#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
19/01/2010 07:25
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Οι περιπέτειες του Nabucco



Η αναβολή της κατασκευής του αγωγού Nabucco, έχει οδηγήσει τον αντιπρόεδρο της κρατικής εταιρίας SOCAR του Αζερμπαϊτζάν Elshad Nasirov, να απειλεί πως θα αρχίσει πλέον να πουλά φυσικό αέριο στα ασιατικά κράτη. Η κατασκευή του μήκους 3.000 περίπου χιλιομέτρων αγωγού, που προτάθηκε το 2002, υπολογίζεται να ξεκινήσει τον επόμενο χρόνο και να ολοκληρωθεί το 2014. Με κόστος που αρχικά υπολογίστηκε στα $11.4 δισ. και που συνεχώς ανεβαίνει, ο Nabucco θα είναι μάλλον ο πιο ακριβώς αγωγός του κόσμου. Και εν μέσω παγκόσμιας οικονομικής ύφεσης, η κατασκευή του μοιάζει μάλλον απίθανη. Ακόμη και αν υποτεθεί πως τα διευθυντικά στελέχη του αγωγού μπορέσουν και προσελκύσουν επενδυτές, η μόνη υπόσχεση θα είναι η μελλοντική παραγωγή της περιοχής Shah Deniz της Κασπίας θάλασσας. Ακόμη όμως και αν η εν λόγω παραγωγή αρχίσει να τροφοδοτεί τον αγωγό, θα υπάρχει πάλι έλλειμμα, με αποτέλεσμα να αναρωτιόμαστε για το ποιου το αέριο θα μεταφέρει ο Nabucco, αν αποσυρθεί η SOCAR, ειδικά αν θυμηθούμε πως η γεωπολιτική της Ουάσιγκτον ακυρώνει τη συμμετοχή τόσο της Ρωσίας όσο και του Ιράν.

Για τους γνωρίζοντες τα των ενεργειακών αγωγών, ο κόστους $500 εκατομμυρίων αγωγός μεταξύ Οδησσού και Μπρόντι που ολοκληρώθηκε το 2001, μας δίνει ένα καλό παράδειγμα του τι μπορεί να συμβεί αν δεν υπάρχουν εκ των προτέρων  εγγυήσεις για τη ποσότητα της μεταφερόμενης ενέργειας. Η ουκρανική κυβέρνηση κατασκεύασε βιαστικά τον αυτοχρηματοδοτούμενο αγωγό, με σκοπό να προμηθεύει με πετρέλαιο τη Κεντρική Ευρώπη, χωρίς όμως να έχει εξασφαλίσει συμβόλαια με κάποια πετρελαιοπαραγωγό χώρα. Και αφού ο αγωγός έμεινε αχρησιμοποίητος για τρία χρόνια, η Ουκρανία αναγκάστηκε (διστακτικά) να συμφωνήσει με τη Ρωσία για την μεταφορά ρωσικού πετρελαίου, με αντίστροφη αυτή τη φορά πορεία. Το πετρέλαιο ρέει προς νότο και η  εξαγωγή του γίνεται πλέον από την Οδησσό, αντί να τροφοδοτούνται οι αγορές της Δύσης. Ένας επιπλέον παράγοντας που περιπλέκει τα πράγματα είναι και οι τιμολογιακές πολιτικές των διαφόρων κρατών μέσα από τα οποία θα περνάει ο Nabucco. Πέραν αυτού, το καθεστώς ιδιοκτησίας ή εθνικής  κυριαρχίας επί της Κασπίας, ακόμη δεν έχει ξεκαθαριστεί μεταξύ των πέντε εμπλεκομένων κρατών. Η κατασκευή αγωγού με αυτές τις συνθήκες θα πλουτίσει κάποιους δικηγόρους θαλάσσιου δικαίου, αλλά κανέναν άλλο.

Το εν λόγω ζήτημα δεν είναι καθόλου ασήμαντο. Τον Ιούλιο του 2001, το Ιράν έστειλε πολεμικά αεροσκάφη και πλοία προκειμένου να εκφοβίσει τα ερευνητικά σκάφη που το Αζερμπαϊτζάν είχε στείλει στη περιοχή στα πλαίσια συνεργασίας με την εταιρία ΒΡ,  μέσα σε αμφισβητούμενα ύδατα. Και μοιάζει μάλλον απίθανο, η Ρωσία και το Ιράν να μείνουν απαθείς σε περίπτωση που αρχίσει να κατασκευάζεται κάποιος υποθαλάσσιος αγωγός. Το μεγάλο λοιπόν ερώτημα είναι για το πιο από τα πέντε κράτη της Κασπίας (Αζερμπαϊτζάν, Ιράν, Καζακστάν, Ρωσία και Τουρκμενιστάν) θα προμηθεύουν τελικά την απαραίτητη ποσότητα αερίου που χρειάζεται για να αποδώσει ο  Nabucco.

Το ευρωπαϊκό ενδιαφέρον για τον Nabucco έχει να κάνει με την πραγματικότητα  που κυριαρχεί από το 1991, και που αφορά στο ότι η Δύση είναι όλο και πιο εξαρτημένη από τη Ρωσία για τις εισαγωγές φυσικού αερίου. Η ρωσική μονοπωλιακή εταιρία Gazprom, προμηθεύει σήμερα το 40% των αναγκών ενέργειας της Ευρώπης. Και καθώς η Μόσχα εξαρτάται από τους πάλαι ποτέ σοβιετικούς «υποτελείς» της, οι τακτικές κόντρες μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας έχουν οδηγήσει τις Βρυξέλλες στην αγωνιώδη αναζήτηση εναλλακτικών πηγών εισαγωγής ενέργειας. Ο Nabucco είναι σχεδιασμένος να μεταφέρει φυσικό αέριο από τη Κασπία και τη Κεντρική Ασία, μέσω της Τουρκίας και των βαλκανικών χωρών  στην Αυστρία, παρακάμπτοντας όμως τη Ρωσία και την Ουκρανία. Η κατάσταση χειροτερεύει αν αναλογιστούμε πως σύμφωνα με προβλέψεις της ευρωπαϊκής Κομισιόν, η κατανάλωση αερίου στην Ε.Ε. θα αυξηθεί έως και 61% μέχρι το 2030.

Τα παζάρια που ξεκίνησαν για τον Nabucco, αποτελούν απάντηση στις ευχές των Ευρωπαίων. Τα μέλη της  κοινοπραξίας είναι η αυστριακή OMV, η ουγγρική MOL, η βουλγαρική Bulgargaz, η ρουμανική Transgaz, η τουρκική Botas, και η RWE της Γερμανίας, με ποσοστό συμμετοχής 16.7% έκαστος. Είναι αξιοσημείωτο πως καμία από τις εμπλεκόμενες χώρες δεν αποτελεί σημαντικό παραγωγό φυσικού αερίου.

Αν είναι ο Nabucco να πετύχει, υπάρχει ένας ακόμη σημαντικός παίκτης, το Ιράν. Ως χώρα διαθέτει το 16% των παγκόσμιων αποθεμάτων φυσικού αερίου και είναι δεύτερη μετά τη Ρωσία. Η Ουάσιγκτον όμως αντιτίθεται σθεναρά σε οποιοδήποτε ενδεχόμενο συμμετοχής των Ιρανών σε προγράμματα μεταφοράς αερίου στην ευρύτερη περιοχή. Από τη πλευρά τους, οι Ιρανοί αμφισβητούν το δικαίωμα των ΗΠΑ να αποφασίζουν για λογαριασμό της Ευρώπης, τονίζοντας πως η κατασκευή του Nabucco θα είναι «δώρον άδωρον» χωρίς τη συμμετοχή του Ιράν στη τροφοδοσία του με αέριο. Οι απόψεις της Τεχεράνης ταιριάζουν με αυτές της Μόσχας. Ο Πούτιν τόνισε τον περασμένο Μάρτιο πως ο Nabucco δεν θα είναι βιώσιμος χωρίς την ιρανική συμμετοχή. Βέβαια ο  Nabucco δέχεται και πυρά από διάφορους της περιοχής. Ο Αζέρος πολιτικός επιστήμονας  Ilgar Velizade, σημειώνει πως η παρούσα οικονομική κατάσταση καθιστά την πανάκριβη ($12 δισ.) κατασκευή του  αγωγού τελείως ασύμφορη υπόθεση. Αντιθέτως, πιστεύει πως ο κατά πολύ φθηνότερος αγωγός Poseidon, που θα μεταφέρει φυσικό αέριο στην Ιταλία από τη περιοχή Shah Deniz της Κασπίας, θα είναι πιο συμφέρων για την Ευρώπη, το Αζερμπαϊτζάν και τη Τουρκία απ`ότι ο Nabucco.

Το αν οι Αζέροι είναι σοβαροί σε αυτά που λένε ή απλώς μπλοφάρουν με σκοπό τη προσέλκυση επενδυτών, απομένει να αποδειχτεί. Το Μπακού ήδη ερευνά για εναλλακτικές αγορές για το αέριό του. Την 26/12/09 ο πρόεδρος της SOCAR Rovnag Abdullayev, δήλωσε πως από 1/1/10 η εταιρία του θα προμηθεύσει με ένα δισ.  κυβικά μέτρα αερίου τη Ρωσία. Αν και η ποσότητα αυτή δεν είναι παρά ένα μικρό κλάσμα της ποσότητας που προορίζεται για τον Nabucco, η Gazprom έχει δηλώσει πρόθυμη να αγοράσει οποιαδήποτε επιπλέον ποσότητα αερίου από το Αζερμπαϊτζάν σε τρέχουσες τιμές της παγκόσμιας αγοράς.

Ο Nabucco παραμένει στάσιμος, επηρεασμένος από τη ντεμοντέ πλέον ιδεολογική ανησυχία της εποχής Μπους, που ήθελε τους αγωγούς να παρακάμπτουν τη Ρωσία και το Ιράν. Επιπλέον αρνητικό ρόλο παίζει και η φοβία της Ε.Ε. σε σχέση με τις αψιμαχίες Ρωσίας και Ουκρανίας που αποτελούν απειλή για την ανεμπόδιστη ροή αερίου. Εν τω μεταξύ η Ρωσία πιέζει για τις εναλλακτικές διόδους των αγωγών Nord Stream και  South Stream, προσπαθώντας να πείσει την Ευρώπη πως η παράκαμψη της Ουκρανίας θα απομακρύνει οποιουσδήποτε κινδύνους στην  μελλοντική ενεργειακή της ασφάλεια.

Η ενέργεια που πηγάζει από τη Κασπία χρησιμοποιεί πολλαπλούς αγωγούς. Το μόνο πρόβλημα για τους μάγους της Wall Street και του Λονδρέζικου  City, είναι πως η ροή πλέον κατευθύνεται περισσότερο προς ανατολάς, και μάλιστα προς τη Κίνα.

 http://www.opednews.com/articles/The-Myth-Of-Nabucco-Greed-by-OilGuy-100104-110.html

ΣΧΟΛΙΑ

  1. Anomymous avatar
    Anomymous 19/01/2010 08:19:46

    Η Ρωσία πιέζει μόνο για τον South Stream. Ο Nord Stream θα λειτουργήσει το 2011...
    http://www.nord-stream.com/en/the-pipeline.html

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.