#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
11/07/2010 01:23
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΧΟΛΙΑ
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Οι γυναίκες μοχλός της παγκόσμιας οικονομικής ανάπτυξης




Τα θύματα της οικονομικής ύφεσης ήταν κυρίως άνδρες. Η ανάκαμψη θα είναι γένους θηλυκού.
Όταν οι Ιστορικοί θα γράφουν για την μεγάλη οικονομική κρίση του 2007-8 θα μπορούν να την χαρακτηρίζουν μεταξύ άλλων και ως την «κρίση των ανδρών» μιας και η αναλογία ανδρών-γυναικών σε τομείς όπως η βιομηχανία η οικοδομή και οικονομικές και χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες ήταν συντριπτική υπέρ των ανδρών και ήταν κυρίως οι δικοί τους μισθοί που τέθηκαν στην πρώτη γραμμή του πυρός. Από τις 11 εκατομμύρια δουλειές που χάθηκαν, τα 2/3 «χτύπησαν» τους άνδρες και παρ’ όλη την μικρή βελτίωση που παρατηρείται σήμερα στους δείκτες, όπως προέβλεψε ο κύριος Λάρη Σάμερς, ο κορυφαίος οικονομικός σύμβουλος του Προέδρου Ομπάμα, «όταν η οικονομία ανακάμψει, κάτι που αναμένεται να συμβεί σε πέντε χρόνια από τώρα, ένας στους έξι άνδρες από 25 ως 54 ετών θα είναι άνεργος».

Αν όμως είναι τυχεροί, θα έχουν τις γυναίκες τους να τους φροντίζουν. Οι Αμερικανίδες έχουν ήδη αρχίσει να γίνονται οι «κουβαλητές» του σπιτιού στα 2/3 των νοικοκυριών. Στην Ε.Ε. από τις 8 εκατομμύρια νέες θέσεις εργασίας που δημιουργήθηκαν από το 2000 και έπειτα, το 75% ανήκει στις γυναίκες. Οικονομολόγοι δε προβλέπουν πως μέχρι το 2024, η μέση γυναίκα στην Αμερική και σε έναν αριθμό πλούσιων Ευρωπαϊκών χωρών θα έχει υποσκελίσει οικονομικά τον μέσο άντρα. Σε παγκόσμιο επίπεδο, οι γυναίκες αποτελούν την μεγαλύτερη αναδυόμενη αγορά στην ιστορία του πλανήτη, δυο φορές όσο είναι το μέγεθος της Ινδίας και της Κίνας μαζί. Πρόκειται για μια σεισμική αλλαγή και το επιβεβαιώνουν και όλοι οι δείκτες: από τις 15 κατηγορίες εργασιών που πρόκειται να αναπτυχθούν στο μέλλον, μόνο δύο δεν υπερκαλύπτονται από γυναίκες.

Οι πολυεθνικές εταιρείες έχουν λάβει το μήνυμα και προκειμένου να διασφαλίσουν τα προϊόντα και τις υπηρεσίες τους προσπαθούν να τα κάνουν πιο ελκυστικά για τις γυναίκες-καταναλώτριες. Αλλά υπάρχουν και πιο σημαντικές επιπλοκές όπως το γεγονός πως είναι οι γυναίκες, όχι οι άντρες, που ανοίγουν πλέουν τις δικές τους επιχειρήσεις και θα είναι οι γυναίκες και όχι οι άντρες, που μια μέρα θα διαχειρίζονται την πλειοψηφία των υπαλλήλων. Από το 1997 μέχρι το 2002 οι επιχειρήσεις των οποίων η διοίκηση που βρίσκονται στα χέρια γυναικών έχουν σημειώσει ανάπτυξη 20% ενώ συνολικά όλες οι επιχειρήσεις παρουσίασαν ανάπτυξη κατά μέσο όρο μόλις 7%· μέχρι το 2005 οι γυναίκες εκπροσώπευαν περισσότερο από το 1/3 εκείνων που συμπεριλαμβάνονται στην επιχειρηματική δραστηριότητα και ο αριθμός επιχειρήσεων που ανήκουν σε γυναίκες συνεχίζεται να αυξάνεται δυο φορές περισσότερο από ότι όλες οι αμερικανικές επιχειρήσεις. Η γυναικεία επιχειρηματικότητα μπορεί να αναγεννήσει τις περιουσίες της μεσαίας τάξης στον αναπτυγμένο κόσμο.



Οι οικονομολόγοι συμφωνούν πως οι θέσεις εργασίας που χρειάζονται για να ανακάμψει αυτή η τάξη δεν θα έρθει από τις μεγάλες εταιρείες αλλά από τις μικρές επιχειρήσεις. «Πρέπει να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε πώς θα χρηματοδοτήσουμε αυτό το ευρύ κοινό που αποτελείται από γυναίκες επιχειρηματίες. Πώς θα τις υποστηρίξουμε, πώς θα βρούμε τον τρόπο να κάνουμε χρήση αυτής της εθνικής περιουσίας» όπως αναφέρει χαρακτηριστικά η καθηγήτρια Επιχειρήσεων του Harvard Νάνσυ Κοέν.

Στις λεγόμενες χώρες BRIC (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία και Κίνα) η ανάδυση της γυναικείας παρουσίας στην εργασία θα είναι ακόμα πιο έντονη και καθοριστική καθώς συγκριτικά με τα τελευταία χρόνια, οι γυναίκες έχουν αναβαθμίσει το εκπαιδευτικό τους υπόβαθρο. Στην Βραζιλία, τα ΗΑΕ, την Ρωσία, η πλειοψηφία των αποφοίτων κολλεγίων είναι γυναίκες. Στην Ρωσία για παράδειγμα, το 86% των γυναικών από 18-23 χρονών βρίσκεται στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Εκτιμάται πως για κάθε χρόνο αποφοίτησης κοριτσιών από μια τάξη από την τετάρτη δημοτικού και μετά, οι μισθοί μιας χώρας αυξάνονται κατά 20% ενώ η παιδική θνησιμότητα μειώνεται κατά 10%.


Εξυπακούεται πως η έννοια της ισότητας, συμπεριλαμβανομένης και της οικονομικής, αποτελεί μια σημαντική αιτία που σπρώχνει τις γυναίκες σε περισσότερη αναγνώριση και συμμετοχή στο θέμα «εργασία». Ειδικοί ωστόσο εκτιμούν ότι το δικό του μάθημα στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα έχει δώσει με τον τρόπο του και ο κομμουνισμός. Ήταν και η δική του κληρονομιά που καθιέρωσε εκείνη την νέα φιλοσοφία σύμφωνα με την οποία οι γυναίκες μπορούν να κάνουν ό,τι κάνουν και οι άνδρες.

Το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ υπολογίζει ότι όσο περισσότερο πλησιάζει το νούμερο των εργαζόμενων Αμερικανίδων το αντίστοιχο των ανδρών, η αύξηση του ΑΕΠ μπορεί να φτάσει το 9%. Στις λεγόμενες Ν-11 χώρες (Μπαγκλαντές, Αίγυπτος, Ινδονησία, Ιράν, Μεξικό, Νιγηρία, Πακιστάν, Φιλιππίνες, Νότια Κορέα, Τουρκία και Βιετνάμ) η αξιοποίηση γυναικών στην εργασία θα μπορούσε να αυξήσει το κατά κεφαλήν εισόδημα κατά 14% μέχρι το 2020 και κατά 20% μέχρι το 2030.

Στις αναπτυσσόμενες χώρες άλλωστε, η γυναικεία εργασία αντανακλά και στο κοινωνικό επίπεδο προωθώντας την σταθερότητα και την πρόοδο καθώς το 90% των εισοδημάτων των γυναικών επιστρέφει σε επενδύσεις γύρω από το νοικοκυριό και την κοινότητα την ώρα που οι άντρες πράττουν το ίδιο μόνο με το 30% των δικών τους εισοδημάτων.

Ωστόσο οι προκλήσεις παραμένουν. Όχι μόνο μέσα στο σπίτι αλλά και σε όλο τον κόσμο. Στην λίστα του Fortune με τους 500 Διευθυντές, μόνο το 3% είναι γυναίκες ενώ στις χώρες BRIC όπως και στα ΗΑΕ τα 3/4 ανδρών και γυναικών πιστεύουν πως οι γυναίκες υφίστανται τις μεγαλύτερες αδικίες εν ώρα εργασίας. Υπαρκτές είναι και οι πολιτιστικές διαφορές, καθώς στην Κίνα και την Ρωσία για παράδειγμα, οι πολύ απαιτητικές και πολύωρες εργασίες δεν μπορούν να συμβιβαστούν με τις απαιτήσεις της καθημερινότητας όπως είναι η ανατροφή ενός παιδιού. Παράλληλα, σε κάποιες χώρες το να χρειάζεται η γυναίκα να ταξιδεύει μόνη δεν εγκρίνεται πάντα από τον κοινωνικό περίγυρο την στιγμή που σε χώρες όπως η Ινδία ή Βραζιλία η γυναίκα δεν νιώθει καν ακόμα ασφαλής να μετακινηθεί από και προς την δουλειά της.

Επιπλέον δεν θα πρέπει να παραβλέψουμε και το φαινόμενο της σεξουαλικής παρενόχλησης. Στην Δύση αυτή η πραγματικότητα προβληματίζει περισσότερο τις γυναίκες, ωστόσο στις χώρες BRIC γυναίκες και άνδρες πιστεύουν εξίσου το ίδιο πως οι γυναίκες υποφέρουν στο εργασιακό τους περιβάλλον από σεξισμό. Σε αυτές τις χώρες, τα φαινόμενα είναι πολύ περισσότερο απροκάλυπτα, αν και σύμφωνα με μελέτες παρατηρείται ολοένα και περισσότερο η διάθεση να αρχίσουμε να μιλάμε για αυτό το θέμα πιο ανοιχτά.

Σε τελική ανάλυση, η Ιστορία μιλάει από μόνη της. Τις δεκαετίες 1880-1890, οι γυναίκες της Αμερικής είχαν γεμίσει τα εργοστάσια, τα νοσοκομεία, τα καταστήματα, και μόνο τυχαίο δεν μπορεί να θεωρείται το γεγονός ότι λίγο αργότερα κέρδισαν το δικαίωμα της ψήφου. Ο ίδιος συνειρμός μπορεί να παρατηρηθεί και στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο κατά την διάρκεια του οποίου οι γυναίκες αποτελούσαν το 30% του εργατικού δυναμικού. Σήμερα, για παράδειγμα στην Ινδία, από τότε που άρχισαν να εργάζονται οι γυναίκες, έγιναν ανεξάρτητες και άρχισαν να στηρίζονται στις δικές τους δυνάμεις. Ως εκ τούτου, δεν αποκλείεται να βρισκόμαστε μπροστά σε ένα τσουνάμι αλλαγής που θα ξεπερνάει μια μόνο εταιρεία ή ένα μόνο έθνος. Αν βγούμε από την ανδροκρατούμενη οικονομική κρίση, ενδέχεται η ανάκαμψη να είναι γένους θηλυκού.

(NEWSWEEK)

M.

ΣΧΟΛΙΑ

Δεν υπάρχουν σχόλια στο άρθρο! Γράψτε το πρώτο σχόλιο!

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.