#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
03/10/2010 07:00
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Ο αρνητικός ρόλος των οίκων αξιολόγησης στην οικονομική κρίση



Είναι παγκοίνως γνωστό, πως μια κύρια αιτία της οικονομικής κρίσης από την οποία και συνεχίζουμε να υποφέρουμε, είναι  τα περίφημα CDOs (collateralized debt obligations), τα οποία είναι πακέτα δανείων, κυρίως στεγαστικών, που πωλήθηκαν σε διάφορους τραπεζικούς και άλλους οργανισμούς. Όταν η οικονομία πήρε τα κάτω της, πολλές τράπεζες που δεν ήξεραν καν τι περιέχουν τα CDOs γονάτισαν, με αποτέλεσμα να κλιμακωθεί η κρίση και να μπούμε σε μια πρωτοφανή ύφεση .

Τα παλιά χρόνια, όταν οι τράπεζες δάνειζαν για αγορά σπιτιού, κρατούσαν στα χέρια τους την υποθήκη μέχρι να αποπληρωθεί το δάνειο. Έτσι, η τράπεζα είχε κίνητρο ώστε να είναι φερέγγυος ο δανειολήπτης. Και αυτό δεν ήταν και τόσο δύσκολο μιας και οι περισσότερες τραπεζικές συναλλαγές γινόντουσαν σε τοπικό επίπεδο όπου όλοι γνωρίζονταν μεταξύ τους. Μέχρι τη δεκαετία του `30, οι υποθήκες ήταν σπάνιες, και οι περισσότεροι αγόραζαν τα σπίτια τους τοις μετρητοίς. Για αυτό και η ιδιοκτησία κατοικίας ήταν σε πολύ χαμηλά επίπεδα (στην Αμερική) μέχρι και το τέλος του Β`Π.Π.

Στη δεκαετία του `30, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση των ΗΠΑ δημιούργησε υπηρεσίες όπως η Εθνική Ένωση Υποθηκών, γνωστή ως Fannie Mae, που αγόραζαν τα δάνεια από τις τοπικές τράπεζες, εμπλουτίζοντας έτσι το κεφαλαιακό τους δυναμικό. Αυτό βοήθησε στη ρευστότητα, στις κατασκευές, και έτσι περισσότεροι Αμερικανοί αγόρασαν το δικό τους σπίτι.

Και καθώς οι υποθήκες έγιναν ανταλλάξιμο προϊόν, κάποιος έπρεπε να ελέγχει τα CDOs και να αξιολογεί το ρίσκο τους. Οι τράπεζες στράφηκαν προς τους τρεις κύριους οίκους πιστοληπτικής αξιολόγησης: Moody’s, Standard and Poor’s, και Fitch, οι οποίοι από καιρό αξιολογούσαν τα επιχειρηματικά ομόλογα με βαθμολόγηση τύπου ΑΑΑ για το χαμηλότερο ρίσκο, ΒΒΒ για μεσαίο ρίσκο κ.ο.κ. Όμως οι οίκοι αποδείχθηκαν ανεπαρκείς στο να αξιολογήσουν τα CDOs, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί μια φούσκα στα στεγαστικά, καθώς οι επενδυτές αγόραζαν πακέτα νομίζοντας πως δεν υπάρχει ρίσκο. Αυτό οδήγησε στη διοχέτευση τεράστιων ποσών στην αγορά κατοικίας, έτσι ώστε να δημιουργηθούν ακόμη περισσότερα CDOs προκειμένου να καλύψουν την επενδυτική  ζήτηση, που με τη σειρά της οδήγησε σε πτώση των κριτηρίων δανεισμού την οποία δεν εντόπισαν οι οίκοι, παρά μόνο όταν ήταν ήδη αργά.

Ένα άλλο πρόβλημα είναι πως η μεροληψία άρχισε να παίζει ρόλο στις αξιολογήσεις, όταν το 1930 η αμερικανική Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς (SEC) αποφάσισε ότι οι τράπεζες δεν θα μπορούσαν να αγοράζουν ομόλογα με βαθμό χειρότερο του ΒΒΒ. Επιπλέον, αποφασίστηκε πως οι μόνες αποδεκτές βαθμολογήσεις είναι αυτές των τεσσάρων αναγνωρισμένων οίκων (Η Standard and Poor’s ήταν τότε δυο διαφορετικοί οίκοι). Έτσι δημιουργήθηκε ένα καρτέλ, που συνεχίζει να κυριαρχεί μέχρι και σήμερα.

Η μεθοδολογία των οίκων, ως απαραίτητο εργαλείο της δουλειάς τους, ήταν και είναι εταιρικό μυστικό. Δεν ήταν ποτέ υποχρεωμένοι να την αποκαλύψουν. Αυτό οδήγησε σε μια πλήρη αδιαφάνεια στη διαδικασία των αξιολογήσεων.  Είχαμε λοιπόν μια νομικά κατοχυρωμένη  έλλειψη ανταγωνισμού, και μια θεσμοθετημένη αδιαφάνεια. Ως συνέπεια, δεν υπήρχε κανένας αυτορυθμιστικός μηχανισμός που θα εγγυάτο την αντικειμενική αξιολόγηση και που θα απέτρεπε την εισαγωγή μεροληπτικών παραγόντων που θα «έσπρωχναν» τις αξιολογήσεις προς τα πάνω.

Ένα μεγαλύτερο πρόβλημα προέκυψε όταν οι οίκοι άλλαξαν το επιχειρηματικό τους μοντέλο. Ιστορικά, οι επενδυτές τους πλήρωναν για την αξιολόγηση. Αν ο οίκος έπεφτε έξω συχνά, τότε ο επενδυτής στρέφονταν προς έναν από τους ανταγωνιστές του. Στη δεκαετία όμως του 1970, οι οίκοι στράφηκαν προς ένα μοντέλο στο οποίο ο εκδότης του ομολόγου είναι αυτός που πληρώνει για τη βαθμολόγηση. Αυτό δημιούργησε μια τεράστια σύγκρουση συμφερόντων καθώς ο εκδότης πάντα επιζητεί τον καλύτερο βαθμό και αν δεν τον πάρει, πάει αλλού.

Οι φόβοι για το εταιρικό τους κύρος απέτρεπαν τους οίκους από το να μεροληπτούν για το κέρδος. Όμως όσο περνούσε ο καιρός, το κυνήγι του κέρδους άρχισε να επηρεάζει την αντικειμενικότητα και την αμεροληψία των αξιολογήσεων. Αυτό έγινε ιδιαίτερα εμφανές το 2001 με τη πτώχευση της Enron. Και οι τρεις οίκοι είχαν αξιολογήσει θετικά τα ομόλογα της εταιρίας μέχρι λίγες μέρες πριν τη κατάρρευσή της. Αυτό οδήγησε την Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς στο να ερευνήσει το όλο καθεστώς και να εντοπίσει μερικά δομικά προβλήματα στη βιομηχανία των αξιολογήσεων.

Τα προβλήματα όμως παρέμεναν, και μάλιστα χειροτέρεψαν με την εμφάνιση των CDOs. Ένας λόγος είναι πως τα ομόλογα με βαθμό ΑΑ ή καλύτερο, δεν απαιτούσαν μεγάλα κεφάλαια. Κανονικά, οι τράπεζες είναι υποχρεωμένες να διατηρούν κεφάλαιο ίσο με το 4% της αξίας των υποθηκών που κρατάνε στα χέρια τους. Τα χαρτιά όμως που είχαν εγγύηση του δημοσίου, όπως αυτά που εξέδιδε η Fannie Mae, απαιτούσαν κεφάλαιο ύψους μόλις 1.6% της αξίας. Μόλις τα CDOs με βαθμό ΑΑ πέτυχαν τις ίδιες κεφαλαιακές απαιτήσεις με τα εγγυημένα, οι οίκοι πιέστηκαν ακόμη περισσότερο προκειμένου να βαθμολογούν ψηλά, έτσι ώστε να απελευθερωθούν τραπεζικά κεφάλαια για περισσότερες κερδοσκοπικές επενδύσεις.

Οι εκδότες άρχισαν να δημιουργούν νέα προϊόντα σχεδιασμένα να κοροϊδέψουν το σύστημα αξιολόγησης, και να καλύψουν τους εγγενείς κινδύνους τους. Οι μέθοδοι που χρησιμοποιήθηκαν ήταν τόσο σύνθετες που δεν μπορούσαν να αποκαλυφθούν ούτε από αυτούς τους ίδιους τους οίκους. Όμως οι οίκοι δεν το πολυέψαξαν, και υπό τη πίεση που τους ασκούνταν άρχισαν να συμμετέχουν στο παιχνίδι βαθμολογώντας με μεγάλη επιείκεια.

Στη διάρκεια της έρευνας που διεξήχθη από την εξεταστική επιτροπή στα πλαίσια του Financial Crisis Inquiry, ο  Keith Johnson που ήταν υψηλόβαθμο τραπεζικό στέλεχος, κατέθεσε πως παραγκωνίσθηκε από τους οίκους αξιολόγησης όταν τους ανέφερε τα πολλά προβλήματα που είχε εντοπίσει στη ποιότητα των στεγαστικών δανείων που συμπεριλαμβάνονταν σε πολλά CDOs.

Από το 2001, ο καθηγητής του University of San Diego F. Partnoy  εντόπισε και ανέφερε πάμπολλα προβλήματα   των οίκων, που στη συνέχεια συνετέλεσαν στη φούσκα των στεγαστικών. Κι`όμως, ακόμη και μετά τη μεγάλη κρίση που μεσολάβησε, τα προβλήματα αυτά παραμένουν. Οι οίκοι μάλιστα έχουν αυξήσει τη σημαντικότητα τους, καθώς αξιολογούν πλέον και εθνικά χρέη, κρατικά ομόλογα, κλπ. Μια πρόσφατη έκθεση του ΔΝΤ, προειδοποιεί πως μερικές από τις πρακτικές των οίκων, μπορεί να συντελούν ακόμη και στη μεγέθυνση των προβλημάτων με τα χρέη.

Τα προβλήματα των οίκων υπογραμμίζουν την αξία της πληροφόρησης και τους κινδύνους των θεσμοθετημένων μεροληψιών. Δεν υπάρχει μια ξεκάθαρη λύση. Το καλύτερο που θα μπορούσαμε να ευχηθούμε είναι μια μεγαλύτερη διαφάνεια και λίγο περισσότερο ανταγωνισμό στη διαδικασία των αξιολογήσεων.

S.A. (The Fiscal Times)

ΣΧΟΛΙΑ

  1. archaeopteryx avatar
    archaeopteryx 03/10/2010 08:50:46

    Πριν από αρκετό καιρό (το 2008 ήταν) είχα γράψει για τα, κατα την γνώμη μου, αίτια της κρίσης, που είχε φανεί αρχές του 2008. Είχα πει, τότε, ότι για την κρίση έφταιγαν 2-3 εξελίξεις των αμέσως προηγούμενων δεκαετιών.

    Η πρώτη ήταν η κατάργηση, στην Αμερική, του Glass Steagall Act. Αυτό κατήργησε τον διαχωρισμό επενδυτικής και εμπορικής τραπεζικής, και επέτρεψε την αύξηση του συστημικού ρίσκου στο χρηματοπιστωτικό σύστημα (απλοϊκά, ανάληψη επενδυτικού ρίσκου με άπλετα και -- τότε -- φτηνά δανειακά κεφάλαια). Πριν αρχίσετε να ορύεστε για τους "κακούς Αμερικάνους", όσο κακή κι αν ήταν αυτή η εξέλιξη, ήταν συνέπεια, εν μέρει, των Ευρωαγορών και σε αντίδραση, ή μίμηση, του Ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος όπου δεν υπάρχουν τέτοια ψιλά γράμματα και διαχωρισμοί ρίσκου.¨

    Η δεύτερη ήταν μια φαινομενικά άσχετη μικρή αλλαγή στην λογιστικά αποτύπωση παγίων και περιουσιακών στοιχείων, συγκεκριμένα η κατάργηση του "lower of cost or market"΄. Το lower of cost or market επέβαλε την ίσως αυθαίρετη αλλά άκρως συντηρητική αποτύπωση αξίας παγίων στο χαμηλότερο της αγοραίας, ή αρχικής αξίας. Κοινώς, δεν μπορούσες να δείξεις "κέρδη" από λογιστικές εγγραφές, απεναντίας, η λογιστική πρακτική σε εμπόδιζε να δείξεις ο,τιδήποτε παρά μόνο πραγματικά κέρδη. Την στιγμή που επετράπησαν τα πλασματικά κέρδη και τα συνεπαγόμενα bonus και μερίσματα, το σύστημα είχε υπογράψει την καταδίκη του. Και με την κατάργηση του G-S, είχε γίνει εύκολο να χρηγματοδοτήσεις με φτηνά δανεικά, ριψοκίνδυνες επενδυτικές προτάσεις (είτε επιχειρηματικές, είτε χρηματοοικονομικές)

    Η τρίτη "κακή" εξέλιξη ήταν η μείωση της ανεξαρτησίας και της θεσμικής παντοδυναμίας των rating agencies. Τα παιδιά αυτά έβγαζαν το 1/10 των αποδοχών των τραπεζικών, κάπου ζήλεψαν την δόξα...

    Ποιός φταίει; Σε τελευταία ανάλυση η ανθρώπινη απληστία, αλλά ειδικότερα η καταργηση των αυτομάτων συστημάτων ελέγχου. Δεν απέτυχαν οι ελεγκτικοί μηχανισμοί (όπως είπε ο Greenspan). Καταργήθηκαν. Από την, και κατά την διάρκεια της "Δημοκρατικής" (πες με κρυπτοσοσιαλιστική) διακυβέρνησης Κλίντον.

    Να προσθέσω, ότι οι αυστηροί μηχανισμοί αυτοελέγχου είχαν θεσπιστεί, βασικά, μετά το μεγάλο κράχ του 29.

    Δεν "φταίνε" οι οίκοι αξιολόγησης. Αυτοί την δουλειά τους πάνε να κάνουν. Το αυξημένο συστημικό ρίσκο, η μη συντηρητική λογιστική απεικόνιση και η απληστία φταίνε. Σαν να λέμε "αποφάσισε ο φτωχομπινές λαθρέμπορος να γίνει μπίζνεσμαν με δανεικά ή κλεμμένα λεφτά". Τι μου θυμίζει, τι μου θυμίζει...

  2. sauraki avatar
    sauraki 03/10/2010 09:02:53

    πολύ ενδιαφέρον αρθρο. Συγχαρητηρια S.A

  3. Nίκος Θ. avatar
    Nίκος Θ. 03/10/2010 09:10:17

    Το άρθρο αυτό απεικονίζει πολύ καλά τη δημιουργία του προβλήματος στο Αμερικανικό τραπεζικό σύστημα αρχικά και, μετά, στο παγκόσμιο, αφού η επιθυμία για συνεχή αύξηση των κερδών (και των απίστευτων bonuses των στελεχών τους) με την αθρόα και μη ελέγξιμη ποιότητα των στεγαστκών δανείων που περιλάμβαναν τα CDOs, ήταν ο κύριος στόχος των διοικήσεων των τραπεζών σ'όλο τον κόσμο. Είναι όμως απαραίτητο να λάβομε υπόψη μας, οτι η δραστική απάλειψη των απαραίτητων πιστοληπτικών κριτηρίων για χορήγηση στεγαστικών δανείων σε μέλη των μειονοτήτων, κυρίως σε ΑφρικοΑμερικανούς και η αύξηση της όρεξης των αμερικανικών τραπεζών να αυξήσουν το ενεργητικό τους και να δημιουργήσουν το τσουνάμι των CDOs μέσω όλων των σύνθετων παραγώγων, έγινε επί κυβερνήσεως του Bill Clinton. Βεβαίως οι Οίκοι Αξιολόγησης λειτούργησαν σαν παρθένες Μαρίες και είναι απόλυτα υπεύθυνες.

  4. Θραξ Αναρμόδιος avatar
    Θραξ Αναρμόδιος 03/10/2010 12:10:40

    Strange Attractor, εύγε φίλε. Τέτοια άρθρα τα έχουμε πολύ μα πολύ ανάγκη. Μας ξεστραβώνουν.

    Θραξ Αναρμόδιος

    ΥΓ. Ωραία δουλευει τελικά ρε συ αυτή η "ελεύθερη αγορά". 'Ντάξει μπορεί να μην είναι και τόσο ελεύθερη αλλά έχει πολύ ψωμί.

  5. Orestios avatar
    Orestios 03/10/2010 12:31:19

    Δεν φταίει το θερμόμετρο αν έχεις πυρετό.

  6. anonymos avatar
    anonymos 03/10/2010 13:07:59

    Ο εισπράκτορας του ΔΝΤ τιμάται πάλι από τα αφεντικά του για τις υπηρεσίες του. Εμείς θα τον τιμήσουμε αλλοιώς

  7. δαιμονάκι avatar
    δαιμονάκι 03/10/2010 13:38:17

    Σχετικά με τους διεθνείς οίκους αξιολόγησης :

    α) πολλές φορές “παίζουν ύποπτα παιχνίδια” εις βάρος κρατών…..διότι με τις αρνητικές αξιολογήσεις τους, δίνουν την δυνατότητα-ευκαιρία, σε τράπεζες ή σε μεγαλοεπενδυτές, με τους οποίους συνεργάζονται στενά, ή υπάρχει με αυτούς μια άλλη σχέση (π.χ μετοχική), να δανείζουν κράτη με ακριβότερα επιτόκια και με δυσβάστακτους όρους….
    Με άλλα λόγια, αποφάσεις υποβάθμισης ή αρνητικές αξιολογήσεις των διεθνών οίκων αξιολόγησης συνεπάγονται (για το κράτος που αξιολογείται), μια αύξηση στο επιτόκιο δανεισμού (αύξηση στο κόστος επιτοκίου) με το οποίο επέρχεται τελικά ο προσδοκώμενος δανεισμός του συγκεκριμένου κράτους. Αυτός ο δανεισμός με υψηλότερο επιτόκιο, συνιστά στην πραγματικότητα αφαίμαξη του προϋπολογισμού του κράτους (σε βάθος χρόνου), οπότε ολοένα και περισσότερα δημόσια έσοδα κατευθύνονται στην εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους ή στην αναχρηματοδότησή του…….και κάποιοι(τράπεζες, επενδυτικά χαρτοφυλάκια,μεγαλοεπενδυτές) βγάζουν ως κέρδος από τους τόκους δισεκατομμύρια ευρώ.

    β) οι αξιολογήσεις τους δεν υπόκεινται σε κανένα απολύτως έλεγχο και από κανέναν….

    γ)ήταν ανίκανες να πάρουν χαμπάρι ή έστω να προβλέψουν την επερχόμενη παγκόσμια οικονομική κρίση……είτε διότι είχαν επαναπαυτεί στο αλάθητο των προβλέψεων τους και των αναλύσεών τους, είτε δεν ήθελαν να κάνουν αρνητικές αξιολογήσεις-αναλύσεις κατά τραπεζών και επιχειρήσεων, με τις οποίες συνεργάζονταν ή ήταν πελάτες τους.

    δ) ποτέ δεν έκαναν σοβαρές παρατηρήσεις ή αναλύσεις για την “δημιουργική λογιστική” των πολυεθνικών και των τεράστιων επιχειρήσεων στους ισολογισμούς τους……

    ε) ποτέ δεν κατήγγειλαν τις στρεβλώσεις στο εύθραυστο διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα – όπως και αποδείχθηκε περίτρανα – με την πρόσφατη οικονομική κρίση.

  8. δαιμονάκι avatar
    δαιμονάκι 03/10/2010 13:45:05

    Όσο αφορά την πρόσφατη παγκόσμια οικονομική κρίση, διαβάστε στο ακόλουθο κείμενο τον "σκοτεινό" ρόλο που διαδραμάτισαν οι διεθνείς οίκοι αξιολόγησης......

    Οι διεθνείς οίκοι αξιολόγησης, δηλαδή οι οίκοι που πρέπει να αξιολογούν την πιστοληπτική ικανότητα όλων των τίτλων, έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο στην πρόσφατη κερδοσκοπία, που είχε αφετηρία τα στεγαστικά δάνεια στην αμερικανική κτηματική αγορά και που οδήγησε στην παγκόσμια οικονομική κρίση.

    Συγκεκριμένα, οι περισσότεροι (για να μην πω όλοι) διεθνείς οίκοι αξιολόγησης έδιναν συχνά την υψηλότερη δυνατή αξιολόγηση στα στεγαστικά δάνεια που είχαν γίνει τίτλοι και κυκλοφορούσαν μεταξύ των τραπεζών ως ενέχυρο, τα οποία στη συνέχεια, όταν και αποδείχθηκαν “ωρολογιακή βόμβα” στα θεμέλια του χρηματοπιστωτικού συστήματος, πήραν την ονομασία “τοξικά ομόλογα”.
    Πριν λοιπόν “σκάσει η φούσκα” με τα στεγαστικά δάνεια στην αμερικανική κτηματική αγορά, τιτλοποιημένα στεγαστικά δάνεια με την μορφή σύνθετων και πολύπλοκων χρηματοοικονομικών και επενδυτικών προιόντων σύνθετα ομόλογα, παράγωγα), αφού είχαν πάρει την υψηλότερη δυνατή αξιολόγηση των προαναφερόμενων οίκων αξιολόγησης, αποκτήθηκαν ως ασφαλή και εγγυημένα προιόντα (εγγυημένες επενδύσεις) από τα επενδυτικά χαρτοφυλάκια και τους επενδυτές.
    Στην πραγματικότητα όμως – και στην πράξη όπως αποδείχτηκε με τον χειρότερο τρόπο – δεν είχαν αυτά τα προιόντα εγγυημένες αποδόσεις.
    Έτσι τα επενδυτικά χαρτοφυλάκια και οι επενδυτές, αφού δεν διέθεταν δικούς τους μηχανισμούς ελέγχου και αξιολόγησης των τίτλων που αποκτούσαν ή που σκόπευαν να αποκτήσουν, έδειχναν απεριόριστη εμπιστοσύνη -δεν είχαν λόγο για το αντίθετο – στους διεθνείς οίκους αξιολόγησης, όταν αυτοί τους συνιστούσαν ή τους πρότειναν τέτοια χρηματοοικονομικά προιόντα – και αυτό έκαναν συνέχεια μέχρι να ξεσπάσει η οικονομική κρίση – .

    Το αποτέλεσμα τελικά ήταν, όταν ξέσπασε η οικονομική κρίση, στην Αμερική να υπάρχει πληθώρα μηνύσεων, αγωγών και καταγγελιών από συνταξιοδοτικά και ασφαλιστικά ταμεία, από επενδυτικά χαρτοφυλάκια και επενδυτές, που επειδή εμπιστεύτηκαν την – εσφαλμένη και λανθασμένη- κρίση και αξιολόγηση των διεθνών οίκων αξιολόγησης, ζημιώθηκαν τεράστια – για να μην πω, ασύλληπτα – χρηματικά ποσά.

    Για την εκτεταμένη ,συστηματική και εσκεμμένη επιχείρηση παραπλάνησης και εξαπάτησης της αγοράς και των επενδυτών, ευθύνονται βασικά οι ακόλουθοι λόγοι :

    α) οι διεθνείς οίκοι αξιολόγησης πληρώνονται από αυτούς που εκδίδουν τους τίτλους.

    Έτσι στην περίπτωση της πρόσφατης οικονομικής κρίσης, όσοι προχωρούσαν στην έκδοση τιτλοποιημένων στεγαστικών δανείων (υπό την μορφή βέβαια σύνθετων χρηματοοικονομικών προιόντων και παραγώγων) κατέβαλλαν και την σχετική αμοιβή στους διεθνείς οίκους αξιολόγησης. Οπότε αυτοί οι οίκοι αποκλείεται – και για κανέναν λόγο – να πήγαιναν κόντρα στα συμφέροντα όσων τους κατέβαλλαν αμοιβές (“ ο πελάτης έχει πάντα δίκιο”).

    β)οι διεθνείς οίκοι αξιολόγησης,είτε μέσω θυγατρικών τους, είτε μέσω των μητρικών τους εταιρειών, είτε μέσω εταιρειών –τραπεζών που τους ελέγχουν μετοχικά, προχωρούν στην δημιουργία και αγοραπωλησία χρηματοοικονομικών και επενδυτικών προϊόντων(συνήθως πολύπλοκων, σύνθετων χρηματοοικονομικών προιόντων και παραγώγων, τα οποία μάλιστα δεν έχουν εγγυημένη απόδοση και εμπεριέχουν σαφές και μεγάλο επενδυτικό ρίσκο).

    Έτσι στην περίπτωση της πρόσφατης οικονομικής κρίσης,οι διεθνείς οίκοι αξιολόγησης είχαν άμεση ή έμμεση σχέση με την δημιουργία-ανάπτυξη- προώθηση-αγοραπωλησία σύνθετων χρηματοοικονομικών προιόντων και παραγώγων.
    Οπότε στα παραπάνω χρηματοοικονομικά προϊόντα και παράγωγα (τα οποία και ήθελαν να προωθήσουν), τους έδιναν αυθαίρετα και παραπλανητικά την υψηλότερη δυνατή αξιολόγηση.

    γ)οι διεθνείς οίκοι αξιολόγησης δεν διασφάλισαν σειρά πραγματικών ποιοτικών κριτηρίων που να αφορούν την πιο αντικειμενική και ορθή αξιολόγηση των υπό έκδοση τιτλοποιημένων δανείων στεγαστικής πίστης.

    δ)οι διεθνείς οίκοι αξιολόγησης δεν είχαν αναπτύξει ή δεν είχαν ενδιαφερθεί να αναπτύξουν σωστές και αξιόπιστες εφαρμογές προληπτικής εποπτείας και αξιολόγησης του χρηματοοικονομικού συστήματος και των υπό έκδοση τιτλοποιημένων δανείων στεγαστικής πίστης.

    ε)την υπερβολική ανάπτυξη της συγκεκριμένης κτηματικής αγοράς – που οδήγησε και στην γρήγορη πτώση και κατάρρευση -,ευνόησε η διάχυτη και γενική πεποίθηση ότι όλα αυτά τα χρηματοοικονομικά προϊόντα, είχαν αξιολογηθεί σωστά και αξιόπιστα ως προς το βαθμό κινδύνου-ρίσκου, τόσο από τις τράπεζες που προχωρούσαν στην έκδοσή τους, όσο και από διεθνείς οίκους αξιολόγησης.

  9. αλλενάκι avatar
    αλλενάκι 03/10/2010 14:02:03

    Οι μαζικές τιτλοποιήσεις [διότι αυτό είναι στην ουσία τα CDO] έχουν αρχίσει στην Ελλάδα από τα τέλη της δεκαετίας του '90 και τώρα η φούσκα είναι υπερώριμη.
    Ακουσα το κομμάτι του Roger Waters S.A. και έπαθα μια ψιλοκατάθλιψη είναι αλήθεια. Βαρύ...
    Θα έχω άδικο να πω ότι η κατάστασή μας μοιάζει με αυτή των Ινδιάνων λίγο πριν τη συστηματική γενοκτονία από τους εποίκους;

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.