#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
18/01/2010 07:23
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Προς μια νέα παγκόσμια συνείδηση;



Φρενήρη ηλεκτρονικά μηνύματα και βίντεο ξεπήδησαν από την καταστροφή της Αϊτής, καλώντας την υπόλοιπη ανθρωπότητα να βοηθήσει στην ανακούφιση των συνεπειών του τρομακτικού σεισμού που ισοπέδωσε μια από τις φτωχότερες χώρες του πλανήτη, γεμίζοντας την με νεκρούς και ερείπια. Η ανταπόκριση του παγκόσμιου κοινού ήταν άμεση. Κυβερνήσεις, ιδιώτες  και ΜΚΟ κινητοποιήθηκαν οργανώνοντας αποστολές βοήθειας, ενώ τα ηλεκτρονικά κοινωνικά δίκτυα πήραν φωτιά, καθώς η συλλογική διεθνής οικογένεια απλώνει χέρι βοηθείας στα μέλη της μικρής αυτής χώρας της καραϊβικής.

Κάτι παρόμοιο είδαμε και στη περίπτωση του τυφώνα Katrina που ρήμαξε την ευρύτερη περιοχή της Νέας Ορλεάνης, και σε αυτή του γιγάντιου τσουνάμι που έπληξε τις ασιατικές και αφρικανικές ακτογραμμές πριν από λίγα χρόνια. Το τελευταίο διάστημα, όποτε συμβαίνουν φυσικές καταστροφές, εκδηλώνεται και μια παγκόσμια κίνηση αγάπης, συμπάθειας και ειλικρινούς ενδιαφέροντος εκ μέρους της παγκόσμιας κοινότητας. Για λίγα εικοσιτετράωρα, αφήνουμε κατά μέρος τις διαφορές που μας χωρίζουν και λειτουργούμε ως ενιαίο είδος. Γινόμαστε Homo empathicus. Όταν όμως καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε ανθρωπογενείς καταστροφές, μας είναι δύσκολο να συσπειρωθούμε και να αντιδράσουμε με συμπόνια.

Θυμηθείτε για παράδειγμα, τον Ιούλιο του 2008, όταν η τιμή του βαρελιού του πετρελαίου έσπασε ρεκόρ αγγίζοντας τα $147. Οι εκτοξευθείσες στα ύψη τιμές έκαναν απρόσιτες κάποιες βασικές ανάγκες όπως τα τρόφιμα και τη θέρμανση, θέτοντας σε κίνδυνο τις ζωές εκατομμυρίων συνανθρώπων μας. Ταραχές ξέσπασαν σε περισσότερα από 30 κράτη, με αφορμή την έλλειψη τροφίμων. Παρόλα αυτά όμως, η συλλογική αντίδραση του κόσμου ήταν αμυδρή. Το ίδιο συμβαίνει και με τις συνέπειες των κλιματικών αλλαγών, που ενώ διαλύουν  τα οικοσυστήματα σε διάφορες περιοχές της γης, και δημιουργούν κύματα οικολογικών προσφύγων, εν τούτοις η παγκόσμια αντίδραση μοιάζει αδύναμη. Γιατί άραγε;

Η αλήθεια είναι πως οι απρόσμενες φυσικές καταστροφές τραβούν αμέσως τη προσοχή μας. Αλλά η προσωπική μου γνώμη είναι αυτό δεν αρκεί για  να εξηγήσει τη σχεδόν ολοκληρωτική αδιαφορία μας όταν πρόκειται για καταστροφές που δημιούργησε ο άνθρωπος. Το πρόβλημα πρέπει να είναι πολύ βαθύτερο. Όταν μια ανθρώπινη συμπεριφορά οδηγεί στο να πάσχουν συνάνθρωποί μας, τείνουμε να αδιαφορούμε αποδίδοντας το πρόβλημα στην ανθρώπινη φύση, την οποία και δεν μπορούμε να αλλάξουμε. Αυτό γίνεται διότι θεωρούμε την ανθρώπινη φύση ως κατά βάση εγωιστική. Τα πιστεύω μας έχουν γίνει «αυτοεκπληρούμενες προφητείες», άσχετα αν πολλές φορές δεν εκπληρώνονται καν.

Την αυγή της σύγχρονης οικονομίας της αγοράς και των κρατών-εθνών, οι διαφωτιστές φιλόσοφοι ισχυρίζονταν πως τα ανθρώπινα πλάσματα ήταν αυτόνομα, αποστασιοποιημένα, λογικά, και ότι αυτό που τα οδηγεί είναι το υλικό τους συμφέρον και οι ωφελιμιστικές τους επιδιώξεις. Είμαστε άραγε πράγματι έτσι; Αν ναι, τότε πως εξηγείται η εκδήλωση συμπάθειας απέναντι σε φυσικές καταστροφές όπως αυτή της Αϊτής; Μήπως οι απόψεις μας για την ανθρώπινη φύση απλά αντανακλούν τις λειτουργικές υποθέσεις της σύγχρονης οικονομίας της αγοράς, και παρέχουν στους έχοντες την εξουσία μια εύκολη εξήγηση  προκειμένου να δικαιολογήσουν και να ερμηνεύσουν τα πάθη και τα βάσανα των άλλων, διαγράφοντας τα ως μια απλή εικόνα της επιθετικής, θηρευτικής, και εγωιστικής φύσης του είδους μας;

Και αν αυτές οι αρχαίες εικασίες για την ανθρώπινη φύση είναι λάθος; Τα τελευταία 15 χρόνια, επιστήμονες από πολλά γνωστικά πεδία, από την εξελικτική βιολογία έως τη νευροφυσιολογία και τη παιδική ανάπτυξη, προχωράνε σε καινοφανείς ανακαλύψεις, οι οποίες μας αναγκάζουν να αναθεωρήσουμε τις απόψεις μας για το ποιοι ακριβώς είμαστε. Οι ερευνητές έχουν ανακαλύψει τους «νευρώνες – καθρέφτες», τους λεγόμενους και νευρώνες συμπάθειας, που επιτρέπουν στον άνθρωπο και σε άλλα είδη να αισθανθούν την εμπειρία του άλλου σαν να ήταν δική τους. Φαίνεται πως είμαστε τα πλέον κοινωνικά ζώα, και επιδιώκουμε στενές σχέσεις και συντροφικότητα με τα υπόλοιπα μέλη του είδους μας. Και μόνο όταν οι βασικές βιολογικές ωθήσεις μας για συμπόνια καταπιεσθούν, τότε μόνο βγαίνουν στην επιφάνεια ιδιότητες όπως η επιθετικότητα, και η εγωιστική συμπεριφορά.

Και όπως όλα δείχνουν, αυτή η συμπονετική συνειδητότητα, μεγαλώνει σταθερά με το πέρασμα της ιστορίας. Οι τροφοσυλλέκτες- κυνηγοί πρόγονοι μας, εκδήλωναν συμπάθεια και συνέπασχαν μόνο με τους συγγενείς τους εξ αίματος. Με την εξάπλωση των παγκόσμιων θρησκειών, η συνειδητότητα αυτή μεγάλωσε, καλύπτοντας τώρα και όλους εκείνους που μοιράζονταν τα θρησκευτικά μας πιστεύω. Οι Εβραίοι συμπάσχουν με τους Εβραίους, οι Χριστιανοί με τους Χριστιανούς κ.ο.κ. Στη σημερινή καπιταλιστική οικονομία, με τα σύγχρονα κράτη, το παραπάνω αίσθημα καλύπτει επιπλέον και όλους εκείνους με τους οποίους μοιραζόμαστε την εθνική μας ταυτότητα. Οι Αμερικανοί με τους Αμερικανούς, οι Ιάπωνες με τους Ιάπωνες κ.ο.κ.

Στη σημερινή εποχή, η πληροφορία διαχέεται, και η τεχνολογία των επικοινωνιών μπορεί και ενώνει ολόκληρη την ανθρωπότητα σαν μια οικογένεια.  Δεν είναι λοιπόν δύσκολο, να κάνουμε ένα νοητικό άλμα, και να φανταστούμε πως όπου νάναι θα δημιουργηθεί μια παγκόσμια συνείδηση που θα καλύπτει ολόκληρη τη βιόσφαιρα μας, εκτείνοντας τη συμπόνιά  μας προς ολόκληρο το ανθρώπινο είδος, αλλά και στα άλλα είδη με τα οποία μοιραζόμαστε το πλανήτη. Σκεφτείτε για λίγο τη παγκόσμια αντίδραση συμπάθειας που προέκυψε όταν μια νεαρή φοιτήτρια ιατρικής πυροβολήθηκε στη διάρκεια των ιρανικών διαδηλώσεων που ακολούθησαν τις στημένες εκλογές στη χώρα. Μέσα σε λίγα μόλις λεπτά, εκατομμύρια φοιτητών σε ολόκληρο τον κόσμο, έβλεπαν σε βίντεο στα κινητά τους, τη δολοφονία της κοπέλας, εκφράζοντας παράλληλα και το αίσθημα συμπόνιας τους προς τους πολίτες του Ιράν. Ή θυμηθείτε ακόμη το βίντεο που κυκλοφόρησε, και που έδειχνε τη μαμά πολική αρκούδα αποκλεισμένη σε ένα κομμάτι  πάγου με το μωρό της, εξαιτίας της υπερθέρμανσης του πλανήτη. Εκατομμύρια ανθρώπων ακόμη συμπάσχουν με τη δοκιμασία της αρκούδας και του μωρού της.

Σήμερα, οι μαθητές σε όλα τα σχολεία του κόσμου μαθαίνουν πως η καθημερινή τους συμπεριφορά, τα τρόφιμα που τρώνε, το ρεύμα που χρησιμοποιούν, τα αυτοκίνητα με τα οποία μετακινούνται, και χιλιάδες άλλες καθημερινές τους συνήθειες, στο τέλος τέλος επηρεάζουν τη καθημερινότητα του κάθε ανθρώπου αλλά και του κάθε πλάσματος επάνω στη γη. Αυτή είναι η ανάδυση της συνείδησης της βιόσφαιρας, και η απαρχή του επόμενου σταδίου της εξελικτικής μας πορείας ως συμπονετικά όντα.

Τώρα είναι η ώρα που θα πρέπει να προετοιμάσουμε την υποδομή για έναν νέο συμπονετικό πολιτισμό, ο οποίος και θα είναι συμβατός με τη βασική μας φύση.  Κάτι τέτοιο όμως απαιτεί μια αναθεώρηση των  μεθόδων που χρησιμοποιούμε ως γονείς, την αναθεώρηση των εκπαιδευτικών μας συστημάτων, την ανακατασκευή των επιχειρηματικών μας μοντέλων, και τη μεταμόρφωση των κυβερνητικών μας θεσμών, έτσι ώστε οι τρόποι με τους οποίους ζούμε να αρχίσουν να συμβαδίζουν με τη θεμελιώδη συμπονετική μας φύση.  Και αν τυχόν  νομίζουμε πως κάτι τέτοιο είναι αδύνατο, ας θυμηθούμε τη παγκόσμια έκρηξη συμπάθειας προς τα θύματα της Αϊτής, και ας αναρωτηθούμε το γιατί να μη μπορούμε να χαλιναγωγήσουμε αυτή τη παγκόσμια συμπάθεια όχι μόνο προς τα θύματα φυσικών καταστροφών, αλλά προς την ανατροφή νέων γενεών συμπονετικών παγκόσμιων πολιτών, που θα συμβιώνουν με ειρήνη και αρμονία, σε έναν κόσμο «βιόσφαιρα». 

 The Huffington Post

Απόδοση: S.A.

ΣΧΟΛΙΑ

  1. marcuze avatar
    marcuze 18/01/2010 08:46:55

    Φρούδες ελπίδες. Ο άνθρωπος είναι κακός από τη φύση του.

    • Αναρμόδιος avatar
      Αναρμόδιος @ marcuze 18/01/2010 11:32:26

      Ο άνθρωπος δεν είναι ούτε καλός ούτε κακός.
      Είναι προγραμματιζόμενος.

      Προγραμματιστής είναι η κοινωνία.

      Δες τους παππούδες μας
      δες τους πατεράδες μας
      δες εμάς
      δες και τους νέους.

      Δεν είναι ολοφάνερο ότι μας "προγραμμάτισε" διαφορετικός "προγραμματιστής";

    • Αναρμόδιος avatar
      Αναρμόδιος @ marcuze 18/01/2010 11:32:26

      Ο άνθρωπος δεν είναι ούτε καλός ούτε κακός.
      Είναι προγραμματιζόμενος.

      Προγραμματιστής είναι η κοινωνία.

      Δες τους παππούδες μας
      δες τους πατεράδες μας
      δες εμάς
      δες και τους νέους.

      Δεν είναι ολοφάνερο ότι μας "προγραμμάτισε" διαφορετικός "προγραμματιστής";

  2. αλλενάκι avatar
    αλλενάκι 18/01/2010 16:21:58

    Συμπληρώνω ότι για όσα μαθαίνουμε υπάρχουν άλλα τόσα που δε μαθαίνουμε, είτε γιατί χάνονται στον ωκεανό των πληροφοριών είτε γιατί αποκρύβονται.
    Άπειρα είναι τα παραδείγματα, και πρόσφατα και παλαιότερα.

    Παραθέτω ένα σχετικό για την Αιτή από Κιμπι που το βρήκε η Β.Κ.Σ.:

    "Όπου φτωχός κι η μοίρα του, θα μπορούσαν να πουν οι πιο μοιρολάτρες, δίνοντας μια διάσταση μεταφυσική σε ένα κατά τα άλλα καταστροφικό -πλην φυσικό- φαινόμενο, όπως ο σεισμός. Αλλά, ακόμη κι αν αποφύγουμε τη μεταφυσική, είναι μάλλον αδύνατο να αποφύγουμε την κοινωνική και πολιτική διάσταση της μεγαλύτερης ανθρωπιστικής τραγωδίας των τελευταίων χρόνων, όπου δοκιμάζονται τα τελευταία ψήγματα ανθρωπισμού της «διεθνούς κοινότητας». Η βολική εξήγηση είναι ότι ο σεισμός στην Αϊτή και ο ασύλληπτος πόνος που έχει καταπλακωθεί κάτω από τα ερείπια είναι ένα ζήτημα αποϊδεολογικοποιημένο, απολίτικο, αταξικό. Ποιος θα τα βάλει με μια δύναμη στα έγκατα της Γης που είναι αδύνατο να την προκαλέσει ή να την καλμάρει ο ανθρώπινος παράγοντας;

    Αλλά αυτό, είπαμε, είναι η βολική εξήγηση των πραγμάτων. Άλλη διάσταση παίρνουν τα πράγματα, όμως, όταν αναφέρουμε ότι η Αϊτή των 9 εκατομμυρίων κατοίκων είναι η φτωχότερη χώρα της Δύσης. Ότι το ετήσιο ΑΕΠ της μόλις που ξεπερνά τα 11 δισεκατομμύρια δολάρια – κάτι λιγότερο από τα χρήματα που χρειάζεται η κυβέρνηση για να μειώσει φέτος το έλλειμμα κατά 4%. Ότι ο μέσος Αϊτινός ζει με λιγότερα από 1.000 δολάρια τον χρόνο. Ότι σχεδόν το 80% του οικονομικά ενεργού πληθυσμού της είναι χωρίς δουλειά. Ότι οι περισσότεροι κάτοικοι ζουν σε παραγκουπόλεις και σε παραπήγματα από τα οποία λείπουν τα στοιχειώδη: ρεύμα, ύδρευση, αποχέτευση. Ότι η χώρα των 9 εκατομμυρίων κατοίκων διαθέτει μόλις ένα στοιχειωδώς εξοπλισμένο νοσοκομείο στην πρωτεύουσα Πορτ ο Πρενς. Ότι αυτό το νοσοκομείο των λίγων δεκάδων κλινών είναι αδύνατο να περιθάλψει έστω κι ένα απειροελάχιστο ποσοστό από τους χιλιάδες τραυματίες του σεισμού. Ότι ένα στα δέκα νεογέννητα παιδιά πεθαίνουν στους πρώτους μήνες της ζωής τους. Ότι το AIDS και οι γαστρεντερικές λοιμώξεις θερίζουν τον πληθυσμό. Ότι το μέσο προσδόκιμο ζωής φτάνει μόλις τα 47 χρόνια. Ότι το 85% του πληθυσμού είναι αναλφάβητοι.

    Αυτή είναι η μία όψη. Η άλλη έχει σχέση με την ιστορία της Αϊτής. Είναι μια τρομακτική συμπύκνωση της ιστορίας της αποικιοκρατίας και των εγκλημάτων της, των οποίων οι συνέπειες δεν είναι εντελώς άσχετες με τον θάνατο που σκόρπισε ο σεισμός. Έχουν ήδη ανασυρθεί από τα πρόχειρα εγχειρίδια ιστορίας οι υπομνήσεις για την ανακάλυψη της Ισπανιόλας από τον Κολόμβο το 1492, αλλά ίσως δεν έχουν τύχει προσοχής οι λεπτομέρειες της συνέχειας: Ότι σχεδόν ένα εκατομμύριο γηγενείς Ινδιάνοι αφανίστηκαν από τους Ισπανούς αποίκους στα πενήντα πρώτα χρόνια του αποικισμού της περιοχής. Ότι οι Ισπανοί αντικατέστησαν το αφανισμένο εργατικό δυναμικό με τη μεταφορά εκατοντάδων χιλιάδων Αφρικανών σκλάβων στο νησί. Ότι το νησί έγινε πεδίο άγριου αποικιοκρατικού ανταγωνισμού μεταξύ Ισπανών και Γάλλων που οδήγησε στη διχοτόμησή του. Ότι η Αϊτή έγινε πεδίο της μεγαλύτερης εξέγερσης σκλάβων που πέτυχαν τελικά την ανεξαρτησία τους. Ότι η Αϊτινή Δημοκρατία των σκλάβων ήταν η πρώτη χώρα στον κόσμο που αναγνώρισε την ελληνική επανάσταση και το ανεξάρτητο ελληνικό κράτος. Ότι η χώρα έμεινε για 30 χρόνια υπό αμερικανική κατοχή για την κατοχύρωση των αμερικανικών «επενδύσεων» στο έδαφός της, άλλα είκοσι υπό ουσιαστική αμερικανική διακυβέρνηση και άλλα τριάντα υπό ελεγχόμενη δικτατορία. Ότι έκανε τις πρώτες ελεύθερες εκλογές μόλις το 1990, αλλά ο εκλεγμένος πρόεδρός της εκδιώχθηκε με ένα στρατιωτικό πραξικόπημα σε μια χώρα που δεν έχει στρατό. Ότι τα αλλεπάλληλα στρατιωτικά πραξικοπήματα υποστηρίχθηκαν αναφανδόν από τους συστηματικούς «βασανιστές» της Αϊτής, τις ΗΠΑ και τη Γαλλία. Ότι η μόνη ουσιαστική στρατιωτική παρουσία στη χώρα είναι η αμερικανική, που βρίσκεται εκεί με τον μανδύα της ειρηνευτικής δύναμης του ΟΗΕ. Ότι η χώρα έχει καταληστευθεί από τους «προστάτες» της. Ότι τόσα χρόνια διεθνών «κυρώσεων» ή «βοήθειας» της διεθνούς κοινότητας για την «αποκατάσταση της δημοκρατίας» και της ομαλότητας δεν την έχουν απομακρύνει ούτε εκατοστό από την αθλιότητα, από την ανέχεια του πληθυσμού και από το συνακόλουθο φαινόμενο της κοινωνικής βίας και των εμφύλιων συρράξεων. Ότι η χώρα που θάμπωσε τον Κολόμβο για τον φυσικό της πλούτο είναι αδύνατο πια να θρέψει τους κατοίκους της. Ότι η περιοχή που κάποτε ήταν το βασίλειο της ζάχαρης και του ρυζιού στην Καραϊβική και ο μεγαλύτερος εξαγωγέας της περιοχής εισάγει πια κυρίως από τις ΗΠΑ αυτά τα δύο βασικά αγαθά διατροφής του πληθυσμού της. Ότι η διατροφική κρίση του 2008 μετατράπηκε σε κρίση πείνας πρώτ’ απ όλα στην Αϊτή κι ότι το ξέσπασμα βίας των πεινασμένων Αϊτινών πνίγηκε στο αίμα από τους «ειρηνοποιούς» του ΟΗΕ. Ότι μια χώρα που πεινάει και που πρέπει να διαθέτει τα λιγοστά που παράγει για να εισάγει τρόφιμα είναι αδύνατο να διαθέσει οτιδήποτε για υποδομές, στέρεα κτίρια, ασφαλείς κατοικίες, σχολεία, νοσοκομεία δημόσια κτίρια. Ότι το φυσικό φαινόμενο σεισμός δεν έκανε την εξαίρεση να προφυλάξει, εκτός από τους άξιους της τύχης τους φτωχοδιάβολους της Αϊτής, τους υποτιθέμενους σωτήρες τους, τους υπαλλήλους του ΟΗΕ και της Παγκόσμιας Τράπεζας που κύριος οίδε τι ακριβώς έκανε σ’ αυτή τη χώρα πρωταθλήτρια της φτώχειας. Εισηγήσεις για ιδιωτικοποιήσεις και ενίσχυση της επιχειρηματικότητας; Κάτι τέτοιο. Αυτοί ήταν οι απαράβατοι όροι που έθεσαν στην κυβέρνηση της χώρας το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα για να διαγράψουν χρέη ύψους 1,2 δισ. δολαρίων τον περασμένο Ιούλιο. Χρωστάει ακόμη τα διπλά. Τι μεταρρυθμίσεις πρέπει να κάνει, άραγε, εκτός από το να θάψει τους νεκρούς της;

    Η Αϊτή είναι η χαρακτηριστική περίπτωση χώρας όπου η άβουλη «οργή της φύσης», εκδηλωμένη σε λίγα δραματικά δευτερόλεπτα, συνεργάστηκε καταστροφικά με τη βούληση της «αυτοκρατορίας» και τη συστηματική λεηλασία δύο αιώνων από τις μεγάλες αποικιοκρατικές δυνάμεις. Περίπου τις ίδιες (Άγγλους, Γάλλους, Ισπανούς, Αμερικανούς) των οποίων οι οργανωμένοι στρατοί ηττήθηκαν πριν από διακόσια χρόνια από τους εξεγερμένους μαύρους σκλάβους του Πορτ ο Πρενς. Ίσως είναι υπερβολή να πούμε ότι οι απόγονοί τους τιμωρούνται ακόμη για εκείνη την αποκοτιά να αμφισβητήσουν την παγκόσμια τάξη του 19ου αιώνα. Αλλά, πώς αλλιώς να εξηγήσει κανείς το γεγονός ότι έφτασαν σήμερα να σιτίζονται με μπισκότα λάσπης αποξηραμένα στον ήλιο, ότι η επιβίωσή τους εξαρτάται απόλυτα από τα μόλις 60 δολάρια ανά κάτοικο που δίνει κάθε χρόνο η διεθνής κοινότητα; Και ποια θα είναι η συνέχεια για μια χώρα της οποίας οι νεολιθικές υποδομές μηδενίστηκαν κυριολεκτικά από το ταρακούνημα της γης;

    Τώρα άρχισε το παγκόσμιο πρωτάθλημα της φιλανθρωπίας. Έφτασαν οι Αμερικανοί πεζοναύτες, φτάνουν κι οι Γάλλοι διασώστες, άνοιξαν οι τραπεζικοί λογαριασμοί για τους χορηγούς, οι εκκλήσεις φιλανθρωπίας δίνουν και παίρνουν, τα ιερατεία της παγκόσμιας αγοράς ετοιμάζονται να εγκατασταθούν μόνιμα εκεί για να επιβλέψουν τη διαχείριση της ανθρωπιστικής βοήθειας. Οι αϊτοί του ανθρωπισμού ξεπλένουν εγκλήματα δύο και πλέον αιώνων πάνω στο χάσμα π’ άνοιξε ο σεισμός… Το οφείλουν βεβαίως. Οφείλουν ν’ ανοικοδομήσουν τη μικρή αυτή χώρα, ν’ αναλάβουν όλο το κόστος όχι μόνο της καταστροφής που προκάλεσε ο σεισμός, αλλά κι αυτής που προκάλεσαν οι συστηματικοί βασανιστές της. Οφείλουν να της δώσουν κι όσα δεν είχε πριν από τον σεισμό. Κι όσα της στέρησαν η αποικιοκρατία, οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, τα πραξικοπήματα, η ληστρική εκμετάλλευση του φυσικού της πλούτου, η παραγωγική της αποδιάρθρωση κι η κοινωνική της εξαθλίωση. Οφείλουν να της τα δώσουν όλα. Κι ύστερα να την αφήσουν ήσυχη.

    από kibi blοgspοt

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.