#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
20/05/2010 07:09
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΧΟΛΙΑ
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Μια μικρή λάμψη από τα παλιά….



Η μόνιμη επωδός στις Κάνες, είναι ότι οι ταινίες, οι σταρ, και η χλιδή, έπαψαν να είναι όπως αυτά που ήταν κάποτε. Για κάποιον πρωτάρη επισκέπτη, αυτό είναι απογοητευτικό. Πόσο όμως πίσω στο χρόνο θα πρέπει να πάει κανείς για να γευτεί τη πραγματική μαγεία των Κανών; Μήπως στο 2001 όταν οι George Clooney και  Brad Pitt ανέβηκαν μαζί τις σκάλες του Palais για τη προβολή του Ocean's Eleven; Ή μήπως στο 1976, όταν ο Martin Scorsese κέρδισε το  Palme d'Or για τη ταινία του Taxi Driver; Μήπως στο 1960, όταν τα βραβεία τα απέσπασε το φιλμ Dolce Vita; Τότε σίγουρα δεν υπήρχαν τόσοι bloggers περί των κινηματογραφικών…

Η απάντηση στο παραπάνω ερώτημα είναι …χθες. Ο Scorsese επανέφερε το παρελθόν με μια άψογη «ανακαίνιση» και αποκατάσταση του παλιού αριστουργήματος Il Gattopardo, του Luchino Visconti, που ήταν ο νικητής του Palme d'Or το 1963.

Όλες οι Κάνες μαζεύτηκαν στο θέατρο Debussy για τη προβολή. Μεταξύ τους βρίσκονταν  ο Benicio Del Toro και η Kate Beckinsale. Παρούσα και η αγαπημένη των φεστιβάλ Juliette Binoche. Η Salma Hayek συνοδευόμενη από τον δισεκατομμυριούχο σύζυγό της, ο Francois-Henri Pinault της Gucci, που συνεισέφερε στη προσπάθεια του Film Foundation του Scorsese, και τέλος ο Alain Delon και η Claudia Cardinale, χαρακτηριστικές μορφές  της χρυσής εποχής του φεστιβάλ.

Όλοι τους περίμεναν περισσότερο από 30 λεπτά, όσο δηλαδή χρειάστηκε για να κάνει την είσοδό του ο Scorsese, συνοδευόμενος από τη σχεδιάστρια της Gucci  Frida Giannini. Οι δρόμοι ήταν όλοι μπλοκαρισμένοι, και το κόκκινο χαλί γεμάτο από παπαράτσι και καλεσμένους που φορούσαν τις πιο επίσημε ενδυμασίες τους. Όταν τελικά κατέφθασε ο σκηνοθέτης, η μεσσιανική του αύρα διαχύθηκε σε ολόκληρη την αίθουσα, οι λαιμοί στράβωσαν και ένας «βαρεμένος» σινεφίλ δεν άντεξε και κραύγασε: «Fuck, it's Scorsese».

Στη παρουσίαση της ταινίας, ο σκηνοθέτης δήλωσε πως «Ζω με αυτό το έργο κάθε μέρα της ζωής μου…». Πρόκειται για μια ταινία που αποτελεί την επική απόδοση του μυθιστορήματος του Giuseppe de Lampedusa, και που διαπραγματεύεται την προσαρμογή σε δύσκολες εποχές μιας παλιάς αριστοκρατικής οικογένειας της Σικελίας. Πρόκειται κατά κάποιο τρόπο για μια ιταλική εκδοχή του «Όσα Παίρνει ο Άνεμος». Ο Scorsese αναφέρθηκε με λυρισμό στο «μέτρο» της ταινίας, τη χρήση των χώρων, και το πλούτο των λεπτομερειών της.

Όπως με κάθε εικόνα που τυπώνεται σε φιλμ, έτσι και οι λεπτομέρειες της ταινίας έχουν ξεθωριάσει με τον καιρό. Όπως ξεθώριασε και η χλιδή της χρυσής εποχής του φεστιβάλ των Κανών. Στη ταινία, ο πρίγκηπας Don Fabrizio Salina, που τον υποδύεται ο Burt Lancaster,  λέει: «Για να μείνουν όλα το ίδιο, όλα θα πρέπει να αλλάξουν». Αυτή η ατάκα περιγράφει ακριβώς τη διαδικασία αποκατάστασης του συγκεκριμένου φιλμ, που χρειάστηκε 12.000 ώρες ώστε να μεταφερθεί το 35 mm σε ψηφιακό  format, να απομακρυνθούν 47 χρόνια βρωμιάς και σκόνης, και να τονωθεί το χρώμα. Το αποτέλεσμα; Μια αιθέρια ταινία, πολύ κοντά σε αυτήν που αρχικά γυρίστηκε  και προβλήθηκε πριν από πέντε δεκαετίες.

Παρακολουθώντας τους εαυτούς τους να χορεύουν στη ταινία, ως ένα από τα ωραιότερα ζευγάρια της κινηματογραφικής ιστορίας, οι  Delon και  Cardinale, 75 και 72 χρόνων αντίστοιχα, έδεσαν τα χέρια τους. Μετά τη προβολή, ο  ακόμη γοητευτικός ασπρομάλλης Delon, και από ότι ακούγεται ακόμη γυναικάς, και η Cardinale ως άλλη 20χρονη στάρλετ, απόλαυσαν το θαυμασμό των παρευρισκομένων θεατών σαν να είχαν μόλις δώσει θεατρική παράσταση στη σκηνή. Ο φανερά συγκινημένος Scorsese, κοντύτερος της ηθοποιού κατά αρκετά εκατοστά, τεντώθηκε στις μύτες των ποδιών του για να τη φιλήσει.

Vanity Fair

ΣΧΟΛΙΑ

Δεν υπάρχουν σχόλια στο άρθρο! Γράψτε το πρώτο σχόλιο!

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.