27/04/2010 07:30
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Κατά τα άλλα … παγκόσμια οικονομική ανάκαμψη

Το τελευταίο διάστημα υπάρχει ένας αέρας αισιοδοξίας γύρω από την προοπτική της παγκόσμιας οικονομίας. Οι αγορές είναι δυνατές, η επιχειρηματικότητα ανεβαίνει, και η παγκόσμια ανάπτυξη μοιάζει υγιής. Στη τελευταία του πρόβλεψη, το ΔΝΤ υπολογίζει πως η παγκόσμια ανάπτυξη θα αυξηθεί κατά 4.2% φέτος, μία μονάδα περισσότερο από ότι υπολόγιζε πριν 6 μήνες. Άλλοι είναι ακόμη πιο αισιόδοξοι, προβλέποντας ανάπτυξη 4.5%, ή πλησίον της μέσης ανάπτυξης  των καλών χρόνων πριν από τη κρίση. Και αν αναλογιστούμε το μέγεθος της ύφεσης, η ανάκαμψη αυτή είναι ιδιαίτερα γρήγορη.

Αυτή η αισιοδοξία δικαιολογείται εν μέρει. Όπως το οικονομικό στρες χειροτέρεψε την κρίση, έτσι και οι υγιείς αγορές ενισχύουν την ανάκαμψη. Οι καταναλωτικές δαπάνες αυξήθηκαν και τα μικρότερα spreads ευνόησαν τις δανειοδοτήσεις των επιχειρήσεων. Το ΔΝΤ μείωσε την πρόβλεψή του για τις συνολικές τραπεζικές απώλειες κατά $500 δισ. στα $2.3 τρισ., τα 2/3 εκ των οποίων έχουν διαγραφεί ήδη.

Το πρόβλημα όμως είναι πως αυτή η καλή οικονομική τύχη δεν είναι κατανεμημένη ισομερώς. Η υγιής πλευρά της παγκόσμιας ανάπτυξης κρύβει τις μεγάλες διαφορές μεταξύ περιοχών που συνεχώς μεγαλώνουν και των υπολοίπων. Ιστορικά, οι βαθιές κρίσεις ακολουθούνται από ανακάμψεις. Αυτή τη φορά όμως βλέπουμε πως τα κράτη που επηρεάστηκαν λιγότερο από την ύφεση (οι μεγάλες αναδυόμενες οικονομίες) σήμερα βλέπουν και τη ταχύτερη ανάπτυξη. Η κινεζική οικονομία αναπτύσσεται με διψήφια νούμερα. Το ΔΝΤ περιμένει αύξηση του ινδικού ΑΕΠ κατά 9% το 2010. Άλλοι προβλέπουν αύξηση της βραζιλιάνικής ανάπτυξης κατά 7%, την μεγαλύτερη στα τελευταία 25 χρόνια. Αντιθέτως, τα κράτη που επλήγησαν πιο πολύ, έχουν και τους πιο αργούς ρυθμούς ανάκαμψης. Η Βρετανία και η ΕΕ αναπτύσσονται πολύ πιο αργά από ότι οι ΗΠΑ. Το ΔΝΤ προβλέπει ανάπτυξη μόλις 1% για την ευρωζώνη και 1.3% για τη Βρετανία, ενώ για τις ΗΠΑ προβλέπει 3%.

Ένας λόγος για αυτήν την πολλών ταχυτήτων ανάκαμψη είναι το ότι η κρίση περιορίστηκε κυρίως στα πλούσια κράτη, όπου οι ανακάμψεις μετά από κρίση συνήθως είναι πιο αργές. Όμως η διαφορά μεταξύ των ρυθμών της Ευρώπης και των ΗΠΑ σημαίνει πως πρέπει να υπάρχει και κάποιος άλλος λόγος. Μεγάλο ρόλο παίζει η δομή της κάθε οικονομίας (η Ευρώπη εξαρτάται περισσότερο από τις τράπεζες), και η ελαστικότητά της (η παραγωγικότητα ανέβηκε στην Αμερική και έπεσε στην Ευρώπη). Ένας άλλος παράγοντας είναι και οι διαφορές στο μέγεθος και στην αποτελεσματικότητα των πολιτικών στήριξης. Χάρη στα χαμηλά τους χρέη, πολλές αναπτυσσόμενες χώρες χρησιμοποιούν δημοσιονομικά και χρηματοοικονομικά πακέτα στήριξης πιο αποδοτικά. Στην Αμερική, η Κεντρική Τράπεζα (Federal Reserve) βοηθάει στην ενδυνάμωση του δολαρίου, ενώ στην ευρωζώνη τα κράτη μέλη δεν έχουν κάποια δυνατότητα νομισματικής ευελιξίας. Αν αυτό το συνδυάσουμε με τα υψηλά τους χρέη, τότε  ο λόγος για την αργή ανάκαμψή τους γίνεται πιο φανερός.

Υπάρχει κίνδυνος πως το χάσμα αυτό στην ανάπτυξη θα μεγαλώσει μάλλον παρά θα μικραίνει.  Στην Ευρώπη, η ανάπτυξη μπορεί να επιβραδυνθεί, καθώς οι φόβοι για τα δημόσια χρέη απλώνονται πέραν της Ελλάδος, αναγκάζοντας κράτη όπως την Πορτογαλία να σφίξει και άλλο τη δημοσιονομική της πολιτική. Οι μεγάλες αναπτυσσόμενες οικονομίες, που έχουν φτάσει στα όρια τους και που αναπτύσσονται γρηγορότερα από τις αντοχές τους, μπορεί κάλλιστα να υπερθερμανθούν, κινδυνεύοντας με πληθωρισμό και φούσκες. Μια παγκόσμια οικονομική ανάκαμψη πολλών ταχυτήτων είναι δυστυχώς πιο ασταθής από ότι είναι μια συγχρονισμένη. Επιπλέον υπάρχει ο κίνδυνος πως η  δράση (του πλούσιου κόσμου)  σφιχτή δημοσιονομική πολιτική και φτηνό χρήμα, θα ενθαρρύνει τα κεφάλαια να πάνε προς τις αναδυόμενες οικονομίες προς αναζήτηση κερδών, και δημιουργώντας κινδύνους «υπερθέρμανσής» τους.

Οι πλούσιες οικονομίες με τα μεγάλα δημόσια χρέη χρειάζονται γενναία και αξιόπιστα προγράμματα προκειμένου να πετύχουν μια βραχυπρόθεσμη μείωση των ελλειμμάτων τους. Παράλληλα, χρειάζονται μέτρα από τη πλευρά της προσφοράς ώστε να πετύχουν αύξηση της ανάπτυξης, φορολογική μεταρρύθμιση στην Αμερική και απελευθέρωση της  αγοράς εργασίας στην Ευρώπη. Για να αποφύγουν τις φούσκες, που είναι αποτέλεσμα της στρεβλής παγκόσμιας ανάπτυξης, οι αναπτυσσόμενες οικονομίες θα πρέπει να εφαρμόσουν σφιχτές νομισματικές και δημοσιοοικονομικές πολιτικές. Αυτό είναι που χρειάζεται η Ασία.  Η Κίνα θα πρέπει να επιτρέψει την ενίσχυση του yuan, και μάλιστα σύντομα. Στην Ινδία, οι πρόσφατες αυξήσεις των επιτοκίων δεν μπόρεσαν να πιάσουν τους ρυθμούς του αυξημένου της πληθωρισμού. Προς το παρόν, η χαρά για την παγκόσμια ανάκαμψη οφείλεται στη ραγδαία ανάπτυξη των αναδυόμενων οικονομιών. Το αν όμως θα διατηρηθεί η αισιοδοξία ή όχι, εξαρτάται πολύ από τον τρόπο διαχείρισης και ελέγχου  αυτής της ευμάρειας.

 (Economist.com)

ΣΧΟΛΙΑ

  1. ΑΡΚΑΣ avatar
    ΑΡΚΑΣ 27/04/2010 10:41:24

    Η χώρα μας χρειάζεται μια ομάδα πολιτικών ανδρών που θα τολμήσουν να λάβουν μέτρα. Ριζοσπαστικά μέτρα, όπως:

    α. ΚΑΜΙΑ ΜΕΙΩΣΗ ΜΙΣΘΩΝ - Κατάργηση όλων των μισθολογίων. Θέσπιση Ενιαίου Μισθολογίου για το Δημόσιο Τομέα με βασικό 1000 ευρώ καθαρά και μέγιστο μισθό για το Δημόσιο 3000 ευρώ καθαρά. (Ειδικό Μισθολόγιο μόνο για Στρατό, Αεροπορία, Ναυτικό, Σώματα Ασφαλείας και Εκπαιδευτικούς). Το κέρδος θα είναι περίπου 10 δις ευρώ και θα "σπάσεις" και τις συντεχνίες που λυμαίνονται δημόσιο χρήμα.
    β. Μετάταξη των υπεράριθμων Δημοσίων Υπαλλήλων σε κενές οργανικές θέσεις, τερματισμός όλων των αποσπάσεων.
    γ. Ετήσια αξιολόγηση των Δ.Υ. βάσει αντικειμενικών κριτηρίων
    δ. Κατάργηση των ειδικών κονδυλίων σε ΟΛΑ ΤΑ ΥΠΟΥΡΓΕΙΑ - ειδικότερα στο ΥΠΕΞ
    ε. Οι ΟΤΑ να προγραμματίζουν τον ισολογισμό τους για το επόμενο οικονομικό έτος. Χωρίς ισολογισμό καμία χρηματοδότηση.
    στ. Στο ΥΓΕΙΑΣ ΟΛΑ ΤΑ νοσοκομεία να χρηματοδοτούνται βάσει ισολογισμών και οι προμήθειες να γίνονται μέσω κεντρικής υπηρεσίας με προοπτική τριών μηνών.
    ζ. Μείωση της φορολογίας των επιχειρήσεων
    η. Μείωση της φορολογίας των μισθωτών.
    θ. ΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ με τη μορφή κακουργήματος της φοροδιαφυγής., όπως π.χ. στη Γερμανία.
    ι. Μείωση του αριθμού βουλευτών σε 200.
    ια. Να μην είναι δυνατόν ένας συνδικαλιστής να πολιτεύεται σε εθνικό επίπεδο παρά μόνον και εφόσον έχει προηγηθεί η παραίτησή του από το συνδικαλιστικό του αξίωμα τουλάχιστον κατά τρία έτη της ημερομηνίας προκήρυξης των εθνικών εκλογών.
    ιβ. Θέσπιση μέτρων για τη προσέλκυση ξένων επενδύσεων.
    ιγ. Ιδιωτικοποιήσεις μόνο μέσω χρηματιστηρίου. Εγγράφεις τις μετοχές στο πίνακα και αφήνεις την αγορά να δ΄σει το ρυθμό.
    ιδ. ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ επεμβαίνει ΡΥΘΜΙΣΤΙΚΑ και ΤΙΜΩΡΕΙ τους κερδοσκόπους με πρόστιμα.
    ιε. ΠΟΘΕΝ ΕΣΧΕΣ όλων των βουλευτών και ειδικότερα όσων έχουν διατελέσει πρόεδροι ΔΕΚΟ, Γενικοί και Ειδικοί Γραμματείς και φυσικά Υπουργοί σε Υπουργεία με μεγάλους προϋπολογισμούς.
    ιστ. ΚΑΤΑΣΧΕΣΗ των προσωπικών τους περιουσιών μέχρι και σε τρίτου βαθμού συγγενείς και επιστροφή των κλεμμένων.


    Και μετά βγείτε στην αγορά να δανειστείτε με 3,5% για μια 10ετία πανεύκολα.

    Είναι καθαρά θέμα επίδειξης ότι κάτι γίνεται.

  2. Lalakis avatar
    Lalakis 27/04/2010 12:42:01

    Ενα πραμα χρειάζεται ο τοπος: κρεμάλες προς παραδειγματισμό.

  3. rage avatar
    rage 27/04/2010 13:17:51

    κούνια που τους κούναγε όσους διατείνονται την ανάκαμψη.
    Το τέρας καταρρέει λέμε, και συμπαρασύρει τα πάντα μαζί του:

    Τα Option-ARM είναι ένας τύπος στεγαστικού δανείου (που απευθυνόταν κυρίως σε ανθρώπους μεσαίων - ελαφρώς υψηλών εισοδημάτων).

    Έως τώρα, στις ΗΠΑ είχαμε το σκάσιμο της φούσκας των subprime στεγαστικών δανείων (και το subprime κάποτε ήταν άγνωστη λέξη, αλλά να που τώρα όλοι κάτι θα έχουν ακούσει).
    Από το 2010-2011 θα έχουμε "δεύτερο γύρο" στο στεγαστικό των ΗΠΑ, καθώς τότε λήγει ο κύριος όγκος των Option-ARM δανείων.

    Το μέγεθος της φούσκας των Option-ARM είναι επιπλέον 1 τρισεκατομμύριο δολλάριασε σχέση με όσα έχουμε δει ως τώρα. Για να το πω και με [υπερ]απλουστευμένους όρους, αν πριν έπεσε πυρηνικό στη Χιροσίμα, τώρα θα πέσει και μία ακόμα βόμβα στο Ναγκασάκι.

    Ποιος θα τα πληρώσει αυτά? Οι τράπεζες αδυνατούν, θα πτωχεύσουν. (Χώρια που δεν είναι μόνο το στεγαστικό, υπάρχουν και άλλα ζητήματα εξίσου μεγάλα)

    Ολόκληρο το τραπεζικό σύστημα των ΗΠΑ είναι χρεωκοπημένο, και προκειμένου να μην πτωχεύσουν αυτοί, πτωχεύουν εμάς (δες και το πλιάτσικο εναντίον των λαών που το ονομάζουν "πακέτα σωτηρίας" από τα κρατικά ταμεία προς τις τράπεζες).

  4. rage avatar
    rage 27/04/2010 13:18:51

    Τα Option-ARM είναι ένας τύπος στεγαστικού δανείου (που απευθυνόταν κυρίως σε ανθρώπους μεσαίων - ελαφρώς υψηλών εισοδημάτων).
    Έως τώρα, στις ΗΠΑ είχαμε το σκάσιμο της φούσκας των subprime στεγαστικών δανείων (και το subprime κάποτε ήταν άγνωστη λέξη, αλλά να που τώρα όλοι κάτι θα έχουν ακούσει).

    Από το 2010-2011 θα έχουμε "δεύτερο γύρο" στο στεγαστικό των ΗΠΑ, καθώς τότε λήγει ο κύριος όγκος των Option-ARM δανείων.

    Το μέγεθος της φούσκας των Option-ARM είναι επιπλέον 1 τρισεκατομμύριο δολλάριασε σχέση με όσα έχουμε δει ως τώρα. Για να το πω και με [υπερ]απλουστευμένους όρους, αν πριν έπεσε πυρηνικό στη Χιροσίμα, τώρα θα πέσει και μία ακόμα βόμβα στο Ναγκασάκι.

    Ποιος θα τα πληρώσει αυτά? Οι τράπεζες αδυνατούν, θα πτωχεύσουν. (Χώρια που δεν είναι μόνο το στεγαστικό, υπάρχουν και άλλα ζητήματα εξίσου μεγάλα)

    Ολόκληρο το τραπεζικό σύστημα των ΗΠΑ είναι χρεωκοπημένο, και προκειμένου να μην πτωχεύσουν αυτοί, πτωχεύουν εμάς (δες και το πλιάτσικο εναντίον των λαών που το ονομάζουν "πακέτα σωτηρίας" από τα κρατικά ταμεία προς τις τράπεζες).

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.