#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
23/12/2009 20:03
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Που μαζεύτηκε ο κόσμος



Η Αθήνα είναι μια πόλη που εξακολουθεί να με εκπλήσσει. Οι επιλογές που σου προσφέρει είναι τόσο πολλές που σε ελευθερώνουν και συνάμα σε πνίγουν. Ο,τι αναφέρω παρακάτω κινείται σε δύο άξονες: κτίρια που σηματοδοτούν μια νέα εποχή, καθώς και στέκια-πιάτσες που από μόδα κατάφεραν να γίνουν κατεστημένο (ο όρος εδώ χρησιμοποιείται με την καλή έννοια), αλλάζοντας άρδην τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμασταν άλλοτε την διασκέδαση.

Παλλάς: Οι παλαιότεροι σίγουρα θυμούνται το ξακουστό κινηματοθέατρο της Βουκουρεστίου. Εμπνευσμένο από τα αρχιτεκτονικά πρότυπα του θεάτρου των Ηλυσίων Πεδίων, των αδελφών Περέτ και το θέατρο Πιγκάλ του Σικλί, το Παλλάς ήταν και εξακολουθεί να είναι το καλλιτεχνικό έμβλημα του κέντρου. Ηταν 1932 όταν το υπερσύγχρονο για την εποχή Παλλάς άνοιγε τις πύλες του.

Τα λαμπρά του εγκαίνια δεν είχαν αντίστοιχη συνέχεια, ώσπου 74 χρόνια μετά, το 2006, το νέο Παλλάς άνοιξε για το κοινό, στις 24 Νοεμβρίου, με την παράσταση «2», την πρώτη «μετα-Ολυμπιακή» δουλειά του Δημήτρη Παπαϊωάννου. Από τότε, στο επιβλητικό θέατρο έχουν φιλοξενηθεί διεθνείς και εγχώριες θεατρικές και μουσικές μεταφορές που σπάνια βλέπαμε στην Ελλάδα.

Αθηναΐδα: Βρισκόμαστε στο 1920. Στην ιστορική είσοδο της πόλης, λίγα μόλις βήματα από τον Κεραμεικό, ένα νέο κτίριο παρουσιάζει τις τάσεις της βιομηχανικής αισθητικής του 20ού αιώνα, ενώ για δύο δεκαετίες φιλοξενεί το ομώνυμο εργοστάσιο παραγωγής ζωικού μεταξιού. Στην πάροδο του χρόνου, η Αθηναΐδα χρησιμοποιήθηκε ως εργοστάσιο, πολεμικό καταφύγιο και αποθηκευτικό χώρο.

Επειτα από χρόνια σιωπής, το βιομηχανικό κτίριο -κρατώντας τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του- πήρε ξανά ζωή. Δέκα χρόνια συμπληρώνονται από εκείνη τη μέρα. Η Αθηναΐδα είναι ένας από τους πρώτους πολυχώρους της πόλης, ενώ αποτελεί μόνιμη στέγη για τον Σταμάτη Κραουνάκη και τη «Σπείρα- Σπείρα». Στους χώρους της μάθαμε και αγαπήσαμε το σύγχρονο μουσικό θέατρο.

Badminton: Οι Αγώνες του 2004 ολοκληρώθηκαν, κάποια Ολυμπιακά Ακίνητα χρησιμοποιήθηκαν και άλλα αφέθηκαν στη μοίρα τους. Η αξιοποίηση του γηπέδου του Badminton, στο Αλσος Στρατού στο Γουδή, «τάραξε» την πολιτιστική ζωή της πόλης. Εκεί, λοιπόν, στήθηκε ένα υπερσύγχρονο θέατρο που δεν έχει σε τίποτα να ζηλέψει τις σκηνές του εξωτερικού. Το Θέατρο Badminton, που εγκαινιάστηκε τον Ιανουάριο του 2007, αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους σταθμούς των περιοδειών των μεγάλων διεθνών καλλιτεχνικών παραγωγών. Στα τρία σχεδόν χρόνια της λειτουργίας του έχει παρουσιάσει περισσότερες από 340 παραστάσεις με 1.300 και πλέον καλλιτέχνες, τους οποίους έχουν απολαύσει πάνω από 450.000 θεατές. Το εν λόγω θέατρο φιλοξενεί κυρίως μιούζικαλ και μπαλέτο, ενώ το σημαντικότερο είναι πως το σύγχρονο πρόσωπο του Badminton έχει προσελκύσει νέες ηλικίες που κάποτε δεν ήξεραν καν τι είναι πουέντ...

Θέατρον: Στη βιομηχανική Πειραιώς ένα «Θέατρον» έκανε την εμφάνισή του το Νοέμβριο του 2008.  Πρόκειται για έναν νέο πολυδύναμο χώρο πολιτισμού του «Ελληνικού Κόσμου», του Ιδρύματος Μείζονος Πολιτισμού. Το «Θέατρον» εκτείνεται σε τρία επίπεδα, έχει χωρητικότητα 967 θέσεων και αποτελεί κόσμημα στο θεατρικό -κυρίως- χάρτη της πρωτεύουσας.

Κύτταρο: «Κι αν δεν ντρέπεσαι να καθίσεις πίσω, έλα Ηπείρου και Αχαρνών να σε γιουχαΐσω» έλεγε ο Σαββόπουλος, αναφερόμενος στην ιστορική μουσική σκηνή «Κύτταρο». Ο χώρος άνοιξε τη δεκαετία του '70 και φιλοξένησε όλη την «αφρόκρεμα» της ροκ, πανκ, έντεχνης αλλά και ρεμπέτικης εγχώριας σκηνής, καθώς και όλους τους εκπροσώπους του «Νέου Κύματος». Οι σατιρικές παραστάσεις του Τζίμη Πανούση άφησαν εποχή, το ίδιο και οι παραστάσεις του Νίκου Ξυλούρη και του Παύλου Σιδηρόπουλου.

Την ακμή ακολούθησε ο μαρασμός, με αποτέλεσμα το Κύτταρο να κατεβάσει «ρολά» και από ροκ στέκι να γίνει... ελληνάδικο. Και να λοιπόν που το 2007 -και ύστερα από την επιτυχία που γνώρισε το ντοκιμαντέρ του Μποσκοΐτη «Ζωντανοί στο Κύτταρο - Σκηνές Ροκ»- το ιστορικό στέκι άνοιξε και πάλι φέρνοντάς μας σε επαφή με καταξιωμένους δημιουργούς (Ελένη Βιτάλη κά.), γνωρίζοντάς μας παράλληλα ό,τι πιο φρέσκο στην εγχώρια σκηνή.

Gagarin: Στις 12 Aπριλίου του 1961 ο πρώτος γήινος απέδρασε της βαρύτητας αφήνοντας πίσω του τον πλανήτη Γη. O Yuri Alexeyevich Gagarin ήταν ο πρώτος άνθρωπος που είδε ότι η Γη είναι στα αλήθεια στρογγυλή! Σαράντα ένα χρόνια αργότερα, το Σεπτέμβριο του 2002, ο Yuri Gagarin προσγειώνεται στην... πόλη. Στο κέντρο της πρωτεύουσας, στην οδό Λιοσίων 205, λειτουργεί από τότε το “Gagarin”, ένας από τους λιγοστούς πραγματικά συναυλιακούς χώρους της πρωτεύουσας. Στους χώρους του έχουμε απολαύσει «δυνατές» συναυλίες, αλλά και θεματικά κινηματογραφικά φεστιβάλ (με ξακουστό το porn fest).

Πειραιώς: Κάποτε ήταν βιομηχανική ζώνη, αργότερα έγινε νεκρή ζώνη, ενώ τα τελευταία πέντε χρόνια είναι αναμφίβολα η «αρχόντισσα» του εναλλακτικού και μη πολιτισμού, μια νέα πολιτιστική «πιάτσα». Τα μπαράκια κατά μήκος της Πειραιώς αυξήθηκαν, το ίδιο και τα εστιατόρια (που είναι κρυμμένα στα στενά της),  η «Πειραιώς 260» του Φεστιβάλ Αθηνών (και τελευταία όχι μόνο) φιλοξένησε πρωτοποριακές παραστάσεις και πέτυχε το φαινομενικά ακατόρθωτο: να αμβλύνει τα γούστα και τις ηλικίες. Στην Πειραιώς, πλέον, νυχτοπερπατά ο έφηβος «επαναστάτης» και την ίδια στιγμή τον προσπερνά η κυρία του... Μεγάρου.

Κεραμεικός: Η εποχή που η περιοχή του Ψυρρή με τα μικρά και -πολλές φορές- κομψά μπαράκια της είχε την πρωτοκαθεδρία έχει περάσει ανεπιστρεπτί (προς τέρψη των κατοίκων και δυστυχία του κάθε μαγαζάτορα). Την αίγλη του «έκλεψε» -και μάλιστα επάξια- το Γκάζι και η ευρύτερη περιοχή του Κεραμεικού. Σε αυτό συνέβαλλε καθοριστικά και η δημιουργία του σταθμού «Κεραμεικός», που έκανε εύκολη την πρόσβαση σε όλους. Η Βουτάδων άλλαξε ριζικά από τότε, καθώς μετατράπηκε σε εναλλακτικό... καντούνι (όπως στα νησιά). Πληθώρα μαγαζιών στοιβάζονται κατά μήκος της, αντανακλώντας μια νέα, urban αισθητική. Εκατοντάδες νεαροί -κρατώντας τα ποτά τους στο χέρι- διασκεδάζουν έξω, στα κατώφλια των μαγαζιών ακούγοντας funk, jazz και industrial μελωδίες.

Μεταξουργείο: Πάντοτε με γοήτευε το Μεταξουργείο και τα μικρά, γουστόζικα μαγαζάκια που ανακάλυπτα κατά καιρούς. Ωστόσο, η περιοχή βρισκόταν επί δεκαετίες σε μαρασμό, ταυτιζόμενη με θολές και συχνά ζοφερές εικόνες. Οταν το 1999 η Αννα Βαγενά έστηνε στην περιοχή το «Μεταξουργείο» της, πολλοί ξαφνιάστηκαν. Και πού να ήξεραν πως τα επόμενα χρόνια, το Μεταξουργείο θα φιλοξενούσε πλήθος καλλιτεχνικές ομάδες θεάτρου και χορού, γκαλερί καθώς και καλλιτεχνικά στέκια (πολλά από τα οποία στην πλατεία Αυδή). Η περιοχή εξακολουθεί να κερδίζει έδαφος, χωρίς ωστόσο να έχει πέσει στην παγίδα της... άχρωμης και απρόσωπης μάζας.

Ρόδον: Αναπόφευκτα θα πρέπει να αναφερθώ και στις σκοτεινές στιγμές της δεκαετίας. Στην οδό Μάρνης, στον αριθμό 24, για 18 συναπτές σεζόν διαδραματίστηκε γράφτηκαν ίσως και οι σημαντικότερες ιστορίες στην ροκ ιστορία της πόλης. Από το Ρόδον πέρασαν σχεδόν οι πάντες, προσφέροντας συγκίνηση και «δυνατές» στιγμές στους θαμώνες, μέχρι το Μάιο του 2005 που το θρυλικό μαγαζί έβαλε «λουκέτο», καθώς η πόλη -λένε- είχε άλλες ανάγκες (parking, σούπερ μάρκετ κά.). Πολλά αλλάζουν, νέοι χώροι δημιουργούνται, μα τίποτα δεν συγκρίνεται με το Ρόδον...

Bar Guru Bar: Προχωρημένη διακόσμηση, ό,τι καλύτερο κυκλοφορούσε σε soul, jazz, funcy μουσική, κυριακάτικο brunch, εστιατόρια, αξέχαστες στιγμές με φίλους... Στην Πλατεία Θεάτρου βρισκόταν για περισσότερα από δώδεκα χρόνια το Guru Bar και λέω βρισκόταν, καθώς τον περασμένο Μάιο έπεσε σαν βόμβα η είδηση του οριστικού κλεισίματός του. Ο ιδιοκτήτης, έπειτα από διαμάχες με δημοτικούς παράγοντες, θεώρησε πως είναι δύσκολο και ίσως επικίνδυνο για τους θαμώνες του να διασκεδάζουν, ενώ έξω από την πόρτα του μαγαζιού κόσμος να χάνει τη ζωή του ή να εμπορεύεται σάρκα...

Ν.Γ.

ΣΧΟΛΙΑ

  1. ATHENA avatar
    ATHENA 23/12/2009 21:07:46

    Στην οδό Μάρνης, στον αριθμό 24,

    ΜΑΡΝΗ
    Ο ΜΑΡΝΗΣ, ΤΟΥ ΜΑΡΝΗ, ΠΟΤΑΜΟΣ ΤΗΣ ΓΑΛΛΙΑΣ

  2. Nικόλας avatar
    Nικόλας 24/12/2009 14:12:55

    Απο οταν πηγε το μετρο στο Γκαζι,απο τοτε το Γκαζι εγινε χαλια και ειναι χαλια,ειδικα Παρασκευες και Σαββατα γινεται πραξικοπημα απο τον κοσμο.Πλεον μονο καθημερινες αξιζει αλλα και παλι εχουν ανοιξει τοσα μαγαζια ασχετα με το στυλ που ειχε η περιοχη πριν παει το μετρο.
    Οσο για το Γκαγκαριν απλα αγαπαμε τα live που κανει,αλλα βρε παιδια τις τιμες τις πηγατε στα υψη φετος.35 ευρω το live ενω στο Λονδινο πας σε συναυλια στο Wembley με 20.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.