#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
21/04/2011 12:00
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Ποιά είναι η ηγεσία της εξέγερσης στην Λιβύη και τι προσπαθεί να κάνει;

[caption id="attachment_97673" align="alignnone" width="600" caption="Γκόγκα εκπρόσωπος Τύπου της κυβέρνησης των ανταρτών (αριστερα).Γκοριάνι, μεταφραστής (δεξιά) Λέγεται οτι παλιά είχε σχέσεις με Ελλάδα (φωτό antinews)"][/caption]

Μεταξύ των κατοίκων της Βεγγάζης η ατμόσφαιρα δεν είναι τόσο ιδανική εικόνα όσο αυτή που μεταδίδουν τα Δυτικά ΜΜΕ για την ηγεσία της «επανάστασης». Μάλιστα, συχνά, στο «στρατηγείο» της εξέγερσης, στο παλιό κτίριο του Ανωτάτου Δικαστηρίου, στη λεωφόρο Μάκχαμα, στην παραλία της Βεγγάζης, τα πνεύματα κάθε άλλο παρά ήσυχα είναι. Δεν λείπουν ακόμα και εντονότατοι διαπληκτισμοί, οι οποίοι ενίοτε συνοδεύονται από πυροβολισμούς στον αέρα, ευτυχώς έξω από τα γραφεία. Σε τέτοιες περιπτώσεις, επανειλημμένως έχουν ακουστεί κάποιοι ψυχραιμότεροι να λένε: «Εσάς σας ρίχνουμε όποτε θέλουμε. Ας ανατρέψουμε πρώτα τον Καντάφι και μετά θα τα ξεκαθαρίσουμε και μεταξύ μας». Στις κλειστές παρέες, αρκετές φορές ακούγονται στοιχεία για την πολιτική, επιχειρηματική και προσωπική ζωή πολλών εκ των ηγετών της εξέγερσης. Στοιχεία που συχνά κάθε άλλο παρά κολακευτικά είναι. Μπίζνες ηγετικών παραγόντων ειδικά με το Κατάρ, στενές δοσοληψίες στο παρελθόν με το καθεστώς Καντάφι, παρασκηνιακές επαφές για μεγάλες επιχειρηματικές «δουλειές» στη μετά-Καντάφι εποχή, κ.ο.κ., είναι στην ημερήσια διάταξη των συζητήσεων. Ιδιαίτερα μεγάλες είναι οι «κόντρες» ανάμεσα στους νεολαίους και στους μεγάλους. Οι πρώτοι, οι οποίοι δεν θέλουν να κοπεί και να ραφτεί η επανάσταση στα μέτρα των «συντηρητικών» της ηγεσίας και να μετατραπεί σε ένα ολίγον πιο προοδευτικό αντίγραφο του καθεστώτος Καντάφι, κατηγορούν τους δεύτερους για καπέλωμα του κινήματος.

Ωστόσο, όσο ο Καντάφι παραμένει στη θέση του και απειλεί την ίδια την ύπαρξη της «επανάστασης», η εσωτερική ρήξη αναβάλλεται. Όχι ότι αυτή δεν υπάρχει, αλλά δεν λαμβάνει ακόμα μεγάλες διαστάσεις. Παράλληλα, όσο ο στρατός των ατάκτων «ανατολικών» εξακολουθεί να μην μπορεί να «σπρώξει» τις δυνάμεις του Καντάφι δυτικά, τόσο άπαντες εναποθέτουν τις ελπίδες τους στις ΗΠΑ, τη Γαλλία, τη Βρετανία και το ΝΑΤΟ. Η δε, συχνή εμφάνιση ηγετικών προσώπων στο πλάι Δυτικών ηγετών, ενισχύει τη θέση των πρώτων. Σε αυτό το πλαίσιο, όσο περισσότερο κρατάει τη δυτική Λιβύη ο Καντάφι, και προωθείται –έστω και δειλά- σε ανατολικές περιοχές, τόσο οι «ανατολικοί» είναι καταδικασμένοι να ζητούν περισσότερη βοήθεια από τη Δύση. Και όσο μεγαλύτερη βοήθεια θα προσφέρει η Δύση (σε χερσαίες δυνάμεις πιθανώς, στρατιωτικούς εκπαιδευτές και σε όπλα) τόσο μεγαλύτερα ανταλλάγματα θα ζητάει από τους εξεγερμένους. Κατά συνέπεια, αυξάνονται δραματικά οι πιθανότητες να μετατραπεί η πολιτική ηγεσία των εξεγερμένων σε μαριονέτα προς όφελος των Δυτικών συμφερόντων.

Τριπολιτάνοι και Βεγγαζίνοι

[caption id="attachment_97674" align="alignnone" width="600" caption="Αλη Ταρχούνι υπουργός Οικονομικών (Φωτο Antinews)"][/caption]

Ο Καντάφι, ως όλα δείχνουν, δεν μπορεί να νικηθεί εύκολα στρατιωτικά. Ούτε μόνον με τους βομβαρδισμούς, και σίγουρα όχι από τον ανοργάνωτο στρατό των εξεγερμένων. Εξάλλου, είναι υπερβολή να ζητάει κανείς από έναν επαναστατημένο λαό να δημιουργήσει εν μία νυκτί καλό στρατό. Πόσο μάλλον, όταν δεν υπάρχουν ... Λένιν, Τρότσκι, κ.λ.π.. Για να αυξηθεί λοιπόν, η πίεση στον Καντάφι από τις δυνάμεις του ΝΑΤΟ, και, άρα, να μεγαλώσουν οι πιθανότητες, έστω και σε βάθος εβδομάδων ή μηνών να πέσει, η ηγεσία των εξεγερμένων και η Δύση ρίχνουν μεγάλο βάρος στη Μισράτα. Αυτή η μεγάλη δυτική πόλη (τρίτη στη Λιβύη) βρίσκεται σε στρατηγικό σημείο. Ανάμεσα στο προπύργιο και γενέτειρα του Καντάφι, Σύρτη, και στην Τρίπολη, την οποία επίσης ελέγχει ο λίβυος «ηγέτης». Εκεί, εδώ και εβδομάδες γίνονται σκληρές μάχες, οι εξεγερμένοι είναι περικυκλωμένοι από τις δυνάμεις του καθεστώτος, και οι νεκροί είναι πολλοί. Εάν χάσει αυτή την πόλη ο Καντάφι, η απώλεια θα είναι καταλυτική. Γι’αυτό άλλωστε, πιέζουν άπαντες για την εντατικοποίηση των βομβαρδισμών, ακόμα και χερσαίες Δυτικές δυνάμεις. Τότε, υπό καλύτερες προϋποθέσεις, και σε συνδυασμό με τους ΝΑΤΟϊκούς βομβαρδισμούς, θα ασκηθούν μεγάλες πιέσεις στις δύο μεγάλες φυλές της δυτικής Λιβύης που ακόμα στηρίζουν τον Καντάφι, για να εξεγερθεί η πρωτεύουσα, στην οποία διαμένει η μισή Λιβύη (2,5 εκατομμύρια κάτοικοι). Πάντως, εάν αντίθετα, ο Καντάφι τα καταφέρει να κρατήσει Τρίπολη, Σύρτη και το Νότο της Λιβύης (Σάμπχα), ο χρόνος θα μετράει υπέρ του.

Όπως και να’χει, οι πολιτικοί των «ανατολικών» είναι πολύ χαμηλών δυνατοτήτων και μέτριας πολιτικής αντίληψης. Κάτι φυσικό βέβαια, μετά από σαράντα χρόνια μονοκρατορίας του Καντάφι, ο οποίος πέραν της οικογένειάς του και ενός πολύ στενού κύκλου συνεργατών του, δεν άφησε να έχουν πρόσβαση στην πολιτική και οικονομική διαχείριση της χώρας άλλα πρόσωπα. Αποτέλεσμα είναι η τρομερή υστέρηση της χώρας σε πολιτικές δομές, θεσμούς και ικανές ηγετικές μορφές. Από την άλλη, ο Καντάφι αποδεικνύεται ικανός «παίκτης», και επιβεβαιώνει ότι δεν είναι τυχαίο ότι διατήρησε την εξουσία επί 40 χρόνια. Κάτι ωστόσο, που επουδενί σημαίνει ότι δεν έχει λειτουργήσει επανειλημμένως ως «χασάσπης» (ο Καντάφι είναι ο «κακός χασάπης» για τη Δύση, σε αντίθεση με τους «καλούς χασάπηδες» του Μπαχρέϊν και της Σαουδικής Αραβίας που στηρίζονται από τις ΗΠΑ). Όσο πάντως η Λιβύη εξακολουθεί να είναι μοιρασμένη σε δύο στρατόπεδα (Κανταφικοί-αντικαθεαστωτικοί, Ανατολή και Δύση), παρά την υποστήριξη της Δύσης στην κυβέρνηση των εξεγερμένων, η τελευταία θα αδυνατεί να πείσει ότι είναι κυβέρνηση όλων των Λίβυων. Πόσο μάλλον, όταν είναι γνωστές οι μεγάλες, ιστορικές, πολιτικές και οικονομικές «κόντρες» και διαφορές ανάμεσα στους Τριπολιτάνους και τους Βεγγαζίνους, ανάμεσα σε Τριπολίτιδα και Κυρηναϊκή.

Οι "συστημικοί"

[caption id="attachment_97675" align="alignnone" width="450" caption="Συσκεψη λιβυκής μεταβατικής κυβέρνησης στο ξενοδοχείο Τιβέστι (Φωτο Antinews)"][/caption]

1.Η μια τάση που υπάρχει μέσα στους κόλπους της ηγεσίας των εξεγερμένων, είναι οι προερχόμενοι από το παλαιό «σύστημα Καντάφι». Ο επικεφαλής της Μεταβατικής Κυβέρνησης, Μουστάφα Αμπντελτζαλίλ, ήταν πρώην υπουργός Δικαιοσύνης, ο οποίος μάλιστα, από τη θέση αυτή στήριξε το σκάνδαλο με τους Βούλγαρους νοσηλευτές, οι οποίοι δήθεν διέδωσαν το AIDS στη Λιβύη. Ο Μαχμούντ Τζιμπρίλ, ο οποίος τώρα εμφανίζεται ως «υπουργός Εξωτερικών» των εξεγερμένων, ήταν στέλεχος του Καντάφι στη θέση του υπουργού Προγραμματισμού. Ο Αμπντελφατάχ Γιούνις, αρχηγός σήμερα του στρατού των «ατάκτων», ήταν παλιός φίλος του Καντάφι, μαζί στην επανάσταση του 1969, και επικεφαλής των ειδικών δυνάμεων της Λιβύης. Ακριβώς λόγω των σχέσεών τους με τον Καντάφι, πολλοί εξεγερμένοι αντέδρασαν αρχικά στην είσοδο αρκετών εξ’αυτών στην κυβέρνηση. Σε αυτή την τάση που θεωρείται φιλοδυτική, επιχειρείται σταδιακά να τοποθετηθεί και ο πρώην επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών του Καντάφι, και μέχρι πρότινος υπουργός Εξωτερικών της Τρίπολης, που αυτομόλησε στη Δύση, Μούσα Κούσα. Οι αντιδράσεις όμως, είναι τεράστιες. Στον ίδιο κύκλο, δίχως ωστόσο, να έχει πόστο και πολύ περισσότερο να εμφανίζεται στο πλάϊ της ηγεσίας των «ανατολικών», είναι ο πρώην υπεύθυνος πρωτοκόλλου του Καντάφι, ένα άκρως αμφιλεγόμενο πρόσωπο, για το οποίο λέγεται ότι οι Γάλλοι έχουν στοιχεία για σκάνδαλα, ο Μασσούντ Ελ Μεσμάρι. Σε αυτόν η Δύση έχει δώσει άσυλο.

Οι απόδημοι

[caption id="attachment_97708" align="alignnone" width="600" caption="Μουστάφα Αμντελτζαλίλ με Ελληνες δημοσιογράφους (Φωτο Antinews)"][/caption]

2.Η δεύτερη τάση, είναι αυτή των οργανώσεων των αποδήμων Λίβυων, κυρίως στις ΗΠΑ. Γενικότερα, για τις οργανώσεις των Λίβυων αντικαθεστωτικών στις ΗΠΑ, τη Βρετανία και τη Γαλλία, λέγεται ότι βρίσκονται υπό την πλήρη εξάρτηση των συγκεκριμένων κυβερνήσεων. Να σημειωθεί ότι λίγο μετά την απόπειρα εισβολής και κατάληψης της Βεγγάζης από τον Καντάφι, προς το τέλος του Μαρτίου 2011, πολλοί απόδημοι Λίβυοι κατέφθασαν στην Βεγγάζη. Τόσοι πολλοί, που στο στρατηγείο των επαναστατών, στη Μάκχαμα, περισσότερο ακούγονταν αγγλικά σε τέλεια αμερικάνικη προφορά (κυρίως από τα παιδιά τους που έφτασαν μαζί τους), παρά αραβικά. Χαρακτηριστική περίπτωση, μεταξύ αυτών είναι ο Κχαλίφα Χάφταρ, πρώην αξιωματικός του Καντάφι, ο οποίος κατά τον πόλεμο της Λιβύης στο Τσάντ αιχμαλωτίστηκε. Έκτοτε ζούσε στις ΗΠΑ, αν και σύμφωνα με στοιχεία που είδαν το φώς της δημοσιότητας, με τη συνδρομή της CIA συνέστησε ένοπλες οργανώσεις, οι οποίες εφορμώντας από το Τσάντ, είχαν στόχο να αποσταθεροποιήσουν τον Καντάφι. Ενας ακόμα εκπρόσωπος αυτής της τάσης είναι ο υπουργός Οικονομικών της Μεταβατικής Κυβέρνησης, Αλη Ταρχούνι. Αμερικανοσπουδαγμένος και μόνιμος κάτοικος των ΗΠΑ, έχει αναλάβει κυρίως τον τομέα των πετρελαίων. Μεταξύ των αντικαθεστωτικών στη Βεγγάζη οργιάζουν οι φήμες για επιχειρηματικές σχέσεις του με το Κατάρ.

[caption id="attachment_97709" align="alignnone" width="600" caption="Αμπντελφαταχ Γιούνις (Φωτο Antinews)"][/caption]

Οι δύο πρώτες τάσεις στηρίζονται εμφανώς από εύπορες μεγάλες οικογένειες της Λιβύης, οι οποίες εξακολουθούσαν να κάνουν σημαντικές «μπίζνες» και με το καθεστώς Καντάφι, αλλά τώρα πιστεύουν ότι ήρθε η ώρα να πάρουν αυτές το πάνω χέρι στον πλούτο της χώρας. Μεταξύ αυτών, είναι πάρα πολλοί οι «δυτικοσπουδαγμένοι» (πηγαινοέρχονταν στη Δύση και κυρίως στις ΗΠΑ, επί Καντάφι) και οι προερχόμενοι από αριστοκρατικές οικογένειες την πρό-Καντάφι εποχή, επί βασιλείας Ιντρίς.

Η γενιά της επανάστασης

3.Η τρίτη τάση είναι αυτή της «γενιάς της επανάστασης». Αυτή περιλαμβάνει από ισλαμιστές και χομεϊνικούς, μέχρι κομμουνιστές, δυτικόφιλους, φονταμενταλιστές και φιλοβασιλικούς. Είναι η συντριπτική μάζα του λαού, χαμηλά, αλλά και εύπορα μικρομεσαία στρώματα, που πίστεψαν στην επανάσταση και προσδοκούν μια ουσιαστική αλλαγή, ανατροπή του καθεστώτος Καντάφι και καλύτερη ζωή. Η τάση είναι άκρως αρνητική στα πρόσωπα του παλαιού καθεστώτος, αν και, ως όλα δείχνουν, προς το παρόν συμβιβάζονται με την παρουσία τους σε θέσεις-κλειδιά της Μεταβατικής κυβέρνησης. Εκεί θα ήθελε να ανήκει και ο εκπρόσωπος Τύπου της Κυβέρνησης, δικηγόρος, Αμπντέλ Χαφίζ Γκόγκα. Κάτι όμως, που για τους εξεγερμένους Λίβυους, κάθε άλλο παρά ισχύει. Δεν είναι μάλιστα, λίγοι εκείνοι που πιστεύουν ότι στην πραγματικότητα στηρίζει άμεσα τους «παλαιούς καθεστωτικούς» και επενδύει παρασκηνιακά σε πολιτικά και επιχειρηματικά σχέδια για τη μετά-Καντάφι εποχή.

 

Το παλαϊκό κίνημα διαμαρτυρίας στη Λιβύη, που «χάρις» στο αιματοκύλισμά του από τους πραιτωριανούς του Καντάφι κατά την αρχική εκδήλωσή του, μετετράπη σε ένοπλη εξέγερση και επανάσταση, τείνει να πάρει τη μορφή της κατεστημένης αντεπανάστασης, στην υπηρεσία των μεγάλων Δυτικών δυνάμεων. Κι’αυτό, προτού καλά-καλά νικήσει.

Le canard

ΣΧΟΛΙΑ

  1. Ο ΑΛΩΒΗΤΟΣ avatar
    Ο ΑΛΩΒΗΤΟΣ 21/04/2011 13:06:53

    Πολύ ωραίο άρθρο. Διδάγματα για εξεγέρσεις και επαναστάσεις και τα καπελώματα από "προστάτες"...

    Τα έχει πει ο Κάλβος για εμάς...

    "Καλυτερα καλυτερα διασκορπισμένοι οι Έλληνες να τρέχωσι τον κόσμον, με εξαπλωμένην χείρα ψωμοζητούντες
    Παρά προστάτας 'νάχωμεν."

    Αυτοί αναζήτησαν προστάτες γρήγορα...

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.