#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
18/10/2013 08:15
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Μοιράστε σωστότερα το φορτίο, αλλιώς ο λαός θα σας... κλωτσήσει



Όλοι σχεδόν οι πολιτικοί και οι οικονομικοί αναλυτές τις τελευταίες ημέρες, συγκλίνουν σε ορισμένα κοινά συμπεράσματα σε σχέση με την ελληνική οικονομική κρίση, την έως τώρα αντιμετώπισή της και το άμεσο μέλλον της:

Πρώτον, ότι το πρόγραμμα ήταν λάθος και δεν βγαίνει τελικά.

Δεύτερον, πως χρειάζεται άμεσα αναδιάρθρωση του χρέους μας είτε με γενναίο κούρεμα είτε με χαμηλότοκη επιμήκυνση είτε με συνδυασμό των δύο αυτών μεθόδων.

Τρίτον, πως θα απαιτηθεί κάποια μορφή χρηματοδότησης υπό τύπον «σχεδίου Μάρσαλ» από τους εταίρους (από αλλού, χλωμό μοιάζει!), ώστε η ελληνική οικονομία να μπορέσει να ξαναπάρει μπροστά.

Αυτά είναι τα «υψηλά οικονομικά» που τα «μεγάλα κεφάλια» των πολιτικών και των αναλυτών προσπαθούν να μεταδώσουν μέσω ανακοινώσεων, αποφάσεων και αναλύσεων στους «ιθαγενείς» εκεί κάτω, τους απλούς πολίτες δηλαδή που έχει τσουρουφλίσει η κρίση.

Επίσης, όλοι σχεδόν οι περινούστατοι αναλυτές, σκούζουν κι οδύρονται για δύο κυρίως νούμερα που το ένα θεωρούν πως είναι συνέπεια του άλλου: την πτώση του ΑΕΠ κατά 25% και την άνοδο της ανεργίας στο 28% περίπου του ενεργού πληθυσμού. Όλοι σχεδόν, κλαίνε και σκίζουν τα ιμάτιά τους, πως ποτέ σε περίοδο ειρήνης μια χώρα δεν απώλεσε τόσο μεγάλο ποσοστό του ΑΕΠ της σε τόσο σύντομο διάστημα, με συνέπεια την φτώχεια και κυρίως, την εφιαλτική άνοδο της ανεργίας. Με μια πρώτη σύντομη ματιά, έτσι φαίνεται πως είναι τα πράγματα. Και η αποτυχία των μνημονίων, διευκολύνει την απλοϊκή θεωρία που «βολεύει» τα μάλα το υπάρχον πολιτικό σύστημα, πως για τα δεινά του λαού μας φταίνε οι «ναζί τοκογλύφοι» της ευρωζώνης που με οργανωμένο σχέδιο μας οδήγησαν στην εξαθλίωση για να μας «αγοράσουν» μπιρ παρά.

Αλλά, είναι πραγματικά έτσι; Ας δούμε με πιο εμπεριστατωμένο τρόπο την ελληνική κρίση και την αντιμετώπισή της, τόσο από τους δανειστές όσο, κυρίως, από το εγχώριο πολιτικο-οικονομικό κατεστημένο.

Επί δεκαετίες «τρομπάραμε» ως χώρα και ως κοινωνία, δανεικό αέρα στις φούσκες των δημόσιων οικονομικών μας. Κυρίως μετά την ένταξη της χώρας στην ΟΝΕ και την αφθονία φθηνού δανεικού χρήματος, σπεύσαμε να «φουσκώσουμε» με αυτό ένα ΑΕΠ, που ουδόλως στηριζόταν στην παραγωγικότητα, την εξωστρέφεια και την παραγωγή αλλά στην κατανάλωση, στις εσωτερικές ανταλλαγές υπηρεσιών, στο εισαγωγικό εμπόριο και την φούσκα της οικοδομής. Ήταν μια μοιραία επιλογή, που όχι μονάχα δεν παρήγαγε πλούτο, αλλά αντιθέτως «μάζευε» τον πλούτο και το ρευστό της αγοράς στα χέρια μιας σεβαστής μειοψηφίας που το συσσώρευσε υπό μορφήν ακινήτων, καταθέσεων, ακινήτων στο εξωτερικό, καταθέσεων στο εξωτερικό, εξωχώριων εταιρειών, σκαφών αναψυχής με ξένη σημαία και λογής-λογής «επενδύσεων» σε μακρινούς εξωτικούς φορολογικούς παραδείσους. Οι μικρότεροι και παραδοσιακότεροι των κλεπτών και «ευεργετηθέντων» της τρελής περιόδου του δανεικού πάρτι, μάζεψαν όσο ρευστό μπορούσαν στα σπίτια τους, στις αυλές και στα ντουλάπια είτε υπό μορφήν ρευστού είτε υπό μορφήν χρυσού και παρακολουθούν «ανήσυχοι» τα τεκταινόμενα παριστάνοντας τους απελπισμένους και κατεστραμμένους «μικροαστούς».

Ακόμη και ο κ. Αλογοσκούφης ενίσχυσε με την περίφημη αναθεώρηση προς τα πάνω, ένα ήδη παραφουσκωμένο ΑΕΠ, μόνο και μόνο για να καταφέρει να παρουσιάσει έναν ευπρόσωπο λόγο χρέους/ΑΕΠ ώστε να βγει από τα στενά της τότε επιτήρησης. Η «διόρθωση» ενός τόσο «τρομπαρισμένου» και αντιπαραγωγικού ΑΕΠ ήταν απλώς θέμα χρόνου. Όλοι μέχρι τότε, πολιτικοί και κοινωνία, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων κάνανε κατά το κοινώς λεγόμενο «το παγώνι». Μερικοί το κάνουν ακόμη και θρηνούν «στεντορεία τη φωνή» για την τεράστια πτώση του ελληνικού ΑΕΠ, την «μεγαλύτερη σε καιρό ειρήνης» όπως χαρακτηριστικά λένε. Κανείς τους όμως δεν λέει τι λογής ΑΕΠ ήταν αυτό, ποια η παραγωγική βάση που το στήριζε και με ποιους «λογιστικούς» τρόπους «σκαρφάλωσε» εκεί που είχε σκαρφαλώσει. Όταν μετά ο «σκάσιμο» της “Lehman Brothers” έγινε αναπόφευκτο και το σκάσιμο οσονούπω και της δικιάς μας φούσκας τόσο της δημοσιονομικής όσο και του ΑΕΠ, ο Κ. Καραμανλής αποφάσισε να ψελλίσει μερικές αλήθειες που η κοινωνία τις συνέκρινε με το «λεφτά υπάρχουν» του ΓΑΠ και αποφάσισε εν μέρει μονάχη της για το κατάμαυρο οικονομικό  μέλλον που ερχόταν να την συναντήσει με μοιραίες και βιαστικές δρασκελιές.

Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι η «μεγαλύτερη πτώση ΑΕΠ σε καιρό ειρήνης» που ήταν κατά τη γνώμη μου αναπόφευκτη αλλά η διαχείρισή της από το πολιτικό σύστημα και τους κυβερνώντες. ‘'Ήταν δηλαδή νομοτέλεια η αντιστοίχιση μιας τέτοιας πτώσης με μια τόσο μεγάλη ανεργία και φτωχοποίηση μεγάλων στρωμάτων της κοινωνίας ή θα μπορούσε μια πιο αποτελεσματική εσωτερική διαχείριση των μνημονίων, των δανειακών συμβάσεων και της δημοσιονομικής κρίσης γενικότερα να αποτρέψει την διάχυση τέτοιας απελπισίας και φτώχειας σε  τόσο μεγάλες κοινωνικές ομάδες; Ισχυρίζομαι το δεύτερο, καθώς η πτώση του ΑΕΠ μας έφερε περίπου στην εποχή του 2001-2002 σε σταθερές τιμές και κανείς δεν ισχυρίζεται πως υπήρχε εκείνα τα χρόνια τέτοια ανεργία, ανέχεια και πείνα στην ελληνική κοινωνία. Άρα, κάτι πήγε στραβά στην ενδιάμεση δεκαετία (2000-2010) και κάτι πήγε στραβά στην διαχείριση της κρίσης από την αρχή της μέχρι και σήμερα. Τα καθαρά νούμερα δεν συνηγορούν ευτυχώς ή δυστυχώς στον κοινωνικό αντίκτυπο της κρίσης και κυρίως στην τραγική αύξηση της ανεργίας.

Αυτό που πήγε στραβά την δεκαετία 2000-2010 λίγο-πολύ το αναλύσαμε παραπάνω. Πακτωλοί δανεικών κεφαλαίων διαχύθηκαν με διάφορες μορφές μέσω του πελατειακού κράτους στην κοινωνία. Διαχύθηκαν όμως ανομοιόμορφα, μονόπαντα και χωρίς σχέδιο και προοπτική, με αποτέλεσμα να φουντώσουν την παρασιτική καταναλωτική φρενίτιδα και να συγκεντρωθούν τελικά με διάφορους τρόπους σε ένα σεβαστό μεν, μειοψηφικό δε κομμάτι της κοινωνίας με την μορφή παράνομου και αθέμιτου πλουτισμού.

Ελάχιστοι όμως μιλούν εμπεριστατωμένα γι' αυτό που πήγε στραβά στην διαχείριση της κρίσης μετά το 2010 και μέχρι σήμερα. Σπάνια διακρίνονται πίσω από τις κραυγές, τις κατάρες και τα ανάθεμα προς τους δανειστές, οι ψύχραιμες εκείνες φωνές που επισημαίνουν τα δικά μας λάθη. Ας προσπαθήσουμε να τα κωδικοποιήσουμε όσο πιο σύντομα μπορούμε. Μονάχα όταν αναγνωρίσεις τα λάθη σου είσαι σε θέση και να τα διορθώσεις. Δυστυχώς, εάν δεν διορθώσουμε τάχιστα τα δικά μας λάθη, ότι και να αποφασίσουν για μας οι δανειστές θα είναι τελικά «δώρον – άδωρον».

Δεν καταφέραμε να σχεδιάσουμε ένα εθνικό σχέδιο δράσης για την έξοδο από την κρίση με τις λιγότερες δυνατές απώλειες. Ακόμη και την στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, ένα τέτοιο σχέδιο αποτελεί δυστυχώς το ζητούμενο και όχι την πραγματικότητα.

Η αρχική διαχείριση της κρίσης από την κυβέρνηση του ΓΑΠ υπήρξε καταστροφική. Θυσίασε ολόκληρο τον ιδιωτικό τομέα για να διασωθεί (ματαίως όπως θα φανεί στην συνέχεια) ο πελατειακός δημόσιος τομέας που εν πολλοίς είχε δημιουργήσει και το πρόβλημα. Αυτή η τακτική δεν έχει ανατραπεί ακόμη δυστυχώς, αν και μια τέτοια ανατροπή όσο περνά ο καιρός φαντάζει όλο και περισσότερο αναπόφευκτη. Τελικά, οι «πελάτες» δεν πρόκειται να σωθούν αλλά προηγουμένως μπορεί να καταφέρουν να πάρουν στον βυθό μαζί τους και ολόκληρη τη χώρα.

Τα μνημόνια και οι συμβάσεις όριζαν κάποια επιδιωκόμενα δημοσιονομικά αποτελέσματα. Ο τρόπος επίτευξής τους, κυρίως στο πρώτο μνημόνιο περιείχε αρκετούς βαθμούς ελευθερίας για την ελληνική κυβέρνηση, ώστε να καταφέρει να μοιράσει πιο δίκαια τα βάρη στους πολίτες. Δυστυχώς, επελέγει ο χειρότερος: αυτός της οριζόντιας επιβάρυνσης προς όλους, ακόμη και τους πιο αδυνάτους.

Οι «κουτόφραγκοι» έγιναν πιο απαιτητικοί στο δεύτερο μνημόνιο αλλά ακόμη και τότε υπήρχαν οι πρόνοιες των «ισοδύναμων μέτρων» που όμως ελάχιστα αξιοποιήθηκαν. Ίσως επειδή για να αξιοποιηθούν χρειαζόταν το ανηλεές και αποτελεσματικό χτύπημα όλων αυτών που πλούτισαν παράνομα στα χρόνια της δανεικής ευωχίας. Ίσως επειδή προϋπέθεταν την αξιοποίηση των διαφόρων «λιστών» μεταξύ των οποίων η περίφημη «λίστα Λαγκάρντ», ώστε να ανακτηθούν κάποια από τα κλεμμένα και εξαφανισμένα κρατικά χρήματα. Ίσως επειδή θα έπρεπε  να λειτουργήσουν οι φοροεισπρακτικοί μηχανισμοί, που όμως είχαν ατροφήσει όλα αυτά τα χρόνια της ρεμούλας και του πελατειακού κράτους. Και όχι μονάχα να λειτουργήσουν αλλά να «βάλουν χέρι» κιόλας σε όσους αρπάξανε, κλέψανε, φοροδιαφύγανε όλα αυτά τα «εύκολα» χρόνια.

Έτσι λοιπόν, αποδεικνύεται πως η σχέση της πτώσης του ΑΕΠ της χώρας κατά 25% και της ανόδου της ανεργίας, της φτώχειας και της ανέχειας για μεγάλα τμήματα της ελληνικής κοινωνίας δεν είναι απαραίτητα ευθεία. Και ενώ η πτώση ή αλλιώς ξεφούσκωμα του ΑΕΠ ήταν νομοτελειακής μορφής μετά το αδυσώπητο φούσκωμά του με δανεικά και λογιστικές αλχημείες, η φτωχοποίηση μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας και η θηριώδης έκρηξη της ανεργίας ήταν περισσότερο απότοκα κακών χειρισμών από τις ελληνικές κυβερνήσεις της αναπόφευκτης οικονομικής κρίσης. Οι κακοί αυτοί χειρισμοί, οφείλονταν κατά βάση σε ανικανότητα, φόβο του πολιτικού κόστους και την βαθιά και υπόγεια σχέση που διαπερνούσε ολόκληρο το πολιτικο-οικονομικό σύστημα της μεταπολίτευσης, με συνέπεια να καθίστανται θολά τα όρια τόσο ανάμεσα στο «νόμιμο» και το «ηθικό» όσο και ανάμεσα στο «παράνομο» και το «θεμιτό».

Ένα λιγότερο διεφθαρμένο, «πελατειακό» και διαπλεκόμενο πολιτικό σύστημα, είναι σίγουρο πως θα αντιδρούσε με περισσότερη διάκριση ώστε να διαμοιράσει σωστότερα τα βάρη της αναπόφευκτης πτώσης του ΑΕΠ και κατά συνέπεια και του κατά κεφαλήν εισοδήματος συνεπεία της οικονομικής κρίσης που είχε εν πολλοίς παγκόσμια χαρακτηριστικά. Επίσης, το ίδιο θα είχε κάνει ένα πολιτικο-οικονομικό σύστημα περισσότερο προσανατολισμένο στην ελεύθερη αγορά και λιγότερο εξαρτημένο από τον πατερναλιστικό κρατισμό του συστήματος ΠΑΣΟΚ. Όθεν, είναι και προφανή τα λάθη που έγιναν κατά την τετράχρονη σχεδόν διαχείριση της κρίσης από το πολιτικό μας σύστημα και ακόμη προφανέστερες οι διορθώσεις που απαιτούνται ώστε να επέλθει μια κάποια κοινωνική και οικονομική ισορροπία, που θα επιτρέψει αναπτυξιακούς σχεδιασμούς και διαπραγματευτικές κινήσεις υψηλής σημασίας στο άμεσο μέλλον, χωρίς τον κίνδυνο κοινωνικής αναταραχής και πολιτικών ανωμαλιών.

Akenaton

ΣΧΟΛΙΑ

  1. yianna avatar
    yianna 18/10/2013 09:15:12

    Ένα σχόλιο για το πρόγραμμα που δεν βγαίνει όπως αναφέρεις.
    Οι πιέσεις της Τρόικας αλλά και της Κυβέρνησης είναι κατανοητές σε μια διαπραγμάτευση αλλά το πιθανότερο είναι ότι τα μηνύματα στέλνονται και από τις δυό πλευρές στη Γερμανία για την ανάληψη μεγαλύτερου βάρους μετά το σχηματισμό κυβέρνησης. Οι δανειστές δεν είναι χαζοί, οι οικονομικοί δείκτες που τους παρακολουθούν σε καθημερινή βάση είναι αμείλικτοι. Επομένως αγαπητέ αρθρογράφε μην ανησυχείτε, θα μας βγάλουν την ψυχή αλλά τελικά με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα μας βγάλουν από το αδιέξοδο. Πολλοί λένε ότι έχουν δημιουργήσει προστατευτική ασπίδα και δεν τους νοιάζει πια εάν χάσουν . Λάθος συμπέρασμα, δεν είναι μόνο τα 350 δις που έχουν δανείσει, είναι και η μόχλευσή τους που μετά τη Lehman είδαν τα αποτελέσματα και έφριξαν.
    Συμπέρασμα, και θα μας δώσουν και θα μας σώσουν, δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς.

    • Γεμάτος απορίες avatar
      Γεμάτος απορίες @ yianna 18/10/2013 10:21:19

      Για τους λόγους αυτούς YIANNA, αν καταλαβαίνω καλά, προτείνετε να μην κάνουμε τίποτα;

      • yianna avatar
        yianna @ Γεμάτος απορίες 18/10/2013 19:55:13

        Εμείς πρέπει να κάνουμε τα αυτονόητα, αυτά που έπρεπε να έχουμε κάνει 40 χρόνια τώρα. Απλά αναφέρω ότι το πρόγραμμα με τραγικές επιπτώσεις για το λαό, θα βγεί τελικά και η Ελλάδα θα βγεί με πολιτική απόφαση στις αγορές το 2014.
        Ο Σαμαράς - που τον θεωρώ τον πρώτο αντιμνημονιακό- γνωρίζει τι συμβαίνει στην κοινωνία, γνωρίζει και τα νούμερα. Προσωπική μου άποψη είναι ότι καλά τους θέτει το θέμα των εκλογών, είναι μέσα στα πλαίσια της διαπραγμάτευσης, άλλωστε οι πρεσβείες των συμμάχων και εταίρων μας γνωρίζουν από πρώτο χέρι που βρίσκονται τα ποσοστά των κομμάτων σήμερα.
        Οι Έλληνες έχουμε χάσει τα πάντα, αυτοί έχουν το μαχαίρι έχουν και το πεπόνι, ας αποφασίσουν απλά πόσα δις ή τρις θέλουν να χάσουν.

        • akenaton avatar
          akenaton @ yianna 18/10/2013 20:43:48

          Μακάρι να μπορούσα να συμφωνήσω μαζί σας. Δυστυχώς, πολιτικά ανίκανοι ή έστω πολιτικά "ντουβάρια" υπάρχουν και στην Εσπερία. Το "ατύχημα" που όλοι φοβόμασταν είναι περισσότερο κοντά από ποτέ. Ελπίζω να το αποφύγουμε αλλά και να διορθώσουμε άμεσα τα λάθη μας εφόσον καταφέρουμε να πάρουμε "παράταση".

  2. blue nile avatar
    blue nile 18/10/2013 11:13:04

    Πριν μπούμε στην ευρωζώνη η παραγωγικότητα μας ήταν ήδη στο μισό των λοιπών χωρών της νομισματικής ένωσης.
    Με την είσοδο στο ευρώ ήταν αναπόφευκτο να πέσουμε κι άλλο λόγω της απώλειας του ανταγωνιστικού νομίσματος.
    Παράλληλα οι τράπεζες των πλεονασματικών χωρών επειδή ακριβώς ειχαν στα θησαυροφυλάκια τους φυλαγμένα το χρηματικό αντίστοιχο των πλεονασμάτων επένδυσαν τα χρήματα αυτά σε χώρες όπως η Ιρλανδία η Πορτογαλία και η Ελλάδα δημιουργώντας ανάλογες φούσκες.
    Ο λόγος ήταν διπλός.
    Από την μία μπορούσαν με την είσοδο αυτών των χωρών στο ευρώ να επενδύσουν οι γερμανικές τράπεζες φερειπείν, χωρίς να φοβούνται ότι μια υποτίμηση του εθνικού νομίσματος των χωρών θα μείωνε την αξία της επένδυσης.
    Από την άλλη αυτές οι επενδύσεις σε χώρες όπως η Ιρλανδία η Ελλάδα και η Πορτογαλία εμπεριείχαν μεγαλύτερο ρίσκο από ότι μια επένδυση στην Γερμανία και άρα απέφεραν μεγαλύτερα κέρδη.
    Ο πακτωλός χρημάτων που έρευσε δημιούργησε τις ανάλογες φούσκες όπως έγραψα παραπάνω.
    Στην Ιρλανδία το τραπεζικό χρέος ανήλθε το 2008 στα 750000 ευρώ !!!
    Γιαγαντιαία φούσκα...
    Εδώ φτήνυνε ο δανεισμός και ριχτήκαμε μετά μανίας στα εύκολα δανεικά. Βλακωδώς...
    Όμως η ευρωζώνη ούτε καν προσπάθησε να αποτρέψει τέτοια φαινόμενα που ήταν ανπόφευκτο να δημιουργηθούν.
    Το ΑΕΠ έφτασε εκεί που έφτασε στηριζόμενο και σε αυτά τα δανεικά και την ολυμπιακή φούσκα.
    Παρουσιάστηκε η Κρίση του 2008 με αποτέλεσμα η Ελλάδα να χρεοκοπήσει αρχές του 2010, επειδή φαινόταν ότι δεν μπορεί να επανακυλίσει το τεράστιο χρέος της με απαγορευτικά επιτόκια.
    Τότε όμως η λύση που επιλέχθηκε ήταν με τα μέτρα λιτότητας να πετσοκοφτεί το ΑΕΠ και μετά μέσα από το δραματικά μειωμένο ΑΕΠ να αντλήσουμε τεράστια χρηματικά ποσά για να αποπληρώσουμε τα παλιά και τα καινούργια μνημονιακά δάνεια.
    Ένας πρωτοετής φοιτητής των οικονομικών μπορεί να καταλάβει πολύ καλά το ότι κάτι τέτοιο ήταν εντελώς αδύνατον και ότι απλώς αναβάλαμε την χρεοκοπία για να σκάσει αυτή πιο άσχημα στο μέλλον. (Ενώ παράλληλα κερδίζαν χρόνο οι βόρειες τράπεζες που μας δάνεισαν τα ποσά το διάστημα 2000-2010 μιας που εμείς μετατρέπαμε το χρέος προς αυτές σε χρέη προς κράτη).
    Μην ξεχνάς ότι το δημόσιο πλήγηκε πρώτα από το μνημόνιο με μεγάλες οριζόντιες περικοπές.
    Αυτή η μεγάλη οριζόντια μείωση (που το αναποτελεσματικό ορθά επισημαίνεται στο άρθρο) επέφερε το μεγάλο πλήγμα στον ιδιωτικό τομέα.
    Οπότε για να λέμε τα πράματα με το όνομα τους οι μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις έκαναν τη ζημιά στους ιδιώτες.
    Δυστυχώς η πτώση του ΑΕΠ ...είναι πτώση του ΑΕΠ...τελεία και παύλα.
    Μια ορθολογικότερη διαχείριση της πτώσης θα είχε στην καλύτερη περίπτωση πενιχρά αποτελέσματα.
    Και καμιά διαχείριση δεν θα απέτρεπε τη φτωχοποίηση μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας και τη θηριώδης έκρηξη της ανεργίας όπως γράφει ο Akenaton οι οποίες δεν ήταν στο μεγαλύτερο μέρος απότοκα κακών χειρισμών από τις ελληνικές κυβερνήσεις της αναπόφευκτης οικονομικής κρίσης.
    Το ίδιο το μνημόνιο σα λύση πλήτει πολύ περισσότερο τα μικρομεσαία και τα χαμηλά εισοδήματα όπως γίνεται παντού και πάντα όπου εφαρμόζεται λιτότητα.
    Οι μεσαίοι και οι φτωχοί είναι τα μεγαλύτερα θύματα και ελίτ απυρόβλητο.
    Μια ματιά στο τι γίνεται στην Ιρλανδία, στην Πορτογαλία στην Ισπανία και την Ιταλία θα είναι κατατοπιστική σε όποιον έχει αντιρήσεις.
    Κατά την προσωπική μου άποψη αυτός ήταν και ο αρχικός στόχος.
    Μετά το 2008 μέχρι το 2010 οι ευρωκράτες έδωσαν πέντε τρις στους χρεοκοπημένους Ευρωπαίους τραπεζίτες.
    Με το LTRO έδωσαν άλλο. Τα πέντε και το ένα φρεσκοτυπωμένα.
    Τα υπόλοιπα ήταν θέμα εύκολων υπολογισμών.
    Έξη είπαν οι ευρωκράτες δώσαμε, 500 εκατομμύρια είναι οι Ευρωπαίοι πολίτες από τους οποίους σε ορίζοντα 10-12 χρόνων πρέπει να τα πάρουμε άρα πρέπει με λιτότητα και με αυξημένη φορολογία να παίρνουμε κάθε χρόνο από κάθε πολίτη ένα ποσό. Πχ 1000 ευρώ. Από όλους . Δηλαδή μια τετραμελής οικογένεια πρέπει να μειώσει το εισόδημα της τέσσερα χιλιάρικα το χρόνο.
    Η απλή μπακαλική σ'αυτή την περίπτωση αντικατοπτρίζει την αλήθεια σε αντίθεση με τις περισπούδαστες αναλύσεις των οικονομολόγων-παπαγαλάκια του συστήματος που προσπαθούν να αποπροσανατολίσουν και να επιρίψουν ευθύνες σε αυτούς που πληρώνουν τα σπασμένα.
    Σπασμένα που δεν είναι καν δικά τους...

  3. akenaton avatar
    akenaton 18/10/2013 11:47:43

    Διάβασα με πολλή προσοχή το σχόλιό σας. Κατά τη γνώμη μου, αν είχαν παρθεί από την αρχή στοχευμένα μέτρα κατά των υψηλών μισθών και συντάξεων, εναντίον αυτών που πλούτισαν παρανόμως κατά την διάρκεια του δουσκώματος της φούσκας μας, και αν είχαν απολυθεί άμεσα οι ΔΥ που αναγκαστικά θα απολυθούν στο μέλλον ώστε να βρεθούν πόροι για χρηματοδότηση του εξωστρεφούς και παραγωγικού ιδιωτικού τομέα (όσου υπήρχε) δεν θα είχαμε τόσο δυσμενή αποτελέσματα στην ανεργία και την φτωχοποίηση μεγάλων κοινωνικών στρωμάτων. Σε περίπτωση που αναγκαστείς να μειώσεις το ΑΕΠ, είναι καταστροφικό να διαλύεις τον σκληρό πυρήνα του που είναι οι μικρομεσαίοι μισθοι, οι μικρές συντάξεις και τα προνοιακά επιδόματα που κατά κανόνα οδηγούνται ατόφια στην κατανάλωση και να "χαϊδεύεις" τους υψηλόμισθους και υψηλοσυνταξιούχους που σε περίοδο κρίσης μασουριάζουν το πλεόνασμά τους και το κρύβουν στα σεντούκια, αφαιρώντας πολύτμο ρευστό από την ήδη μειωμένη ροή χρήματος προς την πραγματική οικονομία.
    Σας ανέφερα μονάχα ένα παράδειγμα. Υπάρχουν δεκάδες εξώφθαλμες περιπτώσεις λάθους διαχείρισης της αναπόφευκτης κρίσης.

    • blue nile avatar
      blue nile @ akenaton 18/10/2013 16:52:34

      Συμφωνώ ότι οι οριζόντιες περικοπές έκαναν κακό.
      Ομως οι απολύσεις δεν θα είχαν δημοσιονομικό αποτέλεσμα.
      Την ίδια στιγμή που το κράτος θα γλύτωνε κάποια χρήματα θα τα έχανε αυτόματα από πτώση της ενεργούς ζήτησης.
      Θα μπορούσε να μειωθεί το δημόσιο αλλά μόνο σε περίοδο ανάπτυξης τόσο τοπικής στην Ελλάδα όσο και εξωτερικής ώστε οι απολυμένοι να μπορέσουν να βρουν δουλειά εύκολα.
      Η περίπτωση του Καναδά των αρχών της δεκαετίας του 90' αυτό δείχνει.

  4. helios avatar
    helios 18/10/2013 12:18:22

    http://www.capital.gr/News.asp?id=1891749

  5. Μανώλης Πετράκης avatar
    Μανώλης Πετράκης 18/10/2013 13:39:08

    Είναι αστείο να λέμε ότι το πρόγραμμα δεν βγαίνει όταν δεν έχει απολύθεί μέχρι στιγμής ούτε ένας δημόσιος υπάλληλος (δεν με ενδιαφέρουν οι επίορκοι, αυτό το θεωρώ απαράδεκτο και μόνο που το συζητάμε) και δεν έχει κλείσει ούτε ένας άχρηστος οργανισμός του δημοσίου και το μόνο που έγινε είναι ότι ξαναφτιάξαμε την ΕΡΤ με άλλο όνομα (και με ένα φαιδρό λογότυπο). Απολύστε 400,000 δημοσίους υπαλλήλους και ΔΕΚΑτζήδες, κλείστε άχρηστες πρεσβείες / προξενεία / συμμετοχές σε διεθνείς οργανισμούς χωρίς λόγο, κλείστε κάτι αστείους οργανισμούς και "κέντρα", εξαφανίστε τα προνόμια διαφόρων καστών (π.χ. συμβολαιογράφων), μειώστε επιτέλους τις συντάξεις των βολεμένων συνταξιούχων (ιδίως αυτών του δημοσίου) και μετά να δούμε αν βγαίνει ή όχι. Απαράδεκτο το άρθρο να καλεί την κυβέρνηση να μοιράσει το φορτίο καλύτερα αντί να ζητάει την ελάφρυνση του φορτίου. Δεν υπάρχει φορτίο, υπάρχει κανιβαλιστικός παρασιτισμός των σοβιέτ του δημοσίου πάνω σε ότι έχει απομείνει από την οικονομία. Τα σοβιέτ είναι το πρόβλημα, όχι η Τρόικα.

  6. daresome avatar
    daresome 18/10/2013 15:24:06

    Προς το παρόν πάντως παρακολουθούμε τον χυδαίο τρόπο με τον οποίο μοιράζεται το φορτίο. Το κράτος ανάγεται στον έτερο δικαιούχο των καταθέσεων των οφειλετών - όχι όλων όμως των οφειλετών, των μικρών μόνο ! - κατάσχοντας απευθείας και χωρίς ούτε καν ειδοποίηση του πολίτη από τον τραπεζικό του λογαριασμό ακόμη και μικροποσά των 8 ε. Αν κάποιος έχει έστω και λίγα χρήματα σε καταθέσεις και δεν έχει άλλα εισοδήματα, όχι δεν προηγούνται τα παιδιά του και το φαγητό τους, προηγείται το κράτος …. !! Και δεν του δίνεται ούτε καν η ψευδαίσθηση ότι μπορεί να αμυνθεί, αφού ούτε καν ειδοποιείται !! Αυτό όμως δεν ισχύει στην περίπτωση των διαφόρων μεγαλοοφειλετών, μεγαλοφοροφυγάδων «φίλων» και «κολλητών». Εκεί δεν τους τα παίρνουμε για να μην τους στενοχωρήσουμε … Άσε δε τις διάφορες «λίστες», Λαγκάρντ, Λουξεμβούργου και δεν συμμαζεύεται. Εκεί πρέπει να τους ζητήσουμε και την άδεια για να αποφασίσουμε αν χρωστάνε ….
    Πάντως πολύ εύστοχο το άρθρο σας Akenaton.

  7. Πατρώλης Μενάκης avatar
    Πατρώλης Μενάκης 18/10/2013 16:07:17

    Σας διαβάζω με προσοχή και συμπεραίνω ότι είστε λάτρης του "φωτιά και τσεκούρι" στην οικονομία.
    Αλήθεια τι επαγγέλσθε? (Αν θέλετε το λέτε).

  8. Ιαπετός avatar
    Ιαπετός 18/10/2013 17:53:22

    Στίς εποχές τής Pax romana οι μικρές καί μεσαίες πόλεις τής αυτοκρατορίας έπρεπε νά ρυθμίσουν μέ τέτοιο τρόπο τά πολιτικοοικονομικά τους δρώμενα, ώστε ο Καίσαρας τής Ρώμης νά παίρνει τά «τού Καίσαρος».
    Τοπικές συμμαχίες πόλεων καί εμπορικές πρακτικές (προνόμια, λαδώματα τοπικών ρωμαίων αξιωματούχων, μέσον σέ ρωμαίους συγκλητικούς καί ισχυρούς οικονομικούς παράγοντες τής Ρώμης, κ.λ.π.) έπρεπε νά γίνονται μέσα σέ ορισμένα πλαίσια τού συστήματος ισορροπίας τής Pax romana, αλλιώς υπήρχε σοβαρός ο κίνδυνος νά καταφθάσουν οι ρωμαϊκές λεγεώνες, νά εξανδραπονδίσουν πόλεις καί περιοχές καί νά τίς οργώσουν γιά παραδειγματισμό τών υπολοίπων (π.χ. Ιερουσαλήμ, 70 μ.χ., Τίτο).

    Στήν εποχή τής Pax banka έχουμε ανάλογες καταστάσεις. Ο Μπάνκστερ τής νέας τάξης νά παίρνει τά «τού Μπάνκστερος». Οι μπανκστερικές λεγεώνες αποστέλλονται όπου καί όταν χρειάζεται (Γιουνγκοσλαυΐα, Ιράκ, Λιβύη, Μάλι, μισθοφόροι στήν Συρία, κ.λ.π.).
    Μιά κάποια λύση γιά απελπισμένες πόλεις ήταν παλιά, αλλά καί σήμερα, η συμμαχία μέ φιλόδοξα ανερχόμενους βαρβάρους, ειδικά όταν αυτοί μπορούσαν καί θέλανε νά απειλήσουν τήν τότε, όπως καί τήν σημερινή, αυτοκρατορία. Μιά κάποια λύση γιά πόλεις τότε, όπως καί σήμερα, πού βρίσκονταν καί βρίσκονται στά γεωπολιτικά όρια τριβής καί ανταγωνισμού τής αυτοκρατορίας μέ τίς μάζες καί τήν επιρροή ισχυρών βαρβάρων σπουδαρχίδων. Όλα θέμα επιλογής καί τότε καί σήμερα. Από τήν μιά οι αυτοκρατορικοί ραβδούχοι καί από τήν άλλη τό μογγολικό μαστίγιο. Από τήν μιά οι κυνικοί τής σαμπάνιας καί λάτρεις τού γκόλφ καί από τήν άλλη οι αλκοολικοί τής βότκας καί λάτρεις τής ζωώδου βίας. Από τήν μιά οι σατανιστική καί ομοφυλόφυλλη αγγλοσαξωνική ελίτ καί από τήν άλλη η ανέκφραστη καί δολοφονική κομμουνιστική κίτρινη ελίτ. Όλα θέμα επιλογής καί τότε καί σήμερα.

    Αυτά τά λίγα ώς πρός τίς επιλογές μας ώς χώρα-χώρος. Οι δύο μεγάλες πολιτικές παρατάξεις τής χώρας καί η πλειοψηφία τής εντόπιας ελίτ έχει πρό πολλού επιλέξει τήν αυτοκρατορία μέχρι τελικής πτώσεως καί τά υπόλοιπα πού λέγονται είναι γιά νά περνά τήν ώρα του ο κόσμος πού βολοδέρνει στήν αγορά-καφενείο τής πόλης-χώρας μας. Καί προσωπικά δέν νομίζω ότι είναι η χειρότερη επιλογή.

    Όσον αφορά τό νόμισμα όλοι ορκίζονται στό ρωμαϊκό σησέρτιο καί τό αποθηκεύουν ανηλεώς καί οι ίδιοι πωλούν στό πόπολο τήν ιδέα ενός τοπικού νομίσματος πού υποτίθεται θά τό τρώνε καί θά χορταίνουν, ενώ οι ίδιοι θά τό έχουν στιβαγμένο γιά χρήση στίς τουαλέτες των καί ενίοτε ώς ανταμοιβή στό πόπολο γιά τήν υπηρετική του προσφορά. Η πολιτικοοικονομική μας ελίτ δέν είναι χαζή. Έχει σωρεύσει πλήθος σησερτίων στίς μπανκστερικές μητροπόλεις. Πολύ θά τήν βόλευε νά πληρώνει τούς εντόπιους σκλάβους μέ έγχρωμα χαρτάκια καί νά ξοδεύει τά σησέρτια στά μπανκέτα τών εξουσιαστών συγκλητικών τρέφοντας τήν ψεδεύσθηση ότι αποτελεί κομμάτι της. Αλήθεια πόσο μακρά νυχτωμένοι είναι η όποια μας ελίτ; Βαυκαλίζεται μέ τήν ιδέα ότι όλα αγοράζονται μέ σησέρτια. Καί οι τίτλοι ευγένειας τής μπανκστερικής αυτοκρατορίας. Όπως ο θανών ιθαγενής Νιάρχος πού ζήτησε νά τόν θάψουν στήν Ζυρίχη. Ακόμα καί νεκρός ελπίζει.

    Καί τί μέλλει γενέσθαι μέ τούς κατοίκους τής πόλης-χώρας μας στά πλαίσια τής αυτοκρατορίας; Έχουν προοπτικές καί περιθώριο αντίδρασης; Θά έλεγα ότι έχουν ούτε περισσότερες, αλλά ούτε καί λιγότερες προοπτικές από άλλες πόλεις τής αυτοκρατορίας τών μπάνκστερς. Καί πρώτα-πρώτα πρέπει νά απαλλαχθούν από τήν δουλική αντίληψη ότι είναι έρμαιο στίς διαθέσεις τών άξεστων καί βρόμικων εντόπιων κρατικοεπιστατών καί νά μάθουν νά μήν τούς ανέχονται όταν μέ περισσό θράσος τού παίρνουν τόν κόπο του από τά χέρια του. Στούς κρατικοεπιστάτες βασίζοναι καί οι διάφοροι αγάδες-προύχοντες τής πόλης-χώρας μας. Στήν πραγματικότητα τούς υπηρετούν καί ευτελίζονται καί οι ίδιοι, γιατί ενώ πολλοί από αυτούς μπορούν νά πετύχουν πολλά περισσότερα, τούς έχουν εγκλωβίσει στό δημόσιο μαντρί τής μιζέριας καί τούς τρέφουν μέ τά υπολείμματα πού περισσεύουν από τό πλιάτσικο πού κάνουν στούς πολλούς. Τούς μάθανε νά ζούνε στά δημόσια κλουβιά καί νά περιμένουν τήν τροφή τους, υποπολλαπλάσια τής ποσότητας πού οι μεγάλοι καί οι «έξυπνοι» ιδιοποιούνται.
    Οι άρχοντες τής πόλης-χώρας μας συσκέπτονται, συζητούν, βρίζονται καί ιντριγκάρουν. Στό τέλος όλοι κάνουν τό ίδιο. Μεγαλώνουν συνεχώς τό ποσό αρπαγής από τούς πληβείους, ώστε κάτι νά περισσέψει γιά τήν δεκάτη πού απαιτούν οι μπάνκστερς. Μειώνουν καί τό ποσό αμοιβής τών κρατικοεπιστατών τους εκμεταλλευόμενοι τό μίσος πού τρέφει έναντί των τό θλιβερό πόπολο καί τήν μιά τούς δακτυλοδείχνουν στό πόπολο καί από τήν άλλη τούς απειλούν ότι θά τούς στείλουν εκεί από όπου τούς μαζέψανε. Στό πόπολο καί στήν αφάνεια. Αυτοί είναι οι άρχοντες τής πόλης. Θλιβερά φοβισμένα ανθρωπάκια πού φοβούνται γιά τήν μίζερη επαρχιακή τους ευμάρεια καί αυτή ελέω υπηρεσίας των στούς κατά τόπους ρωμαίους υπαλλήλους. Άρχοντες χωρίς αρχοντική αξιοπρέπεια, πόπολο χωρίς λαϊκή αξιοπρέπεια. Γιά τούς κρατικοεπιστάτες δέν θά αναφερθώ. Αυτοί ποτέ στήν ανθρώπινη ιστορία δέν είχαν κάποια δικιά τους αξιοπρέπεια. Ανήκαν πάντα στούς μεταλλαγμένους συστημικούς ανθρώπους.

    Άρχοντες μέ αρχοντική αξιοπρέπεια χρειάζεται η πόλη-χώρα μας. Νά βάλουν πέντε στόχους πού μπορούμε νά πετύχουμε χωρίς ατελείωτα καί άσκοπα φληναφήματα. Νά βρεί καί ο λαός τήν δική του λαϊκή αξιοπρέπεια καί νά στείλει τούς κρατικοεπιστάτες νά εποπτεύουν τήν Φυλή καί τόν Δεντροπόταμο. Τήν αυτοκρατορία δέν πρόκειται νά τήν αλλάξουμε, τήν πόλη-χώρα μας μπορούμε νά τήν αλλάξουμε. Καί όταν τό καταφέρουμε μπορούμε νά επανακαθορίσουμε τήν ειδική σχέση μας μέ τήν αυτοκρατορία. Δέν είναι τού παρόντος.

    Όλοι ουρλιάζουν καί απαιτούν νά ακούσουν καί νά μάθουν πιά είναι η πραγματικότητα πού βρίσκονται τά πράγματα στήν πόλη-χώρα μας καί όλοι απαιτούν νά μάθουν επιλεκτικά τήν πραγματικότητα τής τραγωδίας πού βαραίνει τούς συμπολίτες τους, αλλά αρνούνται νά ακούσουν καί νά αποδεχθούν καί τήν αληθή πραγματικότητα τής κατάστασης πού αφορά τούς ίδιους. Απαιτεί ο καθένας μας επιβεβαιωτικές αναφορές, άπειρες ή δυνατόν, πού νά επιβεβαιώνουν μέ τό ανούσιο τής επανάληψής τους τήν πραγματικότητα τού ηθελημένου ψεύδους πού δεχόμαστε ώς ατομική αλήθεια.
    Η σημερινή τοπική ελίτ μού θυμίζει τό πουλί πού φοβάται νά εγκαταλείψει τό κλουβί του καί άς είναι η πόρτα τού κλουβιού ανοιχτή. Θά τό εγκαταλείψει μόνον όταν φοβηθεί. Όχι γιατί δέν έχει πιά τροφή στό κυπελλάκι του καί νερό, αλλά γιατί τρόμαξε από κάποιον άλλο τυχαίο θόρυβο.
    Καί θά χαθεί στήν μεγάλη πόλη.

    • akenaton avatar
      akenaton @ Ιαπετός 18/10/2013 20:44:56

      Σχόλιο χορταστικό και ... αρχοντικό! :)

  9. helios avatar
    helios 18/10/2013 21:18:17

    και ας επαναλαμβάνομαι:
    -Σύνταξη στα 65 για τις γυναίκες και στα 67 για τους άντρες. Όσοι λόγω των συνθηκών εργασίας δεν θα μπορούν να εργάζονται στη δουλειά τους μέχρι τα 65 ή τα 67 θα πρέπει να υπάρχει επανεκπαίδευση ώστε να διοχετευτούν είτε σε παρεμφερή κλάδο, είτε σε διαφορετικό κλάδο, είτε σε κοινωνική εργασία(μέχρι να φτάσουν τη συγκεκριμένη ηλικία) . Κόψτε επιτέλους τα εφάπαξ(όποιος θέλει εφάπαξ ας κάνει ιδιωτική ασφάλιση,οι όποιες πραγματικές κρατήσεις για εφάπαξ έγιναν να επιστραφούν και μετά τέλος) και όλες τις συντάξεις που είναι κάτω των 65 ή των 67 ετών (φυσικά θα υπάρχουν κάποιες εξαιρέσεις π. χ ασθενείς). Όλοι αυτοί οι άνθρωποι θα πρέπει να ξανά δουλέψουν, και αν δεν γίνεται να τους τις κόψεις, για να τις παίρνουν θα πρέπει τουλάχιστον να δουλεύουν κάποιες ώρες μέσα στην εβδομάδα.

    - Αντικατάσταση του επιδόματος ανεργίας με επίδομα εργασίας. Όσο πιο βαριά είναι η εργασία, τόσο μεγαλύτερο θα είναι το επίδομα εργασίας.

    -Ισχυρές μετατάξεις δημοσίων υπαλλήλων. Ακόμη και αν είναι στον τομέα της καθαριότητας(καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή), με τον τρόπο αυτόν θα μπορούσαμε να απαλλαγούμε και από τους εργολάβους και υπεργολάβους.

    --Διοχέτευση 200. 000 – 300. 000 δημοσίων υπαλλήλων στον ιδιωτικό τομέα (κατά βάση σε επιχειρήσεις με εξαγωγικό χαρακτήρα και όχι μόνο) με το κράτος να αναλαμβάνει το 20% – 30% του μισθού τους στη νέα τους εργασία για τα επόμενα τρία έως πέντε χρόνια. Υπάρχουν ολόκληρες βιοτεχνίες, βιομηχανίες, ξενοδοχεία, όλων των ειδών μαγαζιά και καταστήματα, κατασκευαστικός κλάδος, μεταποίηση, αγροτικός τομέας κλπ… όπου ο έλληνας εργαζόμενος είναι είδος προς εξαφάνιση.

    • Ιαπετός avatar
      Ιαπετός @ helios 18/10/2013 21:52:56

      Τώρα γίνεσαι κακός.
      Άν αυξηθεί ο ΦΠΑ στό 25% καί γίνει ο μοναδικός συντελεστής,
      άν διπλασιασθεί ο φόρος στήν ενέργεια,
      άν αυξηθεί ο φόρος εισοδήματος στούς ελεύθερους επαγγελματίες στά 70% από τό πρώτο ευρώ,
      άν αυξηθεί η τιμή τού νερού, δημοτικών τελών, αποκομιδής σκουπιδιών,
      άν δεκαπλασιασθεί τό τέλος επιτηδεύματος, δεκαπλασιασθεί τό τέλος ακινήτων, δεκαπλασιασθούν τά τέλη κυκλοφορίας αυτοκινήτων,
      άν επιβληθούν έκτακτες εισφορές στούς ελεύθερους επαγγελματίες στά 10% τού τζίρου τους,
      άν επιβληθεί κεφαλικός φόρος,
      άν....

      Θά σώσουμε τά εφάπαξ, θά βγάλουμε 500.000 Δ.Υ. σέ πρόωρη σύνταξη μέ δεκαπενταετή υπηρεσία, θά προσλάβουμε άλλους τόσους Δ.Υ. (κανονικά χρειάζονται 1.000.000 καί άν φθάνουν), θά μειώσουμε κατά πολύ τήν ανεργία, οι Δ.Υ. θά καταναλώνουν, τό κράτος θά έχει έσοδα, θά ξαναρχίσουν οι μεγάλες κρατικές προμήθειες, οι μιζαδόροι θά ξανασάνουν καί όλα όμορφα καί ωραία.
      Τί τό παιδεύουνε τό πράμα;

  10. Nik avatar
    Nik 18/10/2013 21:45:58

    Το δήλωσε ο Ραγκούσης στον Παπαχελά: κανένας υπουργός δεν ήθελε να πλήξει την πελατεία του, προτίμησαν να φουντάρουν τον ιδιωτικό τομέα. Αυτά είναι τα αποτελέσματα του κρατισμού, αλλά εμείς επιμένουμε ότι "ιδιωτικό" ίσον "διεφθαρμένο" λες και το κράτος αποτελείται από θεούσες.

    Κεφάλι αγύριστο ο Ελλην.

    Οσο για τα κλεμμένα. Πόσο υπολογίζεται το άθροισμα των περιουσιών όλων όσων έχουν αντικειμενικό εισόδημα άνω των 100 000 Ευρώ; Να πούμε 50 δισ.; Αν δημεύσουμε τις περιουσίες τους βγαίνουμε από την κρίση; Οχι! Προς τι λοιπόν η μανία με τα "κλεμμένα" όταν το πρόβλημα είναι αυτά που σπαταλήσαμε νόμιμα μεν βλακωδώς δε ολοι οι αθώοι!

    • Ιαπετός avatar
      Ιαπετός @ Nik 18/10/2013 21:55:38

      Μεγάλε έτσι όπως τά γράφεις νά προσέχεις.
      Τί θές νά πείς.
      Εγκληματική οργάνωση τό κράτος;

  11. George avatar
    George 18/10/2013 22:09:12

    Akenaton χωρίς να διαφωνώ σχεδόν πουθενά μήπως υπερβάλλεις για τους λίγους που μάζεψαν τα πολλά? Μήπως πολλοί πήραν σχετικά λίγα (μέσω του κράτους)? Θέλαμε 2,3 δις τον μήνα για συντάξεις πριν 10 χρόνια? Δεν ήταν η Ελλάδα νεώτερη κατά 10 χρόνια? Οι μισθοί στο δημόσιο είχαν τόσο μεγάλη απόκλιση από τον ιδιωτικό τομέα? Μήπως στα σε αξίες ίδια λεφτά με πριν 10 χρόνια, πρέπει να προσθέσουμε ώς extra bonus τα πρωτογενή ελλείμματα? Τα επενδυμένα κεφάλαια ήσαν τα ίδια? Ο ανταγωνισμός για δουλειές χωρίς skills ήταν ο ίδιος με τώρα , μετά τα κύματα μεταναστών. Εκεί γεννιέται η φτώχεια με τα πιό πάνω γίνεται όλο και πιό έντονη. Πια υπάρχουν κίνητρα για να μην δημιουργείς πλούτο, για να μην πληρώνεις για σύνταξη, για να αποσύρεις λεφτά από την Ελλάδα, για να μην επενδύεις. Με τηλεργασία και ταξίδια δουλεύουμε στο εξωτερικό-όσοι από εμάς δεν έφυγαν ήδη (με παιδιά στο σχολείο δλδ), πληρώνουμε φόρους και για σύνταξη εκεί, αγοράζουμε σπίτια έξω, τα λεφτά μας μένουν στις ξένες τράπεζες. Το αποτέλεσμα, μεγαλύτερη φτώχεια για όλους. Δεν νομίζω ότι το καλύτερο μοίρασμα είναι η λύση αλλά η αύξηση της πίτας. Αυτό το κομμάτι του μνημονίου το πετάξαμε και χωρίς αυτό κανένα πρόγραμμα δε βγαίνει.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.