#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
01/10/2011 08:23
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Η ψευδοφάνεια του πολιτικο-κοινωνικού μας συστήματος.



Μια παλιά συνέντευξη του Οδυσσέα Ελύτη στον αείμνηστο Ρένο Αποστολίδη, η οποία δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελευθερία στις 15/6/1958! Δεν έχουν αλλάξει και πολλά…

Ρ.  Αποστολίδης: Ζητείται η γνώμη σας κύριε Ελύτη, η εντελώς ανεπιφύλακτη και αδέσμευτη, επάνω σε ό, τι θεωρείτε ως κακοδαιμονία του τόπου. Από τι κυρίως πάσχουμε, τι πρωτίστως μας λείπει;

Οδ. Ελύτης: Από τι πάσχουμε κυρίως; Θα σας πω αμέσως: Ασυμφωνία μεταξύ του πνεύματος της εκάστοτε ηγεσίας μας και του «ήθους» που χαρακτηρίζει το βαθύτερο ψυχικό πολιτισμό του ελληνικού λαού, στο σύνολό του.

 Ρ.  Αποστολίδης: Βεβαίως! Αλλ’ αφήστε με να συνεχίσω: Αυτή η ασυμφωνία δεν είναι μια συγκεκριμένη κακοδαιμονία. Είναι όμως μια αιτία που εξηγεί όλες τις κακοδαιμονίες, μικρές και μεγάλες του τόπου αυτού. Από την ημέρα που έγινε η Ελλάδα κράτος, έως σήμερα, οι πολιτικές πράξεις θα έλεγε κανείς ότι σχεδιάζονται και εκτελούνται ερήμην των αντιλήψεων για τη ζωή, και γενικότερα των ιδανικών που είχε διαμορφώσει ο Ελληνισμός μέσα στην υγιή κοινοτική του οργάνωση και στην παράδοση των μεγάλων αγώνων για την ανεξαρτησία του. Η φωνή του Μακρυγιάννη δεν έχει χάσει, ούτε σήμερα ακόμη, την επικαιρότητά της.

Οδ. Ελύτης: Α! Αρχίσαμε!.. Μόνιμος, πλήρης και κακοήθης ασυμφωνία!..

Σημειώστε ότι δεν βλέπω το πρόβλημα από την αποκλειστική κοινωνική του πλευρά, ούτε κάμω δημοκοπία.

 Ρ.  Αποστολίδης: Δημοκοπία ασφαλώς όχι. Πολιτική όμως ναι. Το εντοπίζετε δηλαδή κυρίως μέσα στο χώρο της πολιτικής – ή κάνω λάθος; Στο κέντρο μάλιστα του δικού της χώρου. Εκεί μας πάει το πρόβλημα που θέσατε, των σχέσεων μεταξύ λαού και ηγεσίας.

Οδ. Ελύτης: Μα ναι. Γιατί είναι βασικό, είναι «πρώτο» - κι ας είμαι ποιητής, εγώ που το λέω, μακριά πάντα από την «πολιτική». Κοιτάξτε. Ο λαός  αυτός, κατά κανόνα εκλέγει την ηγεσία του. Και όμως, όταν αυτή αναλάβει την ευθύνη της εξουσίας – είτε την αριστοκρατία εκπροσωπεί , είτε την αστική τάξη, είτε το προλεταριάτο – κατά ένα μυστηριώδη τρόπο αποξενώνεται από τη βάση που την ανέδειξε, και ενεργεί σαν να βρισκόταν στο Τέξας ή στο Ουζμπεκιστάν!

 Ρ.  Αποστολίδης: Στο Τέξας και στο Ουζμπεκιστάν; Ή μήπως θέλετε να πείτε: «…Σα να βρισκόταν στη χώρα του εκάστοτε ρυθμιστικού «ξένου παράγοντα»; Του εκάστοτε «προστάτη» μας; Μήπως εκεί ακριβώς βρίσκεται το κακό;

Οδ. Ελύτης: Το είπα με τρόπο αλλά βλέπω ότι το θέλετε γυμνό. Και δεν έχω αντίρρηση να το πω φανερά και πιο έντονα: Ένας από τους κυριότερους παράγοντες των «παρεκκλίσεων» της ηγεσίας από το ήθος του λαού μας, είναι η εκ του αφανούς και εκ των έξω «προστατευτική» κατεύθυνση. Αποτέλεσμα και αυτό της απώλειας του έρματος «παράδοση». Αντιλαμβάνομαι ότι στην εποχή μας η αλληλεξάρτηση των εθνοτήτων είναι τόση που η πολιτική δεν μπορεί να αγνοήσει, ως ένα βαθμό, αυτό που θα λέγαμε «γενικότερη σκοπιμότητα». Όμως υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στην «προσαρμοστική πολιτική» και στη δουλοπρέπεια. Αυτό είναι το πιο ευαίσθητο σημείο του ελληνικού λαού., το «τιμιώτατόν» του! Και αυτό του καταπατούν συνεχώς, κατά τον εξοργιστικότερο τρόπο οι εκπρόσωποί του στην επίσημη διεθνή σκηνή!

 Ρ.  Αποστολίδης: Κι ο «επίσημος» όρος της δουλοπρέπειας αυτής, κύριε Ελύτη; Μήπως είναι υποκριτικότερος από το «προσαρμοστική πολιτική»; Εξοργιστικότερος;

Οδ. Ελύτης: Δε μ’ ενδιαφέρει ο επίσημος όρος της δουλοπρέπειας. Μ’ ενδιαφέρει η ουσία. Κι εκείνο που ξέρω είναι ότι μ’ αυτά και μ’ αυτά φτάσαμε σε κάτι που θα μου επιτρέψετε να ονομάσω «Ψευδοφάνεια». Έχουμε δηλαδή την τάση να παρουσιαζόμαστε διαρκώς διαφορετικοί απ’ ό, τι πραγματικά είμαστε. Και δεν υπάρχει ασφαλέστερος δρόμος προς την αποτυχία, είτε σαν άτομο σταδιοδρομείς είτε σαν σύνολο, από την έλλειψη γνησιότητας. Το κακά πάει πολύ μακριά. Όλα τα διοικητικά μας συστήματα, οι κοινωνικοί μας θεσμοί, τα εκπαιδευτικά μας προγράμματα, αρχής γενομένης από τους Βαυαρούς, πάρθηκαν με προχειρότατο τρόπο απ’ έξω και κόπηκαν και ράφτηκαν όπως-όπως επάνω σ’ ένα σώμα με άλλες διαστάσεις και άλλους όρους αναπνοής.

 Ρ.  Αποστολίδης: Ώστε, λοιπόν, ζητάτε «δικούς μας όρους αναπνοής»!

Οδ. Ελύτης: Και δεν πρόκειται βέβαια για προγονοπληξία. Τα λέω άλλωστε αυτά εγώ, που σ’ έναν τομέα όπως ο δικός μου, κήρυξα με φανατισμό την ανάγκη της επικοινωνίας μας με το διεθνές πνεύμα, και που σήμερα με εμπιστοσύνη αποβλέπω στη διαμόρφωση ενός ενιαίου ευρωπαϊκού σχήματος, όπου να έχει τη θέση της η Ελλάδα. Με τη διαφορά ότι ο μηχανισμός της αφομοιώσεως των στοιχείων της προόδου πρέπει να λειτουργεί σωστά, και να βασίζεται σε μια γερή και φυσιολογικά ανεπτυγμένη παιδεία. Ενώ σε μας, όχι μόνο δε λειτουργεί σωστά, αλλά δεν υπάρχει καν ο μηχανισμός αυτός για να λειτουργήσει! Και με τη διαφορά ακόμη ότι, εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις, η ηγετικά μας τάξη, στο κεφάλαιο της ελληνικής παιδείας, έχει μαύρα μεσάνυχτα! Κοιτάξτε με προσοχή τα έντυπα που εκδίδει η ίδια ή που προτιμά να διαβάζει, τα διαμερίσματα όπου κατοικεί, τις διασκεδάσεις που κάνει, τη στάση της απέναντι στη ζωή. Ούτε μια σταγόνα γνησιότητας. Πως λοιπόν να αναθρέψει σωστά τη νέα γενεά; Από τα πρώτα διαβάσματα που θα κάνει ένα παιδί ως τα διάφορα στοιχεία που θα συναντήσει στο καθημερινό του περιβάλλον, και που θα διαμορφώσουν το γούστο του, μια συνεχής και αδιάκοπη πλαστογραφία και τίποτε άλλο!

Θα μου πείτε: είσαι λογοτέχνης, καλαμαράς, και βλέπεις τα πράγματα από τη μεριά που σε πονάνε. Όχι, καθόλου! Και να μου επιτρέψετε να επιμείνω. Όλα τα άλλα κακά που θα μπορούσα να καταγγείλω – η έλλειψη ουσιαστικής αποκεντρώσεως, η έλλειψη προγραμματισμού για την πλουτοπαραγωγική ανάπτυξη της χώρας, ακόμη και ο τρόπος με τον οποίο ασκείται η εξωτερική μας πολιτική – είναι ζητήματα βαθύτερης ελληνικής παιδείας! Από την άποψη ότι μόνον αυτή μπορεί να προικίσει ένα ηγέτη με την απαραίτητη ευαισθησία που χρειάζεται για να ενστερνισθεί, και αντιστοίχως να αποδώσει, το ήθος του λαού. Γιατί αυτός ο λαός, που την έννοιά του την έχουμε παραμορφώσει σε σημείο να μην την αναγνωρίζουμε, αυτός έχει φτιάξει ό, τι καλό υπάρχει –αν υπάρχει κάτι καλό σ’ αυτόν τον τόπο!  Και αυτός, στις ώρες του κινδύνου, και στο πείσμα της συστηματικής ηττοπάθειας των αρχηγών του, αίρεται, χάρις σ’ έναν αόρατο, ευλογημένο μηχανισμό, στα ύψη που απαιτεί το θαύμα!

Όσο λοιπόν και αν είναι λυπηρό, πρέπει να το πω: ο Ελληνισμός, για την ώρα, επέτυχε ως Γένος, αλλ’ απέτυχε ως Κράτος! Και παρακαλάω νύχτα-μέρα το Θεό, και το μέλλον να με διαψεύσουν.

Ο αντιγραφέας Γ.Φαίλτωρ

ΣΧΟΛΙΑ

  1. Νίκος Αργεάδης avatar
    Νίκος Αργεάδης 01/10/2011 08:42:20

    Κε. Φαίλτωρ, καλημέρα.
    Εμπνευσμένο. Και "αγγίζει τον τύπο των ήλων" του πυρήνα του διαχρονικού Ελληνικού προβληματος.
    Εύγε!

  2. alakran avatar
    alakran 01/10/2011 08:43:35

    Στη δεύτερη ερώτηση τού δημοσιογράφου και στην απάντηση τού Ελύτη,τα ονόματά τους έχουν μπει ανάποδα.
    Η συνέντευξη πάντως είναι πολύ ενδιαφέρουσα.
    Καλημέρα και καλό μήνα σε όλους.

  3. Γιάννης Φαίλτωρ avatar
    Γιάννης Φαίλτωρ 01/10/2011 08:49:13

    Καλημέρα αγαπητέ Νίκο.
    Η παρακλήσεις του ποιητή μάλλον δεν εισακούστηκαν.

  4. Νίκος Αργεάδης avatar
    Νίκος Αργεάδης 01/10/2011 09:14:58

    Αγαπητέ Γιάννη, να μου επιτρέψεις να βάλω τμήμα κειμένου του Κ. Ζουραρι στο οποίο, σπαρταριστά περιγράφει ένα μηχανισμό αφελληνισμού των περισσοτέρων μελών της αλήτ μας. Δυστυχώς, δεν μπορώ να τους χαρακτηρίσω επειικέστερα δίχως να "αραιώσω" την αλήθεια γι' αυτούς.

    Είναι από το άρθρο του "Οι συνήθεις χάσκακες" που δημοσιεύτηκε το 2007 στο Αντίβαρο (h--p://palio.antibaro.gr/society/zouraris_xaskakes.php).

    OI ΣΥΝΗΘΕΙΣ χάσκακες ξαναχτύπησαν. Ποιοί είναι όμως οι συνήθεις χάσκακες; Τους γνωρίζουμε από την συνήθη ανελλήνιστη και ματαιόσπουδη κόψη τους: είναι οι «πεπολιτισμένοι» οι κατ’ επάγγελμα ενάρετοι, οι τα φώτα της Εσπερίας φέροντες. Οι συνήθεις χάσκακες, πλοηγοί της ευρωπαϊκής χρηστομάθειας, ουραγοί της ελληνικής μαρτυρίας, χάσκακες μπροστάρηδες της αφασίας.

    Κι αφού έως άρτι, ουκ ολίγον κενοσπουδάζοντας, μας νουθέτησαν ως πολύ μορφωμένοι, παρα-μορφωμένοι μάλιστα, πως υπάρχουν πολλές Μακεδονίες και πολλά ονόματα - Μακεδονίες κι ότι τα Λακόστ είναι πιο ιερά πράγματα από την Μακεδονία και γι’ αυτό τα Λακόστ έχουν ονομασία προελεύσεως κατωχυρομένη, ενώ το κτιτορικόν όνομα ενός Λαού, η Μακεδονία του, αυτό είναι αδέσποτον και κοινόν τοις πάσι, μετά απ’ αυτό, ξαναχτύπησαν. Σε περισπούδαστη και ως συνήθως ημι-εγγράμματη ανακοίνωση, οι συνήθεις ευρωφρενείς χάσκακες, προφασιζόμενοι εγκρατή οργήν για τις ταυτότητες όπου θα υπάρχει ή όχι ένδειξη θρησκεύματος, ζητούν χωρισμό, λέει, εδώ στην Ελλάδα, Εκκλησίας και Κράτους.

    Και για μεν τα περί υποχρεωτικής αναγραφής, τα πράγματα είναι απλούστατα και τα είπαμε, όλοι όσοι ανήκουμε στην Ευχαριστιακή Σύναξη και δεν χάσκουμε: δεν είναι ορθόδοξο αυτό που είναι υποχρεωτικό. Το υποχρεωτικό είναι δυτική νεύρωση, διότι παράγεται από δουλοκτήτες και απευθύνεται σε δουλοπρεπείς. Ολόκληρη η Εκκλησία μας δοξολογεί το Εκούσιον Πάθος. Θέλων, λέει, πηγαίνει ο Χριστός στον Γολγοθά. Αλλοιώς, δεν έχει αξία. Εκουσία πρέπει να είναι η νέκρωσις του εγωισμού μας, όπως και η δική του. Αλλοιώς, δεν είμαστε λογικά πρόβατα, όπως μας θέλει ο συλλογικός εαυτός μας όταν ψάλλουμε στον Ακάθιστο: χαίρε, αυλή λογικών προβάτων! Λογικών, διότι αλλοιώς είμαστε σκέτα πρόβατα. «Λογικών προβάτων», για να είμαστε ελεύθεροι αριστοκράτες που, Εθελούσιοι, καταργούμε το Εγώ μας, ώστε να ζήσει το Κοινόν (όπως έδειξα στο προηγούμενο τεύχος των 4T με το Δ,10 του Θουκυδίδη).

    Επομένως, για τους γνωρίζοντες τα καθ' ημάς και μη χάσκακας κατά τας Ευρώπας, το δελτίο ταυτότητας, αλλά και η παρούσα οργάνωση της Διοικούσης Εκκλησίας, σήμερα, είναι προϊόν της Βαυαροκρατίας και της υποτέλειας του καθ' ημάς Κρατιδίου στην πανεπόπτρια Δύση.

    Λάθος καυγάς, δηλαδή, για λάθος θέμα.

    Ό,τι είναι υποχρεωτικό, δεν είναι ορθόδοξο και πάμε παρακάτω. Πριν όμως καταδείξω το γελοίο και το αναλφάβητο της θέσης που προτείνουν οι συνήθεις χάσκακες, δηλαδή, τον διαχωρισμό, όπως αυτοί λένε, της Εκκλησίας από το Κράτος, θα αναλύσω τον μηχανισμό, ο οποίος παράγει τον συνήθη χάσκακα, δηλαδή τον πάλαι αποκαλούμενο γενίτσαρο και νεωστί ευρωλιγούρη. Θα δείξω, πως χάνεις την ταυτότητα.

    Ως γνωστόν ή άγνωστον, τέκνο κι εγώ της ελληνικής περιπέτειας, υπήρξα στην προσφυγιά, επί εικοσιτρία έτη συναπτά, αθέλητα στα πρώτα επτά, σχεδόν ηθελημένα στα υπόλοιπα.

    Έζησα το συναμφότερον, δηλαδή έζησα εύκολα μέσα στα δύσκολα: έχασα τα στηρίγματά μου, αλλά ήμουν πλούσιος: ήμουν πρόσφυγας πολυτελείας. H ανακύκλωση της ελληνικής υποτέλειας με παίδευε, αλλά, με τα κριτήρια τα ισχύοντα, ήμουν «πεπαιδευμένος»: εν μέσω διωγμών και φυλακισμένων και καταδικασμένων δικών μου, είχα μεγαλώσει με πιάνο, γαλλικά, γερμανίδες γκουβερνάντες, εγκρατής της δυτικής μούσας, με πτυχία και σπουδές στο Μοτσαρτέουμ του Σαλτσβούργου και όσες σάλτσες απαιτεί η λεοντή του παρφέ ευρωλιγούρη.

    Και ξέχασα: λάστ μπατ νοτ λιστ, εκτός του Λιστ, είχα οδηγήσει, τότε, όλα σχεδόν τα σπορ αυτοκίνητα που παρήγαγε η Εσπερία, με προτίμηση βέβαια, γι’ αυτά τα υπέροχα που τεχνουργούσε η Λιγουρία, στο Μαρανέλλο και αλλού. Ευρωλιγούρης λαγνουργών εν Λιγουρία, τί το βέλτιον;

    Συμπέρασμα: υπήρξα πρόσφυξ ενοφθαλμισμένος. Στραβάδι μεν ήμουν, ως Έλλην, τότε, πλην όμως είχα τις προδιαγραφές για μια πλήρη συσσωμάτωσή μου, στον ιδεολογικό και κοινωνικό μηχανισμό της Δύσης.

    Μικρή λεπτομέρεια: τις εγκύκλιες μου σπουδές, τις είχα παιδευτεί, άριστα, και με είχαν παιδέψει άριστα, τότε, στο Πειραματικό Σχολείο του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

    Όταν τέλειωσα, θυμάμαι ότι ήμουν μεν φανατικός φωταδιστής, πάσχων την ευκοιλιότητα της προόδου, και χλεύην προσφέρων προς την Μάνα Εκκλησία, τυρβάζων ψιμμυθιωμένες μαλακίες για τα Αγια Λείψανα, διάβαζα όμως, στο πρωτότυπο, όλη την αρχαία Γραμματεία μας, πλην Ομήρου, όπου είχα δυσκολίες και, θυμάμαι, πως, τότε, τα Λατινικά μου ήταν εξ ίσου καλά και κακά με τα Γαλλικά μου.

    Μετά, και λόγω, επιλογών, τεμπελιών και επιρροών, ξέχασα και την γλώσσα μου και τα Λατινικά μου και αγωνίζομαι - νωχελώς - να ξαναβρώ την πρώτη, χωρίς όμως να ψάχνω για τα δεύτερα.

    Αυτό το χάϊ προφάϊλ, μου δημιούργησε τα εξής περίτρανα: μεγαλούργησα στην Εσπερία, όπου ως γνήσιος Γκρεκ, (δηλαδή απατεών και λαθροβίοτος, κατά τα Δυτικά Λεξικά του 18ου αιώνος και εφεξής), βρήκα, χωρίς να ψάξω, συμπαθή αργομισθία στο Παρίσι, όπου, επί είκοσι και εν έτη συναπτά, με πληρώνανε οι κουτόφραγκοι, για να κάθομαι: προσπαθούσα, δηλαδή, να εκδικηθώ για το πάρσιμο της Πόλης στα 1204, για την Απτερον Νίκη, για την Αφροδίτη, που οι κλέφτες Γάλλοι αξιωματικοί, στα 1803 ή τέσσερα, δεν θυμάμαι πια, της έσπασαν το χέρι, για να την κλέψουν, διότι τότε βέβαια δεν είχαμε τίποτε, παρά μόνον αξιοπρέπεια και παπάδες που βρίζανε και δέρνανε τους Γάλλους φωταδιστές και «πεπολιτισμένους» που κλέβανε, ενώ εμείς, λαός αριστοκράτης - πένης, «γι’ αυτά πολεμήσαμε»: υπέρ πίστεως και πατρίδος και προγόνων απάντων, δηλαδή για τα κωλομέρια μιας πέτρινης, ψεύτικης θεάς... Ψεύτικης τόσο, όσο κι η αλήθεια μας: νεφέλης πέρι, για ένα αδειανό πουκάμισο, για μιαν Ελένη πολεμούμε... για ένα όνομα, για μια Μακεδονία χαμένη στην Κύπρον, ου μ’ εθέσπισεν Απόλλων οικείν...

    Εκεί όμως στο διάσημο Πανεπιστήμιο Παρίσι 8, στην περιώνυμον Βενσέν όλων των επαναστατικών ονείρων της Υφηλίου, εκεί, χωρίς να το θέλω έκανα και μια άλλη θητεία: ανακάλυψα το πως γίνεται η αλλοτρίωση ενός προσώπου, δηλαδή πως ένα κυρίαρχο σύστημα πετυχαίνει την αναπαραγωγή του, διαλέγοντας τα καλύτερα παιδιά των υποτελών - νικημένων και μετατρέποντας τον υποτελή ταλαντούχο μαθητή σε εθελοντή και φανατικό, διότι νεοφώτιστο, γενίτσαρο. H συνταγή είναι απλή και την έχουν εφαρμόσει όλες ου εν τω κόσμω αυτοκρατορίες, οι οποίες γνωρίζουν ότι η κυριαρχία δεν εξασφαλίζεται μόνον με την κυριαρχία επί των σωμάτων, αλλά κυρίως, με την άλωση των ψυχών. H ηγεμονία, όπως το διαπιστώνει ο Πλάτων, ασκείται πειθοί τε και βία. Κι εδώ, το καθ' ημάς συναμφότερον!

    H συνταγή, η απλή.

    α) Παίρνεις, ένα παιδί, που τόχεις διαλέξει ταλαντούχο ή το έχεις διακρίνει μέσα από τα συστήματα επιλογής-απορρίψεως (το Σχολείο). Το παιδί που έρχεται από μια νικημένη κοινωνία, όπως η ελληνική από το 1204 ή οι αφρικανικές, ασιατικές, λατινο-αμερικανικές κ.λπ., το παιδί λοιπόν αυτό έχει συνήθως «βγάλει» ένα κακό σχολείο, το οποίο λειτουργεί κακήν κακώς σε μια ξεχαρβαλωμένη, λόγω της ήττας, κοινωνία.

    β) H νικημένη κοινωνία και ιδιαίτερα οι αρχηγοί της, έχουν ένα βαθύτατο αίσθημα κατωτερότητας έναντι του νικητή και προσπαθούν, για να απαλλαγούν από την ήττα τους, να δουν, και πολύ σωστά, για ποιούς λόγους υπερέχει ο νικητής.

    Συνήθως, και αυτό είναι νόμος των κοινωνιών, εκτός των υλικών συνθηκών, ως κύρια αιτία της υπεροχής των νικητών αναγορεύεται το εκπαιδευτικό τους σύστημα. Κι αυτό, πολλές φορές έχει ψήγματα αλήθειας. H παιδεία, ναι, παράγει Ισχύν.

    Αρα:

    γ) Σύσσωμη η νικημένη ηγεσία, αλλά και σύσσωμη -με καθυστέρηση- η νικημένη κοινωνία, προσπαθεί να διδαχθεί, να μιμηθεί και να πραγματοποιήσει τις γνώσεις, τις συνήθειες, τα ήθη και την ψυχαγωγία των νικητών. Το ίδιο προσπαθούν να κάνουν απ’ την μεριά τους οι νικητές: να αλλοιώσουν τους νικημένους, να τους διδάξουν τα δικά τους, με σκοπό όχι βέβαια την απελευθέρωσή τους, αλλά για να εμφυσήσουν στους υποτελείς ένα μόνιμο αίσθημα θαυμασμού προς τους νικητές τους, δηλαδή ένα οριστικό σύνδρομο μειονεξίας.

    δ) Το ταλαντούχο παιδί των νικημένων, το παραλαμβάνει ένα κατά τεκμήριον -προσοχή όχι ανώτερο- αλλά ένα δυνατώτερο σύστημα. Το σύστημα το αμερικανο-αγγλο-γαλλο-γερμανικό γυαλίζει για το παιδί της Ψωροκώσταινας. Το ελληνάκι μου, ή το αφρικανάκι μου φτάνει στις «πρωτεύουσες» των επιστημών και των γραμμάτων, χωρίς να ξέρει καλά-καλά την γλώσσα του, τον πολιτισμό του, το παιδί μου είναι συνήθως φτωχόπαιδο, φτωχής οικογένειας, φτωχής εξαρτημένης περιφερειακής κοινωνίας, ενώ το κεντρικό εκπαιδευτικό σύστημα ΓΥΑΛΙΖΕΙ. Οι «πνευματικές» αποικιοκρατικές πρωτεύουσες ΛΑΜΠΟΥΝ.

    ε) Το νικημένο μου φτωχόπαιδο έχει ηλικία ανάμεσα στα 18 και 22. Είναι άπραγο και άβγαλτο βλαστάρι. Φτωχό, νικημένο, άγλωσσο και ξενιτεμένο, ξερριζωμένο.

    στ) Το παραλαμβάνουν δάσκαλοι που γυαλίζουν, πανεπιστήμια που γυαλίζουν, ήθη που γυαλίζουν, διασκεδάσεις που γυαλίζουν.

    Οικογένεια εκεί κοντά δεν υπάρχει, κοινωνία συγκροτημένη είναι μόνον η ξένη. Και η γλώσσα γύρω-γύρω, το περικυκλώνει, ξένη. Και έτσι λοιπόν, το παιδί μου χωρίς στηρίγματα, το βλαστάρι μου ανάμεσα στα μικρά του δεκαοχτώ χρόνια και τα άπραγα εικοσιδυό του, δεν μπορεί να ξεχωρίσει τί απ’ όσα γυαλίζουν είναι ντενεκές και τί είναι χρυσός. Το άπραγο παιδί μου, δηλαδή, δεν μπορεί να ασκήσει Διάκρισιν. Παίρνει ό,τι του προσφέρει η μηχανή που το κατασκευάζει, βγαίνει τέτοιος κιμάς, όπως τον έκοψε η πνευματική κρεατομηχανή που τον αλέθει.

    Όταν μάλιστα το νικημένο παιδάκι μου το ξεχωρίσει ο ινστρούχτοράς του, το καλέσει σπίτι του και, έξω από τα μαθήματα, του «χαρίσει την εύνοια» του, δείχνοντάς του το πως ο ινστρούχτορας ζει, με τί ψυχαγωγείται, τί μουσική τον θέλγει και πως γαστρονομεί τον λόγον της αληθείας του, τότε σιγά - σιγά, μαγεμένο και εκμαυλισμένο, το παιδί του παιδομαζώματος, μεταμορφώνεται, ελευθέρως(;) και αβιάστως(;) σε εν ενεργεία γενίτσαρο και σε συνήθη χάσκακα.

    Χάσκει σε ό,τι χαίνει λαμπερά μπροστά στην άδολη μύτη του και βεβαίως δεν βλέπει πέρα από την χάσκουσα μύτη του. Το παιδί μου του παιδομαζώματος είναι πάντοτε μόνο του στην ξενιτειά, μέσα στα ξένα ήθη, στην ξένη γλώσσα και στην ξένη επικυριαρχία. Το βλαστάρι μου ξεραίνεται. στ) Το παιδί μου του παιδομαζώματος, αποξενωμένο από την μήτρα του και μορφωμένο πια, παρα-μορφωμένο, μπορεί να μείνει χρόνια εις την ξένην, ξένος, ή καλοπαντρεμένος, δηλαδή κακότυχος. Νέα εξάρτηση τότε, νέα ασυμβατότης, αλλά γι’ αυτά, άλλοτε.

    Το παιδί μου κάποτε, ίσως, εκεί γύρω στα τριάντα του - σαράντα του, ίσως επιστρέψει. Και τότε θα υπάρξουν τα εξής: στ΄ 1) Τα καλόπιστα: Θα θελήσει να μεταφέρει όσα έμαθε, εδώ, για το καλό μας. Και, ιδιαίτατα στις κοινωνικές επιστήμες, εκεί δηλαδή όπου οι άνθρωποι ανιχνεύουν με ποιούς φανερούς και αδήλους τρόπους, ζούνε όλοι μαζί, εκεί, το παιδί του παιδομαζώματος θα δει ότι αυτά που έμαθε αλλού, δεν κολλάνε με τα εδώ: το βλαστάρι, μαραμένο, είναι αλλού μπολιασμένο, κι εδώ, ξεραμένο. Το παιδί του παιδομαζώματος θα διαπιστώσει πανικόβλητο, ότι αγνοεί την εδώ κοινωνία, τον πολιτισμό της και το όλο πρόσωπό της. Αγνοεί τον τρόπο, που το γέννησε. Και τότε, ο νέηλυς φέρελπις της επιστήμης, νοσταλγώντας τον τόπο της κατασκευής του, θα αρχίσει να αεροβατεί και να αερολογεί: θα προτείνει προγράμματα σπουδών, εδώ μεν άτοπα, τόπον όμως έχοντα ενδεχομένως στην Κανταβρυγίαν: εδώ μεν άστοχα, στόχον όμως έχοντα αστόχως, την εκ Μεδιολάνου επιδοκιμασίαν... K.O.K. O νέηλυς άπελπις της επιστροφής, τότε, θα ζαρώνει. Θα συρρικνώνεται στις μίζερες βεβαιότητες(;), που του έχτισαν μέσα του, άλλοι και ξένοι, στις τόσο ως γνωστόν βέβαιες(;) ηλικίες, τις τόσο θωρακισμένες ηλικίες των δεκαοχτώ - εικοσιτόσο...

    Και θα ζαρώνει και θα πικραίνεται. Και θα ελεεινολογεί την καθυστέρηση των εδώ, που δεν τον καταλαβαίνουν, που «έμειναν επαρχιώτες», που δεν ακολουθούν την πρόοδο, που επειδή μειονεκτούν, έχουν σύμπλεγμα κατωτερότητας και «εδώ δεν γίνεται τίποτε» και «μετάνιωσα που γύρισα»... Ποιός όμως γύρισε;

    O συνήθης χάσκαξ...

    • factorx avatar
      factorx @ Νίκος Αργεάδης 01/10/2011 12:12:10

      Με συγχωρείς, αλλά να συγκρίνουμε τον Ελυτη με τον ... Ζουράρι;;;;;;

      • Αρματιστής avatar
        Αρματιστής @ factorx 01/10/2011 14:45:00

        Οπωσδήποτε δεν υπάρχει σύγκριση.
        Αλλά λέει κάτι που δεν είναι αλήθεια;

      • ΜΑΝΩΛΗΣ Μ. avatar
        ΜΑΝΩΛΗΣ Μ. @ factorx 01/10/2011 15:36:13

        Δεν είναι θέμα σύγκρισης. Ο Ζουράρις πολύ εύστοχα περιγράφει τον ευρωλιγουρισμό που στηρίζεται στο αίσθημα μειονεξίας και ηττοπάθειας. Ο Ελύτης δίνει μια ευρύτερη διάσταση και τέλος επικεντρώνει το θέμα στην πολιτική ελίτ η οποία πάλι από αίσθημα μειονεξίας γίνεται υποτελής και επενδύει στον "προστατευτισμό" των "μεγάλων" ξένων δυνάμεων και αποστρέφεται ο,τιδήποτε παραδοσιακό ή γνήσια λαϊκό ελληνικό

        • blue nile avatar
          blue nile @ ΜΑΝΩΛΗΣ Μ. 01/10/2011 22:49:47

          Είναι σημαντικότατη η προσφορά του Ζουράρι στην μελέτη του Θουκυδίδη. Για τον Κώστα ο Αλιμούσιος δεν είναι ένας απλός ιστορικός αλλά ένας πολιτικός φιλόσοφος όπως λεγόταν παλαιότερα ο πολιτειολόγος.
          Επιπρόσθετα ο Ζουράρις προσπαθεί εδώ και καιρό και εντοπίζει κοινά νοήματα που διαπερνούν συνολικά τα κείμενα της κλασσικής αρχαιότητας, τα κείμενα του ζοφώδους Βυζαντίου και τα θεμελιώδη κείμενα της νέας Ελλάδας.
          Όμως ακριβώς αυτά τα κοινά νοήματα τεκμηριώνουν το ότι είμαστε μέτοχοι μιας παράδοσης της οποίας ο Θουκυδίδης είναι μόνο ένας κρίκος έστω ο λαμπρότερος και εμείς είμαστε ένας άλλος έστω ο πιο εκπεσόντας.
          Ζητούμενο γι'αυτόν η τεκμηρίωση της συνέχειας του ελληνικού γένους.
          Ο ίδιος βέβαια με τη συμπεριφορά του και τα γραφόμενα του σκανδαλίζει αλλά αυτό δεν μειώνει την αξία της προσφοράς του.

      • Νίκος Αργεάδης avatar
        Νίκος Αργεάδης @ factorx 02/10/2011 12:15:37

        Παράγοντες, πρέπει να αναρτήσετε ένα κείμενο από τις μελέτες του Ζουράρι για τον Θουκυδίδη. Για να μάθουν οι φωταδιστές μας τι σημαίνει συγκερασμός αρχαίας και νέας γνώσης και αποφυγή μυρηκασμένων εκ Δυσεως γνώσεων.
        Ακόμα δε ξύνω το κεφάλι μου: Που την είδατε την σύγκριση;

    • Professor Moriarty avatar
      Professor Moriarty @ Νίκος Αργεάδης 02/10/2011 03:58:08

      Τι μας λες ρε Ζουρλάρι! Νομίζεις ότι βρίσκεσαι σε κανένα μπαράκι της Σαλονίκης, να βρωμάει ο Θερμαϊκός και συ να πουλάς μούρη σε καμιά τελειωμένη φορώντας ιδρωμένη κάλτσα και σαγιονάρα;

      • Νίκος Αργεάδης avatar
        Νίκος Αργεάδης @ Professor Moriarty 02/10/2011 12:07:54

        Ενώ εσείς ως εξ' εσπερίας "φωταδιστές" οίδατε το φώς το αληθινόν....

  5. juliet avatar
    juliet 01/10/2011 09:23:22

    Καλημέρα και καλό μήνα!!!
    Κε Φαίλτωρ ,διαχρονικό ,άλλαξε την ημερομηνία και είμαστε στο σήμερα .
    Ο καημένος παρακαλούσε το Θεό και το μέλλον να τον διαψεύσει ,αλλά ο διάβολος κρυφογελούσε .......
    Αυτός είναι ο Ελληνας ξέρει αλλα λέει άστο δεν θα συμβεί σε μένα και όταν συμβαίνει τρέχτε ποδαράκια μου να σωθείτε.

  6. Γιαγκούλας avatar
    Γιαγκούλας 01/10/2011 09:45:32

    53 χρόνια μετά παραμένει εξαιρετικά επίκαιρη η έξοχη τοποθέτηση του ποιητή.
    Αυτός ο ετεροκαθορισμός της εκάστοτε ηγεσίας, η δουλοπρέπεια και η εξάρτησή της δημιούργησαν και σε ευρέα τμήματα της κοινωνίας ανάλογες πεποιθήσεις και συμπεριφορές.
    Η μη καλλιέργεια της παιδείας επί σειρά δεκαετιών, καθώς και η υποταγή των πάντων σε διάφορες σκοπιμότητες, για τη διαιώνιση της κατοχής και της νομής της εξουσίας παντί τρόπω από τη λεγομένη "πολιτική τάξη" [και συνωδά των κομματικών στρατών], υπό τη σκέπη των οικονομικών ελίτ (ξένων και εγχωρίων), με σφικτούς και αλληλεγγύους δεσμούς μεταξύ τους, επέφεραν και συνεχίζουν αδιαλείπτως να επιφέρουν πλείστα όσα δεινά στην -εξ αυτών ονομασθείσα "ψωροκώσταινα"- χώρα μας.
    Η πλήρης αποδοχή και εξοικείωση του καθεστώτος εξάρτησης είτε από αγγλοσάξωνες είτε από άλλους συνέχισε το πνεύμα ραγιαδισμού, που εν πολλοίς εμφιλοχωρούσε στους πλέον ευπόρους και σε σημαντική μερίδα του ανωτέρου κλήρου κατά τη διάρεια της τουρκοκρατίας.
    Η εποχή του Μιλτιάδη, του Λεωνίδα, του Θεμιστοκλή και άλλων δεν απέχει μόνον χρονικά, αλλά κυρίως συνειδησιακά καθόσον αφορά τις κυρίαρχες ελίτ τα τελευταία 180 χρόνια. Ο ραγιαδισμός αυτός, όμως, εμπότισε στην πορεία του χρόνου και σημαντικά τμήματα της κοινωνίας (λόγω της "αντίστροφης" παιδευτικής λειτουργίας της πολιτικής).
    Μόνον λίγες λαμπρές εξαιρέσεις μπορεί να διακρίνει κανείς (μακεδονικός αγώνας, πόλεμος του '40, εθνική αντίσταση, πολυτεχνείο - και άσχετα από τη σκύλευσή τους αργότερα από διαφόρους) στο πέρασμα των δεκαετιών.
    Αυτό το "ανήκομεν εις την δύσιν" (ή στην "ανατολή" ή οπουδήποτε αλλού)ουδέποτε μπορεί να το κατανοήσει κάποιος Ελληνας πατριώτης (ασχέτως ιδεολογικών καταβολών και επιλογών), διαθέτων ένα μέσο επίπεδο παιδείας, πολλώ δε μάλλον να το αποδεχθεί.
    Είναι άλλο βέβαια το ζήτημα ότι δεν μπορούμε να ζούμε απομονωμένοι (σαν την Αλβανία του Χότζα ή το χωριό του Αστερίξ) από τον υπόλοιπο κόσμο, άλλο το να μη αγνοούμε τους εκάστοτε συσχετισμούς δυνάμεων, τις επιλογές των αποικιοκρατών ή των ηγετικών καστών των ομόρων χωρών, και εντελώς διαφορετικό ζήτημα η διάθεση (και η υλοποίηση της διάθεσης αυτής) υποταγής της χώρας και του λαού σε οποιονδήποτε ισχυρό έναντι της απόκτησης και της κατοχής εξουσίας και πλούτου.
    Επανειλημμένα οι διάφοροι "ταγοί" προσέρχονται στις σύγχρονες αυτλές του Δαρείου για να λάβουν από εκεί τα χρίσματα και τις εντολές.
    Κατηγορούμε, και απόλυτα δικαιολογημένα, τις ηγετικές κάστες του Ισραήλ και της Τουρκίας για τα όσα έκαναν και κάνουν σε βάρος ημών και άλλων.
    Ομως, μακάρι και δικές μας κάστες να διέθεταν έστω και λίγο από τον "πατριωτισμό" των τούρκων και των ισραηλινών, χωρίς βέβαια να έχουν τις αρνητικές τους πλευρές.

  7. ΕΥΑ avatar
    ΕΥΑ 01/10/2011 10:55:57

    Εκπληκτική, απλά εκπληκτική!

  8. Νίκος Αργεάδης avatar
    Νίκος Αργεάδης 01/10/2011 13:42:53

    Δεν ήταν αυτή η πρόθεσή μου. Προφανώς δεν κάνω τέτοια σύγκριση...

    • Νίκος Αργεάδης avatar
      Νίκος Αργεάδης @ Νίκος Αργεάδης 01/10/2011 13:45:20

      Επίσης, θα περίττευε κάθε σχόλιο επί των υπό του Ελύτη ρηθέντων. Τα είπε τόσο καθάρια, φίλοι των ΑΝΤΙνέων, όπως και ο Γιάννης Φ.

  9. Λαόνικος avatar
    Λαόνικος 01/10/2011 16:49:47

    Η 3η και η 4η φράση πρέπει να είναι ανάποδα. Αντί για Ελύτης, ο Ρένος. Και αντί για Αποστολίδης, ο Ελύτης.

  10. Α.Τ. avatar
    Α.Τ. 01/10/2011 17:06:31

    Ο μόνος τρόπος για να καταπολεμηθεί η ψευδοφάνεια είναι σαφώς ο λαϊκός έλεγχος των κυβερνήσεων. Και για την επίτευξη αυτού του λαϊκού ελέγχου υπάρχουν πολλοί δρόμοι που δεν είναι όλοι αποκλειστικά κομμουνιστικοί. Η ΝΔ προσπαθεί και τα καταφέρνει αρκετά να είναι ένα λαϊκό ριζοσπαστικό κόμμα μια αστικής τάξης που γεννιέται και που επιζητά ένα πιο δίκαιο, πιο λειτουργικό, λιγότερο αλαζονικό και τελικά πιο ανθρώπινο κράτος. Η αστική τάξη αυτή έχει επιεπλέον ως χαρακτηριστικό την βαθιά πίστη ότι από την πολιτική πρέπει να χαράζεται μια ολοκληρωμένη εθνική στρατηγική και εξωτερική πολιτική.
    Η αριστερή, όπως αυτοπροσδιορίζεται, γενιά του Πολυτεχνείου έιχε ως όραμα την αποστρατικοποίηση της πολιτικής , κάτι που είναι σεβαστό, απέτυχε , ωστόσο, παταγωδώς να χαράξει μια δική της πετυχημένη εξωτερική πολιτική. Αν και κανείς δεν αμφιβάλλει ότι είναι εποχές δύσκολες για τη Μεγάλη Ιδέα και ότι δεν είναι καιρός για "άλλα" πράγματα, είναι άλλο πράγμα η ρεαλιστική πολιτική και άλλο να είναι ένας πολιτικός μαριονέτα των πολυεθνικών.
    Άλλωστε μπορούμε να δανειστούμε εμπειρία από τα Κυπριακή πολιτική ζωή , όπου, επειδή τα εθνικά θέματα είναι ακόμη ζωντανά, θεωρείται δεδομένο ότι η πολιτική συζήτηση πρέπει να γίνεται με γεωπολιτικές αναφορές. Πολιτική χωρίς Γεωπολιτική είναι σαν φαγητό χωρίς αλάτι και το ΠΑΣΟΚ απέφυγε όλα αυτά τα χρόνια τοσο πολύ το ... αλάτι που τελικά φθάσαμε να ... μην τρώμε καθόλου.
    Με τι καρδιά, με τι πνοή, τι πόθους και τι πάθος, για να θυμηθούμε και έναν ακόμη μεγάλο, πήρε η γενιά του Πολυτεχνείου τη ζωή της, για να παραδοθεί άνευ όρων λίγα χρόνια μετά στον εθνικοσοσιαλιστή Αντρέα και σήμερα, έτοιμη να βγει στη σύνταξη αλλά έχουσα ακόμη πολλή επιρροή, να είναι στη πλειοψηφία της ανίκανη να προσωποποιήσει ένα όραμα για μια καλύτερη ζωή.
    Α.Τ.

  11. Δημήτρης avatar
    Δημήτρης 01/10/2011 21:18:56

    Γίγαντας.

  12. ΝΤΑΝΤΟΝ avatar
    ΝΤΑΝΤΟΝ 01/10/2011 21:50:14

    Οδ. Ελύτης: Δε μ’ ενδιαφέρει ο επίσημος όρος της δουλοπρέπειας. Μ’ ενδιαφέρει η ουσία. Κι εκείνο που ξέρω είναι ότι μ’ αυτά και μ’ αυτά φτάσαμε σε κάτι που θα μου επιτρέψετε να ονομάσω «Ψευδοφάνεια». Έχουμε δηλαδή την τάση να παρουσιαζόμαστε διαρκώς διαφορετικοί απ’ ό, τι πραγματικά είμαστε. Και δεν υπάρχει ασφαλέστερος δρόμος προς την αποτυχία, είτε σαν άτομο σταδιοδρομείς είτε σαν σύνολο, από την έλλειψη γνησιότητας. Το κακά πάει πολύ μακριά. Όλα τα διοικητικά μας συστήματα, οι κοινωνικοί μας θεσμοί, τα εκπαιδευτικά μας προγράμματα, αρχής γενομένης από τους Βαυαρούς, πάρθηκαν με προχειρότατο τρόπο απ’ έξω και κόπηκαν και ράφτηκαν όπως-όπως επάνω σ’ ένα σώμα με άλλες διαστάσεις και άλλους όρους αναπνοής...
    ¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨
    !!! , τι άλλο να προσθέσει κανείς , δίχως να κινδυνέψει να μολύνει το γαλάζιο χρώμα του Αιγαίου ;

    Σε ευχαριστούμε φίλε ¨Γ. Φαίλτωρ¨

  13. Agrofylakas avatar
    Agrofylakas 02/10/2011 05:35:17

    Στέλνω και εγώ τις ευχαριστίες μου και συγχαρητήρια μου προς τους αγαπητούς Γ. Φαίλτωρ και Νίκο Αργεάδη, καθώς και όλους του συμμετέχοντες, για μια ξεχωριστή ανάρτηση και συζήτηση. Για το τελευταίο δεν πρέπει να ξεχνάμε και το Φάκτωρα που συντηρεί αυτόν το φιλόξενο χώρο όπου διαβουλευόμαστε και μορφωνόμαστε προς όφελος της πατρίδος μας.

  14. Professor Moriarty avatar
    Professor Moriarty 02/10/2011 12:30:10

    Πολύ εύστοχο το σχόλιό σου. Θα ήθελα να το είχα γράψει εγώ.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.