16/04/2009 21:13
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Κώστας Βάρναλης: Οι πόνοι της Παναγιάς

[youtube 7hk9BC2JmOY]Το http://paideia-gr.blogspot.com/ μας θύμισε το ποίημα του Κώστα Βάρναλη με τίτλο «Οι πόνοι της Παναγιάς».

Επισκεφτείτε το και διαβάστε το.

Κι ακούστε εδώ την φωνή του αξέχαστου Νίκου Ξυλούρη

ΣΧΟΛΙΑ

  1. kanis avatar
    kanis 16/04/2009 23:15:34

    Τρικυμία εν κρανίω,παρατηρώ!

    Από το Κουμράν στην Παναγιά!

  2. αλλενάκι avatar
    αλλενάκι 16/04/2009 23:20:39

    o kalos o mylos ...

  3. Factorx avatar
    Factorx 16/04/2009 23:25:21

    1. Τα πάντα είναι θέμα έμπνευσης

    2. Γειά σου αλενάκι με τα ωραία σου

  4. εναςάσχετος avatar
    εναςάσχετος 16/04/2009 23:44:47

    Η μάνα του Χριστού

    Πως οι δρόμοι ευωδάνε με βάγια στρωμένοι
    ηλιοπάτητοι δρόμοι και γύρω μπαξέδες!
    Η χαρά της γιορτής όλο πιότερο αξαίνει
    και μακριάθε βογκάει και μακριάθε ανεβαίνει.

    Τη χαρά σου, Λαοθάλασσα, κύμα το κύμα,
    των αλλώνε τα μίση καιρό τηνε θρέφαν
    κι αν η μαύρη σου κάκητα δίψαε το κρίμα,
    να που βρήκε το θύμα της, άκακο θύμα!

    Α! πώς είχα σα μάνα κ΄εγώ λαχταρήσει
    (ήταν όνειρο κ΄΄εμεινεν, άχνα και πάει)
    σαν και τ΄άλλα σου αδέρφια να σ΄είχα γεννήσει
    κι΄από δόξες αλάργα κι αλάργ΄από μίση!

    Ένα κόκκινο σπίτι σ΄αυλή με πηγάδι...
    και μιά δράνα γιομάτη τσαμπιά κεχριμπάρι...
    νοικοκύρης καλός να γυρνάς κάθε βράδυ,
    το χρυσό, σιγαλό και γλυκό σαν το λάδι.

    Κι άμ΄ανοίγεις την πόρτα με πριόνια στο χέρι,
    με τα ρούχα γεματα ψιλό ροκανίδι,
    (άσπρα γένια, άσπρα χέρια) η συμβία περιστέρι
    ν΄ανασενει βαθιά τ΄όλο κέδρον αγέρι.

    Κι αφού λίγο σταθείς και το σπίτι γεμίσει
    τον καλό σου τον ίσκιο, Πατέρα κι Αφέντη,
    η ακριβή σου να βγαίνει νερό να σου χύσει,
    ο ανυπόμονος δείπνος με γέλια ν΄αρχίσει.

    Κι ο κατάχρονος θάνατος θα΄τανε μέλι
    και πολλή φύτρα θ΄άφηνες τέκνα κι αγγόνια
    καθενού και κοπάδι, χωράφι κι αμπέλι,
    τ΄αργαστήρι εκεινού, που την τέχνη σου θέλει.

    Κατεβάζω στα μάτια τη μαύρη ομπόλια,
    γιά να πάψει κι ο νους με τα μάτια να βλέπει...
    Ξεφαντώνουν τ΄αηδόνια στα γύρω περβόλια,
    λεϊμονιάς σε κυκλώνει λεπτή μοσκοβόλια.

    Φευγεις πάνου στην άνοιξη, γιέ μου καλέ μου,
    Άνοιξή μου γλυκιά, γυρισμό που δεν εχεις.
    Η ομορφιά σου βασίλεψε κίτρινη γιέ μου,
    δε μιλάς, δεν κοιτάς, πώς μαδιέμαι, γλυκέ μου!

    Καθώς κλαίει, σαν της πέρνουν το τέκνο, η δαμάλα,
    ξεφωνίζω και νόημα δεν έχουν τα λόγια.
    Στύλωσέ μου τα δυό σου τα μάτια μεγάλα:
    τρέχουν αίμα τα στήθια, που βύζαξες γάλα.

    Πώς αδύναμη στάθηκε τόσο η καρδιά σου
    στα λαμπρά Γεροσόλυμα Καίσαρας νά μπεις!
    Αν τα πλήθη αλαλάζανε ξώφρενα (αλιά σου!)
    δεν ηξέραν ακόμα ούτε ποιό τ΄όνομά σου!

    Κει στο πλάγι δαγκάναν οι οχτροί σου τα χείλη...
    Δολερά ξεσηκώσανε τ΄άγνωμα πλήθη
    κι όσο ο γήλιος να πέσει και νά΄ρθει το δείλι,
    το σταυρό σου καρφώσαν οι οχτροί σου κ΄οι φίλοι.

    Μα γιατί να σταθείς να σε πιάσουν! Κι΄ακόμα,
    σα ρωτήσανε:"Ποίος ο Χριστός;" τ είπες"Να με"!
    Αχ! δεν ξέρει, τι λέει το πικρό μου το στόμα!
    Τριάντα χρόνια παιδί μου δε σ΄έμαθ΄ακόμα!

  5. Ο Χαζος του χωριου avatar
    Ο Χαζος του χωριου 17/04/2009 01:15:31

    O Xylouris itan-einai Doro Theou!

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.