16/10/2009 23:07
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΧΟΛΙΑ
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα διακυβεύματα του Nabucco



Οι περισσότεροι ειδικοί σε θέματα ενέργειας, γνωρίζουν πολύ καλά, πως για να καταστεί βιώσιμος ο αγωγός Nabucco, το φυσικό αέριο θα πρέπει να έρχεται από το Αζερμπαϊτζάν  σε ποσότητες των 283 εκατ. κυβικών ποδών ετησίως, 25% δηλαδή της δυνατότητας του αγωγού. Χωρίς λοιπόν το Αζερμπαϊτζάν με τις φυσικές του προμήθειες, ο αγωγός θα αποτύχει. Η Ρωσία το γνωρίζει αυτό, επίσης πολύ καλά. Για αυτό και εξαντλεί κάθε δυνατότητα, ώστε να στερήσει το αέριο του Αζερμπαϊτζάν από τον αγωγό. Τι κάνει; Προσπαθεί και εξαγοράζει όλο το διαθέσιμο αέριο της χώρας με σκοπό να τονώσει τη μειωμένη παραγωγή δικού της αερίου.

Τον περασμένο Απρίλιο, ο Ρώσος πρόεδρος Dmitry Medvedev φιλοξένησε τον πρόεδρο Ilham Aliyev στη  Μόσχα με σκοπό να συζητήσουν την αγορά  εκ μέρους της Ρωσίας, της συνολικής ποσότητας του  αερίου που παράγει η χώρα του  Aliyev. Τον Ιούνιο υπογράφηκε συμφωνία με βάση την οποία το Αζερμπαϊτζάν υποσχέθηκε να πουλήσει στη Μόσχα 500 εκατομμύρια κυβικών ποδών αερίου, με ιδιαίτερα υψηλή τιμή, από την υποθαλάσσια πηγή του στο Shah Deniz. Και αν αμφιβάλλει κανείς ότι η Ρωσία είναι έτοιμη να παλέψει για τα συμφέροντά της στο Καύκασο, τότε ας κοιτάξει τη Γεωργία, η οποία ακόμη δεν έχει συνέλθει από τη περσινή ρωσική εισβολή. Η Γεωργία είναι η χώρα κλειδί, καθώς βρίσκεται ανάμεσα στη Τουρκία και στο Αζερμπαϊτζάν, και φιλοξενεί δυο αγωγούς που μεταφέρουν πετρέλαιο και αέριο από τη Κασπία στη Τουρκία. Εισβάλλοντας στη μικρή γειτονική της χώρα, η Ρωσία έστειλε το μήνυμα, όχι μόνο προς τους Γεωργιανούς αλλά και προς ολόκληρη τη περιοχή.

Τους τελευταίους μήνες, οι Ευρωπαίοι υποστηρικτές του Nabucco, άρχισαν να οργανώνονται, και το Αζερμπαϊτζάν άρχισε να το προσέχει. Το Μάιο, η Ε.Ε υπέγραψε μια διμερή συμφωνία με το Αζερμπαϊτζάν, με σκοπό τη δόμηση εμπορικών και ενεργειακών δεσμών μεταξύ τους. Αυτή η συμφωνία είναι  σαφώς πιο κερδοφόρα από αυτήν με τη Gazprom, η οποία δεν πρόσφερε χρήματα αλλά απλά κάποιες αόριστες υποσχέσεις. 

Την 13η Ιουλίου, σε μια σάλα χορού  σε κάποιο ξενοδοχείο της Άγκυρας, οι πρωθυπουργοί της Τουρκίας, της Βουλγαρίας, της Ρουμανίας, της Ουγγαρίας και της Αυστρίας, υπέγραψαν συνθήκη, που αφορά στο τρόπο λειτουργίας του  αγωγού Nabucco, και στο τρόπο υπολογισμού των ανάλογων  τελών. Μόλις μάλιστα ανακοινώθηκε η πρόσληψη από την εταιρία  Nabucco, του Joschka Fischer, που ήταν  θερμός υπέρμαχος της ένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε., οι Τούρκοι άφησαν κατά μέρος τις όποιες αντιρρήσεις τους, και ο δρόμος για τη συμφωνία άνοιξε για τα καλά.

Αυτό ήταν και ένα σημαντικό άνοιγμα, που οδήγησε τον υπουργό Ενέργειας του Αζερμπαϊτζάν να δηλώσει πως «Είμαι σίγουρος πως το έργο θα προχωρήσει και θα ολοκληρωθεί επιτυχώς». Όταν έρθει εκείνη η ημέρα, το

 Αζερμπαϊτζάν θα απολαμβάνει τόσο τις υψηλές τιμές για το αέριο που θα παράγει, όσο και τη σύνδεσή του με τη Δύση.

Στην Άγκυρα είχε παρευρεθεί και ο Ιρακινός πρωθυπουργός Nuri al-Maliki, η χώρα του οποίοι, όπως όλα δείχνουν, πρόκειται να παίξει μεγάλο ρόλο στην υπόθεση Nabucco, ίσως μεγαλύτερο και από αυτόν του Αζερμπαϊτζάν. Μερικοί εκτιμούν, πως  μέχρι το 2014, το Ιράκ θα είναι σε θέση να παρέχει περισσότερα από 500 δις. κυβικά πόδια φυσικού αερίου το χρόνο. Όλοι οι μεγάλοι «παίκτες», οι Άραβες, οι Κούρδοι του Ιράκ, και οι Τούρκοι, θέλουν να δουν το ιρακινό αέριο να κατευθύνεται, μέσω Τουρκίας, προς την ευρωπαϊκή αγορά.  Πρόσφατα, μια Ουγγροαυστριακή ενεργειακή εταιρία, συμφώνησε να συμμετάσχει με 20% στο σχέδιο Pearl Petroleum που αφορά σε φυσικό αέριο του ιρακινού Κουρδιστάν. Υπάρχει δηλαδή, το πολύ πιθανό ενδεχόμενο, να κατασκευαστεί και νέος αγωγός, με το όνομα Nebuchadnezzar, του αρχαίου ηγέτη της Βαβυλωνίας, και η επιτυχία του οποίου,  θα οφείλεται κατά κύριο λόγο στο Ιράκ.

Όταν το 2005, ο Gerhard Schröder συμφώνησε με την Gazprom, όλα έδειχναν υπέρ της Ρωσίας. Σήμερα η εικόνα αλλάζει ελαφρά. Υπάρχει η αίσθηση πως η Μόσχα το παράκανε διακόπτοντας τη παροχή αερίου προς την Ουκρανία και εισβάλλοντας στη Γεωργία.  Την ίδια ώρα, η παγκόσμια οικονομική κρίση χτύπησε τη Ρωσία, με αποτέλεσμα τα κέρδη της Gazprom να πέσουν κατά 84% στα τέλη του 2008, καθιστώντας την εταιρία ως τον μεγαλύτερο οφειλέτη παρά τη μεγαλύτερη επιχείρηση του κόσμου, όπως διατείνονταν έως τότε.

Τέλος, οι Ευρωπαίοι υποστηρικτές του Nabucco αρχίζουν να κερδίζουν έδαφος. Διαθέτουν πλέον τον «βαρέων βαρών» Fischer, ο οποίος κοντράρεται με το παλιό του αφεντικό Schröder, σε μια προσπάθεια να κερδηθεί η απόλυτη επιρροή. Η πρόσφατη συμφωνία της Ε.Ε. όσο και η «φανφαρόνικη» υπογραφή της συνθήκης στην Άγκυρα, οδηγούν στο συμπέρασμα πως η Ευρώπη αρχίζει να κοιτάει στα μάτια τη Ρωσία. «Αρχίσαμε να εκπλήσσουμε τους σκεπτικιστές… πιστεύω πως ο αγωγός είναι πλέον αναπόφευκτος και όχι απλά πιθανός» δηλώνει ο πρόεδρος της ευρωπαϊκής επιτροπής José Manuel Barroso.

Το παρελθόν πάντως, μας διδάσκει πως δεν είναι και πολύ εύκολο να ξεγράψει κανείς τη Ρωσία. Ειδικά όταν διακυβεύονται τόσα πολλά. Όταν τέθηκε το ζήτημα στον Ρώσο υπουργό Ενέργειας, ο Sergei Shmatko προειδοποίησε πως δεν είναι δόκιμο για την Ευρώπη να σχεδιάζει ένα ενεργειακό μέλλον χωρίς τη συμμετοχή της Ρωσίας, εκτός και αν νομίζει ότι μπορεί να τα καταφέρει από μόνη της. Και συμπλήρωσε:«Έχουμε μια παροιμία στη Ρωσία…μη πουλάς το τομάρι της αρκούδας, πριν τη σκοτώσεις…».

Foreign Policy

ΣΧΟΛΙΑ

Δεν υπάρχουν σχόλια στο άρθρο! Γράψτε το πρώτο σχόλιο!

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.