#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
11/08/2013 12:00
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Ποιο είναι το όραμα που θα κινητοποιήσει τις δυνάμεις μας εντός και εκτός Ελλάδας;

Ποιος είναι ο Σκοπός; (2)



Νομίζω πως είναι απαραίτητο να συνεχίσω από εκεί που σταμάτησε το τελευταίο μου σημείωμα (Ποιος είναι ο Σκοπός;) Απαντώντας στο ερώτημα ποιος μπορεί να είναι ο σκοπός του έθνους μας μεσοπρόθεσμα υποστήριξα ότι δεν μπορεί να είναι άλλος από την επιβίωση του εθνοκράτους μας. Πολλοί φίλοι ίσως σκέφτηκαν ότι ο όρος επιβίωση είναι μινιμαλιστικός ή ενέχει υποκρυπτόμενη ηττοπάθεια. Άλλοι είπαν μα αυτό είναι αυτονόητο για κάθε οργανισμό. Για να δούμε τα πράγματα λίγο αναλυτικότερα.

Κάθε έμβιος οργανισμός, όντως, δρα με σκοπό την επιβίωσή του και την αναπαραγωγή του είδους του. Για να αποδώσουμε σε ένα συλλογικό υποκείμενο, όπως είναι το έθνος, αυτό το χαρακτηριστικό θα πρέπει αυτό να εκλαμβάνει τον εαυτό του ως συγκροτημένη ολότητα η οποία θα πρέπει να επιβιώσει, να αναπαραχθεί και, αν το επιτρέπουν οι συνθήκες, να κυριαρχήσει στο περιβάλλον που δρα. Άρα θα πρέπει η συλλογική αυτεπίγνωση ως έθνος να κυριαρχεί στο συλλογικό υποκείμενο πάνω από κάθε άλλη. Και αυτή η αυτεπίγνωση να πιστοποιείται μέσω τον πράξεων και όχι απλώς να διακηρύττεται ρητορικά.

Αυτή η συγκροτημένη ολότητα για να μπορέσει να δράσει, σύμφωνα με τα παραπάνω χρειάζεται ένα σπίτι. Στην εποχή που ζούμε αυτό το σπίτι είναι το εθνοκράτος. Δεν έχουμε άλλο καλύτερο φορέα λειτουργίας του έθνους μας αυτή τη στιγμή. Κι εκεί που ακόμα υπάρχουν κομμουνιστικά καθεστώτα, αυτά επιβιώνουν μέσα από ένα εθνοκράτος φορέα του εθνικισμού τους και όχι τόσο από τις διεθνιστικές διακηρύξεις τους.

Είναι, από την άλλη, ο όρος επιβίωση ηττοπαθής ή μινιμαλιστικός; Κάθε άλλο. Με τον όρο αυτό δεν εννοούμε την προσπάθεια ενός ετοιμοθάνατου που προσπαθεί να κρατηθεί στη ζωή αλλά τον αγώνα ενός ζώντος οργανισμού ο οποίος έχει να ανταγωνιστεί άλλα εθνικά συλλογικά υποκείμενα στο ρευστό παγκόσμιο παίγνιο κατανομής ισχύος. Αυτός ο αγώνας δεν μπορεί να εδράζεται σε φανταστικά δεδομένα αλλά στην ωμή πραγματικότητα.

Διαπιστώνω συχνά ότι πολλοί συμπατριώτες μας προσλαμβάνουν ως πραγματικότητα το βαρύτατο φορτίο του ονόματος Ελλάδα. Κάνουν προβολή στο παρόν ενός ένδοξου και λαμπερού μεν αλλά μακρινού παρελθόντος. Εν ολίγοις, ο λαός μας είναι σαν έτοιμος από καιρό να λάμψει παγκοσμίως απλά μερικοί προδότες δεν αφήνουν τις αστείρευτες δυνάμεις του να θριαμβεύσουν στο διεθνές στερέωμα. Και εντολείς των προδοτών είναι κάποιες σκοτεινές δυνάμεις που επιβουλεύονται τον Ελληνισμό και τις αξίες του επειδή τον ζηλεύουν ή αισθάνονται μειονεκτικά απέναντί του. Κι εμείς δεν έχουμε παρά να βρούμε εκείνη τη φωτισμένη ηγεσία η οποία θα μας οδηγήσει θριαμβευτές στο φωτοστόλιστο μέλλον. Θα απαγγείλουμε κι ένα στίχο του Ελύτη (ξέρετε, έχουμε και καλύτερους ποιητές από αυτόν), θα πούμε μια ρήση του Μακρυγιάννη, ένα ρητό του Πλάτωνα και καθαρίσαμε.

Λυπάμαι να πω ότι αυτή η νοοτροπία είναι εσφαλμένη και αντιφάσκει με τον εαυτό της. Στη φύση όποια δύναμη συσσωρεύεται δεν είναι δυνατό να κρατηθεί ανενεργή. Θα εκδηλωθεί. Αν λοιπόν είχαμε αστείρευτες δυνάμεις θα εκδηλώνονταν και οικονομικά και κοινωνικά και πολιτικά. Έχουμε δυνάμεις αλλά αυτές είναι διασκορπισμένες, όχι αστείρευτες και το χειρότερο, μη ανανεωνόμενες. Έλεγα χθες για το γηρασμένο πληθυσμό. Τα χαρακτηριστικά ενός γηρασμένου πληθυσμού (στον οποίο υπερτερεί πολιτικά ξέρετε πιο κόμμα) είναι εν πολλοίς η παραίτηση, η μοιρολατρία, το «έχει ο Θεός» και η έλλειψη διάθεσης για αλλαγή και αγώνα. Ο φόβος του θανάτου είναι καθοριστικός. (το «έχω ένα μπάρμπα που βάζει κάτω δέκα νεαρούς» είναι άλλα λόγια ν’  αγαπιόμαστε). Αυτά τα χαρακτηριστικά δεν αλλάζουν στις μεγάλες ηλικίες και είναι φυσιολογικό.

Επίσης, η απόδοση των σύγχρονων δεινών μας στους κακούς αλλογενείς οι οποίοι νυχθημερόν σκέφτονται πως θα καταστρέψουν τον Ελληνισμό και την Ορθοδοξία, απλώς εθελοτυφλούμε και σπαταλούμε δυνάμεις και χρόνο που δεν διαθέτουμε σε αφθονία, εναντίον των σιωνιστών, των μοχθηρών τραπεζιτών, των απογόνων των σταυροφόρων κλπ. Η Ελλάδα δεν έχει φίλους και εχθρούς. Έχει ζωτικά συμφέροντα τα οποία αν θέλει να τα υπερασπιστεί οφείλει να αποκτήσει την ανάλογη ισχύ και να συνάψει τις αντίστοιχες συμμαχίες. Τα υπόλοιπα είναι πληκτικές αταβιστικές αγκυλώσεις οι οποίες δεν έχουν τίποτα  να προσφέρουν, παρά μόνο ψυχολογική εκτόνωση.

Τον τόνο και την αγωνιστική διάθεση σε ένα έθνος τον δίνουν τα νιάτα. Κι εδώ ερχόμαστε στο άλλο ζήτημα το οποίο δεν είναι μόνο δημογραφικό αλλά και κοινωνικό-πολιτικό. Από τη μια πλευρά ο όγκος της νεολαίας δεν είναι τόσο μεγάλος ώστε να παρασύρει τη γεροντοκρατία στο διάβα της και από την άλλη ένα τμήμα της διοχετεύει τη ζωτικότητά του σε ανούσιες συγκρούσεις της μετεμφυλιακής Ελλάδας παρασυρόμενη από τις σειρήνες είτε ενός αρρωστημένου εθνικισμού είτε ενός αρρωστημένου διεθνισμού. Όσοι νέοι δε μετέχουν σε αυτό το βλακώδη αγώνα, είτε σιωπούν ή αποδημούν.

Ο ζείδωρος ελληνικός εθνικισμός του 18ου αιώνα κινητοποίησε οργανωμένα όλες σχεδόν τις δυνάμεις του ελληνισμού εντός και εκτός του ελλαδικού, τότε, χώρου. Μέχρι το 1922 το ζωντανό του όραμά του έφθασε μέχρι τις ακτές της Ιωνίας. Άσχετα από τις αντιφάσεις, τα σφάλματα, τα σκαμπανεβάσματα και τις παλινωδίες η Μεγάλη Ιδέα υπήρξε η καύσιμη ύλη της δημιουργίας και επέκτασης του σύγχρονου εθνοκράτους μας. Αλλά το έθνος τότε διέθετε σφρίγος και νιάτα. Οι πολιτικοί τότε πάνω κάτω τα ίδια έκαναν με τους σημερινούς. Ρουσφέτια και εξυπηρετήσεις. Η οικογενειοκρατία και οι φατρίες κυριαρχούσαν και τότε. Αλλά η νεανική ορμή και το ασίγαστο πάθος της νεολαίας για την ενοποίηση του Ελληνισμού υπό την ίδια στέγη υπερέβη όλες τις κρατικές ανεπάρκειες. Αν δεν υπήρχε το δηλητήριο του διχασμού ίσως να μην είχαμε υποστεί την πανωλεθρία του 22.

Τώρα ποιο είναι το όραμα το οποίο θα κινητοποιήσει τις δυνάμεις που διαθέτουμε εντός και εκτός Ελλάδας και το οποίο θα μας επιτρέψει να βαδίσουμε αξιοπρεπώς και όχι έρποντας στο μέλλον;

Γιάννης Φαίλτωρ

(Συνεχίζεται μάλλον με τρίτο sequel)

 

ΣΧΟΛΙΑ

  1. Ιαπετός avatar
    Ιαπετός 11/08/2013 14:03:13

    Από τόν Οδυσσέα μέχρι τόν Δημάρατο, Καβάφη καἰ Φαίλτωρα ο Σκοπός, Στόχος καί Τρόπος δέν άλλαξε.

    Τό γιατί ο Έλληνας είναι Οδυσσέας καί ο Οδυσσέας Έλληνας είναι μιά άλλη Ιστορία.

    1. «άνδρα μοι έννεπε, μούσα, πολύτροπον, ος μάλα πολλά
    πλάγχθη, επεί Τροίης ιερόν πτολίεθρον έπερσεν
    πολλών δ’ ανθρώπων ίδεν άστεα και νόον έγνω,
    πολλά δ’ ό γ’ εν πόντω πάθεν έλγεα όν κατά θυμόν,
    αρνύμενος ήν τε ψυχήν και νόστον εταίρων,
    αλλ’ ουδ’ ως ετάρους ερρύσατο, ιέμενός περ
    αυτών γαρ σφετέρησιν ατασθαλίησιν όλοντο,
    νήπιοι, οι κατά βους Υπερίονος Ηελίοιο
    ήσθιον αυτάρ ο τοίσιν αφείλετο νόστιμον ήμαρ,
    των αμόθεν γε, θεά, θύγατερ Διός, ειπέ και ημίν.»

    2. ... τῇ ῾Ελλάδι πενίη μὲν αἰεί κοτε σύντροφός ἐστι, ἀρετὴ δὲ ἔπακτός ἐστι,
    ἀπό τε σοφίης κατεργασμένη καὶ νόμου ἰσχυροῦ· τῇ διαχρεωμένη ἡ ῾Ελλὰς
    τήν τε πενίην ἀπαμύνεται καὶ τὴν δεσποσύνην.... (απόπασμα διαλόγου Δημάρατου - Ξέρξη παραδωμένη από Ηρόδοτο)

    3. Ο Καβάφης στό ποίημα του «Ιθάκη» γράφει:
    «Κι άν πτωχική τήν βρείς, η Ιθάκη δέν σέ γέλασε.»

    «Μη προσδοκώντας πλούτη νά σέ δώσει η Ιθάκη.
    Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξίδι.
    Χωρίς αυτήν δέν θά βγαινες στόν δρόμο.
    Άλλα δέν έχει νά σέ δώσει πιά.»
    ( Καβάφης «Ιθάκη» )

    Σκοπός, τό ταξίδι.
    Στόχος, η Ιθάκη.
    Τρόπος, η εξόντωση τών μνηστήρων

    Τά σέβη μου στόν (Οδυσσέα) Φαίλτωρα

  2. Ανδρεας45 avatar
    Ανδρεας45 11/08/2013 16:32:27

    Ο νομος της φυσης,αγαπητε Γιαννη. Ο δυνατοτερος επιζει και ο αδυνατος μπαινει στο πιατο του δυνατου και τον τρωει.

  3. Gigi Riva avatar
    Gigi Riva 11/08/2013 18:28:17

    Το εσωτερικό άμεσο (στο χέρι μας) όραμα μόνο διορθωτικό μπορεί πλέον να είναι, δηλ απαιτήσεις από το κράτος (πέραν υγείας, παιδειας και ασφάλειας) στα νυν δεδομένα και όχι στα "προυπολογισθέντα". Τα τελευταία ήσαν σε όρους πληθωριστικής προσδοκίας, δεν αφορούν το σήμερα και καλά θα ήταν η μεγαλύτερη με την μικρότερη σύνταξη, φερ' ειπείν, σε όλους τους τομείς να μην ανατρέπει το 1/3... για όσο...
    Απ΄εκεί ξεκινά το "πουργκατόριο" της οικονομικής εξυγίανσης που αφορά τρέχουσες δυνατότητες και όχι "αναμνήσεις από το μέλλον".
    Δεν ξεπουλάμε χωρικές ευκαιρίες των μελλουσών γενεών για πρόσκαιρες συντάξεις και εκτός ουσιαστικής παραγωγής αμοιβές του παρόντος. Αναστρέφουμε την κλεψύδρα και θέτουμε ως προτεραιότητα την νεολαία- με προσγειωμένο παραγωγικό προσανατολισμό και επιδοτούμενες αμοιβές, απ' εκεί να υπάρξει η όποια "ρευστότητα" στην αγορά και όχι από τα χαρτζιλίκια των...εκ μεταφοράς παρελθούσης χρήσεως...
    Επίσης κάνουμε τα πάντα για αποπληρωμή μεν των υποχρεώσεων της χώρας, εξαντλώντας όμως με παρρησία όλες τις νομικές και ηθικές δυνατότητες που προσφέρονται.
    Η χώρα έχει ένα δεδομένο πλούτο (απίστευτο υπό προυποθέσεις) και μια ανύπαρκτη παραγωγή ουσιωδών καλύψεων ζωτικών αναγκών.
    Η καταναλωτική δυνατότητα των πολιτών της χώρας οφείλει να ακολουθεί το ανωτέρω αλγεβρικό άθροισμα... όπως αναλογιστικά ορισθή με σύνεση αυτό σε προβλεπτό βάθος χρόνου και με απολύτως ισορροπημένα ισοζύγια, όχι άλλο χρέος για το χρέος.
    Το ποιοί θα εργάζονται και που στο νέο σημείο ισορροπίας, καθώς και τα πέραν της εργασίας και των αναγκαίων υπηρεσιών αποδοτικά εισπράγματα, θα προκύψουν από τις πραγματικές ανάγκες των ανθρώπων που θα καλύπτονται από τις πραγματικές ευκαιρίες μιας πραγματικής οικονομίας.
    Αυτοί που θα τραβήξουν το εθνικό κάρο οφείλουν να διαθέτουν την έξωθεν καλήν μαρτυρίαν και όχι οι... τρώσαντες και ιάσονται.
    Το ότι μπορεί να υπάρξει σωτήρια άμεση υποτίμηση κατά 25% του νομίσματος... ας μη το συζητήσουμε τώρα εδώ.
    Υπάρχει κάτι απο τον Θουκυδίδη στην έκκληση των Κορινθίων προς τους Λακεδαίμονες.
    "Πάτριον γαρ ημίν εκ πόνων τας αρετάς κτάσθαι... ου γαρ δίκαιον ά τη απορία εκτήθη τη περιουσία απολέσαι".

  4. Δρόλαπας avatar
    Δρόλαπας 11/08/2013 19:59:33

    -Καὶ νὰ ἀδελφέ μου ποὺ μάθαμε νὰ κουβεντιάζουμε ἥσυχα κι ἁπλά. Καταλαβαινόμαστε τώρα, δὲν χρειάζονται περισσότερα. Κι αὔριο λέω θὰ γίνουμε ἀκόμα πιὸ ἁπλοί. Θὰ βροῦμε αὐτὰ τὰ λόγια ποὺ παίρνουνε τὸ ἴδιο βάρος σ' ὅλες τὶς καρδιές, σ' ὅλα τὰ χείλη. Ἔτσι νὰ λέμε πιὰ τὰ σύκα-σύκα καὶ τὴ σκάφη-σκάφη. Κι ἔτσι ποὺ νὰ χαμογελᾶνε οἱ ἄλλοι καὶ νὰ λένε, «Τέτοια ποιήματα, σοῦ φτιάχνουμε ἑκατὸ τὴν ὥρα.» Αὐτὸ θέλουμε κι ἐμεῖς. Γιατὶ ἐμεῖς δὲν τραγουδᾶμε γιὰ νὰ ξεχωρίσουμε ἀδελφέ μου ἀπ' τὸν κόσμο. Ἐμεῖς τραγουδᾶμε γιὰ νὰ σμίξουμε τὸν κόσμοΤου Γιάννη Ρίτσου απ οτο "Καπνισμένο Τσουκάλι"-

    Καθώς λοιπόν Αρθρογράφε θεωρώ και σένα σαν και πολλούς άλλους πως δεν γράφεις για να σε καταλάβει ο απλός λαός και ο Μέσος Έλληνας , πως γράφεις και εσύ για να ξεχωρίσεις και όχι για να σμίξεις, γιατί πως διάβολε να σμίξεις έναν Λαό και ένα ολάκερο Έθνος όταν δεν σε καταλαβαίνουν οι πιότεροι γιατί δεν μιλάς απλά με λόγια που θα βαραίνουν χωρίς τον στόμφο μιας ελιτίστικης συμπεριφοράς δεν έχω σχόλιο στο άρθρο σου.Θα ξανακάμω ότι έκαμα και στο πρώτο και τούτο γιατί πάντα η εξουσία χρειάζεται τον οίστρο της και τον οίστρο αυτό δεν τον κουβαλούν πολιτικές συμπεριφορές και πολιτικές στάσεις ζωης του χτές

    Οσα χρόνια με θυμάμαι ακούω συνεχώς την αναγκαιότητα ενός νέου οράματος για το Έθνος για την Ελληνική Κοινωνία. Στην πραγματικότητα το όραμα είναι η επιβίωση του Ελληνισμού και η εκπλήρωση της ιστορικής του αποστολής. Για να πραγματωθεί τούτο αναγκαίος και απαράβατος όρος η Έξοδος απο την κρίση.Και καθώς η Κρίση έχει Εθνικές διαστάσεις και καθώς απέναντι στα Εθνικών διαστάσεων προβλήματα οι λύσεις είναι μόνο Εθνικές , μιλούμε για Εθνικό σχέδιο εξόδου απο την κρίση, για Εθνική στρατηγική

    Τούτη όμως δεν μπορεί να είναι ένα κενό γράμμα, ένα απλό σύνθημα, επιβάλλεται και υποταγμένη στην λογική να είναι και στις απαιτήσεις ως η πραγματικότητα τις ορίζει αλλά και να δημιουργεί τις συνθήκες για το ξεπέρασμα της , να είναι επαναστατική.

    Πολλοί πιστεύουν ότι η κοινωνική συνοχή είναι προαπαιτούμενο της , μέγιστο λάθος και ταυτόχρονα και υπεκφυγή απέναντι στις προκλήσεις ως ξεπροβάλλουν καθημερινά.

    Κατανοητή η ανάγκη επίσης να διασφαλιστούν στο μέγιστο οι πιθανότητες της επιτυχίας της , αυξάνει την αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση πολλών μα θα ήταν τελείως ανεδαφικό πριν ξεκινήσεις ένα τέτοιο τόλμημα να μιλάς για πιθανότητες.Σκοντάφτει κια επάνω στην Ελληνική συμπεριφορά, στον τρόπο που ο καθείς μας ερμηνεύει το γίγνεσθαι καθημερινά, απλά δηλαδή στην στρεβλή ανάγνωση των πιότερων Ελλήνων που κλείνουν τα πάντα στο μικρόκοσμο τους και θεωρούν ως μη αναγκαίο ότι βραχυπρόθεσμα δεν τους εξυπηρετεί.

    Άλλοι πάλι λένε δεν τα καταφέραμε με την Μεγάλη Ιδέα, έφερε το 1922 και την μικρασιατική Καταστροφή, δεν τα καταφέραμε το 1821 έφερε τον εμφύλιο του 1923 και την υποταγή της Ελλάδας σε Ξένους προστάτες, δεν τα καταφέραμε το 1944 με την Πανεθνική Παλλαϊκή Εθνική Αντίσταση έφερε τον εμφύλιο και την καχεκτική δημοκρατία της Δεξιάς με επιστέγασμα την χούντα των συνταγματαρχών και την αντικατάσταση της από μια κολοβή δημοκρατική κυβέρνηση της δεξιάς , δεν τα καταφέραμε το 1981 με την περίφημη Αλλαγή η οποία και υποτάχθηκε στο παπανδρεϊκό σύνδρομο ελέγχου των πάντων απο το Κόμμα . Κουβαλούμε δηλαδή περί τα 200 χρόνια Εθνικών Αποτυχιών πάνω στα 400 χρόνια της υποταγής στον οθωμανικό ζυγό.Πως να πετύχουμε σήμερα ; ποια τα εχέγγυα, την ώρα που έχουμε χάσει και την Εθνική μας συνείδηση και τον δημοκρατικό μας χαρακτήρα και τον πολιτισμό μας;

    Χαίρομαι όταν βρίσκομαι αντιμέτωπος με τέτοιες λογικές και τούτο γιατί η Ιστορία μας έχει δείξει πως το ρωμέικο σώζεται μόνο όταν κεφαλαιοποιεί την γνώση του χτές , την κάνει πράξη σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο.Τώρα ελπίζω αρθρογράφε και συ και όλοι σας που γράφετε, μαζί και εγώ να καταλαβαίνει το πόσο σοβαρό είναι το ζήτημα και κατα συνέπεια να μην παίζουμε με την νοημοσύνη του Έλληνα πολίτη απλά γιατί παίζουμε με το μέλλον αυτού του τόπου αυτόματα

    Πολλοί μιλούν για έναν πολιτικό φορέα , για έναν ηγέτη, για έναν οραματιστή. Συμπαθάτεμε μα ούτε (και) η Ν.Δ. ως έχει σήμερα μπορεί να είναι ο φορέας ούτε ο πρόεδρος της και ο σημερινός πρωθυπουργός της Χώρας στο βαθμό που ούτε το κόμμα του δεν τον στηρίζει , ούτε οραματιστή διαθέτει το πολιτικό μας σκηνικό.

    Τι έχουμε; Εχουμε λίγων το όραμα πολλών ιδεολογικά αντίπαλων, πολιτικά αντίθετων οι οποίοι και μιλούν και σκέφτονται και εκφράζονται με σύγχρονους όρους .Δεν είναι πεφωτισμένοι απλά αγωνιούν για το γίγνεσθαι περισσότερο απο το μέσο όρο.Αν υπάρχει μια ελπίδα είναι σε αυτούς τους ολίγους οι οποίοι μπορούν να θέσουν στόχους υλοποιήσιμους, μεταξύ τους αλληλένδετους, οι οποίοι και την ζωή θα βελτιώνουν στην καθημερινότητα της, και το κύρος της χώρας θα αποκαθιστούν αλλά και την συλλογική συνείδηση θα καλλιεργούν και θα οικοδομούν ταυτόχρονα.

    Η πηγή του προβλήματος σήμερα (και) της Ν.Δ. είναι η ποιότητα του κομματικού υλικού που διαθέτει και η αδυναμία της να ανοιχθεί σε ικανούς «εκτός των τειχών».Οσοι δε υπηρετούν αυτή την λογική είτε το θέλουν είτε όχι , είτε τους αρέσει είτε όχι καθίστανται μέρος της κρίσης την οποία και θεωρούν ότι αντιπαλεύουν αλλά και βασική αιτία συσσώρευσης προβλημάτων που μεταβάλλονται σε καρκινώματα με την πάροδο του χρόνου

    Ο δημόσιος διάλογος είναι σημαντικό στοιχείο της Δημοκρατίας και κομβικής σημασίας παράμετρος της για την ποιοτική διάσταση της.Μην τον ευτελίζεται, μην το υποτάσσεται σε λογικές του χτές μην τον κλείνετε στα όσα ιδεολογικές περιχαρακωμένες λογικές επιβάλλουν .Αν δεν το έχετε καταλάβει αποτελεί τον βασικό και κύριο μοχλό ελέγχου της Κοινής Γνώμης απο τα ξένα κέντρα που επιβάλλουν τις πολιτικές αυτές.Αν φερθείτε ώριμα η Ελλάδα θα έχει μια πολύ μεγάλη ευκαιρία , αν όχι αντάμα θα κλαίμε την μοίρα μας πνιγμένοι σε μυθοπλασίες και προφητείες

  5. Gigi Riva avatar
    Gigi Riva 11/08/2013 21:45:58

    Αριστείδης απ' Αιγίνης παραβόλως διά των πολεμίων νεών διαπλεύσας και νυκτός ελθών επί την σκηνήν του Θεμιστοκλέους και καλέσας αυτόν έξω μόνον είπεν " Ημείς ώ Θεμιστόκλεις, ει σωφρονούμεν, ήδη την κενήν και μειρακιώδη στάσιν αφέντες αρξώμεθα σωτηρίου και καλής φιλονεικίας προς αλλήλους αμιλλώμενοι σώσαι την Ελλάδα...". Πλουτάρχου βίοι.

    Ορώμεν τινά σύγχρονον Αριστείδην;

  6. Ιαπετός avatar
    Ιαπετός 11/08/2013 21:53:10

    Ἡ ξενομανία

    Εἶνε ἀδύνατον νὰ ἀρχίσῃ δημιουργία Ἑλληνικῆς ζωῆς ἐνόσῳ ὅλα τὰ πράγματα τῆς ζωῆς ἀπὸ τὸ πρῶτον κουρέλι τοῦ λίκνου -καὶ ὅλων τῶν ἰδεῶν- μέχρι τοῦ τελευταίου κουρελίου τοῦ τάφου, εἶναι ξένα.

    Τὸ κτύπημα τῆς ξενομανίας εἶνε τὸ πρῶτον κίνημα, ὁ πρῶτος ἀγὼν τῶν ποθούντων νὰ ἀγωνισθοῦν διὰ μίαν ἀρχὴν Ἑλλάδος.

    Ἡ ξενομανία εἶνε χωριατιά. Εἶνε προστυχιά. Εἶνε κουταμάρα. Εἶνε ἀφιλοτιμία. Εἶνε ἀφιλοπατρία. Καὶ εἶνε ξυππασιά. Καὶ εἶνε ἀμάθεια.

    Αὐτὸς ὁ ἀνώτερος, ὁ πλούσιος, ὁ ἀνεπτυγμένος, ὁ ταξειδευμένος, ὁ παντογνώστης, ὁ παντοκρίτης, ὁ ἰατρός, ὁ δικηγόρος, ὁ πολιτικός, ὁ παππᾶς, ὁ δάσκαλος, ὁ καθηγητής, ὁ τραπεζίτης, ὁ ἔμπορος, ὁ ἄνθρωπος τοῦ πνεύματος, ποὺ ἐπῆγε εἰς τὴν Εὐρώπην καὶ ἐγύρισε ξενομανής, εἶνε ἀμαθής. Ἐπῆγε καὶ ἐγύρισε κούτσουρον. Δι᾿ αὐτὸ εἶνε ξενομανής. Ἐπῆγε καὶ ἐγύρισε χωριάτης, δι᾿ αὐτὸ εἶνε ξενομανής. Ὅ,τι εἶδε, ὅ,τι ἔμαθε δὲν τοῦ ἐχρησίμευσεν εἰς τίποτε. Δὲν ἐδιόρθωσε τὸ κεφάλι, τὸ ἐχάλασε. Δὲν ἐφωτίσθη, ἀλλὰ ἐτυφλώθη διὰ πάντα. Δι᾿ αὐτὸ εἶναι ξενομανής.

    Κάνει τὸν Εὐρωπαῖον, ἀλλὰ δὲν ἔχει καμμίαν σχέσιν μὲ τὸν Εὐρωπαῖον, τὸ κεφάλι του κάθε ἄλλο παρὰ νὰ ἔχῃ σχέσιν μὲ τό τωρινὸν Εὐρωπαϊκόν κεφάλι. Ὁ ἰδικός μας Ἐσπεριοειδὴς εἶνε σὰν τὸν ἀράπη ποὺ πηγαίνει εἰς τὸ Παρίσι καὶ φορεῖ Παρισινὰ ροῦχα. Εἶνε ξενομανής, διότι ἅμα τοῦ ἀφαιρέσῃς αὐτό, δὲν μένει τίποτε ἄλλο ἀπὸ αὐτόν. Ἀφαίρεσέ του τὰ ροῦχα, τὰ τέσσαρα ξένα λόγια, τὸ τσάι, τὰ δέκα ὀνόματα ποὺ ἐπαναλαμβάνει, τὰς δέκα ἰδέας ποὺ ἔμαθε καὶ βάλε τον νὰ ἐρασθῇ. Δὲν εἶνε ἰκανὸς νὰ σκεφθῇ νὰ κάμῃ τὸ παραμικρόν. Εἶνε ἕνα μυαλὸ τιποτένιον, ἕνα κεφάλι ἐντελῶς ἄχρηστον διὰ τὸ κάθε τι. Ὅλη του ἡ ζωή, ὅλη του ἡ δύναμις, ὅλη του ἡ σοφία εἶνε νὰ λέγῃ, καὶ ξαναλέγῃ τὰ τέσσαρα πράγματα που ἔμαθε. Θέλετε νὰ τὸ εἰδῆτε καθαρὰ ὅτι δὲν ἔχει καμμίαν σχέσιν μὲ τὸν Εὐρωπαῖον τὸ ροῦχον; Πάρετε τὸν Τρικούπην, τὸν Δηλιγιάννην, τὸν Θεοτόκην, τὸν Ζαΐμην, ὅλους τοὺς Στρατηγοὺς καὶ ὅλους τοὺς ἐν τέλει τῶν γραμμάτων καὶ τῶν πραγμάτων. Εἰπέτε τους νὰ ἐνδύσουν τὸν στρατὸν μὲ τὰ θαυμάσια Ἑλληνικὰ ὑφάσματα καὶ ἐνδύματα διὰ νὰ μένουν εἰς τὸν τόπον ἑκατομμύρια ἑκατομμυρίων ποὺ φτερουγίζουν τόσα ἔτη τώρα πρὸς τὴν τσέπην τῶν ξένων, διὰ νὰ ἔχουν τὸν ὡραιότερον ζωγραφικώτερον καὶ φθηνότερον στρατὸν τοῦ κόσμου. Ὅλοι θὰ φρίξουν διὰ τὴν βαρβαρότητά σας, διὰ τὴν κουταμάρα σας, διὰ τὴν προστυχιά σας, διὰ τὴν ἀμάθειάν σας. Αὐτὸς εἶνε ὁ ἀνεπτυγμένος, ὁ Ἐσπεροειδὴς Ἕλλην. Φαντασθῆτε τώρα τὶ εἶνε οἱ ἄλλοι ξενομανεῖς, ὅταν τοιοῦτοι εἶνε οἱ πρῶτοι. Καὶ κυττάξετε τὶ εἶνε ὁ Εὐρωπαῖος. Ὁ Εὐρωπαῖος εἰς τὴν Κρήτην ἐννοεῖ καὶ τὴν ἀξίαν καὶ τὴν οἰκονομίαν καὶ κυριώτατα τὴν ὡραιότητα τοῦ Κρητικοῦ ἐνδύματος καὶ αὐτὸς ὁ πραγματικὸς Εὐρωπαῖος ἐνδύει τὸν οτρατιώτην μὲ τὴν Ἑλληνηκήν του στολήν. Καὶ εἴδατε τὶ θαυμασία ζωγραφιὰ εἶνε ὁ Κρητικὸς στρατιώτης. Παρόμοια ἀνεξαιρέτως εἶνε ὅλα τὰ Ἑλληνικὰ πράγματα. Παρομοίας ὡραιότητος. Παρομοίως δυνάμεθα νὰ ἔχωμεν τὰ πάντα Ἑλληνικά. Καὶ παρομοίας προστυχιᾶς, κουταμάρας, ἀκαταληψίας καὰ ἀμαθείας, εἶνε ὅλοι οἱ ξενομανεῖς εἰς ὅλα τὰ ζητήματα. Βγάλετε ἀπὸ τὸν νοῦν σας ὅτι ἀπὸ τοὺς Ἑλληνογάλλους, Ἑλληνοάγγλους, Ἑλληνοϊταλούς, Ἑλληνογερμανοὺς εἶνε δυνατὸν νὰ γεννηθῇ τίποτε σωστόν, τίποτε Ἑλληνικόν. Αὐτοὶ εἶνε φρενοβλαβεῖς. Χθὲς ἐφώναζεν ἡ «Ἀκρόπολις» ὅτι διὰ νὰ στρώσουν τοὺς δρόμους μὲ γρανίτην, ἐσκέφθησαν ἀμέσως νὰ τὸν φέρουν ἀπὸ τὸ ἐξωτερικόν, ἐνῷ ἔχομεν εἰς τὸ Λαύριον. Ὡς καὶ οἱ δασονόμοι ἀκόμη παρεφρόνησαν καὶ διέγραψαν ἀπὸ τὴν φύτευσιν τῶν γυμνῶν τόπων, ἀπὸ τὴν διακόσμησιιν τῶν δρόμων καὶ τῶν δημοσίων κήπων πλατειῶν, τὴν ἐληὰ καὶ τὴν συκιά, κάθε φυτὸν ἰδικόν μας καὶ φέρουν, φέρουν σπόρους φυτὰ ἀπὸ τὰ βάθη τῶν δασῶν τῆς Εὐρώπης, καὶ δὲν πηγαίνουν νὰ πάρουν τὰ θαυμασιώτερα καὶ διακοσμητικώτερα φυτὰ τῶν δασῶν τῆς Ἑλλάδος! Τὸ κυριώτατον χαρακτηριστικὸν τοῦ ξενομανοῦς εἶνε ὅτι ἐνόσῳ δὲν βλέπει ἕνα πρᾶγμα Εὐρωπαϊκόν, μὲ μάρκα Εὐρωπαϊκήν, μὲ ὑπογραφὴν Εὐρωπαϊκήν, δὲν τολμᾷ οὔτε νὰ τὸ ἰδῇ, οὔτε νὰ τὸ πιάσῃ, οὔτε νὰ τὸ ἐξετάσῃ. Διότι τὸ κεφάλι του εἶνε ἄχρηστον. Τὸ περιφρονεῖ διότι δὲν εἶνε ἰκανὸς νὰ τὸ ἐννοήσῃ. Διότι τὸ κεφάλι του δὲν τοῦ χρησιμεύει εἰς τίποτε. Δὲν σκέπτεται, δὲν γεννᾷ τίποτε. Εἶνε σταματισμένον. Ἐπαναλαμβάνει μόνον. Ἀντιγράφει μόνον.

    * * *

    Κτυπήσατε τὴν ξενομανίαν, ἄνθρωποι τῆς ἰδέας. Κρατήσατε ὅ,τι ἔχετε ἑλληνικόν, ἄνθρωποι τῆς λαϊκῆς καὶ τῆς μεσαίας καὶ τῆς ἀνωτέρας τάξεως.

    Κουβαληθῆτε ὅλοι εἰς τὴν ὁδὸν Πανεπιστημίου, ἀπέναντι τοῦ ζαχαροπλαστείου Γιανάκη, πλησίον τῆς πολυφήμου Lizie ἡ ὁποία σᾶς ἄδειασε τὴν τσέπην. Εἶνε τὸ μαγαζὶ τῆς λαίδης Ἔτζερτων τῆς ἀγγλίδος ἀριστοκράτιδος καὶ κυρίας τοῦ πρέσβεως τῆς Ἀγγλίας. Ἀνοίξατε τὰ μάτια σας καὶ κυττάξετε ἄνθρωποι θεόκουτοι καὶ ἀκαλαίσθητοι. Ἐκεῖ τὰ ὑφάσματα εἶνε τὰ κεντήματα τὰ ὁποῖα κάθε κόρη τοῦ λαοῦ γνωρίζει νὰ κεντᾷ ἄδουσα. Κυττάξετε τὰς τιμάς. Εἶνε ἀκριβώτερα ἀπὸ κάθε εὐρωπαϊκά. Διότι εἶνε ὡραιότερα ἀπο κάθε εὐρωπαϊκά. Αὐτὰ τὰ ὁποῖα σεῖς εἴχατε, ἡ κόρη δύναται νὰ τὰ κάμῃ, σεῖς ἔχετε αὐτὰ τὰ ὁποῖα κρύβετε πετᾶτε ἀπὸ τό φόρεμά σας ἀπὸ τήν σάλα σας διότι τὰ θεωρεῖτε πρόστυχα, αὐτὰ πωλοῦνται εἰς τὸ Λονδῖνον ὡς εὐγενέστατα καὶ ὡραιότατα. Ἐντροπή, ἄνθρωποι ἕλληνες νὰ ἐπιδεικνύετε τοιαύτην ἀκαλαισθησίαν. Ὅλα αὐτὰ τὰ ἰταλογαλλλικά καὶ γερμανοεβραϊκὰ πράγματα μὲ τὰ ὁποῖα ἐγεμίσατε τὰ σπήτια σας καταξοδευόμενοι, κλέπτοντες, ἀτιμαζόμενοι διὰ νὰ εὔρετε τὰ χρήματα, νομίζοντες ὅτι κάτι κάνετε, ὅτι θὰ φανεῖτε πολιτισμένοι, ὅλα αὐτὰ ἀκριβῶς εἶνε προστυχότατα, βαναυσότατα καὶ σᾶς ἀποδεικνύουν φρικαλέαν ἀκαλαισθησίαν καὶ βαθὺ χωριατισμόν.

    Ἀρχίσετε ἀπὸ τὸ σπῆτι. Πετάξετε τὰ ταπέτα τὰ ψεύτικα ποὺ πληρώνετε τόσον ἀκριβὰ καὶ ἔπειτα ἀπὸ ἕνα χρόνον δὲν ἔχετε τίποτε. Βάλετε τὰς Ἑλληνικὰς ἀνδρομίδας τὰς αἰωνίους. Ὅλη ἡ Θεσσαλία, ὅλη ἡ Πελοπόννησος καλλιτεχνεῖ θαυμάσια εἴδη. Μὲ ἐλάχιστα χρήματα, ἔχετε ὡραιότατα πράγματα καὶ στερεότατα καὶ ἀσυγκρίτως εὐγενεστέρων χρωματισμῶν. Μὲ τίποτε ὡραιότερα καὶ πλουσιότερα δὲν εἶνε δυνατὸν νὰ στρώσῃ κανεὶς μίαν αἴθουσαν παρὰ μὲ τὰ ὁλόλευκα μαλλιαρὰ χαλιὰ ποὺ ἔχουν μόνον ἕνα μαῦρον περιθώριον. Εἰκοσιπέντε καὶ τριανταπέντε καὶ σαρανταπέντε δραχμὰς στοιχίζει μόνον ἡ μία εἰς τὰ μαγαζειὰ τοῦ Δημοπρατηρίου. Βάλετε τοὺς σοφάδες σας μὲ τὰ ὡραῖα ἐγχώρια ὑφάσματα εἰς τὴν θέσιν των. Καλλιτεχνήσατε μὲ τὰ χέρια σας τὰ ὡραῖα σκεπάσματα. Εἶνε πρόστυχοι καὶ γελοῖοι οἱ καναπέδες σας μὲ τὰ εὐρωπαϊκὰ παληόπανα τὰ ὁποῖα κάμνει ἡ Εὐρώπη διὰ τοὺς κουτοὺς καὶ βαρβάρους λαοὺς ποὺ φέρουν ὅλα τὰ μάρκα «διὰ τὴν Ἀνατολήν». Καὶ παρουσιάζετε κωμικώτατον θέαμα μὲ τοὺς καναπέδες σας ποὺ δὲν ξεύρετε νὰ καθήσετε ἐπάνω, καὶ εἶνε θεόκουτον καὶ ἀξιολύπητον πρᾶγμα νὰ μὴν ἔχετε ἕναν καναπὲ νὰ ἀναπαύσετε τὸ κόκκαλόν σας. Πετάξετε τὰ βάζα καὶ τὰ χρυσόχορτα καὶ ὅλα αὐτὰ τὰ παληοπράγματα τὰ μαζευμένα ἀπὸ τὰ εὐρωπαϊκὰ χωριά. Ἕνα κανάτι ξύλινον τῆς Κορίνθου ἀπὸ τὸ ἀρωματῶδες κυππαρίσι μὲ τὰ ὡραῖα του στεφάνια καὶ μὲ ὁλίγα ἄνθη τοῦ ἀγροῦ μέσα, εἶνε κομψοτέχνημα ποὺ θὰ τὸ ἐζήλευεν ὁ κάθε Εὐρωπαῖος καλλιτέχνης. Κάνετε τὰ ἔπιπλά σας ἀπὸ ξύλα τοῦ τόπου σας, ἀπὸ τὴν ἐληά σας, ἁπλᾶ, ἥσυχα, ἥμερα, ἀναπαυτικά. Μὴν τὰ μαυρίζετε σὰν νὰ σᾶς ἀπέθαναν δώδεκα παιδιὰ εἰς τὸν τόπον ποὺ δὲν μαυρίζει οὔτε τὸ μάρμαρον εἰς χιλιάδες χρόνια. Μία εἰκὼν συγχρόνου ζωγράφου ἰδικοῦ σας καὶ ἡ ἀτελεστάτη ὅλων ὡς χιλιάκις προτιμοτέρα καὶ εὐγενεστέρα, στολίζει ἑκατομμυριάκις περισσότερον τὴν σάλα σας, καὶ σᾶς ἀποδεικνύει ἑκατομμυριάκις πλέον πολιτισμένους παρὰ οἱ πεντακοσιόδραχμοι χρυσοκαθρέπται οἱ βαναυσότατοι ποὺ σᾶς ἀποδεικνύουν ἀκαλαισθήτους καὶ χρησιμεύουν μόνον διὰ νὰ κατακλίνωνται ἡ μῦγες εἰς χρυσὰ κρεβάτια.

    Ἕνας ἁπλοῦς σοφᾶς, μὲ ἕνα ὕφασμα χειροτεχνημένον, μὲ ἕνα ράφι ἀπὸ ἁπλοῦν ξῦλο, μὲ ὁλίγα ἁπλούστατα πράγματα ἑλληνικὰ καὶ γίνεσθε καὶ φαίνεσθε περισσότερον πολιτισμένος παρὰ ἐὰν ἐξοδεύσετε ὅλην σας τὴν περιουσίαν διὰ νὰ πάρετε πολυτελῆ Εὐρωπαϊκά πράγματα. Καὶ ἐπὶ τέλους διατί αὐτὴ ἡ κουταμάρα; Τί τοῦ χρεωστᾶτε τοῦ Ἰταλοῦ, τοῦ Γάλλου, τοῦ Γερμανοῦ διὰ νὰ δουλεύετε δι᾿ αὐτὸν καὶ νὰ τοῦ δίδετε ὅλον σας τὸ χρῆμα ποὺ κερδίζετε μὲ ἀγῶνας; Διατί νὰ σᾶς διευθύνῃ καὶ σᾶς ἐπιβάλλῃ τὸ γοῦστό του ὁ κάθε ἐργοστασιάρχης καὶ ἔμπορος τοῦ Μονάχου καὶ τῆς Μασσαλίας; Σεῖς δὲν εἶσθε ἄνθρωπος; δὲν ἔχετε γοῦστο; δὲν ἔχετε καὶ σεῖς δικαίωμα νὰ κάμετε μόδα οὔτε εἰς τὸν τόπον σας, οὔτε μέσα εἰς τὸ σπῆτι σας; Διατί νὰ εἶσθε Σκλάβοι;

    Ἀρχίσατε ἀπὸ τὸ σπῆτι σας νὰ πετᾶτε τὰ παληοπράγματα ποὺ ἐμαζεύσατε, πετᾶτε ἕνα ἕνα ἀντικαθιστῶντες αὐτὰ μὲ ἑλληνικά, ἕως ὅτου σιγὰ σιγὰ κατορθώσωμεν νὰ πετάξωμεν τὰ πάντα καὶ δημιουργήσωμεν ὅλοι μας τὸν κόσμον ὡραῖον ὅπως εἶναι ἡ γῆ μας, τὰ βουνά μας, ὅλα τὰ καλλιτεχνήματα τοῦ λαοῦ μας καὶ ἐνδύσωμεν τὰ πάντα ἀπὸ τὸ λίκνον ἕως τοῦ τάφου μὲ τὸ ὡραῖον ὁλόχαρο φῶς καὶ χρῶμα καὶ γραμμὰς τῆς Ἑλλάδος.

    ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ

    (Περικλῆς Γιαννόπουλος, «Ἡ ξενομανία», «Ὁ Νουμᾶς», ἀρ. 5, 16-1-1903)

  7. ΑΓΡΟ avatar
    ΑΓΡΟ 13/08/2013 11:59:30

    ΣΥΜΠΑΘΑΤΕ ΜΕ ΣΥΝΕΛΛΗΝΕΣ.ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΠΟΛΛΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΟΥΤΕ ΑΡΧΑΙΑ ΟΥΤΕ ΝΕΑ ΟΥΤΕ ΚΑΘΑΡΕΥΟΥΣΙΑΝΙΚΑ ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΑΓΓΕΛΛΩ ΤΣΙΤΑΤΑ Η ΤΕΤΡΑΣΤΙΧΑ Η ΣΕΛΙΔΕΣ ΑΠΟ ΠΟΙΗΤΕΣ.
    ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΞΕΡΩ ΚΑΛΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΞΗΣ. ΣΑΝ ΚΡΑΤΟΣ ΘΑΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΕΝΑ ΚΑΠΟΙΟ ΕΘΝΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ, ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ,ΠΟΡΕΙΑΣ ΒΡΕ ΑΔΕΡΦΕ ΑΝΑ ΤΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ,ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΘΑ ΤΗΡΕΙΤΑΙ ΑΠΑΡΕΓΚΛΙΤΑ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΧΟΝΤΡΟ,ΛΙΓΝΟ,ΛΑΟΠΛΑΝΟ Η ΕΘΝΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ.ΟΠΟΙΟΣ ΜΟΥ ΒΡΕΙ ΚΑΤΙ ΤΕΤΟΙΟ ΑΠΟ ΤΟ 21 ΚΑΙ ΔΩΘΕ ΚΕΡΔΙΖΕΙ ΜΑΝΤΟΛΑΤΟ.ΘΥΜΗΘΗΤΕ ΜΟΝΟ ΠΟΣΟΙ ΥΠΟΥΡΓΟΙ ΄ΠΑΙΔΕΙΑΣ΄ΠΕΡΑΣΑΝ ΑΠΟ ΤΟ 45 ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ,ΤΟ ΚΟΥΚΟΥΛΩΜΑ ΤΟΥ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ Κ.Κ. ΤΗΝ ΑΓΡΑΝΑΠΑΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ Α.Π.ΚΑΙ ΠΑΜΠΟΛΛΑ ΑΛΛΑ ΠΟΥ ΜΟΥ ΔΙΑΦΕΥΓΟΥΝ.ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ Ο ΤΥΧΟΔΙΩΚΤΙΣΜΟΣ ΠΛΗΡΩΝΕΤΑΙ ΑΓΡΙΑ,ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΠΛΗΡΩΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΦΤΑΙΝΕ ΛΙΓΟΤΕΡΟ.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.