος avatar
    Ο Θείος 31/08/2011 11:23:59

    Στην οικονομική σκέψη και τον οικονομικό σχολιασμό των ΗΠΑ κυραρχούν πιά απολύτως οι νεο-Κευνσιανοί και μάλιστα στη σκληρή τους εκδοχή. Μετά το 2008 έγινε εξαιρετικά απότομο paradigme shift - από τα ταμπού των "ελεύθερων αγορών" στο "κέρας της Αμάλθειας" του κρατικού ρευστού, αλλά και η σχετική αλλαγή φρουράς στους πύργους των επάλξεων: Αντί του Ρόγκοφφ ο Κρούγκμαν, αντί των επιγόνων του Μίλτωνος Φρίντμαν ο Πέρσης Dr Doom.
    Στην ηπειρωτική Ευρώπη, ούτε πρίν το 2008 κυριαρχούσε το δόγμα των deregulated "ελεύθερων αγορών" (άν εξαιρέσει κανείς την Γερμανική νέα "RAF" των Ordoliberalen - φράξια Hans Werner Sinn). Οϋτε τώρα μετά το 2008 κυριαρχούν οι επίγονοι του Κέυνς. Ενδιάμεσες απόψεις της οικονομικής θεωρίας, που διατηρούν πολλά στοιχεία της κλασικής θεωρίας περί νομισματικής ισορροπίας και πληθωρισμού, αναμιγμένα με στη Γαλλία και Ιταλία με τις νεο-Ρικαρδιανές προσεγγίσεις του Piero Sraffa (Trichet, Bini Smaghi, Μario Draghi) έδιναν και δίνουν τον τόνο.
    Το αποτέλεσμα: Πρίν το 2008, η Αμερικανική οικονομική σκέψη δεν επικοινωνούσε καθόλου καλά μέ την ηπειρωτική Ευρωπαική. Μετά το 2008 η ασυνεννοησία συνεχίζεται.
    Αλλά δεν είναι τόσο θέμα διαφοράς οικονομικών θεωριών, όσο διαφορετικών πραγματικών οικονομιών: Απέναντι στο αγγλοσαξωνικό μοντέλο όπου κυριαρχεί το χρηματοπιστωτικό, υπάρχεί ο "καπιταλισμός του Ρήνου", της βιομηχανίας και των εξαγωγών.
    Μας προέκυψε εν τώ μεταξύ ορμητικός ο τρίτος και ορμητικότερος, ο Κινεζικός καπιταλισμός, υπό την καθοδήγηση των high confidence και high tech κομμουνιστών managers.

    • drider avatar
      drider @ Ο Θείος 31/08/2011 12:19:43

      Θείε αυτά που περιγράφεις, τα έχει εξηγήσει ενδελεχώς ο Βαρουφάκης:
      h**p://www.protagon.gr/?i=protagon.el.article&id=3801

      • Ο Θείος avatar
        Ο Θείος @ drider 31/08/2011 12:48:43

        Ναι, έχω υπόψη μου την γνώμη του, και για τα μέχρι το 2008 έχει από πολλές πλευρές δίκιο. Η αγορά ακινήτων και η virtual προέκτασή της "ο πλανήτης μας δεν ήταν αρκετά μεγάλος να τα χωρέσει". Η μητέρα όλων των φουσκών, και συμφωνώ απολύτως.
        Το πρόβλημα όμως είναι που βρισκόμαστε τώρα, που μπορούμε να πάμε, που οφείλουμε να πάμε. Οι "συνταγές ίασης" αποκλίνουν.
        Πρίν λίγες μέρες ο Νούριελ Ρουμπίνι, ακραιφνής νεο-Κευνσιανός ως προς την ανάγκη να τονωθεί η ενεργός ζήτηση, αποδέχτηκε στο Project Syndicate ότι ο Μάρξ "μάλλον είχε δίκιο για την πτωτική τάση του ποσοστού του κέρδους". Κάτι που ο Κέυνς ποτέ δεν θα δεχόταν. Και προτείνει, ως ανάχωμα στην ενδογενή τάση αυτοκαταστροφής του κεφαλαίου, μια οικονομία της αγοράς με προτεραιότητα της κοινωνικής σταθερότητας. Ποιός όμως θα κάνει κουμάντο; Οι αγορές; Τι είναι αυτό, επιστροφή στο New Deal ή μήπως ξεγλίστρημα έξω από το κεφαλαιοκρατικό σύστημα;
        Οι νέοι Αμερικανοί κυρίαρχοι της οικονομικής σκέψης (Stiglitz, Krugman) λένε "συνέχισε FED, όλο και πιό πολλή quantitative easing". Τα ίδια λέει περίπου αλλού και ο Βαρουφάκης.
        Και η FED τους ακούει, αλλά παραγωγικές επενδύσεις στις ΗΠΑ δεν γίνονται, ούτε ζωντανεύει η αγορά εργασίας. Οι τιμές ακινήτων τους συνεχίζουν σε πτωτικό κανάλι. Η ερμηνεία υπάρχει: Liquidity trap, μια σκέψη του ίδιου του Κέυνς, Η ρευστότητα της FED δεν πάει σε επενδύσεις αλλά κάνει το γύρο του πλανήτη και ανεβοκατεβάζει ομόλογα, παράγωγα CDS και λοιπά virtual. Ασταμάτητος ο χρυσός, σε ψηλό πλατώ σταματημένο το πετρέλαιο.
        Πρόβλημα προς λύσιν: Άν τρομπάρει ρευστό και ο Τρισέ, όπως κάνει ο Άγιος Μπέν, τι θα γίνει; Θα μπεί στην πραγματική οικονομία, στην ενεργό ζήτηση; Ή, με τις συνθήκες γύρω, θα προστεθεί και αυτή στη virtual φούσκα που ακόμα δεν έσκασε, με ευνόητα αποτελέσματα.
        Δύσκολο το δίλημμα για τον Τρισέ, τον Μπίνι Σμάγκι και τον Ντράγκι. Και ένα άλλο πρόβλημα είναι ότι αυτοί, σε αντίθεση με τους Αμερικάνους Νομπελίστες, τον Πέρση και τον Βαρουφάκη, έχουν την έμμονη ιδέα ότι τα βασικά του Κέυνς είναι οριστικά ξεπερασμένα.

        • victoria (true) avatar
          victoria (true) @ Ο Θείος 31/08/2011 13:48:47

          O Τρισέ και ο Ντράγκι διαφέρουν στην προσέγγιση θείε, νομίζω έτσι είχε συζητηθεί σε ένα άλλο άρθρο;
          Σε σημείο που 'φοβόμασταν' επιπτώσεις από τη διαδοχή στην ΕΚΤ...

          Προσωπικά είμαι Τρισε-ική... Ειδικά τον παραδέχθηκα στη συνέντευξη τύπου που έδωσε μετά τη συμφωνία του Ιουλίου, όπου ήταν μόνος του, αντιμετώπισε σκληρές ερωτήσεις από τους δημοσιογράφους (που ούτε οι ηγέτες θα τολμούσαν να απαντήσουν), έπρεπε να ισορροπήσει ανάμεσα στη σκύλλα και τη χάρυβδη, να είναι τόσο-όσο πρέπει αυστηρός και τόσο-όσο πρέπει ελαστικός. Αξίζει κανείς να την παρακολουθήσει (κάπου θα υπάρχει) για να έχει άποψη, πέραν της μιας ή άλλης δήλωσής του που μεταφέρεται αποσπασματικά στον τύπο.

      • Ο Θείος avatar
        Ο Θείος @ drider 31/08/2011 13:17:04

        Πάντως η ερμηνεία του Βαρουφάκη (από το Παγκόσμιο Σχέδιο στον Παγκόσμιο Μινώταυρο και εν τέλει στον τρελαμένο Μινώταυρο των υποθηκών και παραγώγων) - την οποία βρίσκω γενικά εύλογη - επαληθεύει έμμεσα μια άλλη υπόθεση: Υπεύθυνο για το 2008 και τη συνέχειά του, τη σημερινή κρίση κρατικού χρέους, δεν είναι το "πολύ κράτος" της "αριστεράς", αλλά η συνειδητή και σχεδιασμένη ελλειμματική οικονομική πολιτική (με double deficit) με ανεξέλεγκτες κεφαλαιαγορές της "δεξιάς".
        Νίξον και μετά ως επιστέγασμα Ρέηγκαν και Ρηγκανόμικς, κι από δώ μεριά Θάτσερ, με μετατροπή της βιομηχανικής Βρετανίας σε χρηματοπιστωτικό παράδεισο.
        Βέβαια, πολύ ριζικότερη εμηνεία του αυτοκαταστροφικού δυναμικού στο σύστημα είναι η Μαρξική που αποδέχθηκε πρόσφατα ο Ρουμπίνι: Η πτωτική τάση του ποσοστού του κέρδους, η υπερσυγκέντρωση στο κεφάλαιο μειώνει τη (σχετική) δύναμη της εργασίας και έτσι καταστρέφει την ενεργό ζήτηση. Δηλαδή καταστρέφει το μηχανισμό αξιοποίησης του κεφαλαίου.

        • drider avatar
          drider @ Ο Θείος 31/08/2011 13:48:30

          Για αυτό άλλωστε και ο μοναδικός τρόπος για να ξεπεραστεί κάθε καπιταλιστική κρίση είναι η καταστροφή μέσων παραγωγής όπως λέει σε κάθε ευκαιρία και το ΚΚΕ.

          Αλλιώτικα και υπό λίγο διαφορετικό πρίσμα, της απελευθέρωσης δηλαδή δυνάμεων που μπορούν να καινοτομήσουν, η "δημιουργική καταστροφή" που λέει και ο Schumpeter...

  4. Ο Θείος avatar
    Ο Θείος 31/08/2011 11:40:01

    Η αλήθεια είναι πάντως, ότι ο πληθωρισμός, παντού και πάντοτε, καταστρέφει εκείνους τους μισθωτούς που στερούνται ισχυρής συνδικαλιστικής, συντεχνιακής ή πελατειακής προστασίας (π.χ. του ιδιωτικού τομέα ή τη "χαμηλή" πολυπληθή βάση του Δημόσιου).
    Σε χώρες με χαλαρούς κανόνες κοινωνικής ισορροπίας, ο πληθωρισμός, αντίθετα, αφήνει αλώβητους (ή και συχνότατα ευνοεί) τον προστατευμένο ή ισχυρά συνδικαλισμένο τομέα μισθωτών, καθώς και τους εμπορικούς ή ελευθεροεπαγγελματικούς κλάδους που μπορούν εύκολα να μετακυλίουν το πληθωριστικό κόστος στους πελάτες τους.
    Έτσι εξηγείται η σχετική πολιτική και κοινωνική ανοχή (ή και αποδοχή) που είχε ο πληθωρισμός σε χώρες όπως η Ελλάδα. Και γενικά σε χώρες με χαλαρή ταξική διαμόρφωση και αντίστοιχα χαλαρή ταξική συνείδηση.
    Αλλά στις νέες συνθήκες στενότητας ρευστού, αυτό είναι εξαιρετικά δύσκολο να ξαναλειτουργήσει.

  5. Ο Θείος avatar
    Ο Θείος 31/08/2011 16:34:07

    Ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον άρθρο, που αξίζει να διαβάσει κάθε ενδιαφερόμενος για την οικονομική κρίση, αλλά και να μεταφραστεί, είναι "The Second Great Contraction", του Kenneth Rogoff (8/2/2011, επίσης στο Project Syndicate, όπως του J. Fischer).
    h**p://www.project-syndicate.org/commentary/rogoff83/English
    Στην περίπτωση του Rogoff , που δεν έχει Κευνσιανή οικονομική παιδεία, φαίνεται η ριζική στροφή της οικονομικής σκέψης στις ΗΠΑ μετά το 2008. Τι προτείνει, χοντρικά, ο διάσημος καθηγητής του Χάρβαρντ:
    1. "Ο μόνος πρακτικός τρόπος να συντομευθεί η μελλοντική περίοδος επίπονης απομόχλευσης και αργής ανάπτυξης, είναι να τροφοδοτηθεί για μερικά χρόνια μια έξαρση ήπιου πληθωρισμού, άς πούμε 4-6 %. Φυσικά, ο πληθωρισμός δεν είναι δίκαιος και αναδιανέμει αυθαίρετα πόρους από τους αποταμιευτές προς τους δανειολήπτες. Αλλά τελικά μια τέτοια αναδιανομή είναι η πιό άμεση μέθοδος για πιό γρήγορη ανάκαμψη. Εκτός αυτού, θα γίνει οπωσδήποτε, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, καθώς η Ευρώπη μαθαίνει με επίπονο τρόπο".
    2. "Σε περιπτώσεις “Great Contraction,” το πρόβλημα Νο 1 είναι το υπερβολικό χρέος. Άν οι κυβερνήσεις με υψηλή πιστοληπτική αξιολόγηση θέλουν να ξοδέψουν την πολύτιμη ρευστότητά τους αποτελεσματικά, το πιό αποτελεσματικό είναι να δουλέψουν καταλυτικά για εξοφλήσεις και μειώσεις χρεών.
    Π.χ. στα ακίνητα να διευκολύνουν την σύναψη υποθηκών, με αντάλλαγμα κέρδη από οποαδήποτε μελλοντική άνοδο τιμών των κατοικιών. Ανάλογο ισχύει και για χώρες. Π.χ., στις πλούσιες χώρες οι ψηφοφόροι μπορούν ίσως να πεισθούν ευκολότερα για τη διάθεση πόρων προκειμένου να διασωθεί η Ελλάδα, με αντάλλαγμα ψηλότερες επιστροφές κατά την αποπληρωμή των δανείων μετά από 10 - 15 χρόνια, σε περίπτωση που η ανάπτυξη στην Ελλάδα είναι υψηλή".
    3. "Είναι πολύ αργά για να ανατραπούν οι κακές προβλέψεις και οι αποτυχημένες πολιτικές που χαρακτήρισαν την επόμενη μέρα της οικονομικής κρίσης, αλλά δεν είναι πολύ αργά για να γίνουν καλύτερα πράγματα".
    Δεν ξέρω άν και ο Kenneth Rogoff έχει πιά ευθυγραμμιστεί με τους νεο-Κεΰνσιανούς συναδέλφους του. Σίγουρα όμως τα επιχειρήματά του είναι ισχυρότατα. Και ασφαλώς, συγκλίνουν με ορισμένα από τα σωστά αναδιαπραγμετευτικά επιχειρήματα της ΝΔ, τύπου "Ζαππείου 2". Rogoff λοιπόν, ένας καλός μάρτυρας για τη ΝΔ (και την Ελληνική θέση ευρύτερα), στις συζητήσεις με την Τρόικα ή εντός του ΕΛΚ.

  6. nestor avatar
    nestor 31/08/2011 18:50:11

    Η Ευρωπαικη κεντρικη τραπεζα ειναι ιδιωτικων συμφεροντων ιδρυμα και ως εκ τουτου οι ενεργειες του εκαστοτε κεντρικου τραπεζιτη υπαγορευονται απο τα συμφεροντα των μετόχων της τραπεζας.Αρα δεν κανει λαθη γιατι αν εκανε θα απολυοταν οπως ο Στρος Καν.Κανει το σωστο για αυτους!!!!

  7. Ο Θείος avatar
    Ο Θείος 31/08/2011 22:42:13

    Θα τον δούμε τον Ντράγκι. Από τις μέχρι τώρα δηλώσεις δεν φαίνεται να διαφέρει και τόσο, αλλά "αρχή άνδρα (και γυναίκα) δείκνυσι".
    Ο Τρισέ είναι μορφή, όχι μόνον ως πρόεδρος της ΕΚΤ, αλλά de facto και πολιτική προσωπικότητα. Κανείς πρόεδρος της ΕΚΤ μέχρι τώρα δεν είχε ούτε κατά προσέγγιση το κύρος, την αυθεντία του και την ισορροπημένη αλλά άκρως κυριαρχική οδηγητική παρουσία του.
    Εξαιρετικά συγκροτημένος με παγκόσμια εποπτεία και ο νεότερος Διευθύνων Σύμβουλός του Λορέντσο Μπίνι Σμάγκι, που αποχωρεί μαζί του (μάλλον θα πάρει τη σημερινή θέση του Ντράγκι, ως πρόεδρος της Ιταλικής Κεντρικής Τράπεζας).

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.