#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
17/11/2007 02:38
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Πολυτεχνείο, το κουφάρι ενός αυθόρμητου κινήματος

 Το Πολυτεχνείο ξεκίνησε με ένα ψέμα. Στις 14 Νοεμβρίου 1973 γινόντουσαν συνελεύσεις των φοιτητών διαφόρων σχολών για συνδικαλιστικά θέματα και για την διακοπή της αναβολής στράτευσης σε συναδέλφους τους, όταν έπεσε η είδηση ότι η αστυνομία έδερνε τους φοιτητές που είχαν επίσης συνελεύσεις. Έτσι φοιτητές από τη Νομική, την Ιατρική, το Φυσικομαθηματικό και την Φαρμακευτική βγήκαν στους δρόμους, σχημάτισαν μια διαδήλωση και κατευθύνθηκαν προς το Πολυτεχνείο, όπου όμως δεν συνέβαινε τίποτα. Οι συγκρούσεις με την αστυνομία άρχισαν στην Πατησίων όταν έφτασαν κλούβες για να σταματήσουν την Πορεία. Τελικά οι διαδηλωτές φοιτητές, που αυξάνονταν καθ΄ οδόν κατάφεραν να φτάσουν στο Πολυτεχνείο, μπήκαν μέσα και έκλεισαν την πόρτα.
Έτσι άρχισαν όλα. Το Πολυτεχνείο ήταν ένα αυθόρμητο κίνημα το οποίο ξεπήδησε μέσα από μερικές, μικρές σε μέγεθος αλλά ενθουσιώδεις, ομάδες, τα μέλη των οποίων στη συντριπτική τους πλειονότητα δεν ήταν οργανωμένα σε πολιτικά κόμματα. Ήταν μια αυθόρμητη σπίθα που εξελίχθηκε σε λαϊκή εξέγερση. Σήμερα όμως έφτασε να θεωρείται μια συντονισμένη επανάσταση που σχεδιάστηκε και υλοποιήθηκε αποκλειστικά από τους μηχανισμούς των πολιτικών κομμάτων που, κατά τα άλλα,  δεν είχαν πάρει χαμπάρι τότε τι γινόταν μέχρι που έκλεισαν οι πόρτες. Είναι γνωστό άλλωστε ότι η επίσημη Αριστερά συνιστούσε αυτοσυγκράτηση, όταν δεν μιλούσε για «προβοκάτσια». Τόσο μέσα στα πράγματα ήταν.
Στα χρόνια που πέρασαν από τότε, η  ιστορική ευθύνη αφαιρέθηκε από τους πραγματικούς υπευθύνους. Πέρασε στα χέρια πολιτικών προσώπων που ελάχιστα έπραξαν κατά την διάρκεια της δικτατορίας. Aυτοεξόριστων περιπατητών του Quartier Latin, που επέστρεψαν ως σωτήρες όταν αποκαταστάθηκε η δημοκρατία, και αρκετών άλλων που φρόντισαν να συμπλεύσουν έγκαιρα μαζί τους, εξαργυρώνοντας τους αγώνες τους. Πρόσωπα που κάποτε υπήρξαν πρωτεργάτες του αντιδικτατορικού αγώνα, εξελίχθηκαν με τα χρόνια σε στυγνούς γραφειοκράτες, σε κυνικούς διαχειριστές της εξουσίας, σε αποκλειστικούς υπηρέτες τελικά των δικών τους συμφερόντων και όσων αναγνωρίζουν ως αφεντικά τους.
Είναι βέβαιο πως στις μέρες μας τέτοια σχόλια φαντάζουν για πολλούς ηθικολογίες χωρίς νόημα, παρατηρήσεις βασισμένες σε ξεπερασμένες ιδεοληψίες ενός μακρινού παρελθόντος. Ίσως και να ναι έτσι. Ο καθένας μπορεί να υποστηρίζει ό,τι θέλει, είναι δικαίωμά του. Αυτό όμως δεν μπορεί να μας εμποδίσει να διακρίνουμε το τι πραγματικά συνέβη και πολύ περισσότερο να μας αναγκάσει να σιωπήσουμε ή ακόμη χειρότερα να παγιδευτούμε σε κάποια από τις πολυδιαφημιζόμενες θεωρίες της συναίνεσης και της πολιτικής ορθότητας. Όπως συνέβαινε πάντα, έτσι και εδώ η αλήθεια διαθέτει πολλές ερμηνείες αλλά δεν παύει να είναι μία και μόνο μία. Η εξής:
Ένας συρφετός από αδίστακτους αριβίστες  φορώντας το προσωπείο του «αριστερού», του «σοσιαλιστή», του «μετριοπαθούς φιλελεύθερου», του «τίμιου δεξιού», του «ανένταχτου διανοούμενου», του «πρωτοπόρου καλλιτέχνη», έπεσε σαν κοπάδι πεινασμένων ακρίδων στη χώρα για να την αποψιλώσουν από κάθε τι πολύτιμο, που δεν είχαν προλάβει να αρπάξουν οι προηγούμενοι. Και ακόμη χειρότερα. Να της στερήσουν με την αμετροέπειά τους τις όποιες ευκαιρίες πρόσφεραν οι διεθνείς συγκυρίες. Φτάσαμε έτσι μέχρις εδώ.
Οι υπαίτιοι, όμως, γνωρίζουν ότι ποτέ δεν μπορεί να είναι κανείς βέβαιος για τις διαθέσεις ενός ολόκληρου λαού, όσο κοιμισμένος και αν δείχνει. Έτσι, είναι αναγκαία η συχνή υπενθύμιση της συμμετοχής τους στους αγώνες του. Γι αυτό και οι επίσημοι οδυρμοί γύρω από το κουφάρι του Πολυτεχνείου είναι απαραίτητο να συνεχιστούν. Η επίσημη επέτειος γιορτάζεται κι εφέτος. 

ΣΧΟΛΙΑ

  1. Εξάκτινος avatar
    Εξάκτινος 18/11/2007 15:54:59

    Κανένα σχόλιο εδώ. Το Πολυτεχνείο δεν ενδιαφέρει πια κανέναν. Δικαίως?

  2. "νήπιος γέρων" avatar
    "νήπιος γέρων" 17/11/2008 14:15:34

    ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ-ΣΟΚ

    O ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ-ΟΔΗΓΟΣ TOY TANK που γκρέμισε την πύλη του Πολυτεχνείου σπάει τη σιωπή του και μιλάει πρωτη φορα για το μακελειο της 17ης Νοεμβρίου 1973

    «ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ ΓΙ' AYTO ΠΟΥ HMOYN, ΓΙ' AYTO ΠΟΥ EKANA. Τότε αισθανόμουν ότι έκανα κάτι καλό, κάτι μεγάλο. Στους "μαυροσκούφηδες", στο Γουδί, είχα γίνει ο ήρωας που διέλυσε τους εχθρούς της πατρίδας, τα "παλιοκουμμούνια", όπως λέγαμε τότε τους φοιτητές. Αυτά μου έλεγαν, αυτά πίστευα. Τι περιμένεις!.. Ούτε μια εφημερίδα δεν είχα διαβάσει μέχρι τότε. Είχα γίνει και εγώ φασίστας. Μέχρι που μπήκα μέσα, πίστευα αυτό που έκανα. Στη συνέχεια έγινε ο εφιάλτης της ζωής μου».

    @: http://tovima.dolnet.gr/print_article.php?e=B&f=14011&m=I06&aa=1"

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.