#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
19/12/2009 19:39
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Ποιος χρειάζεται την Κοπεγχάγη;



Όλα καλά και ωραία με τη συνάντηση κορυφής των ειδικών και μη στη Κοπεγχάγη, προκειμένου να λύσουν τα προβλήματα του παγκόσμιου περιβάλλοντος. Ιερός ο σκοπός, δεν λέω.  Οι κλιματικές αλλαγές, το λιώσιμο των πάγων, και η συνεχής θέρμανση του πλανήτη, αποτελούν όντως σοβαρές απειλές, (αν είναι πραγματικές). Αλλά για ποιους;  Μήπως για μια μικρή μόνο  μειοψηφία των προνομιούχων, οικονομικά αναπτυγμένων πληθυσμών της γης;  Και αν ναι, τότε  τι λένε για αυτό, τα υπόλοιπα 4 δισεκατομμύρια των κατοίκων του πλανήτη, που ζουν υπό καθεστώς απόλυτης ένδειας; Τους αγγίζει το πρόβλημα των αυξημένων εκπομπών ρύπων; Τους ενδιαφέρουν τα ποσοστά διοξειδίου του άνθρακα που εκλύονται στην ατμόσφαιρα; Τους ενδιαφέρει το μέλλον της πολικής αρκούδας;

Το ερώτημα δεν είναι ρητορικό, ούτε απλά  θέμα προτεραιοτήτων. Είναι θεμελιώδες. Οι κυβερνήσεις του κόσμου θα πρέπει επιτέλους να επικεντρωθούν  στην αντιμετώπιση των άμεσων, σημερινών προβλημάτων, αυτών δηλαδή  που έχουν να κάνουν με τη τωρινή ζωή των λαών τους, και όχι τόσο με το τι μέλλει γενέσθαι σε 100-200 χρόνια από σήμερα. Το βάρος θα πρέπει να δοθεί στην υγεία, την δίκαιη κατανομή της ενέργειας, στην απασχόληση, στη καταπολέμηση της ασθένειας, και κυρίως στην οικονομική υποδομή η οποία με τη σειρά της  θα οδηγήσει στην ανάπτυξη και την ευημερία για όλους. Και για να βελτιωθεί η ζωή των οικονομικά υπανάπτυκτων λαών, θα πρέπει να αυξηθεί και το ποσοστό ενέργειας που καταναλώνουν. Μόνο αν  βελτιωθεί το επίπεδο ζωής τους , θα μπορέσουν  οι λαοί αυτοί να αντιμετωπίζουν και τις ήδη υπάρχουσες απειλητικές κλιματικές αλλαγές της καθημερινότητάς τους, είτε είναι φυσικές είτε ανθρωπογενείς.

Σε κράτη όπως την Ινδία, τη Σομαλία, το Σουδάν,  και αλλού, υπάρχουν εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι που ζουν σε συνθήκες εξαθλίωσης, εξαρτημένοι από τους ελάχιστους  διαθέσιμους φυσικούς πόρους (χόρτο, κοπριά κλπ.) προκειμένου να εκτελέσουν τα βασικά για την επιβίωσή τους, όπως είναι το μαγείρεμα ή η θέρμανση. Οι κατά κεφαλή εκπομπές CO2 της Ινδίας είναι μόλις το 1/20 αυτών των ΗΠΑ, 1/10 της Ε.Ε. και ¼ του μέσου παγκόσμιου όρου. Ακόμη και αν αναπτυχθούν  κάπως οι λαοί αυτοί, οι εκπομπές ρύπων τους δεν θα πλησιάζουν καν αυτές των υπόλοιπων αναπτυγμένων οικονομικά πληθυσμών. Υπάρχουν κυριολεκτικά δισεκατομμύρια άνθρωποι, που στερούνται ηλεκτρικού ρεύματος, και που αναγκάζονται να ζουν και να εργάζονται  χειρωνακτικά και  υπό το φως της κηροζίνης, υποβοηθούμενοι  στη καλύτερη περίπτωση από υποσιτισμένα και ασθενή υποζύγια. Γυναίκες  και παιδιά ταλαιπωρούνται καθημερινά προκειμένου να συλλέξουν καυσόξυλα, ζώντας μέσα στη βρώμα, και καταναλώνοντας μολυσμένο νερό, μέσα σε συνθήκες παρόμοιες με αυτές που επικρατούσαν πριν χιλιάδες χρόνια.  Η έλλειψη ψύξης καθώς και καθαρού νερού, σημαίνει χιλιάδες καθημερινά θανάτους από  την εμφάνιση διάρροιας και άλλων μολυσματικών ασθενειών. Οι ανοιχτές φωτιές ή αυτές από μαγκάλια, συνεπάγονται πνευμονικές μολύνσεις καθώς και τοξικές δηλητηριάσεις σε καθημερινό επίπεδο. Και όσο η  φτώχεια κυριαρχεί, τόσο  και η όποια μόρφωση, που για τους υπόλοιπους λαούς θεωρείται μοχλός ανάπτυξης, καθίσταται ανύπαρκτη ακόμη και ως προσδοκία. Αυτή είναι η σημερινή  πραγματικότητα για το πλανήτη μας. Η δική μας (δυτική) καθημερινότητα, δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια εξαίρεση, αν αναλογιστούμε τους πραγματικούς αριθμούς.

Με όλα αυτά τα δεδομένα, πως μπορεί να εξηγηθεί η ψύχωση της Δύσης  και των παγκόσμιων ΜΜΕ, με την εκπομπή ρύπων και τη παγκόσμια υπερθέρμανση λόγω του CO2; Ακόμη και αν αγνοήσουμε το γεγονός πως η γη στη πραγματικότητα ψύχεται τα τελευταία 5 χρόνια, πως μπορεί η Δύση να έχει ρίξει όλο της το βάρος, όχι στη βελτίωση των συνθηκών ζωής των κατοίκων του τρίτου κόσμου, αλλά σε υπολογιστικά μοντέλα και σενάρια μερικών επιστημόνων, που προβλέπουν περιβαλλοντικές καταστροφές… έναν αιώνα και βάλε από σήμερα; Και μέσα σε όλο αυτό τον «οικολογικό» πυρετό, οι συμβατικοί επιστήμονες, συνεπικουρούμενοι από τους πολιτικούς ηγέτες, αντιτίθενται στη κατασκευή εργοστασίων παραγωγής ενέργειας, που θα χρησιμοποιούν ως καύσιμη ύλη το φυσικό αέριο ή και τον άνθρακα. Εργοστάσια που θα μπορούσαν να βοηθήσουν στην ανάπτυξη και ως εκ τούτου στην απάλειψη της εξαθλίωσης δισεκατομμυρίων ανθρώπων. Και σαν να μην έφτανε αυτό, αντιτίθενται και στη χρήση της πυρηνικής ενέργειας.

Πολλοί μάλιστα από τους οικολόγους που υποστηρίζουν τις θεωρίες περί κλιματικών αλλαγών, είναι και αντίθετοι στη βιοτεχνολογία η οποία θα μπορούσε να βοηθήσει τα μέγιστα στην εξέλιξη  θρεπτικών τροφών, που θα μπορούσαν να καλλιεργούνται σε δυσμενείς συνθήκες, και που θα μπορούσαν εν τέλει να θρέψουν τους φτωχούς και πεινασμένους λαούς, ανεξαρτήτως κλιματικών συνθηκών. (Δεν πρέπει να παραβλέπουμε πως ο Νομπελίστας Norman Borlaug, θεωρούμενος και ως ο «πατέρας της πράσινης επανάστασης» της Ινδίας, ήταν και είναι θερμός υποστηρικτής της βιοτεχνολογίας). 

Η μόνη απάντηση σε όλα τα παραπάνω θα πρέπει να είναι μια: Τα αναπτυγμένα κράτη της γης, πρέπει επιτέλους να υποχρεωθούν (άγνωστο πως), ώστε να επικεντρώσουν τις προσπάθειές τους στο να ταΐσουν τους φτωχούς συνανθρώπους μας, να τους εξασφαλίσουν σταθερά επίπεδα υγείας, και να τους βοηθήσουν να αναπτυχθούν οικονομικά. Αυτή θα έπρεπε να είναι η απόλυτη προτεραιότητα και όχι κάποια αμφισβητούμενη, υποθετική, ανθρωπογενής κλιματική υπερθέρμανση. Μόνο αν συμβεί κάτι τέτοιο, οι μη προνομιούχοι λαοί θα μπορέσουν να ανταπεξέλθουν στις δυσκολίες της ζωής τους και να αντιμετωπίσουν τις όποιες κλιματικές αλλαγές στο βαθμό που τις αντιμετωπίζουν και οι πιο τυχεροί συνάνθρωποί τους στην αναπτυγμένη Δύση. Συνεπώς, το πρόβλημα είναι το  στρεβλό και άνισο σήμερα, καπιταλιστικό οικονομικό σύστημα. Τίποτα άλλο.

Δεν είναι γνωστό το τι θα προκύψει τελικά από τη Κοπεγχάγη. Δεν είναι γνωστό αν θα προστατευτούν κάποια νησιώτικα κρατίδια του Ειρηνικού,  ή κάποια άλλα γεωγραφικά σημεία και κράτη  που «απειλούνται». Το θέμα είναι πως για μια ακόμη φορά,  οι μεγάλοι  ρυπαντές (ΗΠΑ, Κίνα κ. ά) θα συνεχίζουν να ρυπαίνουν, διατηρώντας την δική τους προνομιακή οικονομική  ανάπτυξη εις βάρος των άλλων ασθενέστερων οικονομικά λαών. Η μόνη ελπίδα είναι, πως οι λαοί θα αντιληφθούν κάποτε, πως η βασική αλλαγή που χρειάζεται είναι: είτε η επί ίσοις όροις οικονομική ανάπτυξη όλων, είτε η  ριζική αλλαγή του κυρίαρχου οικονομικού συστήματος. Και επειδή τα διάφορα πειράματα που έγιναν κατά καιρούς με τη δεύτερη λύση, έχουν αποτύχει ιστορικά, η απάντηση θα πρέπει να είναι η επί ίσοις όροις οικονομική ανάπτυξη για όλους ανεξαιρέτως. Μια τέτοια αλλαγή θα ήταν ένα βασικό βήμα προς την αλλαγή της σημερινής ανισότητας σε επίπεδα βιοτικού επιπέδου. Μπροστά σε αυτή την αναγκαία αλλαγή, δυστυχώς η  κλιματική αλλαγή είναι μάλλον δευτερεύουσα.

 Strange Attractor

ΣΧΟΛΙΑ

  1. Ο ΒΟΥΝΙΣΙΟΣ avatar
    Ο ΒΟΥΝΙΣΙΟΣ 19/12/2009 20:14:29

    ένα αρκετά ενδιαφέρον άρθρο, το οποίο βρήκα εδώ: http:// www.huffingtonpost.com/anders-fogh-rasmussen/nato-and-climate-change_b_392409.html

    NATO and Climate Change

    Some may wonder why NATO would be interested in climate change. To me, this is a bit like asking why a person would be interested in a change in gravity. While gravity does not dictate what you choose to do at any given moment, it does tend to push all your choices in a common direction -- down. In a similar way, I venture, while climate change will not dictate what some nation-states choose to do, it will push them in a common direction: towards increased instability. For that reason, we must recognize that reducing emissions is not only an environmental imperative, but a security imperative.
    Even if we stopped all emissions tomorrow, we expect that by 2040 there will still be a 2 degrees C rise in temperatures. Such a relatively modest increase will likely bring about desertification, water shortages, ocean acidification, and a drastic loss of biodiversity. It will also lead to greater competition for resources, provoke disputes over territory and farm land, spark food crises, spur migration, and hasten the collapse of fragile states. Summers like Europe's in 2003, when thousands died, could occur with frightening regularity. And this is the best case scenario.
    Scientists tell us that if we do nothing and allow emissions to rise unchecked, then it is possible that global temperatures could rise 3 to 6 degrees C before the end of this century. Unlike previous hot periods in Earth history, these changes will not occur over thousands or millions of years -- when life had time to adapt - but over decades. This would be truly dangerous territory, in part because we do not know what exactly would result.
    But we do know that climate change of any sort will have a "multiplier" effect upon pre-existing tensions in the Middle East, Africa, Indo-China, and elsewhere -- and the greater the temperature rise, the greater the multiplier. Environmental problems could be dwarfed by the economic and political consequences of severe desertification, rising sea levels, extreme weather events, and mass migrations.
    In sum, climate change presents security challenges of a magnitude and a complexity we have never seen before. We must be prepared for them. At the same time, we must do what we can to avoid worst-case scenarios, and curbing CO2 emissions must be a political priority for every government and industry in the world.
    Since no single government can confront climate change on its own, we must aspire to a new quality of global governance by taking a fresh look at our institutions. Can they cope with the additional burden that climate change would place on them? How could they adapt to perform better? Could we build new ties between them, so that they could combine their comparative advantages for maximum effect?
    NATO's policy on climate change has yet to be fully developed, and I must stress that these are my own personal thoughts. But in my view, NATO's involvement in dealing with climate change can be summed up by three words: consultation, adaptation, and operation.
    Consultation means that we must put the consequences of climate change on NATO's agenda while intensifying dialogues with other institutions, NGOs, and the scientific community. I personally envisage NATO as a clearing house for the security-related challenges of climate change. NATO's ties with countries and institutions across the globe make the Alliance ideally suited for such a role. At present, such a forum does not exist, and we need it.
    Adaptation means NATO must adapt to the security implications of climate change by seeking to reduce the carbon footprint of our forces. National Air Forces, for example, are among the biggest energy consumers and polluters. Fuel efficient vehicles also make sense from a military perspective: 70% of supplies are fuel, so the less fuel you need to supply, the easier logistical support will be.
    Finally, operation means recognizing that NATO may be called upon to address the consequences of climate change directly. The military is often the "first responder" to natural disasters. We saw this in the aftermath of the 2004 Indian Ocean tsunami, the 2005 Pakistan earthquake, and floods that more recently struck Eastern Europe. The Alliance has a wealth of experience in deploying capabilities with other nations and helping other international organizations develop their own expertise for dealing with disasters. While we must not forget our primary purpose as a defense organization, I have urged the Allies to consider how NATO can optimise its contribution in these areas.
    This week, I will visit Copenhagen to speak at the United Nations Climate Change Conference. Some may charge the Alliance with trying to broaden its remit. But dealing with the security implications of climate change is not a choice. It is an urgent necessity. Debates about the remit of this institution or another are a luxury we can no longer afford. To deal with climate change, we will need all our institutions to perform at their very best, and NATO is ready to do its part.
    In the meantime, please feel free to visit my blog. I also hope you enjoy the brief video below, "NATO and climate change."

  2. αλλενάκι avatar
    αλλενάκι 19/12/2009 20:46:23

    Ωραίο άρθρο.
    Η Κοπεγχάγη ήταν απλά άλλη μια ωραία ευκαιρία για να κάνουν τα συμβουλάκια βολτούλες και κονε.

    • Gagarin avatar
      Gagarin @ αλλενάκι 19/12/2009 21:02:19

      Συμφωνώ απόλυτα. Αν και είχε χιόνια στη πόλη και δεν προσφέρονταν για shopping therapy, άσε που δεν έχει και μπουζούκια για τους δικούς μας.
      Σωστά τα λέει το πόστ. Ανάπτυξη και πάλι ανάπτυξη. Άλλωστε τα δεινά της περιβαλοντολογικής καταστροφής, κάποιοι τα ζουν ήδη υπό τη μορφή της ανέχειας.

  3. archaeopteryx avatar
    archaeopteryx 19/12/2009 20:58:42

    ποιός θυμάται τους οικονομικούς λαμπτήρες? Αυτούς που σε μερικά μέρη επέβαλαν απαγορεύοντας τους συμβατικούς (ενεργοβόρους) "πυρακτώσεως". Να οι πράσινες ταμπέλες, να η διαφήμιση, να οι μανδαρίνοι πολλα βαρείς να λένε "επιβάλλονται οι λαμπτήρες νέας τεχνολογίας". Ασε τα περιοδικά για οικολόγους και λάτρεις της άσπρης φώκιας, που έιχαν και προσφορές.

    Θα απγορευτούν οι νεοι πράσινοι λαμπτήρες. Εχουν υδράργυρο, και μόνο στο Βέλγιο και την ...Ιαπωνία μπορούμε νομίμως να τους πετάμε. Προβλέπω φόρο υδραργύρου (από τα χειρότερα νευροτοξικά)

    • Orestios avatar
      Orestios @ archaeopteryx 19/12/2009 21:34:16

      Εγώ πάντως μετά από 3 χρόνια αλλαγής των λαμπτήρων σε "οικολογικούς" (το κέρατό μου) δεν έχω δει μείωση στην κατανάλωση ρεύματος κι ας τους χρησιμοποιώ λιγότερο από τους "ρυπαρούς".
      Αυτά που λένε οι "περιβαλλοντιστές-οικολόγοι-πράσινοι" τα ακούω βερεσέ.

      • archaeopteryx avatar
        archaeopteryx @ Orestios 19/12/2009 21:39:54

        οι πραγματικοί οικολόγοι το έχουν πιάσει πλήρως το θέατρο, και με τα αιολικά του Ρόκα και τους οικολογικούς λαμπτήρες. Αν προσέξεις ωστόσο, ΝΕΤ, Μεγκα, Σκαϊ, Καθημερινή, ναυτεμπορική, συνέχεια "καταστροφή - πάρε ΑΠΕ". Προφανώς όλοι ξέρουν ότι έρχεται ένα νομοσχεδιο "εθνικού συμφέροντος" και έχει αρχίσει το lobbying...

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.