#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
05/06/2010 20:41
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Οι Γερμανοί, οι Ρώσοι, το Ευρώ και εμείς



Με το ευρώ κάτω από το 1,2 με το δολάριο,  «η Γερμανία και η Ρωσία συμφωνούν ότι ένα σταθερό ευρώ είναι κλειδί για την ανάπτυξη» (http://www.nytimes.com/reuters/2010/06/05/business/business-us-germany-russia-euro.html?_r=1&src=busln)  .

Λέει ο Medvevev  ότι αυτή η σταθερότητα είναι απαραίτητη για την Ευρωζώνη και για εταίρους, όπως η Ρωσία.  Φοβάται ότι αν αυτή η σταθερότητα  χαθεί θα έχει συνέπειες χειρότερες από την κρίση του 2008. Και, κατά την Μέρκελ, η Ρωσία και η Γερμανία συμφωνούν ευρέως σε θέματα ρυθμιστικού ελέγχου των κεφαλαιαγορών που θα φέρουν στο επόμενο G20.

Εγώ, σε όλα αυτά, βλέπω άλλα:  Από την κατάρρευση της Σοβιετίας το 1989, ξαναήρθε ο κόσμος σε καταστάσεις 1910. Η Ρωσία τροφοδοτεί με ενέργεια και πρώτες ύλες την Γερμανία. Όσο πληρώνεται με σκληρό ευρώ, έχει ελπίδες να ξαναγίνει αυτοκρατορία.  Η Ρωσία ,για την Γερμανία, είναι μία αλλιώτικη Κίνα για κάποια άλλη Αμερική.  Με την διαφορά ότι η Κίνα είναι μάλλον χρήστης πρώτων υλών και έχει γίνει εξαγωγέας προϊόντων, όλο και περισσότερο υψηλότερης τεχνολογίας, και σε μηχανολογικό εξοπλισμό δεν έχει φτάσει την Γερμανία, αλλά προχωράει…

Την δικιά μου ελληνική δουλειά, την συμφέρει το λιγότερο δυνατό ευρώ, γιατί εξάγω, και δεν έχω την υψηλή τεχνολογία της Γερμανίας να με προστατεύει.  Δεν ξέρω, σε αυτό το θέμα του «δυνατού» ή «αδύνατου» ευρώ τι συμφέρει την Ελλάδα.  Αν καταναλώνουμε από ευρωεπιδοτήσεις, ή ευρωτουρισμό,  μας συμφέρει το ισχυρό ευρώ.  Ειδεμή μας συμφέρει το αδύναμο. Άσε που με αδύναμο ευρώ απομακρύνεται η πίεση για αποχώρησή μας από την ευρωζώνη.  Αυτό μάλλον δεν συμφέρει την …Ρωσία, που εύκολα θα εξοπλιστεί με σκληρό ευρώ από ότι με αδύναμο.

Και αναρωτιέμαι… την Γερμανία τι την συμφέρει;  Η επανάσταση του 1917 την έσωσε από ολική καταστροφή στον Α’ Π.Π.    Με την πρώτη ευκαιρία έφτιαξε την προσέγγιση Ρίμπεντροπ-Μολότοφ…  Ο φόβος των Αμερικανών για τους  Σοβιετικούς , το 1945, την έσωσε από καταστροφή χειρότερη από αυτή που έπαθε στον Β’ Π.Π.  Η πτώση των Σοβιετικών το 1989 την ξαναέκανε Ενωμένη Γερμανία.  Με την Ε.Ε. πήγε να αποκτήσει στοιχεία αυτοκρατορικής δόξας. Και της τα χάλασε η Ελλαδίτσα και η κρίση του 2008.  Ή την έσωσε;  Που θα ήταν το Ράϊχ αν η Ρωσία ξαναγύριζε στα 1900;

Θα διαφωνήσω με την δήλωση Medvedev ότι ίσως έχουμε κρίση χειρότερη από αυτήν του 2008.  Είμαστε στην κρίση του 2008, απλά, σαν τα μυρμήγκια σε ένα μεγάλο μπαλόνι, νομίζουμε ότι η Γη είναι επίπεδη.

Α

ΣΧΟΛΙΑ

  1. Sic transit gloria mundi avatar
    Sic transit gloria mundi 05/06/2010 21:11:26

    "Είμαστε στην κρίση του 2008": Σωστό 100 %, η κρίση συνεχίζεται.
    "Την δικιά μου ελληνική δουλειά, την συμφέρει το λιγότερο δυνατό ευρώ, γιατί εξάγω". Πρέπει κάποτε να εξάγω, για την ακρίβεια. Επίσης σωστό.
    Καλό νέο: Η Ρωσία και η Γερμανία συμφωνούν ευρέως σε θέματα ρυθμιστικού ελέγχου των κεφαλαιαγορών που θα φέρουν στο επόμενο G20. Προς το παρόν, άσχημο νέο: Διαφωνία υπήρξε για το φόρο Tobin (φόρο χρηματοπιστωτικών πράξεων σε παγκόσμια κλίμακα, με δημιουργία απόθεματικού κρίσεων): Συμφωνούν ΕΕ - ΗΠΑ - Ρωσία (και μάλλον Κίνα), διαφώνησαν όμως Ιαπωνία, Βραζιλία, Καναδάς, Ινδία.
    h**p://www.spiegel.de/wirtschaft/soziales/0,1518,698950,00.html

  2. Sic transit gloria mundi avatar
    Sic transit gloria mundi 05/06/2010 21:27:03

    Για τους Γερμανούς, από τον πιό διάσημο ζώντα Γερμανό στοχαστή:
    Από το άρθρο "Χρειαζόμαστε την Ευρώπη"!, του Jürgen Habermas

    Τα αίτια της νέας γερμανικής δυστοκίας:
    Η νέα γερμανική δυστοκία έχει βαθύτερες ρίζες. Ήδη με την επανένωση είχε αλλάξει η οπτική μιας μεγαλύτερης πλέον Γερμανίας, απασχολημένης με δικά της προβλήματα. Σημαντικότερη ήταν η ρήξη των νοοτροπιών που επήλθε μετά τον Χέλμουτ Κόλ. Εξαιρώντας έναν Γιόσκα Φίσερ που κουράστηκε πολύ γρήγορα, αφότου ανέλαβε ο Γκέρχαρτ Σρέντερ κυβερνά μια αξιακά αφοπλισμένη γενιά, στριμωγμένη από μιαν ολοένα πιο σύνθετη κοινωνία σε μια κοντόθωρη αντιμετώπιση των προβλημάτων, όπως προκύπτουν μέρα τη μέρα. Με τη συνείδηση ότι τα περιθώρια δράσης συρρικνώνονται, παραιτείται από στόχους και επιδιώξεις πολιτικής διαμόρφωσης, για να μη μιλήσουμε για ένα σχέδιο σαν την ένωση της Ευρώπης.
    ...........
    Μια αλλαγή νοοτροπίας δεν είναι λόγος ψόγου∙ αλλά η νέα αδιαφορία έχει συνέπειες για την πολιτική πρόσληψη της παρούσας πρόκλησης. Ποιος είναι πραγματικά διατεθειμένος να αντλήσει από την κρίση των τραπεζών εκείνα τα διδάγματα που ήδη από καιρό διακήρυξε στα πρακτικά της η σύνοδος κορυφής των G-20 στο Λονδίνο - και να παλέψει για αυτά;

    Κανείς δεν μπορεί να απατάται ως προς την πλειοψηφική βούληση των πληθυσμών να δαμαστεί ο εξαγριωμένος χρηματοπιστωτικός καπιταλισμός. Για πρώτη φορά στην ιστορία του καπιταλισμού, το φθινόπωρο του 2008, η ραχοκοκαλιά του ωθούμενου από τις χρηματοπιστωτικές αγορές παγκόσμιου οικονομικού συστήματος κατορθώθηκε να σωθεί από την κατάρρευση με τις εγγυήσεις των φορολογουμένων μόνο. Και το γεγονός αυτό, ότι ο καπιταλισμός αδυνατεί πια να αναπαραχθεί από τις δικές του δυνάμεις, έχει έκτοτε εγκατασταθεί στη συνείδηση των πολιτών οι οποίοι πρέπει, ως φορολογούμενοι πολίτες, να πληρώσουν για την «αποτυχία του συστήματος».

    Οι απαιτήσεις των ειδικών έχουν κατατεθεί στο τραπέζι. Συζητούνται η αύξηση των ιδίων κεφαλαίων των τραπεζών, περισσότερη διαφάνεια για τις δραστηριότητες των hedge funds, ένας βελτιωμένος έλεγχος των Χρηματιστηρίων και των υπηρεσιών αξιολόγησης, η απαγόρευση των ευφάνταστων αλλά οικονομικά επιζήμιων κερδοσκοπικών εργαλείων, ένας φόρος επί των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών, ένα τέλος στις τράπεζες, ο διαχωρισμός εμπορικών και επενδυτικών τραπεζών, η προληπτική κατάτμηση εκείνων των τραπεζικών συγκροτημάτων που «είναι πολύ μεγάλες για να αφεθούν να χρεοκοπήσουν». Στο πρόσωπο του Γιόζεφ Άκερμαν, αυτού του επιτήδειου αρχιλομπίστα για τα συμφέροντα του τραπεζικού κλάδου, καθρεφτιζόταν κάποιος εκνευρισμός όταν η [δημοσιογράφος της τηλεόρασης] Μέιμπριτ Ίλνερ του πρότεινε να επιλέξει μερικά τουλάχιστον από αυτά τα «εργαλεία βασανισμού» που έχει στη διάθεσή του ο νομοθέτης.

    Όχι πως θα ήταν απλό πράγμα η ρύθμιση των χρηματοπιστωτικών αγορών. Για το σκοπό αυτό χρειάζεται κανείς και μια γνώση του αντικειμένου όπως την έχουν οι ικανότεροι στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους τραπεζίτες. Αλλά λιγότερο προσκρούουν οι καλές προθέσεις στην «πολυπλοκότητα των αγορών», παρά στην έλλειψη θάρρους και ανεξαρτησίας των εθνικών κυβερνήσεων. Αποτυγχάνουν, καθώς σπεύδουν να παραιτηθούν από μια διεθνή συνεργασία που επιδιώκει να αναπτύξει ικανότητες παρέμβασης - παγκοσμίως, στην Ε.Ε., αρχίζοντας πρώτα από το εσωτερικό της Ευρωζώνης. Διαπραγματευτές τίτλων και κερδοσκόποι πείθονται στην υπόθεση της βοήθειας προς την Ελλάδα περισσότερο από την επαγγελματική ηττοπάθεια του Άκερμαν παρά από τη χλιαρή συμφωνία της Μέρκελ για το Ταμείο διάσωσης· ρεαλιστικά δεν εμπιστεύονται τις ευρω-χώρες για μιαν αποφασιστική συνεργασία. Πώς θα μπορούσε να είναι αλλιώς με ένα σύλλογο που ξοδεύει όλη την ενεργητικότητά του σε κοκορομαχίες για την κατάληψη των πιο σημαντικών του θέσεων από άχρωμες φιγούρες;

    Μια κοινή ευρωπαϊκή μοίρα
    Σε καιρούς κρίσης ιστορία μπορούν να παράγουν ακόμα και τα πρόσωπα. Οι πλαδαρές πολιτικές μας ελίτ, που προτιμούν να ακολουθούν τους συνθηματικούς τίτλους της Bild, δεν μπορούν να δικαιολογούνται ότι τάχα οι πληθυσμοί στέκουν εμπόδιο σε μια βαθύτερη ευρωπαϊκή ένωση. Γνωρίζουν άριστα ότι η σύλληψη της γνώμης των ανθρώπων διά δημοσκοπήσεων δεν είναι το ίδιο με τη διαλογικά και δημοκρατικά διαμορφούμενη βούληση των πολιτών. Μέχρι τώρα, σε καμία χώρα δεν υπήρξε ούτε μία ευρωπαϊκή εκλογή ή δημοψήφισμα, όπου να αποφασίστηκε για κάτι άλλο έξω από καθαρά εθνικά θέματα. Πέρα από την εθνοκρατική στενοκεφαλιά της Αριστεράς (και δεν εννοώ μόνο τη γερμανική Die Linke), όλα τα κόμματα έως τώρα μας χρωστάνε τη δοκιμή να διαμορφώσουν πολιτικά την κοινή γνώμη, διαφωτίζοντάς την επιθετικά.
    Με λίγο πολιτικό θάρρος η κρίση του κοινού νομίσματος μπορεί να φέρει αυτό που κάποιοι είχαν ελπίσει κάποτε από την κοινή εξωτερική πολιτική: τη συνείδηση, που απλώνεται πάνω από εθνικά σύνορα, ότι μοιραζόμαστε μια κοινή ευρωπαϊκή μοίρα.

    Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Die Zeit» του Αμβούργου, στις 20.6.2010 και η Ελληνική του μετάφραση, της Ελίζας Παπαδάκη (με δικούς της μεσότιτλους), στην "Κυριακάτικη Αυγή", 30/05/2010.

  3. Γ Καισάριος avatar
    Γ Καισάριος 06/06/2010 11:53:55

    Την Γερμανια την συμφερει αυτο:

    http://www.market-talk.net/index.php/id/8777

  4. ΝΤΑΝΤΟΝ avatar
    ΝΤΑΝΤΟΝ 06/06/2010 13:10:13

    ΠΑΡΑΘΕΣΗ - ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ¨ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ¨ ΣΚΕΨΗ ΤΟΥ
    ΧΑΜΠΕΡΜΑΣ...
    -----------------------------------------------------

    "...Αποτυγχάνουν, καθώς σπεύδουν να παραιτηθούν από μια διεθνή συνεργασία που επιδιώκει να αναπτύξει ικανότητες παρέμβασης – παγκοσμίως, στην Ε.Ε., αρχίζοντας πρώτα από το εσωτερικό της Ευρωζώνης. Διαπραγματευτές τίτλων και κερδοσκόποι πείθονται στην υπόθεση της βοήθειας προς την Ελλάδα περισσότερο από την επαγγελματική ηττοπάθεια του Άκερμαν..."

    Μέχρι τώρα, σε καμία χώρα δεν υπήρξε ούτε μία ευρωπαϊκή εκλογή ή δημοψήφισμα, όπου να αποφασίστηκε για κάτι άλλο έξω από καθαρά εθνικά θέματα. Πέρα από την εθνοκρατική στενοκεφαλιά της Αριστεράς (και δεν εννοώ μόνο τη γερμανική Die Linke), όλα τα κόμματα έως τώρα μας χρωστάνε τη δοκιμή να διαμορφώσουν πολιτικά την κοινή γνώμη, διαφωτίζοντάς την επιθετικά..."

    Με λίγο πολιτικό θάρρος η κρίση του κοινού νομίσματος μπορεί να φέρει αυτό που κάποιοι είχαν ελπίσει κάποτε από την κοινή εξωτερική πολιτική: τη συνείδηση, που απλώνεται πάνω από εθνικά σύνορα, ότι μοιραζόμαστε μια κοινή ευρωπαϊκή μοίρα..."

    --------------------------------------------

    Με λίγα λόγια ο κ. Χάμπερμας μας λέει με την ¨φωτεινή του σκέψη ¨ ότι η Ευρώπη ( που την καταλαβαίνει σαν ¨Ευρωπαϊκή¨ - Ένωση ) είναι μια ¨ιδέα¨ που δεν διαθέτει μια υλική ¨κοινωνικοοικονομική¨ βάση - Η ΟΠΟΙΑ ΚΑΘΟΡΙΖΕΙ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΤΗΣ ΕΠΟΙΚΟΔΟΜΗΜΑ ... καιν ζητά μια " Ευρωπαϊκή Οικονομική Διακυβέρνηση " ...¨ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΕΘΝΙΚΑ ΣΥΝΟΡΑ" , μια ¨περιφερειακή¨ δηλαδή υποοργάνωση της ¨Παγκόσμιας Διακυβέρνησης" ( του ¨επαναστατικού καπιταλισμού ¨ που ¨σπάει σύνορα¨ ) όπως την οραματίζεται από το 1920 το Ίδρυμα Ροκφέλερ ...

    Κατηγορεί την Γερμανική Linke , αλλά και άλλα αριστερά κόμματα της Ευρώπης , για ¨εθνοκρατική στενοκεφαλιά¨ την στιγμή που όλοι γνωρίζουμε ότι το μεγαλύτερο μέρος της επίσημης ¨Αριστεράς¨ ΠΑΣΧΕΙ από ¨διεθνιστολαγνεία¨ σύμφωνα με τις ανάγκες της παγκόσμιας άνισης αγοράς και θεωρεί πως τα νέα μέτρα των ΔΝΤ/ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ για την αντιμετώπιση της δομικής κρίσης του καπιταλισμού ( ¨Ε¨-Ε )- δεν- αποτυγχάνουν διότι ¨προσκρούουν στην πολυπλοκότητα της αγοράς ¨ , αλλά στην έλλειψη θάρρους και στην ανεξαρτησία των κρατών τα οποία σπεύδουν να παραιτηθούν από μια διεθνή συνεργασία που επιδιώκει να αναπτύξει ικανότητες παρέμβασης – παγκοσμίως, στην Ε.Ε...( ! )

    Δηλαδή προτείνει και ¨διεθνείς επεμβάσεις¨ της Ε.Ε. για το καλό της ανθρωπότητας. Δεν έχουν περάσει πολλές μέρες από την διάσκεψη της λεγόμενης Ευρωπαϊκής Ένωσης με τις χώρες της Λατινικής Αμερικής στην Μαδρίτη , όπου οι Αριστερές κυβερνήσεις και τα κινήματα της Ηπείρου ΚΑΤΗΓΓΕΙΛΑΝ την ¨Ε.Ε¨ ΓΙΑ ¨ΑΠΟΙΚΙΟΚΡΑΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ¨.

    Τελικά μόνο οι Αμερικανοεξαρτούμενοι ευρωληγούριδες του Περού και οι πραξικοματίες της Ονδούρας υπέγραψαν συμφωνία ¨ελεύθερου¨- αδασμολόγητου εμπορίου με την ενδιάμεση Αυτοκρατορία των κεφαλαιοκρατών της Ευρώπης.

    Και το γεγονός ότι το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε ασχολίαστα στην πιο δεξιά εφημερίδα της Αριστεράς , προσωπικά αισθάνομαι ότι κάτι σαν όργανο της λεγόμενης ¨ανανεωτικής¨ αριστεράς , προφανώς για να εντυπωσιάσει με την άποψη ενός ¨μεγάλου στοχαστή ¨έχει την ιδιαίτερη σημειολογία του. Το ¨σχημα¨ είναι το ακόλουθο : Οι κακοί εθνοκεντρικοί δεξιοί ( και εννοούν τα Χριστιανοδημοκρατικά κόμματα της Ευρώπης ) θέλουν ¨λιγότερη Ευρώπη¨ , ενώ οι ¨καλοί¨ , οι σοσιαλδημοκράτες οι πράσινοι ΚΑΙ Η ¨ΣΧΟΛΗ ΤΗΣ ΦΡΑΝΓΚΦΟΥΡΤΗΣ¨ θέλουν ¨περισσότερη Ευρώπη¨..., η οποία είναι κάτι το ¨ουδέτερο¨ , είναι μια ¨ιδέα¨ της συνεργασίας για την ¨πρόοδο¨ ...

    Δεν είμαι ¨αμετροεπής¨ , αναγνωρίζω το μεγάλο ερευνητικό έργο του Χάμπερμας στην κοινωνιολογία και την φιλοσοφία , όπως και της κριτικής ¨Σχολής της Φρανκφούρτης ¨ ( συνοπτικά βλέπε : http://el.wikipedia.org/w/index.php?title=%CE%93%CE%B9%CE%BF%CF%8D%CF%81%CE%B3%CE%BA%CE%B5%CE%BD_%CE%A7%CE%AC%CE%BC%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%BC%CE%B1%CF%82&printable=yes ) , ενδιάμεσα πολλά έχει να μάθει κανείς από την διαδρομή της σκέψης τους , αλλά όταν διαβάζω τοποθετήσεις τους σαν την παραπάνω συνειρμικά μου έρχονται στο μυαλό οι τίτλοι κάποιων έργων του Καρλ Μαρξ , όπως :
    ¨ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΑΘΛΙΟΤΗΤΑΣ Η΄ Η ΑΘΛΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ ¨ ( Αντί-Ντύρινγκ ) ,
    ¨ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ¨ που αναφέρεται στο πνεύμα ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΩΝ ΦΙΛΙΣΤΑΙΩΝ ( "DEUTSCHES PHILISTERTUM" ),

    όπως και η ¨11η ΘΕΣΗ – ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΤΟΥ Κ ΜΑΡΞ - ΣΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΦΡΕΙΔΕΡΙΚΟΥ ΕΝΓΚΕΛΣ :
    ¨Λουδοβίκος Φόυερμπαχ και το τέλος της κλασσικής γερμανικής φιλοσοφίας ¨ , όπου χαρακτηριστικά τονίζει :

    ΘΕΣΕΙΣ :

    7.
    Γι' αυτό ο Φόιερμπαχ δεν καταλαβαίνει, ότι το ίδιο το "θρησκευτικό συναίσθημα" είναι κοινωνικό προϊόν και ότι το αφηρημένο άτομο που αυτός αναλύει, στην πραγματικότητα ανήκει σ' ορισμένη μορφή της κοινωνίας.

    8.
    Στην ουσία η κοινωνική ζωή είναι ζωή πρακτική. Καθετί το μυστικόπαθο, καθετί, που φέρνει τη θεωρία προς το μυστικισμό, βρίσκει ορθή λύση στην ανθρώπινη πρακτική και στην αντίληψη αυτής της πρακτικής.

    9.
    Ο θεωρητικός υλισμός, δηλαδή ο υλισμός, που τον κόσμο των συγκεκριμένων φαινομένων, δεν τον θεωρεί σαν πρακτική δράση, φτάνει μονάχα ως την παρατήρηση του κάθε ξεχωριστού ατόμου στην "κοινωνία των πολιτών".

    10.
    Η άποψη του παλιού υλισμού είναι η "κοινωνία των πολιτών'. Ο νέος υλισμός στέκεται στην άποψη της ανθρώπινης κοινωνίας ή της ανθρωπότητας, που ζη
    κοινωνική ζωή.

    ------------------------------

    11.
    Οι φιλόσοφοι εξηγούσαν μονάχα τον κόσμο, έτσι ή αλλιώς. Αλλά το ζήτημα είναι: να τον μεταβάλεις , να τον μεταβάλης
    ( μετάφραση Ν. Ζαχαριάδη )
    ---------------------------------------

    11
    Die Philosophen haben die Welt nur verschieden interpretiert; es kommt aber darauf an, sie zu verändern.

    Karl Marx, 1845: "Thesen über Feuerbach"

    http://www.secarts.org/journal/index.php?show=article&id=381

    Μετάφραση ¨ΝΤΑΝΤΟΝ¨ :

    ¨Το μόνο που έκαναν οι φιλόσοφοι ήταν να εξηγήσουν τον κόσμο με διαφορετικές ερμηνείες , το θέμα είναι όμως να τον αλλάξεις¨.

  5. effie B. avatar
    effie B. 06/06/2010 15:11:33

    Απο το http://www.market-talk.net/index.php/id/8777:
    "Το ερώτημα είναι, η Ελληνική κυβέρνηση το γνωρίζει αυτό και έχει άραγε συζητήσει με τους Γερμανούς το ενδεχόμενο μια οργανωμένης, συντονισμένης στάσης πληρωμών με σκοπό να μειωθεί το Ελληνικό χρέος κατά 50%;"
    Βεβαιως και το γνωριζει!! Θα το πραξουν αφου βεβαιως εχουν ξεπουλησει προηγουμενως οτι δημοσια περιουσια εχει απομεινει "αντι πινακιου φακης" σε "οφειλετες"!!! (με το αζημιωτο εννοειται!!) Για ανοητους τους εχετε?

  6. Σιφιλης avatar
    Σιφιλης 07/06/2010 06:06:21

    Οι Ρωσοι ξέρουν ότι όπως και να εξελιχτούν τα πράγματα στην ΕΕ, θα είναι υποχρεωμένοι να συνδιαλέγονται οικονομικά με την ΟΝΕ που θα προκύψει μετά την κρίση. Απλώς παρακολουθούν τις εξελίξεις. Το ίδιο και οι Κινέζοι, οι οποίοι από τον Γενάρη του 2010 είχαν τοποθετηθεί μέσα από τα πιο επίσημα χείλη και θεωρούσαν ότι η επερχόμενη Ευρωπαϊκή κρίση δεν δικαιολογεί αποσταθεροποίηση η κλονισμό της ΟΝΕ. Αυτοί που έσυραν τον χορό της κρίσης με τις δηλώσεις τους ήταν οι ίδιοι που την προκαλούσαν με τα ατελείωτα “λάθη” τους: ο ΓΑΠ, η Μερκελ και οι τραπεζίτες της, σε κάποιο βαθμό ο Σαρκοζι και κάποιοι εγκέφαλοι της ΕΕ. Είναι δύσκολο να πιστέψει κάνεις ότι όλοι αυτοί οι ηγέτες και τραπεζίτες που είναι πλαισιωμένοι από κορυφαίους οικονομολόγους δεν κατάφεραν μέσα σε έξι μήνες να κάνουν έστω και μια εύστοχη επιλογή. Είναι επίσης εξαιρετικά δύσκολο να γίνει πιστευτό οτι το σχέδιο στήριξης της Ελλάδας το επέβαλε ο ΓΑΠ την στιγμή που ήταν φανερά καταδικασμένο να αποτύχει. Να θυμίσω (όσο επώδυνο και αν είναι) ότι ο σκοπός του σχεδίου ήταν να αποθαρρυνθούν οι κερδοσκόποι και να πέσουν τα σπρεντ. Πως είναι δυνατόν να προκύπτουν τώρα διάφορες εναλλακτικές λύσεις από Γερμανούς οικονομολόγους και τα παπαγαλάκια των μεγάλων επενδυτικών τραπεζών (κούρεμα, αναδιάρθρωση) μόλις 30 μέρες μετά την υπογραφή της κατοχικής συμφωνίας; Τι χρονικό ορίζοντα έχουν στις προβλέψεις τους αυτοί οι άνθρωποι; Είναι φανερό ότι πρόκειται για εμπαιγμό. Η επιχειρούμενη στην Ευρώπη συγκέντρωση της οικονομικής διαχείρισης θα σημαίνει και έλεγχο των δημοσίων επενδύσεων αλλά και διαχείριση των φυσικών πόρων που δυνητικά μπορεί να είναι σημαντικοί. Όσων αφορά τους Ρώσους, αν τελεσφορήσει το σχέδιο, θα περνάνε για κάθε τους συνδιαλλαγή με τα επιμέρους κράτη της ΟΝΕ μέσα από την ευρω-ατλαντική ηγεσία της ΕΕ μειώνοντας την διαπραγματευτική τους δύναμη.(άρα βάζοντας τέλος σε εξοπλιστικά προγράμματα και εναλλακτικούς αγωγούς.)

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.