#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
08/10/2008 23:01
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Πως θα ψήφιζε στις αμερικανικές εκλογές η ….περιοχή

Πρόθεση ψήφου γειτονικών μας χωρών από παγκόσμια έρευνα του Economist. Είναι ενδεικτική.

 







_____________________________________________ 

Χώρα           McCain       Obama

Σκόπια            55%            45%
Ελλάς               9%            91%
Αλβανία         25%            75%
Βουλγαρία     26%            74%
Ιταλία            11%            89%
Κύπρος            4%            96%
Κόσοβο            7%            93%
Τουρκία            18%          82%

http://www.economist.com/vote2008/

«t»

ΣΧΟΛΙΑ

  1. takis avatar
    takis 08/10/2008 23:04:50

    http://www.iftheworldcouldvote.com/

  2. εναςάσχετος avatar
    εναςάσχετος 08/10/2008 23:08:47

    Έχουμε δημοκρατικούς γείτονες τελικά και δεν τους φαινόταν.

  3. Εξάκτινος avatar
    Εξάκτινος 08/10/2008 23:46:42

    Θυμάμαι ότι όταν ήταν δημοκρατικοί στα πράγματα εκεί είχαμε τα περισσότερα προβλήματα.

  4. Πολυβώτης avatar
    Πολυβώτης 08/10/2008 23:51:20

    Δεν πρόκειται για σοβαρά στοιχεία, αλλά για εθελοντική δημοσκόπηση αυτής της ιστιοσελίδας, που ακόμα και στις Η.Π.Α. δίνει 80% Obama.

  5. t avatar
    t 09/10/2008 00:03:51

    Παράληψη, η Γεωργία McCain 75% Obama 25%
    t

  6. t avatar
    t 09/10/2008 00:31:55

    Το περίεργο είναι ότι παγκόσμια θέλουν την εκλογή Obama και μόνο στη Γεωργία και στα Σκόπια McCain.

  7. Ο Ιθαγενής avatar
    Ο Ιθαγενής 09/10/2008 00:49:37

    από το 1821 αυτή η χώρα επιζητά προστάτες....

    Ενα ενδιαφέρον άρθρο για λίγη σκέψη πέρα πό τα συνηθισμένα:

    «Ο Οργουελ ήταν ο πρώτος που κατάλαβε πως ο φασισμός δεν είναι -όπως επαναλάμβανε όλη η Αριστερά εκείνη την εποχή- ο καρκίνος του προηγμένου καπιταλισμού, αλλά μια άθλια διαστροφή του σοσιαλισμού. Η συμφωνία του Στάλιν με τους ναζιστές τον δικαιώνει, και εκπλήσσομαι που κανείς δεν τον είχε υποστηρίξει τότε. Ο Simon Leys θυμίζει πως ο συγγραφέας της "Φάρμας των Ζώων" και του "1984" κατέληξε να αισθάνεται πραγματική αηδία για την πολιτική: "Αυτά που είδα στην Ισπανία και όσα γνώρισα από τη λειτουργία των αριστερών κομμάτων, με έκαναν να αποστραφώ την πολιτική". Σήμερα, μια μερίδα της κοινής γνώμης θεωρεί τον Οργουελ αντικομμουνιστή. Κι όμως, δεν είναι έτσι: η εμπειρία του δίπλα στο αγγλικό προλεταριάτο θα έπρεπε να μας ανοίξει τα μάτια. Το "1984" το έχουμε αφήσει πίσω μας, η πλήρης επικράτηση του Μεγάλου Αδελφού δεν έχει πραγματοποιηθεί, αλλά ποιος ξέρει τι θα γίνει στο μέλλον; Ισως να γίνεται τώρα αλλά με μια άλλη μορφή. Ο Οργουελ ήταν και παρέμεινε αριστερός. Ενοχλούσε τους φίλους του, όπως τον Cyril Connolly: "Δεν μπορούσε να φυσήξει τη μύτη του στο μαντίλι χωρίς να μιλήσει για τις συνθήκες εργασίας στη βιομηχανία των μαντιλιών". Αριστεροί είμαστε όταν ασκούμε διαρκώς κριτική στον λόγο της Αριστεράς. Ολα βρίσκονται στον λόγο και αυτή είναι η μεγάλη εμμονή του Οργουελ, η οποία δεν περιορίζεται στην περιγραφή της περίεργης γλώσσας που μιλούσαν στη φανταστική χώρα, που εκτυλίσσεται η υπόθεση του "1984". Η λογοτεχνία βρίσκεται στην πρώτη γραμμή, μιλά σωστά, αντιλαμβάνεται τον σταθερό σκοπό της εξουσίας: τη μηχανοποίηση της έκφρασης, την αναδιαμόρφωση του παρελθόντος, την καταστροφή της σκέψης, η οποία από μόνη της αποτελεί "έγκλημα". Ο συγγραφέας είναι το μαύρο πρόβατο του ανοικτού ή συγκαλυμμένου ολιγαρχισμού. Εχει στη διάθεσή του υπερβολικές λέξεις, διαφορετικές απόψεις, αποχρώσεις, και θα υποκύψει στο "έγκλημα της σκέψης". Είναι σίγουρο. Ο Οργουελ δίνει το εξής παράδειγμα: μπορείς να πεις πως ένας ταλαντούχος συγγραφέας είναι πολιτικός σου εχθρός, αλλά "το θανάσιμο αμάρτημα είναι να πεις πως αφού είναι πολιτικός εχθρός, είναι και κακός συγγραφέας". Και προσθέτει: "Αν κάποιος μου πει πως δεν γίνεται τίποτε, του απαντώ απλά: διάβασε λογοτεχνικές σελίδες στον Τύπο της Αριστεράς".

    Ο Στάλιν ήταν δολοφόνος της Αριστεράς; Βεβαίως, και αυτός ο προμελετημένος φόνος, λίγο πολύ αποδεκτός και στη συνέχεια απωθημένος σε ολόκληρο τον κόσμο, συνεχίζει να στοιχειώνει την Ιστορία. Ο πρώτος τίτλος που είχε σκεφτεί ο Οργουελ για το "1984" ήταν "Ο τελευταίος άνθρωπος στην Ευρώπη". Ανώφελο να πεις πως ο Οργουελ -που πέθανε το 1950- απεχθανόταν τον Σαρτρ, ο οποίος ακόμη και έως το 1954 υποστήριζε πως υπήρχε πλήρης ελευθερία γνώμης στη Σοβιετική Ενωση.

    Γιατί αυτή η αγάπη των διανοούμενων και των καλλιτεχνών προς τα ολιγαρχικά καθεστώτα; Ο Οργουελ το εξήγησε πολύ καλά, ως μια επιθυμία αντεκδίκησης προς την κοινωνία που δεν τους αναγνωρίζει όπως, αντίθετα, τους "μάνατζερ", τάξη που συναναστρέφονται οι δικτάτορες. Ο Οργουελ, αυτός ο "συντηρητικός αναρχικός", υπογραμμίζει μέχρι ποιου σημείου το μίσος του παρελθόντος, που θέλουμε να το εξαλείψουμε, συνοδεύει όλα τα αρνητικά και κατά βάθος πουριτανικά πάθη της βούλησης της εξουσίας: τον έλεγχο, την κυριαρχία, τον εξευτελισμό του άλλου, την επιθυμία να προκαλέσεις πόνο κ.λπ. Η αμείλικτη κυριαρχία του Μεγάλου Αδελφού, λέει, μπορεί να θριαμβεύσει παντού και όχι αναγκαστικά με βίαιο τρόπο».

    Ας μην ξεχνάμε πως ο Οργουελ από νωρίς είχε ασπαστεί τη ρήση του λόρδου Acton, σύμφωνα με την οποία «η εξουσία διαφθείρει και η απόλυτη εξουσία διαφθείρει απόλυτα».


    tsiorou@enet.gr

  8. archaeopteryx avatar
    archaeopteryx 09/10/2008 06:44:29

    αναρωτιέμαι με τι κριτήρια ένας Βαλκάνιος αποφασίζει τον ένα ή τον άλλον υποψήφιο.

    ένας Αμερικάνος ψηφίζει (αστείο όσο και αν ακούγεται στην Ελλάδα του 2008) αρκετά με ιδεολογία, πολύ με τι νομίζει τον συμφέρει, δυστυχώς όλο και περισσότερο με «αρνητική» ψήφο, πολύ λίγο (κατά την γνώμη μου) με βάση το «πρόσωπο». Λίγο τις εκλογές τις ρυθμίζει η απάθεια ή ο καιρός...

    Οι Αλβανοί προτιμούν ίσως Δημοκράτες γιατί νομίζουν ότι ο Κλίντον τους έφτιαξε αυτούς και τους Κοσοβάρους. Σύμπτωση; Ίσως οι Σκοπιαμοί (οσονούπω Μακεδόνες) νομίζουν ότι αυτούς τους έφτιαξαν οι Ρεπομπλικάνοι.

    Οι Κύπριοι και εμείς θα έπρεπε να είμαστε διακομματικοί: Το 67 είχε Δημοκράτες (καλημερα Βιετνάμ) και το 74 Ρεπουμπλικάνους. Να γιατί δεν μας καταλαβαίνω. Χούντα με Δημοκρατικούς, δημοκρατία με τους ρεπουμπλικάνους (χα χα χα χα)

  9. archaeopteryx avatar
    archaeopteryx 09/10/2008 06:53:35

    ξέχασα τους Τούρκους! Ο χειρότερος εφιάλτης τους: η διάσπαση στα εξ ών συνετέθησαν: Κούρδοι, Μογγόλοι, Φρύγες, Λύδιοι, Μύσιοι, Γιουνάν, Αρμένηδες και δεν ξέρω τι άλλο, μοιάζει να παίζει πιο πολύ επι Ρεπουμπλικάνων (η έμφαση στο μοιάζει)

  10. δημοσθενης avatar
    δημοσθενης 09/10/2008 07:40:36

    Πάντως εμάς στην κουτοπονηριά μόνο η Κοσοβαροι μας ξεπερνάν .Καλό και πάντα με την δύναμη !!

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.