#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
24/04/2013 22:04
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Οι δικοί μας Χόροβιτς. Αναζητώντας τα ίχνη του Χρύσανθου Λαζαρίδη



Του Κωστή Καρπόζηλου.

Το βιβλίο του Ντέιβιντ Χόροβιτς The Free World Colossus: A Critique of American Foreign Policy in the Cold War κυκλοφόρησε στα ελληνικά σχεδόν ταυτόχρονα με την έκδοσή του στις Ηνωμένες Πολιτείες. Τέσσερεις δεκαετίες έχουν περάσει από τότε και η έκδοση του Κάλβου με τον διεισδυτικό τίτλο Από τη Γιάλτα στο Βιετνάμ: ανατομία της διεθνούς πολιτικής ζωής (1945-1967) αποτελεί σημείο αναφοράς σε μεταπολιτευτικές βιβλιοθήκες και πάγκους υποψιασμένων παλαιοβιβλιοπωλών. Οι 600 τόσες σελίδες του φοβερού παιδιού της Νέας Αριστεράς αναδείχθηκαν σε δημοφιλές ανάγνωσμα, καθώς παρείχαν στο ελληνικό κοινό μία εκ των έσω κριτική του αμερικανικού ιμπεριαλισμού· διόλου συμπτωματικά το 1975, οι εκδόσεις Λιβάνη εξέδωσαν την κατάτι παλαιότερη προσέγγιση του συγγραφέα για το ίδιο θέμα κάτω από τον τίτλο Ιμπεριαλισμός και επανάσταση.[1]

Οι δύο αυτές ταυτόχρονες εκδόσεις συνιστούν τις μοναδικές εμφανίσεις του πολυσχιδούς έργου του Χόροβιτς στα ελληνικά. Δεν πρόκειται για παραδοξότητα αλλά για προϊόν αμηχανίας έναντι της μεταμόρφωσης του ανατόμου του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού σε διαπρύσιο υπερασπιστή του. Ο Ντέιβιντ Χόροβιτς, ο επισκέπτης της καστρικής Κούβας, στην οποία αναζητούσε ένα υπόδειγμα κοινωνικής οργάνωσης μακριά από τα γραφειοκρατικά καθεστώτα της Ανατολής, και μετέπειτα συνοδοιπόρος των Μαύρων Πανθήρων, από τα τέλη της δεκαετίας του ’80 έχει αναδειχθεί σε ιθύνοντα νου ενός εκτεταμένου δικτύου ιδεολογικού και πολιτικού ακτιβισμού του Αμερικανικού νεοσυντηρητισμού. Ανάμεσα στις δραστηριότητες του Horowitz Freedom Center, του βασικού παρατηρητηρίου που έχει οργανώσει ο ίδιος, ξεχωρίζει η διαδικτυακή βάση δεδομένων Discover the Networks: a guide to the political Left (www.discoverthenetworks.org), που καταγράφει τις ποικίλες εκφάνσεις του πολιτικού ριζοσπαστισμού προκειμένου να καταπολεμήσει την «επιρροή [της αριστεράς] στην κοινή γνώμη» – ποιός αλήθεια είναι καταλληλότερος για κάτι τέτοιο;

Η μεταμόρφωση του Ντέιβιντ Χόροβιτς δεν υπήρξε σιωπηλή. Άλλωστε η πορεία του, ήδη από τα χρόνια της Νέας Αριστεράς, είναι κατάστικτη από συγκρούσεις και ρήξεις. Το 1987 υπήρξε εκ των βασικών οργανωτών του Second Thoughts Conference, μιας συνάντησης εκπροσώπων του αμερικανικού 1968 που έλαβε χώρα στην Ουάσινγκτον και οργανώθηκε γύρω από την παραδοχή ότι ανήκαν σε μια «καταστροφική γενιά».[2]Με τρόπο που δεν επιδεχόταν παρερμηνείες, το συνέδριο είχε ως κύριο άξονα την κατάσταση στη Νικαράγουα· στη δίνη του σκανδάλου Contragate, που είχε στριμώξει το επιτελείο του προέδρου Ρήγκαν, το συνέδριο ενέκρινε την πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών στην περιοχή και την υποστήριξη στους αντιπάλους των Σαντινίστας. Στη συνέχεια, ο Ντέιβιντ Χόροβιτς περιόδευσε στη Λατινική Αμερική, τον γενέθλιο τόπο του αμερικανικού αντιιμπεριαλισμού της δεκαετίας του ’60, επισκεπτόμενος τη Νικαράγουα στο πλαίσιο μιας προπαγανδιστικής αποστολής για τη μεταστροφή της αμερικανικής κοινής γνώμης υπέρ των ενόπλων Κόντρας. Η ταλάντωση του Χόροβιτς υπενθυμίζει ότι εκτός από τις συνήθεις διαδρομές, από τις τάξεις της οργανωμένης αριστεράς προς τις μεταρρυθμιστικές εκδοχές της σοσιαλδημοκρατίας, υπάρχουν και πιο ενδιαφέρουσες πολιτικές και ιδεολογικές επιλογές – υπενθύμιση χρήσιμη για όλους, εκτός ίσως από τους κουραστικούς ξερόλες της εγχώριας αριστεράς που ενδόμυχα συνδέουν την πορεία του Χόροβιτς με το γεγονός ότι γεννήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες και άρα ήταν εκ προοιμίου παίγνιο στα χέρια μυστικών υπηρεσιών και κοινωνικών νομοτελειών.

Στην ελληνική μεταπολιτευτική δημόσια συζήτηση, το αριστερό «παρελθόν» υπήρξε καθοριστικό στοιχείο κοινωνικών και πολιτικών στοιχίσεων. Η λειτουργία της γενικής γραμματείας Νέας Γενιάς στις αρχές της δεκαετίας του ’80, η πορεία των εργοστασιακών σωματείων υπό την ηγεμονία των συνθημάτων της αυτοδιαχείρισης, η παρουσία των εκπροσώπων της εαμικής αντίστασης στα κοινοβουλευτικά έδρανα και οι διαδρομές των προβεβλημένων εκπροσώπων της κομμουνιστικής αριστεράς –από το σοφό παιδί Μίμη έως τη γνωστή σε όλους Μαρία– αποτελούν εκφάνσεις του ίδιου φαινομένου: της ικανότητας του ΠΑΣΟΚ να επικοινωνεί με το ιστορικό φορτίο της αριστεράς αλλά και με τις ριζοσπαστικότερες εκδοχές του αντιδικτατορικού αγώνα.

Η γενίκευση αυτής της τάσης μετά το 1989 συνήθως ερμηνεύτηκε στο πλαίσιο των εξελίξεων στη Σοβιετική Ένωση και στην Ανατολική Ευρώπη. Η ανάγνωση αυτή, ορθή εν μέρει, υποτιμά ότι η μεταστροφή δυναμικών τμημάτων της ελληνικής αριστεράς προς το εκσυγχρονιστικό σύμπαν συνδέθηκε με έναν ταυτόχρονο αναπροσανατολισμό της «συνεπούς» αριστεράς έναντι του ερωτήματος της εξουσίας. Η δεκαετία του ’90 σημαδεύτηκε από τη ρήξη με μια μακρά παράδοση – δράσης και σκέψης– στην οποία η αριστερά συνδεόταν με τη διαχείριση της εξουσίας σε επιμέρους κοινωνικά πεδία, από την τοπική αυτοδιοίκηση έως την πανεπιστημιακή συνδιοίκηση και από τα εργατικά σωματεία έως τους εθνοτοπικούς συλλόγους. Η απόφαση της μετά-1989 αριστεράς να αρνηθεί τη διαχείριση της εξουσίας ως αντίρροπο στην προϊούσα ενσωμάτωσή της, απελευθέρωσε κοινωνικές δυνάμεις που είχαν διαποτιστεί με την αντίληψη ότι η πολιτική πρακτική είναι συνώνυμη με τον στόχο της κατάληψης της εξουσίας – ξεκινώντας από τους επιμέρους κρίκους του μικροεπιπέδου έως το διαρκώς αναβαλλόμενο όραμα του μακρόπνοου κοινωνικού μετασχηματισμού.

Μια ματιά στα φυλλάδια υποψηφίων στις εκλογικές αναμετρήσεις των δύο τελευταίων δεκαετιών, σε συνεντεύξεις κυριακάτικων ενθέτων, σε παρουσιάσεις βιβλίων μαρτυρεί την πυκνότητα των φευγαλέων αναφορών στις «αριστερές καταβολές» υπό στερεότυπες συντάξεις «στρατεύτηκε στην αριστερά» και «πρωταγωνίστησε στο αντιδικτατορικό κίνημα» ή, για τους πιο συστηματικούς, «διετέλεσε μέλος του γραφείου σπουδάζουσας» και άλλους, απειράριθμους, συνδυασμούς εμπειριών. Στη στερεότυπη δημοσιογραφική ερώτηση «νιώθετε ακόμα αριστερός» – εφόσον προϊόντος του χρόνου στη σοσιαλιστική μας πατρίδα η αριστερά μεταφράζονταν στο ισοδύναμο ενός αισθήματος– η απάντηση υπάκουε σε μια προκαθορισμένη αρμονία: αν αριστερά σημαίνει η ευαισθησία για τα κοινωνικά προβλήματα και η επιθυμία της αλλαγής αυτών, ναι παραμένω αριστερός. Το πρόσφατο βιβλίο του Νίκου Μπίστη Προχωρώντας και αναθεωρώντας συμπυκνώνει τη συλλογιστική αυτή και ταυτόχρονα αποτελεί την πρώτη συστηματική απόπειρα αναμέτρησης των μεταπολιτευτικών «πρώην» με τις κατοπινές επιλογές τους.[3]

Τον Φεβρουάριο του 2011, το Βήμα της Κυριακής φιλοξένησε τον στενό συνεργάτη του Αντώνη Σαμαρά και εκ των ιδρυτικών στελεχών του Δικτύου 21, Χρύσανθο Λαζαρίδη, η πολιτική διαδρομή του οποίου ανάγεται στα χρόνια της δικτατορίας στις τάξεις του κομμουνιστικού κινήματος. Η απάντησή του στην εθιμοτυπική ερώτηση του δημοσιογράφου του Βήματος Άρη Ραβανού για το αν είναι «φυσιολογικό» ένας «πρώην “Ρηγάς”» να ανήκει στο «εθνικοπατριωτικό τόξο» ο Λαζαρίδης φρόντισε να αντιστρέψει ευφυώς την ερώτηση καταδεικνύοντας την απόστασή του από το μεταπολιτευτικό «φυσιολογικό»: «Θα ήταν πιο... “φυσιολογικό” να είχα προσχωρήσει στο ΠαΣοΚ; Θα ήμουν πιο “πολιτικώς ορθός” έτσι;».[4] Η απάντηση αυτή δεν μαρτυρά μόνο έναν εύστροφο συνομιλητή. Ο Χρύσανθος Λαζαρίδης σήμερα εκπροσωπεί την πιο δυναμική εκδοχή των πολιτικών μεταμορφώσεων της μεταπολιτευτικής αριστεράς, καθώς συνδέεται με τη διαμόρφωση ενός ιδεολογικού χώρου που αποσκοπεί στην περιθωριοποίηση της αριστεράς και στην επικράτηση ενός νεοσυντηρητικού ρεύματος που θα παραμερίσει τα συναισθηματικά τσαλαβουτήματα της μεταπολιτευτικής συναίνεσης.

Η περίπτωση του Λαζαρίδη εμφανίζει ορισμένες ενδιαφέρουσες παραλληλίες με τον Χόροβιτς στην διαδρομή από τη Νέα Αριστερά στη νεοσυντηρητική σκέψη. Τα πρόχειρα δημοσιογραφικά βιογραφικά επιμένουν στην παρουσία του στο ΚΚΕ εσωτερικού και όχι στην ακατάληπτη για τους πολλούς Β΄ Πανελλαδική, παρότι η τελευταία αποτελεί ίσως τη σημαντικότερη οργανωμένη εκδοχή της ελληνικής Νέας Αριστεράς, υπό το πρίσμα των ιδεολογικών της αναζητήσεων αλλά και της ρήξης με τους παραδοσιακούς φορείς του κομμουνιστικού κινήματος. Ο Χρύσανθος Λαζαρίδης ανήκει στη συνδετική γενιά μεταξύ του αντιδικτατορικού αγώνα και των μεταπολιτευτικών προσδοκιών, όντας αντιπρόεδρος της ΕΦΕΕ έως και το 1980· η κόπωση αυτής της γενιάς στο γύρισμα της δεκαετίας του ’70 –με σημείο καμπής ίσως την πορεία του Πολυτεχνείου του 1980– υπήρξε καθοριστική στη διαμόρφωση των ισορροπιών στο εσωτερικό της αριστεράς, αλλά και στη στελέχωση του κρατικού μηχανισμού στα πρώτα χρόνια του ΠΑΣΟΚ. Στην εποχή των μεγάλων αποφάσεων –όπου το ερώτημα του βιοπορισμού συναντούσε το επαναστατικό αδιέξοδο του «τώρα τι;»– ο Λαζαρίδης εγκαινίασε τη διαδρομή του στο εξωτερικό, ξεκινώντας από το δημοφιλές London School of Economics. Ακολούθησαν σπουδές στις Ηνωμένες Πολιτείες, κατά τη δεκαετία του ’80, όπου παράλληλα ενεπλάκη στην ταραχώδη έκδοση της εφημερίδας Πρωινή, γεγονός που αποτυπώνει την δραστηριοποίησή του στα ελληνοαμερικανικά πράγματα. Ύστερα από μια σύντομη περίοδο ιδιώτευσης, η οποία ανοήτως έχει τροφοδοτήσει τα πιο απίθανα κουτσομπολιά στο διαδίκτυο, επανεμφανίστηκε στο πολιτικό προσκήνιο στις τάξεις της Πολιτικής Άνοιξης. Δεν ήταν ο μόνος από τις τάξεις της ελληνικής αριστεράς – το εγχείρημα της «υπέρβασης» του παλιού πολιτικού συστήματος αλλά και της εμφατικής επιμονής στη μη αναγνώριση του δικαιώματος της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας στον αυτοπροσδιορισμό της είχε συγκινήσει και άλλους, με κυρίαρχη την περίπτωση του Ανδρέα Λεντάκη.

Η παρουσία των επιφανών εκπροσώπων της αντιδικτατορικής αριστεράς στις τάξεις της Πολιτικής Άνοιξης –αυτού του βραχύβιου σχηματισμού με τον δυσανάλογα σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της ελληνικής δεκαετίας του ’90– επιβεβαίωνε την ανάδυση ενός νέου πεδίου συνάντησης, που αναιρούσε τις παραδοσιακές διχοτομήσεις του πρόσφατου παρλεθόντος. Η δεκαετία του ’40 είχε κληροδοτήσει στην ελληνική κοινωνία έναν βαθύ διχασμό γύρω από τη διεκδίκηση του αυθεντικά εθνικού: «εθνικόφρονες» και «απάτριδες» ανταγωνίζονταν για το ποιος είναι ο πιο αυθεντικός εκφραστής των συμφερόντων του έθνους. Η τομή του 1989 και η συνακόλουθη αναζήτηση της υπέρβασης του παρελθόντος επέτρεψε σε ετερογενή ρεύματα να συναντηθούν και να διαπιστώσουν οτι αυτά που τους χώριζαν ανήκαν στο παρελθόν, σε σύγκριση με τις «προκλήσεις» –λέξη φετίχ της εποχής, είτε αναφερόταν κανείς στο μαγικό 1992 είτε στη βαλκανική αστάθεια– του παρόντος. Στον μετασχηματισμό αυτό, ο Χρύσανθος Λαζαρίδης αναδείχθηκε σύντομα σε ξεχωριστή περίπτωση, καθώς πρωταγωνίστησε στη διαμόρφωση το 1997 του Δικτύου 21, ενός σύγχρονου –στα χαρακτηριστικά δράσης– think tank του νέου, και τόσο παλιού συνάμα, «πατριωτικού χώρου».

Το Δίκτυο 21 εξακολουθεί να λειτουργεί, αλλά οι δραστηριότητές του είναι υποτονικές. Αντίθετα, ο Χρύσανθος Λαζαρίδης εμφανίζεται πλέον ως ο στενότερος σύμβουλος του Αντώνη Σαμαρά, ενώ πρόσφατα δημοσιεύματα τον αναγορεύουν σε βασικό συντονιστή του επικοινωνιακού επιτελείου της Νέας Δημοκρατίας.[5] Το τελευταίο δεν κινείται με τους παραδοσιακούς ράθυμους ρυθμούς της ελληνικής δεξιάς, των στοχευμένων πιέσεων σε δημοσιογράφους και της διασποράς non-paper, αλλά αντίθετα επιδεικνύει ιδιαίτερη κινητικότητα, καθορίζοντας τη δημόσια συζήτηση μέσα από «μετωπικές» δομές που δεν δεσμεύονται από την κομματική λειτουργία. Η έκδοση της εφημερίδας Δημοκρατία, η λειτουργία της ιντερνετικής πύλης antinews και η διαδικτυακή «Ομάδα Αλήθειας», η οποία «είναι μια ομάδα πολιτικής ανάλυσης που πρόσκειται στην Νέα Δημοκρατία, χωρίς να την εκφράζει επίσημα» έχουν τροποποιήσει τον επικοινωνιακό χάρτη και ταυτόχρονα διαμορφώνουν τα συγκοινωνούντα δοχεία του σύγχρονου ελληνικού συντηρητισμού.

Η περίπτωση της «Ομάδας Αλήθειας» (www.truthteam.gr) είναι η πιο χαρακτηριστική. Εκ προοιμίου μη δεσμευμένη με τη Νέα Δημοκρατία, έχει ως αποκλειστικό ρόλο την ανίχνευση δραστηριοτήτων της εγχώριας αριστεράς που προσφέρονται για επικοινωνιακή εκμετάλλευση. Το λογότυπο της ιστοσελίδας «ανακάλυψε τα δεδομένα» μαρτυρεί τις παραλληλίες με το αντίστοιχο εγχείρημα του Χόροβιτς: η κοινή βάση είναι η πεποίθηση ότι η αριστερά, όσο και αν μεταμφιέζεται, παραμένει δυνάμει επικίνδυνη για το έθνος. Έτσι στην πρώτη σελίδα της «Ομάδας Αλήθειας» διαβάζει κανείς ότι «ούτε ο Ερντογάν δεν στηρίζει τόσο τις τουρκικές θέσεις όσο το στέλεχος του κ. Τσίπρα», «στέλεχος ΣΥΡΙΖΑ: Να χρησιμοποιείται η “Μακεδονική” γλώσσα στα ελληνικά δικαστήρια», «Ρένα Δούρου: τομή ο νόμος Ραγκούση: να έρθουν και άλλοι μετανάστες». Ο δοκιμαστικός σωλήνας για τη διαμόρφωση της «Ομάδας Αλήθειας» ήταν οι διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις του περασμένου έτους – εκεί για πρώτη φορά ο επικοινωνιακός μηχανισμός της Νέας Δημοκρατίας μπόρεσε να καθορίσει τη συζήτηση, εστιάζοντας στις φαινομενικές λεπτομέρειες, στις μικρές διαφοροποιήσεις που στο αδαές παραδοσιακό δεξιό σύμπαν φάνταζαν πολύπλοκες σπαζοκεφαλιές αρτικόλεξων, στις περιώνυμες «συνιστώσες». Στην παρακολούθηση των λεπτών αυτών αποχρώσεων είναι κάτι παραπάνω από λογικό να εικάσει κανείς τον συντονιστικό ρόλο του Χρύσανθου Λαζαρίδη, ως του ανθρώπου που διαθέτει το βιωματικό και διανοητικό φορτίο, την αναγκαία κοινωνική τεχνογνωσία για κάτι τέτοιο.

Ο ρόλος της «Ομάδας Αλήθειας» συνδέεται με τις διεργασίες γύρω από ένα μαχητικό, συντηρητικό πολιτικό think tank, που θα αντιστρέψει αυτό που ο Μάκης Βορίδης έχει κατ’ επανάληψη περιγράψει ως «ιδεολογική ηγεμονία της αριστεράς». Η εφημερίδα Δημοκρατία αποτελεί σημείο συνάντησης παραπλήσιων ρευμάτων, που εκκινούν από τον κύκλο του Δικτύου 21, με τη δεσπόζουσα μορφή του Φαήλου Κρανιδιώτη, και εκτείνονται στην περιθωριακή, και άρα ιδεολογικά συγκροτημένη, άκρα δεξιά της δεκαετίας του ’80 – ο εκδότης της εφημερίδας Γιάννης Φιλιππάκης εμφανίζεται ως συνοδοιπόρος του Μάκη Βορίδη στις τάξεις των «Ελεύθερων Μαθητών». Η Δημοκρατία πλέον έχει συμπληρώσει σχεδόν τρία χρόνια ημερήσιας κυκλοφορίας, σε μια περίοδο καταποντισμού των παραδοσιακών εκδόσεων, καταγράφεται ως η τέταρτη σε κυκλοφορία απογευματινή έκδοση και αποτυπώνει την εμφάνιση ενός απενοχοποιημένου δεξιού αντικομφορμισμού, ο οποίος συγκροτείται γύρω από έναν σκληρό πυρήνα ανεξαρτήτως διαφωνιών για επιμέρους πολιτικές ή τακτικές επιλογές. Πώς το έλεγε μια εφημερίδα τη δεκαετία του ’80; Στηρίζουμε την Αλλαγή, Ελέγχουμε την Εξουσία; Το ανάλογο.

Ο ίδιος ο Λαζαρίδης σε ανύποπτο χρόνο κατέθεσε ένα εξαιρετικά διεισδυτικό κείμενο που συνοψίζει την αυτοβιογραφική του διαδρομή, αλλά και τον νέο διαμορφούμενο μηχανισμό. Στη φετινή επέτειο του Πολυτεχνείου απάντησε στην ακροδεξιά ρητορεία για το ανύπαρκτο και καθοδηγούμενο Πολυτεχνείο μέσα από την ιστοσελίδα Antinews – πρόκειται για μια διαδικτυακή πύλη υψηλής αναγνωσιμότητας που στις χειρότερες στιγμές της θυμίζει την Αυριανή των παλιών καλών εποχών. Ο Αλέξης Παπαχελάς τον Οκτώβριο του 2011 σε μια τηλεοπτική συνέντευξη του Λαζαρίδη επανειλημμένως έθεσε το ερώτημα αν σχετίζεται με την λειτουργία της και κατά πόσο εγκρίνει τις υποβολιμαίες επιθέσεις της σε στελέχη της Νέας Δημοκρατίας. Ακόμα και αν δεχτούμε την κατηγορηματική άρνηση του Λαζαρίδη, το γεγονός παραμένει ότι η ιστοσελίδα Antinews κινείται σε παρεμφερείς σφαίρες προβληματισμού με τις δικές του. Στο πρόσφατο κείμενό του, το οποίο μέσα σε λίγες μέρες συγκέντρωσε 342 σχόλια, υπερασπίστηκε τη μαχητική ρήξη του Πολυτεχνείου με τις κατεστημένες δομές της εποχής, υπερτονίζοντας αυτό που συνομολογούν πολλοί: ότι αποτελούσε και σημείο ρήξης των αντιδικτατορικών οργανώσεων της νεολαίας με την παλιά σκουριά των μηχανισμών που τους καθοδηγούσαν. Η συλλογιστική του κειμένου προχωρά σε μια ανάλυση της γενιάς του Πολυτεχνείου που διαφοροποιείται από τον εσμό του ακροδεξιού εξτρεμισμού, για να αμφισβητήσει από ριζοσπαστικές θέσεις τη δημιουργία του «καθεστωτικού μύθου» που αναγόρευσε το Πολυτεχνείο σε «τελετουργία νομιμοποίησης της αστικής δημοκρατίας». Η κριτική του λοιπόν στην αριστερά δεν περιορίζεται στα γνωστά περί οικειοποίησης, αλλά στην ανάδειξη του τρόπου με τον οποίο η αριστερά χρησιμοποίησε το Πολυτεχνείο επειδή «όλα τα άλλα που είχε στο “ενεργητικό” της ήταν γραμμένα ταυτόχρονα και στο “παθητικό” της! Ήταν γεγονότα και σύμβολα που δίχαζαν τον ελληνικό λαό. Ενώ το Πολυτεχνείο, ή μάλλον ο μύθος που πλάστηκε γι’ αυτό λειτουργούσε ενωτικά ως σύμβολο».[6]

Η κατάληξη του εν λόγω κειμένου είναι δηλωτική για τους τρόπους της ιδεολογικής μεταβολής του Χρύσανθου Λαζαρίδη: παραπέμποντας στον Άρη Αλεξάνδρου –ας σκεφτεί κάποιος τον Φαήλο Κρανιδιώτη να κάνει κάτι τέτοιο– σημειώνει την περιθωριακή παρουσία των πρωταγωνιστών της εξέγερσης στη μεταπολιτευτική ευφορία: «Για τους Σπαρτιάτες, είλωτες και για τους είλωτες, Σπαρτιάτες», αλλά «είμαστε και Σπαρτιάτες και είλωτες! Σπαρτιάτες γιατί μάθαμε να πολεμάμε. Και είλωτες γιατί μάθαμε να υπομένουμε… Και δεν έχουμε πει ακόμα την τελευταία μας λέξη…». Η αναφορά στους Σπαρτιάτες αποτελεί έναν εξαιρετικό τρόπο επικοινωνίας με το ριζοσπαστικό δεξιό ακροατήριο, που εμπνέεται από περικεφαλαίες και Λεωνίδες, ενώ οι είλωτες κλείνουν το μάτι στους καταπιεσμένους της κοινωνικής καθημερινότητας. Ο νέος συντηρητισμός δεν θα είναι των ελίτ: περιλαμβάνει την επιστροφή στις παραδοσιακές αξίες της πατρίδας αλλά και την ταυτόχρονη υπεράσπιση της λαϊκότητας και της «ελληνικότητας» μέσα από τον δημοφιλή αφορισμό «όποιος υποστήριζε την επίσημη ελληνική θέση μέσα στην Ελλάδα θεωρείτο “αθεράπευτα εθνικιστής”». Ταυτόχρονα, δανείζεται τα όπλα του αντιπάλου – όπως η ανασυγκροτημένη ΟΝΝΕΔ της δεκαετίας του ’80 αντέγραψε την οργανωτική δομή των κομμουνιστικών οργανώσεων της νεολαίας. Έτσι η ανασύσταση του ελληνικού συντηρητισμού βασίζεται στον πρωτογενή ακτιβισμό –η «Ομάδα Αλήθειας» ζητά να στείλει κανείς το ψέμα που εντόπισε στην αντιπληροφόρηση... πόσο δηλωτικός ο τίτλος της σελίδας antinews!–, στην ιδεολογική συγκρότηση γύρω από τον αποκαλυπτικό λόγο: δεν έχουμε πει ακόμα την τελευταία μας λέξη.

Η κατάρρευση των μεταπολιτευτικών συναινέσεων εμφανίζεται ως ευκαιρία επιστροφής στην πρωταρχική κοιτίδα. Ο Χόροβιτς, σε ένα βιβλίο αυτοβιογραφικής ανάλυσης, περιγράφει την προσωπική του διαδρομή ως ένα ταξίδι αυτογνωσίας και ενοχών –καθότι η Νέα Αριστερά είχε πρωταγωνιστήσει στο κάψιμο της αμερικανικής σημαίας, στην εξύμνηση της «πέμπτης φάλαγγας» στην κοιλιά του Λεβιάθαν, στη ρήξη με τη μεσοπολεμική γοητεία των «εθνικών προοδευτικών παραδόσεων» του Λαϊκού Μετώπου– για την ανακάλυψη της «αληθινής» Αμερικής.[7] Ο Χρύσανθος το μισό αυτό ταξίδι το είχε διανύσει ήδη από τα νιάτα του. Η ιδεολογική και φαντασιακή συγκρότηση της ελληνικής παλιάς και νέας αριστεράς γύρω από την έννοια του έθνους, της εθνικής ιδιαιτερότητας, όπου κακιά σκουριά δεν πιάνει, και της εξάρτησης, κληροδοτεί ένα σημαντικό φορτίο αναφοράς στο αναδυόμενο νέοσυντηρητικό στρατόπεδο. Γι’ αυτό ο Χρύσανθος Λαζαρίδης νιώθει ότι δεν έχει να εξηγήσει κάτι στον δημοσιογράφο που τον ρωτούσε, στις αρχές του 2011, για το αν η πορεία του αποκλίνει από το «φυσιολογικό»: «Το 1973 αγωνιζόμουν για “εθνική ανεξαρτησία και λαϊκή κυριαρχία”. Κανένας δεν με είπε τότε μέλος του... “εθνικοπατριωτικού τόξου”! Για τα ίδια αγωνίζομαι όλα τα χρόνια που μεσολάβησαν... Για τα ίδια και σήμερα. Στην Ελλάδα του μνημονίου και της τρόικας –σε άλλες εποχές, με άλλους όρους– αγωνίζομαι ακριβώς για τα ίδια: για “εθνική ανεξαρτησία” και “λαϊκή κυριαρχία”. Δεν ξέρω αν είναι “φυσιολογικό” αυτό... Πάντως “πολιτικώς ορθό” δεν είναι! Και πολύ το χαίρομαι».[8] Στα δύο χρόνια που έχουν μεσολαβήσει, ο Χρύσανθος Λαζαρίδης θα πρέπει να έχει περισσότερους λόγους να χαίρεται: η ιδέα της εθνικής ανεξαρτησίας συγκινεί όλο και μεγαλύτερα τμήματα της ελληνικής κοινωνίας αλλά και τους πολιτικούς του αντιπάλους – είναι ωραίο να συναντά κανείς παλιούς φίλους και να ανακαλύπτεις πόσα κοινά έχετε ακόμα να μοιραστείτε.

* * *

Σημειώσεις
1. David Horowitz, Από τη Γιάλτα στο Βιετνάμ: ανατομία της διεθνούς πολιτικής ζωής, Κάλβος, 1975, και Ντέηβιντ Χόροβιτς, Ιμπεριαλισμός και επανάσταση, Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη, 1975.
2. Peter Collier – David Horowitz, Destructive Generation: Second Thoughts about the ‘60s, Encounter Books, 1989.^
3. Νίκος Μπίστης, Προχωρώντας και αναθεωρώντας: το Πολιτικό και οι προεκτάσεις του, Πόλις, Αθήνα 2010. ^
4. Άρης Ραβανός, «Χρύσανθος Λαζαρίδης: “δεν είμαι ανεμοδούρας”», εφ. Το Βήμα, 6.2.2011.^
5. Άρης Ραβανός: «Χρύσανθος Λαζαρίδης: σε άνοδο οι μετοχές του πανίσχυρου συμβούλου του Μαξίμου», εφ. Το Βήμα, 24.1.2013.^
6. Χρύσανθος Λαζαρίδης, «Για τους Σπαρτιάτες, Είλωτες. Και για τους Είλωτες, Σπαρτιάτες…», 17.11.2012:  http://goo.gl/9PUYH.^
7. David Horowitz, Radical Son: a Generational Odyssey, Touchstone Books, 1997.^
8. Άρης Ραβανός: «Χρύσανθος Λαζαρίδης: “δεν είμαι ανεμοδούρας”», εφ. Το Βήμα, 6.2.2011.

http://www.levga.gr/

 

ΣΧΟΛΙΑ

  1. διευκρίνιση avatar
    διευκρίνιση 24/04/2013 22:26:45

    Το κείμενο προέρχεται από το περιοδικό Λεύγα- το antapocrisis.gr το αναδημοσίευσε:

    http://www.levga.gr/
    και
    http://www.levga.gr/2013/03/blog-post_29.html

  2. Διογένης avatar
    Διογένης 24/04/2013 23:05:55

    Τι να πει κανείς... Ενδιαφέρον και συγκινητικό είναι, να βλέπει κανείς ότι τα ταπεινά σχόλια που κάνει σε μια ιστοσελίδα με θεματικές που τον ενδιαφέρουν, βρίσκονται τελικά στον στενό πυρήνα μιας τόσο γενικευμένης ιδεολογικής ανασυγκρότησης της ελληνικής κοινωνίας.

    Ωστόσο, είναι λάθος κατά τη γνώμη μου να συνδέεται το ζήτημα μόνον με τον κ. Λαζαρίδη. Αναμφίβολα, ο κ. Λαζαρίδης είναι ο πιο προβεβλημένος εκπρόσωπος αυτού του σύγχρονου "δεξιού αντικομφορμισμού". Όμως ο "δεξιός αντικομφορμισμός" προϋπήρχε και κινείται εν πολλοίς ανεξάρτητα από την εξουσία, στην οποία τώρα πια ανήκει ο κ. Λαζαρίδης. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα είναι η μνημονιακή στροφή του Σαμαρά. Τα ρεπορτάζ λένε ότι ο Λαζαρίδης ήταν ο ιθύνων νους αυτής της στροφής. Εκ του αποτελέσματος ίσως να είναι και επιτυχημένη και ίσως αποδειχθεί ότι η (σωστή) τήρηση του Μνημονίου ήταν τελικά ο συντομότερος δρόμος για να βγει η χώρα από το Μνημόνιο, υπό τις δεδομένες πολιτικές συνθήκες και την δεδομένη έλλειψη κοινωνικών αντιστάσεων στο Μνημόνιο. Όμως μέχρι να αποδειχθεί αυτό - και προσωπικά νιώθω απελπιστικά μόνος να φωνάζω ότι πάμε καλά, πολύ καλύτερα από όσο αφήνουν να εννοηθεί τα ΜΜΕ - ο "δεξιός αντικομφορμισμός" κινείται παράλληλα με την εξουσία, παράλληλα με τον κ. Λαζαρίδη. Και εν πολλοίς επιχειρεί να εκφραστεί μέσα από τους ΑνΕλ ή μέσα από την Χ.Α. Θα αργήσει να ξανασυνδεθεί με τον Σαμαρά και το περιβάλλον του, αν ποτέ ξανασυνδεθεί - μακάρι, θα είναι πολύτιμο.

    Άστοχη βρίσκω επίσης την σύγκριση της ιστοσελίδας "the truth team" με τους λοιπούς χώρους ενημέρωσης που αυτό αναφέρει. Πιστεύω ότι οι σε μεγάλο βαθμό αυθόρμητες διεργασίες που λαμβάνουν χώρα π.χ. στα πλαίσια αυτής εδώ της ιστοσελίδας - που η ιστορία της, γνωστή στο διαδίκτυο, μας λέει ότι δεν είναι και ποτέ δεν ήταν της έμπνευσης ή της ιδιοκτησίας του κ. Λαζαρίδη - είναι πολύ σημαντικότερες από την εμφανώς κομματικά στημένη δουλειά των συντελεστών της "ομάδας της αλήθειας". Όταν το διαδίκτυο παίρνει φωτιά με ένα άρθρο, με ένα σχόλιο, πρέπει να ομολογήσει κανείς ότι είναι αποτυχία για την συγκεκριμένη σελίδα να μαθαίνουμε την ύπαρξή της μέσα από αυτό το άρθρο - λες και γράφτηκε για να διαφημίσει αυτήν την σελίδα.

    Με λίγα λόγια, ενδιαφέροντα είναι αυτά που λέει ο αρθρογράφος, αλλά είναι μια μόνον όψη της πραγματικότητας, υπάρχουν και άλλες.

  3. Άναυδος avatar
    Άναυδος 24/04/2013 23:06:43

    Επιτέλους ένα κείμενο υψηλής ιδεολογικής "συζήτησης", το οποίο έχει σχέση με τον "δώθε" χώρο. Επιτέλους.

  4. B.Q avatar
    B.Q 24/04/2013 23:26:46

    Ο κ. Χρύσανθος Λαζαρίδης ''ανήκει'' δηλαδή σε κάποιου είδους ...... νεοσυντηρητισμό;
    Μπα.... Δε νομίζω. Κινήσεις τακτικής.
    Προσωπικά καλύφθηκα απόλυτα σχετικά με το στίγμα του από την εντελώς προσωπική του τοποθέτηση, στο άρθρο του της 21/11/2012 με τίτλο
    ''Σ΄αυτό τον κόσμο όσοι αγαπούνε....'' :
    '' Το 1973 κάποιοι μου ζητούσαν να απολογηθώ γιατί ήμουν στην «Αριστερά». Σήμερα κάποιοι άλλοι μου ζητούν να απολογηθώ γιατί βρίσκομαι στη «Δεξιά»…
    Πάντα φρόντιζα να είμαι εκεί που έπρεπε, για να κάνω την ρήξη που έπρεπε, τη στιγμή που έπρεπε, με ένα σύστημα που έπρεπε να φύγει από τη μέση.
    Δεν πήγαινα να «λαφυραγωγήσω» στα εύκολα που έτρεχαν πολλοί.
    Έδινα όμως το παρόν, στα δύσκολα. Στη ρήξη που ήταν αναπόφευκτη…
    Το 1973 έπρεπε να ανατραπεί ένα αντιδημοκρατικό καθεστώς και να έλθει στη θέση του – επιτέλους και στην Ελλάδα – η κοινοβουλευτική Δημοκρατία.
    Τώρα πρέπει να ανατραπεί ένα παραλυμένο καθεστώς αναχρονιστικών εμμονών, συντεχνιακής αυθαιρεσίας, όπου η λαϊκή κυριαρχία έχει καταλυθεί από πάσης φύσεως μικρά ή μεγαλύτερα συμφέροντα, ένα σύμπλεγμα ανυπόφορου κρατισμού, προνομίων, έκπτωσης αξιών και προτύπων, ένα καθεστώς που έχει οδηγήσει τη χώρα σε εξάρτηση από δανειστές και στα όρια της πλήρους κατάρρευσης. Και να γίνει η Ελλάδα φυσιολογική δημοκρατία και ανταγωνιστική οικονομία. Σε ένα πολύ ανταγωνιστικό κόσμο που αλλάζει συνεχώς.
    Δεν θεωρώ την «Αριστερά» καλύτερη από τη «Δεξιά» – ούτε το αντίστροφο.
    Πήρα πολλά και από την Αριστερή ιδεολογία, αλλά και από τις Δεξιές ιδέες.
    Κι αυτό είναι κάτι όχι εύκολο, αλλά το συνιστώ ενθέρμως σε αυτούς που το αντέχουν.
    Όσοι σκέφτονται ακόμα μέσα από τα «κουτάκια» τους, μπορεί να το βρουν αυτό αδιανόητο…
    Όσοι έχουν βγει από τα «κουτάκια» τους, το βρίσκουν απόλυτα φυσιολογικό!
    Σε κάθε περίπτωση, για όποιον το τόλμησε είναι λυτρωτικό.
    Αν αντέξει το τίμημα. Που δεν είναι μικρό…
    Σας βεβαιώ όμως, ότι αξίζει τον κόπο.
    Κι εν πάση περιπτώσει, είπαμε:
    Σε αυτόν τον κόσμο όσοι αγαπούνε τρώνε βρόμικο ψωμί. ''

    Άσχετα αν θα κριθεί εν τέλει ως αποτελεσματικός ή όχι αυτός ο τρόπος δράσης κι ενδεδειγμένη η επιλογή, δεν παύει ως άποψη ν΄αποτελεί μιά ειλικρινή και σαφέστατη θέση, απέναντι στις προκλήσεις.

    • lordofthelastdays avatar
      lordofthelastdays @ B.Q 25/04/2013 08:34:33

      Ενοχλεί κάποιες(;;) ο κύριος Λαζαρίδης. Καλό αυτό...

      • B.Q avatar
        B.Q @ lordofthelastdays 25/04/2013 09:19:49

        :-) Δε θα μπορούσε ποτέ να με ενοχλήσει ο κ. Χρύσανθος Λαζαρίδης. Απεναντίας θα έλεγα, οτι είναι από τα ελάχιστα για μένα συμπαθή άτομα περί τον κ. Α.Σαμαρά. Ίσως κι ο μόνος αντάξιός του διανοητικά και ηθικά.
        Με ενοχλούν όμως αβάσταχτα οι βραχνές, νεοφιλελεύθερες κάργιες, που πάντα σπεύδουν επιπόλαια, ωθούμενες εκ του φανατισμού και της βαθύτατης άγνοιάς τους, να ...προσεταιριστούν, να διαστρέψουν και να φέρουν στα ...μέτρα της ελαχιστότητάς τους, κάθε τι που αισθάνονται οτι ''λάμπει'', κι ας είναι παντελώς ανίκανες όχι να το εννοήσουν, αλλά ούτε καν, να το υποπτευθούν!!
        Καλή σας ημέρα..... :-)

  5. ψυχραιμια avatar
    ψυχραιμια 25/04/2013 00:03:28

    O Xoροβιτς σημερα ειναι απο τους αρχηγους του αντιισλαμικου ρευματος στις ΗΠΑ και βαλλει εναντιον ολων οσων προσπαθουν να μειωσουν τον κινδυνο της τρομοκρατιας.
    http://frontpagemag.com
    Εντελως δεξιος - βεβαια στην Ελλαδα ολα αυτα δεν μεταφραζονται ποτε,οι περισσοτεροι εχουν ακομη το βιβλιο του απο το 1975.

  6. αργατεία avatar
    αργατεία 25/04/2013 03:59:20

    θα χαιρόμουν πολύ να έβλεπα μια "συνοδοιπορία" μεταξύ Χρύσανθου Λαζαρίδη και Μιχάλη Χαραλαμπίδη! θα ήταν ένας εκρηκτικός συνδυασμός που θα σάρωνε και θα αναδομούσε εκ βάθρων το ελληνικό πολιτικό και ιδεολογικό τοπίο αφήνοντας τις πολιτικώς ορθές σαβούρες της μεταπολίτευσης και όλες τις μαντάμ σουσούδες στα αζήτητα. Ήρθε η ώρα να πρωταγωνιστήσουν άνθρωποι με ουσιαστική, βαθιά πολιτική σκέψη, που συνδυάζουν την επιστημονική γνώση με την παραγωγή πολιτικού λόγου και σχεδίου. Τέρμα τα παπαγαλάκια των "βιβλίων" και της δήθεν κοινωνικής θεωρίας (βλ. αμπελοφιλοσοφίας όπως την κατάντησαν ορισμένοι στην Ελλάδα). Ήρθε η ώρα να μιλήσουμε πραγματικά πολιτικά! Όχι άλλα μοντέλα, δημοσιοσχεσίτες, γκλαμουρόφατσες, φανατικοί κλπ στην πολιτική. Η πολιτική πρέπει να ξαναγίνει το πεδίο των αρίστων και όχι της σαβούρας όπως κατάντησε...

    • B.K.Σ. avatar
      B.K.Σ. @ αργατεία 25/04/2013 17:43:22

      Αγαπητή Αργατειά, εξαιρετικός συνδυασμός, εξαιρετική παρέμβαση σε ένα εμβληματικό άρθρο Αναφοράς για τα επόμενα χρόνια.
      Μας κακομαθαίνει το αντινιούζ...
      Παρακολουθώ τον Λαζαρίδη από το Δίκτυο 21 και ακολούθως εδώ, δικός μας άνθρωπος πιά, και τον Χαραλαμπίδη μέσα από την διαδικτυακή του Αγορά, και πραγματικά είναι οξύμωρο που αυτοί οι δύο πολιτικοί διανοητές, και του συγκεκριμένου πολιτικού διαμετρήματος!, δεν έχουν συμπορευθεί μέχρι σήμερα...
      Είθε!

    • B.Q avatar
      B.Q @ αργατεία 25/04/2013 17:53:05

      @ αργατεία : Αυτή κι αν είναι σκέψη ΥΠΕΡΒΑΤΙΚΗ!!!!

  7. Δρόλαπας avatar
    Δρόλαπας 25/04/2013 09:07:19

    Δεν γνωρίζω τον λόγο που επέλεξε ο αρθρογράφος να ξεκινήσει με το παράδειγμα του Χόροβιτς στις ΗΠΑ , δεν θα ήθελα λοιπόν να χαθώ σε μια ατέρμονη παραφιλολογία.Ως Έλληνας στέκομαι στην Ελληνική πραγματικότητα και αυτή δεν ξεκινά το 80. Είναι ο Ρήγας Φεραίος που θέτει πρώτος τον Δημοκρατικό πατριωτισμό του οποίου η απόλυτη έκφραση του πραγματώνεται μέσα από το Σχήμα Λαϊκή Κυριαρχία-Εθνική Ανεξαρτησία-Κοινωνική Απελευθέρωση.Είναι η ΕΔΑ του Ηλία Ηλιού -με το μέγα πολιτικό Ήθος να τον ανακηρύσσει σε Νέστορα της Πολιτικής μας Ζωής- η Αριστερή παράταξη της συνταγματικής και πολιτικής νομιμότητας. Το Αριστερό Κόμμα εκείνο που διεκδικούσε την εξουσία αποκλειστικά μέσα από τις εκλογικές διαδικασίες με την αναζήτηση συμμαχιών με τους συγγενείς χώρους. η οποία γαλουχεί τους αριστερούς στην πιστή και απαρέγκλιτη εφαρμογή του Συντάγματος, στην πιστή υπακοή στους νόμους του κράτους και στην αποφυγή κάθε μορφής βίας πέρα από την αυστηρά επιβαλλόμενη εκ των συνθηκών ανάγκη προσωπικής άμυνας.Για να έρθει ο Ξεσηκωμός του Πολυτεχνείου και να ξεπηδήσει μια Νέα Γενιά Αριστερών .Μια νέα Γενιά η οποία βρίσκεται υπο την τρομοκρατία της Δογματικής Αριστεράς, περιορισμένη από το κράτος της μεταπολιτευτικής Δεξιάς και υπο την πίεση του ΠΑΣΟΚ ενός σχηματισμού που στόχο έχει αποκλειστικά την Εξουσία και δεν διστάσει να σοδομήσει πάνω στα ιερά και τα όσια ενός λαού, την Ιστορία του, παραμορφώνοντας κατά το δοκούν έννοιες ιερές.Δεν θα σταθώ στους συντρόφους που εξαργύρωσαν τα όνειρα του Λαού μας με οφίτσια , δεν θα σταθώ στην Δογματική Αριστερά τύπου ΚΚΕ ,ούτε στην κατ' ευφημισμόν "Προοδευτική Αριστερά" γραφικών ανθρώπων τύπου Καραμπελιά .

    Θα σταθώ στους λίγους , που επέλεξαν το περιθώριο μη φοβούμενοι να σταθούν όρθιοι στα δικά τους πόδια.Σε αυτούς που απέναντι στους δικτατορίσκους τύπου Κάστρο και του νεόκοπου Τσάβες αντέταξαν τον Δημοκρατικό ηγέτη Αλλιέντε, σε αυτούς που απέναντι στον αριστερισμό αντέταξαν το Δημοκρατικό τους χαρακτήρα και την υπακοή στην Συνταγματική νομιμότητα .Σε αυτούς που δεν λάτρεψαν κανέναν -ισμό αλλα που ενσωμάτωσαν την σκέψη της Ιταλικής Αριστεράς στην Ελληνική πραγματικότητα.Σε αυτούς που διάβασαν με την καθάρια αριστερή τους σκέψη τον Παλλαϊκό Αγώνα της Εθνικής Αντίστασης μη διστάζοντας να μιλήσουν για καπήλευση των οραμάτων του Λαού μας απο το ΚΚΕ (το οποίο και τα θυσίασε στο βωμό της εξυπηρέτησης των Συμφερόντων Άγγλων και Ρώσων) αλλά και για την απουσία του Αστικού Πολιτικού κόσμου που προτίμησε να καταθέσει την υπακοή του στον Ξένο Παράγοντα απο το να αγκαλιάσει το Λαό.Σε αυτούς που πίσω απο την δικτατορία των αχυράνθρωπων της CIA είδαν μια πορεία η οποία ξεκινά απο την Μέση Ανατολή και καταλήγει στα σχέδια Περικλής,Προμηθέας και Ιέραξ, μια πορεία στα σπάργανα του παρακράτους της Δεξιάς.

    Σε αυτούς που στην εικόνα των "σοσιαλιστικών καθεστώτων" της Ανατολικής Ευρώπης είδαν μια δράκα δικατορίσκων να επιβάλλουν με την βία την εξουσία τους και να καθίστανται βραχίονες άσκησης της πολιτικής Ξένων Χωρών.Φυσικά και δεν θα σήκωναν ποτέ την γροθιά τους μπροστά στο φέρετρο του σφαγέα του Ελληνισμού της Βόρειας Ηπείρου Εμβέρ Χότζα ούτε θα συναντούσαν τον Σφαγέα Τσαουσέσκου, πόσο δέ στο όνομα της συντροφικής αλληλεγγύης να δεχθούν την οικονομική του ενίσχυση.Ούτε θα αναπολούσαν τον Τίτο Ηγέτη της Ενωμένης τότε Γιουγκοσλαβίας , ο οποίος δεν δίσταζε προκειμένου να επιβάλλει την εξουσία του να συνεργαστεί με Γερμανούς, Αγγλους, Αμερικανούς και Ρώσους και με το αβαντάρισμα και Ελλήνων Αριστερών να είναι ο κύριος διαμορφωτής του "Μακεδονικού ζητήματος"Ισως κάποιοι να ξέχασαν πόσοι Έλληνες αριστεροί μαρτύρησαν στα "σοσιαλιστικά " κράτη αυτή χάρις την κρατική τρομοκρατία μα και τις γκεμπελικές μεθόδους της τότε "ορθόδοξης" ηγεσίας του ΚΚΕ που σε κάθε αντίθετη φωνή έβλεπε και πράκτορα της Δύσης.

    Ερχόμαστε στο σήμερα.Σήμερα απέναντι στην κρίση της Ελληνικής Κοινωνίας, -κρίση πολύμορφη και πολυεπίπεδη- πρέπει να γινει κατανοητό πως η οικονομική απαξίωση ωχριά μπροστά στην Πνευματική Εξαθλίωση και την Ηθική Εξαχρείωση.Η ορθή ανάγνωση της σημερινής κρίσης επιβάλλει την ανάληψη εκείνων των δράσεων με κάθε κόστος με σκοπό η Ελλάδα να ανακτήσει την φερεγγυότητα της και να καταστεί ισότιμη.Απέναντι στα ψευτοδιλήμματα της διαχείρισης της Εξουσίας και της ενσωμάτωσης στο αστικό πολιτικό σύστημα η απάντηση είναι κυνική παρά το γεγονός ότι η Αριστερά μετεμφυλιακά δεν βρέθηκε στην εξουσία ή σε κυβερνητικό σχήμα, είναι συνυπεύθυνη για την Κρίση, εξαιτίας του γεγονότος ότι με την στάση της εξέθρεψε τον παρασιτισμό, την Διαφθορά και την διαπλοκή με τον πολιτική της λόγο αποδυνάμωσε το Λαϊκό όραμα και κατέστησε τους Πολίτες αβουλους αποδυναμώνοντας την κοινωνική εξέλιξη.Δεν θα σταθώ στην απόφαση του 1989 , προσωπικά την θεωρώ λάθος και σε αυτό συνυπεύθυνοι είναι όλοι όσοι συμμετείχαν, δεν μπορείς το νέο στην πολιτική ζωή να το διαμορφώνεις με υλικά του παρελθόντος , πόσο δε όταν αυτά έχουν ταυτιστεί με πολιτικές στασεις στα όρια του δωσιλογισμού και αφορά και τους τρείς τότε πολιτικούς αρχηγούς.Μάθαμε όμως απο το 1989 πολλά και αποτελεί την σερμαγιά μας στο σήμερα.

    Παρά το γεγονός ότι έζησαν στο περιθώριο, παρά το γεγονός ότι γεύτηκαν την ιδεολογική τρομοκρατία πανταχόθεν όσες φορές η Πατρίδα τους κάλεσε, όσες φορές η κοινωνία τους χρειάστηκε δεν δίστασαν και είμαι σίγουρος πως δεν θα διστάσουν και ποτέ να κάνουν το μεγάλο άλμα με στόχευση την πραγμάτωση της ευρύτερης κοινωνικής συναίνεσης, με σκόπευση την επίτευξη της μέγιστης κοινωνικής συνοχής, σε μιά Εθνική Στρατηγική που θα αποτελέσει τον φύλακα Άγγελο του Εθνικώς απαράβατου και απαραβίαστου.Το να είσαι αριστερός σημαίνει στάση ζωής , μαχητής, ακούραστος σκαπανέας , πατριώτης , οραματιστής μα και απλός άνθρωπος του λαού που δεν περιφέρεις την αριστερή ιδιότητα ως καταναλωτικό προιόν αλλά μάχεσαι, όσο και όπου μπορείς για τον λαό σου ,για κάθε αδύναμο, για κάθε αδικημένο, για κάθε άνθρωπο που η ζωή του είναι άγραφο χαρτί .Μάχεσαι με συνέπεια και συνέχεια και απέναντι και απέναντι σε ένα ρευστό περιβάλλον και πολιτικό αντιπαράτασσεις την πίστη σου σε αρχές, ιδέες, αξίες, και ιδανικά

    Τον Κο Λαζαρίδη τον πρωτοείδα στην συνέντευξη του στους Νέους Φακέλους του Σκάι και στην συνέντευξη του στον Κο Κοττάκη στην ΝΕΤ.Θεωρώ πως ικανοποιεί σε μέγιστο βαθμό τα όσα ανέφερα και εξαιτίας του ότι είναι απο τους λίγους αν όχι ο μόνος που διαθέτει πολιτική εμπειρία είναι απόλυτα φυσιολογικό να αποτελέσει τον εκπρόσωπο της πιο δυναμικής πολιτικής μετάλλαξης της Αριστεράς σήμερα στην Ελλάδα.Άλλωστε ως ανέφερα και πιο πάνω δεν κάνουμε καμιά υπέρβαση όσοι συνταχθούμε ή συμπαραταχθούμε στο πλάι του, συναντιόμαστε ξανά στο κάλεσμα της Πατρίδας μας και του Λαού μας πιστοί σε όσα μας παρέδωσαν.Σε όσους δε "ιδεολογικά καθαρούς" μας προσάπτουν ιδιοτέλεια και μωροφιλοδοξίες απαντούμε , δεν σηκώσαμε το κεφάλι στο ξάγναντιο για να το βάλουμε στο τράστο , δεν λύγισε η ματιά μας μια ζωή ολάκερη, δεν θόλωσε το βλεμμα μας ποτές δεν θα γίνει ούτε σήμερα γιατί το ότι είμαστε είναι στάση ζωής και έχει σφυρηλατηθεί στο καμίνι της ζωής και όχι σε φυτώρια και εκτροφεία.Σε ότι αφορά την δόξα πιστοί στα όσα Μορφές -όπως ο Μενέλαος Λουντέμης και ο Μανώλης Αναγνωστάκης - μας παρέδωσαν στρέφουμε τα μάτια και συνεχίζουμε. Ο λόγος μας ποτές δεν ήταν ξύλινος, πάντα μεστός, ρεαλιστικός και πάντα απλός για να μας διαβάζει ο απλός Έλληνας να μας κοιτά και να λέγει , δικοί μου απο την μεριά μας. Η δράση μας συστηματική, μεθοδική, στοχευμένη . Η σκέψη μας στα προβλήματα στην ρίζα τους και η έγνοια μας να σηκώσει κεφάλι και ο τελευταίος Έλληνας και να ζήσει όπως αξίζει σε κάθε άνθρωπο.Αλάνθαστοι δεν είμαστε , έχουμε την παρρησία να μιλάμε καθαρά για τα σφάλματα μας και να μπολιάζουμε την σκέψη μας κάθε μέρα καθε λεπτό κάθε ώρα όπως κάναμε πάντα.

    Διαχωριστικές γραμμές δεν υπάρχουν , εχθρός μας ένας η πολυδιάσπαση της Κοινωνίας μας η υστέρηση της πατρίδας μας και όσοι έχουν επενδύσει σε αυτά .

    • B.Q avatar
      B.Q @ Δρόλαπας 25/04/2013 14:01:16

      +++++++++++
      Τίμιο Παιχνίδι – Μανώλης Αναγνωστάκης

      Πόσες χιλάδες ὧρες πέρασαν μὲ συνεδρίαση,
      σ᾿ αχτίδες, κόβες καὶ κομματικοὺς πυρῆνες,
      στὸ τέλος πάθαμε χρονία νικοτινίαση
      κι ὁ πονοκέφαλος οὔτε περνοῦσε μ᾿ ασπιρίνες.
      Μάθαμε ἀπ᾿ ὄξω -βασικὰ- ὅλα τὰ προβλήματα
      καὶ τὴν ἀναγκαιότητα τῆς πάλης
      καὶ γίναμε τὰ δακτυλοδειχτούμενα τὰ βλήματα
      κρατώντας τὸν Μὰρξ – Ἔγκελς ὑπὸ μάλης.
      Μέρα τὴ μέρα θά ῾ρχονταν ἡ Ἐπανάσταση
      καὶ περιμένοντας πέρασαν τὰ χρόνια
      κι ὅμως σ᾿ τὸ λέγαν οἱ γονεῖς σου «ἄσ᾿ τα σὺ
      πάντα θὰ βρίσκονται στὸν κόσμο ἄλλα κωθώνια».

      • B.Q avatar
        B.Q @ B.Q 25/04/2013 14:13:16

        Πάντοτε ὁ καπιταλισμὸς βρίσκει περάσματα
        καὶ ξεπερνᾶ τὶς δύσκολες τὶς κρίσεις.
        Κι ἕνα πρωί: «Ἀπαγορεύονται τὰ ἄσματα
        καὶ κοπιάστε στὸ τμῆμα γιὰ ἀνακρίσεις».
        Τώρα νὰ σπάσεις δὲν μπορεῖς πιά, σὲ χρωμάτισαν
        καὶ σ᾿ ἔχουν σὰν τὸν ποντικὸ μέσα στὴ φάκα
        καὶ δὲν ξεφεύγεις ἀπὸ τοῦ χαφιὲ τὸ μάτι σὰν
        συναναστρέφεσαι τὸν καθ᾿ ἕνα μα....άκα.
        Δὲν ἄκουσες ποτὲ τὴ μάνα σου τὴν ἅγια
        σ᾿ ἐνοχλοῦσε καὶ σένα τὸ κατεστημένο,
        δὲν εἶδες γύρω σου χιλιάδες τὰ ναυάγια
        δὲν τὸ χαμπάρισες πὼς τὸ παιχνίδι ἦταν στημένο.

    • B.K.Σ. avatar
      B.K.Σ. @ Δρόλαπας 25/04/2013 18:07:08

      "Δεν θα σταθώ στην απόφαση του 1989 , προσωπικά την θεωρώ λάθος"

      Κε Δρόλαπα μόνον και μόνον για το παραπάνω θέλω να σας γράψω κάτι ελάχιστο...
      Συγκινητική και πικρή ανασκόπηση...
      πονάει.
      Νά ΄στε καλά.

  8. theo1611 avatar
    theo1611 25/04/2013 19:51:19

    Ο κ. Λαζαρίδης έχει ήδη εισέλθει στην κατηγορία αυτών που "Αρχή άνδρα δείκνυσι", βεβαίως χωρίς να διαθέτει και την τυπική εξουσία της αρχής. Άρα προς το παρόν και σε ότι αφορά δημόσια αξιώματα κρίνεται (μπορεί και είναι θεμιτό να κριθεί) μόνον ως βουλευτής.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.