#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
04/12/2013 14:30
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Ο δεκάλογος του συνετού Συριζαίου



Μετά το δεκάλογο του συνεπούς αριστερού –που δεν θέλει να πασοκοποιηθεί από τους πασόκους αλλά μόνος του-  και θέλοντας να συνεισφέρουμε στο γόνιμο διάλογο που αναπτύσσεται στην προοπτική της εξουσίας, θα μιλήσουμε όχι για τον συνεπή, αλλά για τον συνετό υποστηρικτή του ΣΥΡΙΖΑ:

1.       Χωρίς το ΠΑΣΟΚ θα ήμασταν ακόμη στο 3% και θα συζητούσαμε για τις επιλογές του 1968 και του 1989, για προβοκάτορες, πράκτορες, παραγωγικές σχέσεις και επαναστάσεις του καναπέ.

2.      Ο Αλέξης Τσίπρας δεν είναι ρήτορας, δεν συνεγείρει τα πλήθη, δεν έχει «ειδικό πολιτικό βάρος» φέρνει όμως ψήφους και άρα είναι ο καταλληλότερος. Αν σταματήσει και τα ταξίδια «τύπου Τέξας»  θα γίνει ιδανικός.

3.      Δεν λέμε πια «συνιστώσα», αλλά συνισταμένη. «Ρεύματα» δε, υπάρχουν μόνο στα ποτάμια και στην τέχνη.

4.      Τα σφυροδρέπανα μπορούν να κρυφτούν στις ντουλάπες. Διώχνουν τους νοικοκυραίους και αποτελούν σημείο τριβής με το ΚΚΕ.

5.      Ο Περισσός είναι μόνο ένα προάστιο των Αθηνών. Τελεία.

6.      Συμβιβασμοί θα γίνουν όσοι χρειαστούν. Αρκεί να μην είναι πρόωροι και μη ενδεδυμένοι με «αριστερό» μανδύα.

7.      Η εξουσία είναι γένους θηλυκού. Άρα απρόβλεπτη. Και εμείς ως «μπακούρια» δεν πρέπει να δείξουμε ότι είμαστε «λιγούρια».

8.      Χτυπάμε τον αδύναμο κρίκο της Κυβέρνησης (το ΠΑΣΟΚ του Ευάγγελου) όπου τον βρούμε μπόσικο: στο Κοινοβούλιο, στα ΜΜΕ, στα φόρουμ, στα κοινωνικά δίκτυα, στα υποβρύχια.

9.      Τους ΑΝΕΛ τους προσέχουμε σαν την πεθερά μας. Αναγκαίο κακό. Προτείνεται η πλατφόρμα της αποδοχής εβδομαδιαίου ψεκασμού, ως βάση για την προγραμματική σύγκλιση.

10.   Η ΔΗΜΑΡ είναι σαν κάποια που έφυγε, πήγε με τον εχθρό μας αλλά ποτέ δεν μας ξέχασε. Δεν θέλουμε να την εξοντώσουμε, μόνο να τη δούμε γονατιστή να εκλιπαρεί για μία -ακόμη- "τζούρα" εξουσίας.

Μ.Ο.

ΣΧΟΛΙΑ

  1. marios avatar
    marios 04/12/2013 15:27:27

    Η πολιτική είναι ένα ρεαλιστικό παιχνίδι που το κερδίζει ο συνετός και όχι ο συνεπής.Οι αριστεροί πάσης αποχρώσεως (κομμουνιστές,σοσιαλδημοκράτες,"ροζ" κλπ) είχαν πάντα ως κυριότερο πρόβλημα το πως θα συμβιβάσουν τον ρεαλισμό με την ιδεολογική συνέπεια.Αυτο οφείλεται τόσο στους περιορισμούς που άμεσα η έμμεσα μπορεί να επιβάλλει η ιδεολογία τους( π.χ στην περίπτωση της Τυποεκδοτικής ενώ κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί οτι το ΚΚΕ έπραξε σωστά από επιχειρηματικής άποψης αυτό το " επιχειρηματικής" από μόνο του λειτουργεί ως αντίφαση) όσο και στην νοοτροπία των ψηφοφόρων-μελών-"φίλων" των συγκεκριμένων κομμάτων.Όσοι τύχει να ακούσουν κάποιον αριστερό να μιλάει θα καταλήξουν γρήγορα στο συμπεράσμα οτι ο συγκεκριμένος άνθρωπος προσπαθεί να πείσει για την "συνέπεια" του πολιτικού φορέα που υποστηρίζει ο ίδιος.Η εξουσία όμως επιβάλλει να "λερώσεις τα χέρια σου","να σπάσεις αυγά" και γενικά να λειτουργήσεις ρεαλιστικά εως κυνικά.Αλλιώς υπάρχει η επιλογή να παραμείνεις αιωνίως στο 3,4,5% και να κουβεντιάζεις συνεχώς για τον Ζαχαριάδη,τον Βελουχιώτη,τον Στάλιν,τον Μαο,το προτσές της παραγωγής,την θεωρία της υπεραξίας,το 1944,το 1917,το 1989,το 1968.

    • Harry the Great avatar
      Harry the Great @ marios 05/12/2013 01:58:43

      Πολύ καλογραμμένο και ευφυές κείμενο.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.