#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
27/10/2011 23:14
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Η υψηλότατη κορυφή



Αποσπάσματα από την ομιλία του Στρατή Μυριβήλη στην επετειακή συνεδρίαση της Ακαδημίας Αθηνών για την επέτειο του ΟΧΙ το 1960.

Είκοσι οχτώ του Οχτώβρη!

Είναι τρανή τούτη η ημερομηνία, και για πολλούς αιώνες δεν είναι για να σβήσει το μεγάλο άστρο της πάνω από την Ελλάδα.

Σηκώθηκε όρθια μια ολάκερη φυλή, και έγραψε τις εντολές της με φωτιά μαι με αίμα. Γεννήθηκε ένα πρωί μέσα στην κραυγή των σειρήνων, των σαλπίγγων και των τραγουδιών. Οι καμπάνες όλης της Ελλάδας τη φώναξαν με τα χάλκινα στόματά τους, και οι πανέλληνες απάντησαν μ' ένα ομόψυχο «παρών»!

Έρχεται μια μέρα στη ζωή των Εθνών, που οι αιώνες ελέγχουν τα χαρτιά της ιστορικής ταυτότητας. Τέτοια μέρα για την Ελλάδα είναι η μέρα της Σαλαμίνας, η μέρα του Μαραθώνα, η μέρα του τελευταίου Κωνσταντίνου, η μέρα της 25ης Μαρτίου. Στην πραγματικότητα είναι η ίδια μέρα του ελέγχου, που κάθε τόσο ξανάρχεται με άλλο όνομα μέσα στη ζωή και την ιστορίας μας. Τέτοια είναι και η μέρα της 28ης του Οχτώβρη. Αυτή τη μέρα δώσαμε ακόμα μια φορά εξετάσεις μπροστά στο Θεό και μπροστά στους ανθρώπους. Δείξαμε την ταυτότητά μας την Εθνική και βρέθηκε εντάξει.

Η Ελλάδα πραγματοποίησε τούτο τον άθλο όλες τις φορές που η καμπάνα της μοίρας σήμανε μέσα στους αιώνες την κρίσιμην ώρα της. είπε το «μεγάλο ναι και το μεγάλο όχι» του ποιητή, χωρίς να διστάσει. Γιατί η απάντηση είναι καθορισμένη από αιώνες μέσα στη συνείδησή της. Καμμιά αμφιβολία, καμμιά μικροψυχία, κανένας υπολογισμός, κανένα παζάρεμα. Δεν σκλάβωσε καμμιά φορά το μεγάλο πέταγμα της καρδιάς της, με τις πεδούκλες της στενόκαρδης λογικής των πιθανοτήτων και της στατιστικής. Ρίχτηκε πάνω στη βαρβαρότητα με πόδι χορευτικό και ανάλαφρο. Ρίχτηκε την κάθε φορά μ' ένα άνθισμα καρδιάς τόσο ανοιξιάτικο, τόσο νεανικό. Και αυτό είναι το μεγάλο της μυστικό.Τα αιώνια νειάτα της.

Το ελληνικό γένος έχει τούτο το προνόμιο. Να ζει αιώνια μέσα στην εφηβική του ηλικία, έτοιμο την πάσαν ώρα για τις πιο υψηλές και τις πιο θανάσιμες τρέλλες...

Ένα επεισόδιο από το μέτωπο...

Επήγα να γνωρίσω ένα συνταγματάρχη που διοικούσε τον τομέα της μάχης που είχα επισκεφθεί. Ήταν ένας ωραίος τύπος ηρωικού πολεμιστή, απ'αυτούς που είχαν διακριθεί στον αγώνα. Όλοι οι Αθηναίοι τον ξέρουμε.

Του έλεγα τις εντυπώσεις μου από τη γραμμή προκαλύψεως. Άκουσε σιωπώντας τα καταπληχτικά πράγματα που διηγοόμουνα και κατόπιν είπε.

- Αν θέλεις να γνωρίσεις ένα σεμνό ήρωα, θα ανεβείς τη λαγκαδιά και θα ρωτήσεις στα πολυβόλα που είναι το αντίσκηνο του λοχαγού.

Τι έκαμε αυτός ο λοχαγός, ρώτησα.

- Θα σου πω αμέσως απάντησε. Ένα βράδυ έγινε ανάγκη να στείλω ένα τμήμα για ενίσχυση στο δεξιό άκρο του τομέα μου. Όμως, για να το κάνω αυτό, θα’  πρεπε να αφήσω ακάλυπτες τις θέσεις που κρατούσε αυτό το τμήμα στη γραμμή μας. Ο εχθρός, όπως είδες, είναι πολύ κοντά μας. Αν εδοκίμαζε να εισβάλει από το κενό που θα δημιουργούσε στην παράταξή μας η απουσία του τμήματος που έγινε ανάγκη να στείλω στο δεξιό, υπήρχε φόβος να σπάσει η γραμμή. Φώναξα λοιπόν το λοχαγό που σου είπα, του εξήγησα την κατάσταση και τον ρώτησα.



- Μπορείς να μου κρατήσεις με τα πολυβόλα σου απόψε, όλη τη νύχτα ώσπου να ξημερώσει, αυτές τις θέσεις που μένουν ακάλυπτες; Ήταν ένα ανώμαλο ορεινό τόξο, κάπου 800 μέτρα. Ήταν μια νύχτα με παγερή χιονοθύελλα. «Μπορώ, συνταγματάρχα μου» απάντησε. «Μπορείτε να μείνετε ήσυχος». «Μα», του λέω, «ξέρω τις αποστάσεις. Θα πρέπει να τοποθετήσετε τα πολυβόλα σας σε πολύ αραιή παράταξη». «Ξέρω και εγώ τις θέσεις» μου  απαντά, «ξέρω όμως και τους άντρες μου». «Πήγαινε, και ο Θεός βοηθός», του λέω. Άρχιζε να ξημερώνει η μέρα, όταν ξαναφάνηκε στη σκηνή μου ο λοχαγός. Όταν τον είδα, τον εγνώρισα αμέσως. Το πρόσωπό του, τα μουστάκια του, τα φρύδια του, τα ματόκλαδά του ήταν μια φριχτή προσωπίδα από παγωμένο χιόνι. Έβαλε το χέρι στο γείσο, χαιρέτισε και είπε: «Λαβάνω την τιμή να σας αναφέρω, κ. Συνταγματάρχα, η διαταγή σας εξετελέσθη».

Ήταν καταπληκτικός. Αν δεν ήταν η πειθαρχία στη μέση, θα τον αγκάλιαζα και θα τον φιλούσα. Ύστερα έμαθα τις λεπτομέρειες. Έμεινε άυπνος με τους πολυβολητές του όλη τη νύχτα στο ύπαιθρο μέσα στη χιονοθύελλα. Οι στρατιώτες, για να μην παγώσουν ακίνητοι τόσες ώρες, είχαν αρχίσει ένα δαιμονικό χορό γύρω στα πουβόλα τους. Αν τους έβλεπε κανείς μέσα στη φοβερή εκείνη νύχτα να χοροπηδάνε εξάλλου, θα τους έπαιρνε για μανιακούς. Αυτός ο χορός βάσταξε ως το πρωί. Και όταν ο λοχαγός έβλεπε πως μπορεί να αχρηστευτούν τα χέρια τους από την παγωνιά, τους έλεγε.

- Άιντε τώρα παιδιά, να ρίξουμε καμμιά ταινία στο γάμο του καταγκιόζη να ζεστάνουμε τα δάχτυλα.

Και άρχιζαν να κακαρίζουν τα πολυβόλα, ώσπου ν’ ανάψη η κάνη τους, και οι φαντάροι, σταματούσαν το χορό και φούχτιαζαν το ζεστό σίδερο, να ξεμουδιάσουν τα δάχτυλα απ΄το κρύο.

 Εθνική Συνείδηση


 Τι είναι λοιπόν αυτή η δύναμη που τη λέμε «Εθνική Συνείδηση»; Είναι αυτή που εμφανίζεται σε μιαν ώρα που δεν την ξέρει κανείς, όταν ξαφνικά ακουστεί η καμπάνα της Μοίρας, να σημάνει τα ριζικά των λαών. Τότε τα άτομα που αποτελούν την εθνικήν ολότητα πετούν θεληματικά ένα μεγάλο μέρος από τα προνόμια και τα προσωπικά γνωρίσματα της ψυχικής φυσιογνωμίας, που έχουν καταχτήσει μέσα στη κοινωνική ζωή.

Υποταγμένα σε μιαν ανίκητη κεντρομόλο δύναμη, υα ασύνδετα και κονιορτοποιημένα άτομα, αναζητούν τον πυρήνα της ομογένειας, κινημένα από το αρχαίο ένστιχτο της άμυνας. Πυκνώνουνται εκεί γύρω στο εθνικό κέντρο, και ανεσωματώνονται, όσο μπορούν πιο αδιάσπαστα, για να δώσουν το μεγάλο «παρών» μπροστά στον κίνδυνο. Ένας λαός, ένα έθνος, έχει τόσο περισσότερα βιολογικά νιάτα, όσο πιο γρήγορα θα μπορέσει αυτή την κρίσιμη ώρα να κάνει τα άτομα που το αποτελούν, να προσαρμοστούν στην ομαδική ολότητα. Από το «εγώ» στο «εμείς».

Αυτό το είδαμε να γίνεται με καταπληχτικόν τρόπο τη μέρα της 28ης του Οχτώβρη. Ένα μεγάλο ρίγος πέρασε πέρα για πέρα πάνω από τη χώρα. Έτρεξε από τη μεγάλη πολιτεία της Αθήνας, ως το τελευταίο χωριό του ελεύθερου και του εν διασπορά Ελληνισμού. Το ιερό σώμα της Ελλάδας, ολάκερο, ένιωσε το μυστικό σπασμό. Δονήθηκε συνθετικά ως το τελευταίο εθνικό μόριο.

Γ. Φαίλτωρ

 

ΣΧΟΛΙΑ

  1. Νίκος Αργεάδης avatar
    Νίκος Αργεάδης 27/10/2011 23:32:27

    Γιάννη, καλησπέρα.
    Η γραφίδα του Μυριβήλη περιέγραψε με απαράμιλλο τρόπο την Ελληνική ψυχή στην ύστατη ανάγκη, αυτή της συσπείρωσης των Ελλήνων μπροστά στον θανάσιμο κίνδυνο για την Πατρίδα.
    Σ' ευχαριστούμε για την παράθεση. Αξίζει όσοι μύριοι κούφιοι λόγοι που αθ εκφωνήσουν οι ελληνώνυμοι τοποτηρητές εκπρόσωποι της κληρονομικής μας κλεπτοκρατίας.
    Να είσαι καλά, αναπτέρωσες το ηθικό μας.

    • Γιάννης Φαίλτωρ avatar
      Γιάννης Φαίλτωρ @ Νίκος Αργεάδης 28/10/2011 08:08:08

      Καλημέρα Νίκο και χρόνια πολλά.
      Είχα κι εγώ ανάγκη από αναπτέρωση του ηθικού αυτές τις μέρες

  2. ierofantis avatar
    ierofantis 27/10/2011 23:34:24

    Τα σέβη μου Γιάννη. Σε μια εποχή που η υποταγή παρουσιάζεται ως επιτυχία ας μου επιτρέψεις να συμπληρώσω και εγώ με μια περιγραφή...

    "Στην Κηφισιά, σ’ ένα σταυροδρόμι ισκιωμένο από μεγάλα πεύκα που γέρνουν πάνω σε ροδοδάφνες, γωνία Κεφαλληνίας και Δαγκλή, βρίσκεται μια βίλα διώροφη, σταχτιά, με παράθυρα βυζαντινού ρυθμού, μέσα σε κήπο. Η όψη της, παλαιική, δεν έχει τίποτα το αξιοπρόσεχτο· τίποτ’ άλλο από μιαν αρχοντιά λιγάκι κουρασμένη. Η πόρτα του κήπου, σιδερένια, δίφυλλη, βρίσκεται σε κοφτή γωνία και βγάζει στο σταυροδρόμι.
    Εκεί, στις τρεις παρά δέκα το πρωί της 28ης Οκτωβρίου 1940, μέσα στη νύχτα, ήρθε και σταμάτησε ένα αυτοκίνητο του Διπλωματικού Σώματος. Ο σκοπός χωροφύλακας ξέκρινε μέσα τρεις άντρες. Ο ένας τους βγήκε, του μίλησε ελληνικά, εξήγησε πως ο πρεσβευτής της Ιταλίας ζητάει να ιδεί τον Πρόεδρο της Κυβερνήσεως. Έχει να του κάνει, λέει, μιαν υπερεπείγουσα ανακοίνωση. Ο σκοπός χτύπησε το ηλεκτρικό κουδούνι της σκοπιάς του, να ειδοποιήσει το σπίτι. Κοιμόνταν όλοι. Στη βαθιά γαλήνη της νύχτας, μακριά κάπου, ακουγότανε να γαυγίζει ένα σκυλί.
    Ο ακόλουθος που ξύπνησε πρώτος και πήγε να ειδοποιήσει τον Ιωάννη Μεταξά, δεν είχε ξεχωρίσει στο σκοτάδι τα χρώματα της σημαίας του αυτοκινήτου. Είχε κι αυτή λουρίδες κάθετες, λοιπόν τη νόμισε γαλλική. Είπε στον πρωθυπουργό πως τον ζητάει ο πρεσβευτής της Γαλλίας. Απορημένος ο Μεταξάς για το ασυνήθιστο της ώρας, πέρασε πάνω στο βαμπακερό νυχτικό του ένα βεστόνι σκούρο, κατέβηκε στον κήπο και πήγε να κοιτάξει από την πλαϊνή πόρτα, της οδού Κεφαλληνίας. Τότε αναγνώρισε τον Γκράτσι. Κατάλαβε. Η ώρα είχε σημάνει στο ρολόι της Ιστορίας.

    Ο Γκράτσι, όταν ήτανε να ξεκινήσουν από την Αθήνα, για να μην προκαλέσει την προσοχή έστω και σε ώρα τόσο προχωρημένη, είχε σκεφτεί να μην πάρουν το μεγάλο, πρεσβευτικό αυτοκίνητο. Είχε διαλέξει το λιγότερο θεαματικό του Στρατιωτικού Ακολούθου. Οδηγούσε ο ίδιος ο Ακόλουθος, με πλάι του το διερμηνέα της Πρεσβείας, τον Ντεσάντο, έναν Αλβανό από χρόνια εγκατεστημένο στην Αθήνα, χρήσιμο για τη συνεννόηση με το σκοπό. Ο Μεταξάς έδωσε το χέρι του στον Γκράτσι και είπε στο χωροφύλακα ν’ αφήσει ελεύθερη τη διάβαση. Ο Στρατιωτικός Ακόλουθος με το διερμηνέα έμειναν στο δρόμο, ο πρωθυπουργός με τον πρεσβευτή πέρασαν την πόρτα της υπηρεσίας κι ανέβηκαν στο σπίτι. Μπήκανε σ’ ένα σαλονάκι με πολύ απλή επίπλωση, στο πρώτο πάτωμα, κάθισαν. Δίχως άλλο προοίμιο, ο Γκράτσι δήλωνε, μιλώντας γαλλικά, πως η κυβέρνησή του τον έχει επιφορτίσει να επιδώσει μιαν επείγουσα ανακοίνωση.
    Έδωσε το τελεσίγραφο.
    (…..)

    Το κείμενο ήταν μακρύ. Αναμασούσε τις γνωστές, ασύστατες αιτιάσεις: Ελληνικές παραχωρήσεις προς τον αγγλικό στόλο, συνεργασία μαζί του, εχθρικές πράξεις κατά της Ιταλίας, καταπιέσεις των Αλβανών της Τσαμουριάς, ό,τι μπόρεσε να στρατολογήσει από το απόθεμα της χαμηλής φαντασίας του ο Τσιάνο, ο συντάκτης του κειμένου. Απαιτούσε να μπούνε στην Ελλάδα τα ιταλικά στρατεύματα και να καταλάβουν στρατηγικά σημεία, για να διασφαλίσουν την ουδετερότητά της. Αν συναντήσουν αντίσταση, η αντίδραση αυτή “θα καμφθεί διά όπλων”.

    Ο Γκράτσι στο βιβλίο του, το γραμμένο είν’ αλήθεια μ’ έντονο -αν και καθυστερημένο- αίσθημα ντροπής για τη συμπεριφορά των ανθρώπων που κυβερνούσαν τότε τη χώρα του, λέει πως τα χέρια του Μεταξά, καθώς κρατούσαν το τελεσίγραφο, ελαφρότρεμαν συγκινημένα και τα μάτια του, πίσω από τα γυαλιά, ήταν υγρά. Αυτό -εξηγεί ο Γκράτσι- συνέβαινε πάντα στο Μεταξά όταν ήτανε συγκινημένος. Η στιγμή, πραγματικά, ήταν δραματική κι επίσημη. Το βάρος της ευθύνης απέναντι στην Ιστορία, στο έθνος, στις παραδόσεις του, θα μπορούσε να λυγίσει πολύ στιβαρούς ώμους. Ας ειπωθεί προς τιμήν του Μεταξά ότι δεν λύγισε τους δικούς του. Είναι ολοφάνερο πως μέσα στη συνείδησή του μιλούσε εκείνη την ώρα κάτι πέρα από την πρακτική φρόνηση και τον πολιτικό ρεαλισμό.

    Μέσα στη νύχτα, στο σαλονάκι αυτό όπου βρισκόταν μόνος του υπόλογος απέναντι στην Ελλάδα, εντολοδόχος της, ο Μεταξάς άκουσε μέσα στο αίμα του τη βαθιά φωνή της εθνικής ψυχής. Όταν αποδιάβασε το κείμενο, σήκωσε τα μάτια του, κοίταξε καλά τον πρεσβευτή και με φωνή συγκινημένη αλλά στέρεα, είπε:
    -Alors, c’ est la guerre. Ώστε, λοιπόν, πόλεμος."

    ΑΓΓΕΛΟΣ ΤΕΡΖΑΚΗΣ “ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΟΠΟΙΙΑ 1940-1941″
    Εκδόσεις ΓΕΣ

    • Diamond Angel avatar
      Diamond Angel @ ierofantis 28/10/2011 01:08:08

      ..........Ο Μεταξάς δεν μου απήντησε. Με συνόδευσε στην έξοδο υπηρεσίας από την οποία είχα μπει πριν από ένα τέταρτο και όταν ήμασταν στο κατώφλι μου είπε:''Vous etes les plus forts........(είσθε ο ισχυρότερος....)'' χωρίς ν'αναπτύξει περισσότερο τη σκέψη του με φωνή, αυτή τη φορά , βαθιά αλλοιωμένη. Με τη σειρά μου δεν ήξερα τι ν'απαντήσω στα λόγια αυτά και στη βαθειά λύπη που τα δονούσε. Νομίζω ότι δεν υπάρχει άνθρωπος στον κόσμο, ο οποίος τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του , να μην αισθάνθηκε απέχθεια για το επάγγελμά του . Αν στη μακρά σταδιοδρομία μου στην υπηρεσία του κράτους υπήρξε ποτέ μια στιγμή κατά την οποία εμίσησα το δικό μου, μια στιγμή κατά την οποία το καθήκον του αξιώματός μου μου φάνηκε σταυρός όχι μόνο θλιβερός , αλλά και ταπεινωτικός , η στιγμή αυτή ήταν όταν άκουσα εκείνα τα αποκαρδιωμένα λόγια που πρόφερε ο πρεσβύτης εκείνος , που είχε καταναλώσει ολόκληρη τη ζωή του αγωνιζόμενος και υποφέροντας για τη χώρα του και τους Βασιλείς του και που, και κατά την υπέρτατη εκείνη στιγμή, προτιμούσε να διαλέξει για τη πατρίδα του το δρόμο της θυσίας και όχι το δρόμο της ατιμώσεως. Υποκλίθηκα μπροστά του με τον βαθύτερο σεβασμό και βγήκα από το σπίτι του. Εμμανουέλε Γκράτσι: Η αρχή του τέλους ( Η επιχείρηση κατά της Ελλάδος) . Εκδόσεις Εστία.

  3. Greco avatar
    Greco 27/10/2011 23:46:19

    Αξιζει επίσης να διαβαστει απο ολους το "στιλετο"
    αρθρο του Βλαχου στην Καθημερινη την επομενη της κυρηξης του πολεμου
    εκπληκτικο αρθρο

    • KOSTAS70 avatar
      KOSTAS70 @ Greco 27/10/2011 23:58:27

      Ας το μεταφράσει κάποιος και στ' Αγγλικά, για να μπορούν ΟΛΟΙ εν Ελλάδι να το διαβάσουν...

      • factorx avatar
        factorx @ KOSTAS70 28/10/2011 00:00:10

        !!!!

    • Γιάννης Φαίλτωρ avatar
      Γιάννης Φαίλτωρ @ Greco 28/10/2011 08:10:55

      ....Θὰ ἀποθάνωμεν ὅλοι. Χωρὶς νὰ πρέπη, χωρὶς νὰ τὸ θέλωμεν. Διότι ὅταν ὁ πόλεμος ἐξερράγη, ὅταν οἱ ἰσχυροὶ συνεπλάκησαν, προσεπαθήσαμεν παντὶ τρόπῳ νὰ ἔχωμεν τὴν πτωχήν μας εὐτυχίαν εἰς μίαν γωνίαν ἀπυρόβλητον καὶ τιμίαν. Δὲν εἴχομεν ἐχθρότητας, δὲν εἴχομεν μίση. Ἠθελήσαμεν νὰ μείνωμεν ἔξω του ἀγῶνος τῶν ἄλλων, ἐπιβάλλοντες σιωπὴν καὶ εἰς αὐτοὺς τοὺς παλμοὺς τῆς καρδίας μας. Δὲν προεκαλέσαμεν κανένα, δὲν ἠπατήσαμεν κανένα, δὲν ἠθελήσαμεν οὐδὲ στόχοι ὑπονοιῶν νὰ ὑπάρξωμεν ἀπέναντι οὐδενός. Ἀλλ᾿ ἄλλως ἔδοξεν εἰς τὴν Μοῖραν καὶ εἰς τοὺς αἰωνίους Βρούτους αὐτῆς τῆς γῆς. Ἐκεῖ εἰς τὴν γωνίαν ὅπου ἠλπίζαμεν ὅτι δὲν θὰ μᾶς φθάσουν αἱ σφαῖραι καὶ τὰ θραύσματα τῶν ὀβίδων, παρουσιάσθη ἐξαφνικὰ τὸ στιλέτον. Θὰ τὸ ὑποδεχθῶμεν -τὸ ὑπεδέχθημεν ἤδη- μὲ τὸ μέτωπον ὑψηλά, μὲ τὸ στῆθος προτεταμένον, μὲ τὰς χείρας ἐνόπλους, μὲ κάτι ἀνώτερον ἀπὸ τὸν χάλυβα, τὰ ἀεροπλάνα καὶ τὸ πετρέλαιον: μὲ τὸ θάρρος καὶ μὲ τὰ πτερὰ τῆς ψυχῆς. Θὰ ἀποθάνωμεν ὅλοι, χωρὶς νὰ πρέπη καὶ χωρὶς νὰ τὸ θέλωμεν. Καὶ ἂν οἱ Ἰταλοὶ κατορθώσουν νὰ νικήσουν ἕνα λαὸν ὁ ὁποῖος ἔχει ἀποφασίσει νὰ ἀποθάνη, ἔ, τότε θὰ εἶναι ἡ ἀπὸ αἰώνων πρώτη μεγάλη καὶ παράδοξος νίκη των. Ἀλλ᾿ αὐτὸ δὲν θὰ συμβῆ. Ἡ Ἑλλὰς θὰ νικήση, θὰ νικήση ἡ αὐτοθυσία, τὸ θάρρος, ἡ Ἰδέα -καὶ τὸ στιλέτον θὰ ἡττηθῆ...

      (Συγγνώμη αλλά δεν μπορώ να το γράψω σε greeklish για να γίνει κατανοητό σε κάποιους...)

  4. victoria (true) avatar
    victoria (true) 28/10/2011 00:06:26

    Ευχαριστούμε Γιάννη.

  5. Barbarian avatar
    Barbarian 28/10/2011 00:18:40

    h + + p://www.youtube.com/watch?v=eglKhZ4ycGU&feature=related

  6. Wolf avatar
    Wolf 28/10/2011 00:29:17

    Γιάννη, σ ευχαριστούμε που μας θύμησες αυτην την εκπληκτική ομιλία!!!

    Θα μαζευτουμε για μια φορα ακόμη εκει κάτω απο αυτο γαλανόλευκο ιερό πανί μας!!!
    Γιατι όπως λέει ο Τζελαλαντιν Αλ Ρουμι:
    "Ελλάδα… Όλα εδώ ξεκίνησαν κι εδώ θα καταλήξουν!"


  7. Ευα avatar
    Ευα 28/10/2011 00:35:49

    ΗΜΕΡΕΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ Ελλάς : 219 Νορβηγία 61 Γαλλία 43 [Η υπερδύναμη της εποχής] Πολωνία 30 Βέλγιο 18 Ολλανδία 4 Γιουγκοσλαβία 3 Δανία 0 Τσεχοσλοβακία 0 Λουξεμβούργο 0 ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΑΠΩΛΕΙΕΣ Οι νεκροί Έλληνες στρατιώτες ανήλθαν κατά την διάρκεια των 219 ημερών στους 13.676.Συνολικές απώλειες σε ποσοστό επί του πληθυσμού (εκτελέσεις, κακουχίες, μάχες) Ελλάς 10% (750.000) Σοβ. Ένωση 2,8% Ολλανδία 2,2% Γαλλία 2% Πολωνία 1,8% Γιουγκοσλαβία 1,7% Βέλγιο 1,5% ΕΜΕΙΣ ΑΛΛΑΞΑΜΕ ΤΗΝ ΕΚΒΑΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ!!!

  8. danaos avatar
    danaos 28/10/2011 00:39:18

    Οδυσσέας Ελύτης ΟΙ ΗΜΙΟΝΗΓΟΙ Τις ημέρες εκείνες έφτασαν επιτέλους υστέρα από τρεις σωστές εβδομάδες οι πρώτοι στα μέρη μας ημιονηγοί. Και έλεγαν πολλά για τις πολιτείες που διάβηκαν, Δέλβινο, Άγιοι Σαράντα, Κορυτσά. Και ξεφόρτωναν τη ρέγγα και το χαλβά κοιτάζοντας να ξετελέψουν μια ώρα αρχύτερα και να φύγουνε. Ότι δεν ήταν συνηθισμένοι και τους ετρόμαζε το βρόντισμα στα βουνά και το μαύρο γένι στη φαγωμένη την όψη μας. Και συνέβηκε τότες ένας απ' αυτούς να 'χει μαζί του κάτι παλιές εφημερίδες. Και διαβάζαμε όλοι απορημένοι, μόλο που το 'χαμε κιό- λας ακουστά, πως επανηγύριζαν στην πρωτεύουσα και πως ο κόσμος εσήκωνε, λέει, ψηλά στα χέρια τους φαντάρους που γυρίζανε με άδειες από τα γραφεία της Πρέβεζας και της Άρτας. Και σημαίνανε όλη μέρα οι καμπάνες, και το βράδυ στα θέατρα λέγανε τραγούδια και παριστάνανε στη σκηνή τη ζωή μας για να χειροκροτά ο κοσμάκης. Βαριά σιωπή έπεσε ανάμεσό μας, επειδή κι η ψυχή μας είχε μή- νες τώρα μέσα στις ερημιές αγριέψει, και, χωρίς να το λέμε, πολύ λο- γαριάζαμε τα χρόνια μας. Μάλιστα μια στιγμή δάκρυσε ο λοχίας ο Ζώης κι έκανε πέρα τα χαρτιά με τις είδησες του κόσμου, ανοίγοντας τα πέντε δάχτυλα καταπάνω τους. Και οι άλλοι εμείς δε λέγαμε τίπο- τε, μονάχα με τα μάτια τού δείχναμε κάτι σαν ευγνωμοσύνη. Τότε ο Λευτέρης, που τύλιγε παρέκει τσιγάρο, καρτερικά, σαν να 'χε πάρει απάνω του την ανημπόρια ολάκερης της Οικουμένης, γύρι- σε και «Λοχία» είπε «τι βαρυγκομάς; Αυτοί που 'ναι ταγμένοι για τη ρέγγα και το χαλβά, σ' αυτά πάντοτε θα ξαναγυρίζουν. Και οι άλλοι στα δεφτέρια τους που δεν έχουνε τελειωμό, και οι άλλοι στα κρεβά- τια τους τα μαλακά που τα στρώνουν μα δεν τα ορίζουν. Αλλά κάτεχε ότι μονάχα κείνος που παλεύει το σκοτάδι μέσα του θα 'χει μεθαύριο μερτικό δικό του στον ήλιο». Και ο Ζώης: «Τι λοιπόν, θαρρείς ότι δεν έχω κι εγώ γυναίκα και χωράφια και βάσανα της καρδιάς, που κά- θομαι και φυλάγω δωνά στις εξορίες;» Του αποκρίθηκε ο Λευτέρης: «Αυτά που δεν αγαπά κανείς, αυτά, λοχία μου, να φοβάται, τι τα 'χει από τα πριν χαμένα, κι ας τα σφίγγει όσο θέλει απάνω του. Αλλά τα πράγματα της καρδιάς τρόπος δεν είναι να χαθούν, έννοια σου, και γι' αυτά οι εξορίες δουλεύουν. Αργά - γρήγορα κείνοι που είναι ναν τα 'βρουν, θαν τα 'βρουν». Πάλι ρώτησε ο λοχίας ο Ζώης: «Και ποιος λες τάχα του λόγου σου ότι θαν τα 'βρει;» Τότε ο Λευτέρης, αργά, δεί- χνοντας με το δάχτυλο: «Εσύ κι εγώ κι ό,τι άλλο δείξει, αδερφέ μου, η ώρα ετούτη που μας ακούει». Και ευθύς ακούστηκε στον αέρα η σκοτεινή σφυριγματιά της οβί- δας που έφτανε. Και πέσαμε όλοι καταγής μπρούμυτα, πάνω στις σκάρ- πες, ότι γνωρίζαμε απόξω πια τα σημάδια του Αόρατου, και με τ' αυτί μας ορίζαμε από πριν το μέρος όπου θα 'σμιγε η φωτιά το χώμα ν' ανοί- ξει και να χυθεί. Και δεν επείραξε η φωτιά κανέναν. Κάτι μουλάρια μονάχα σηκώθηκαν στα πισινά τους ποδάρια και άλλα ταράχτηκαν και σκόρπισαν. Και μέσα στην κάπνα που κατακάθιζε θωρούσες να τρέ- χουνε πίσω τους χειρονομώντας οι άνθρωποι που τα 'χανε φέρει με κό- πους ίσαμε κει. Και τα πρόσωπα τους χλωμά, και ξεφόρτωναν τη ρέγ- γα και το χαλβά κοιτάζοντας να ξετελέψουν μια ώρα αρχύτερα και να φύγουνε, ότι δεν ήτανε μαθημένοι και τους ετρόμαζε το βρόντισμα στα βουνά και το μαύρο γένι στη φαγωμένη την όψη μας.

  9. ΝΙΚΟΛΑΟΥ avatar
    ΝΙΚΟΛΑΟΥ 28/10/2011 01:07:41

    ΚΑΛΑ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΣΗΜΕΡΙΝΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ (ΟΧΙ ΟΛΟΥΣ ΒΕΒΑΙΑ) Η ΠΑΡΤΗ ΜΑΣ Η ΣΥΝΤΕΧΝΙΑ ΜΑΣ ΚΛΠ ΚΑΙ ΕΙΔΙΚΑ ΟΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ ΚΑΜΟΡΑ

  10. Διηνεκης avatar
    Διηνεκης 28/10/2011 10:14:22

    Χρόνια πολλά σε όλους,καλή λευτεριά

  11. Professor Moriarty avatar
    Professor Moriarty 28/10/2011 13:02:24

    Φίλτατε, φίλε του λαού, πώς λες ότι δεν σκύψανε κεφάλι αυτοί στους οποίους αναφέρεσαι;

    Το έσκυβαν δουλικά προς άλλη κατεύθυνση: προς τις ντιρεκτίβες της κομιντέρν, στον Ζχαριάδη, στον Στάλιν, στο ΚΚΣΕ, στην Σοβιετία. Σε ένα νεύμα του Στάλιν μπορούσαν να πάρουν τα όπλα, ή να τα καταθέσουν. Και αργότερα, όταν ο θεός πατερούλης, έγινε σε ένα βράδυ τύραννος και οσταλινισμός "προσωπολατρεία", ο Ζαχαριάδης έγινε προδότης, αυτοί στους οποίους αναφέρεσαι σφάχτηκαν μεταξύ τους για το εικόνισμα του Στάλιν και του Χρουτσώφ, και ξανά τώρα ήρωας ο Ζαχαριάδης... Α, ναι, και ο Βελουχιώτης που δεν έσκυψε κεφάλι στον Ζαχαριάδη τότε, του το πήραν (το κεφάλι)...

    Να θυμίσω ότι ακόμη και οι εξόριστοι κομμουνιστές στα νησιά έπρεπε να σκύβουν κεφάλι στην κομματική γραμμή, από πολιτική, μέχρι "αισθητική"; Να ξαναθυμίσω πώς απομόνωναν τους απείθαρχους εξόριστους μέσα στην εξορία οι ίδιοι οι κομμουνιστές; Να θυμίσω πάλι την περίπτωση του Άρη Αλεξάνδρου που δεν έσκυψε κεφάλι, ούτε στους μεν, ούτε στους δε...

    Αλλά δεν πρέπει κάποτε να πάψουν κάποιοι να ζούνε σαν ζόμπις ανάμεσα σε οστεοφυλάκια και εμφυλιοπολεμικά φαντάσματα;

    Στο κάτω-κάτω η ελληνική αριστερά μπορεί να ηττήθηκε στρατιωτικά στον εμφύλιο, αλλά κυβέρνησε πολλά χρόνια αυτή την χώρα. Πήρε την ρεβάνς και με το παραπάνω. Το εξήγησα σε παλαιότερα σχόλια αυτό. Η πασοκική διακυβέρνηση ήταν για πολλά χρόνια άτυπη συγκυβέρνηση με την αριστερά. Στο ιδεολογικό πεδίο η αριστερά επέβαλε τα δόγματά της, και ακόμη δεν έχει υποσταλεί η επικυριαρχία της.

    Δεν μπορώ να καταλάβω την αιτία αυτού του άρρωστου, κατά την γνώμη μου, πάθους και μίσους που εκλύεται σε με την πρώτη ευκαιρία από επώνυμους, ή ανώνυμους, αριστερούς. Αυτό δεν είναι πια αντικείμενο πολιτικής συζήτησης, αλλά ψυχανάλυσης.

  12. ΝΙΚΗ avatar
    ΝΙΚΗ 28/10/2011 13:28:45

    Κ. Φαίλτωρ ευχαριστούμε για το κουράγιο!

  13. Κακαβούλης avatar
    Κακαβούλης 28/10/2011 13:40:39

    Ασμα Ηρωικό και πένθιμο για το Χαμένο Ανθυπολοχαγό της Αλβανίας.
    Οδυσσέας Ελύτης (απόσπασμα)
    Ήταν γενναίο παιδί
    Με τα θαμπόχρυσα κουμπιά και το πιστόλι του
    Με τον αέρα του άντρα στην περπατηξιά
    Και με το κράνος του, γυαλιστερό σημάδι
    (Φτάσανε τόσο εύκολα μέσ' στο μυαλό
    Που δεν εγνώρισε κακό ποτέ του)
    Με τους στρατιώτες του ζερβά-δεξιά
    Και την εκδίκηση της αδικίας μπροστά του
    - Φωτιά στην άνομη φωτιά! -
    Με το αίμα πάνω από τα φρύδια
    Τα βουνά της Αλβανίας βροντήξανε
    Ύστερα λυώσαν χιόνι να ξεπλύνουν
    Το κορμί του, σιωπηλό ναυάγιο της αυγής
    Και το στόμα του, μικρό πουλί ακελάηδιστο
    Και τα χέρια του, ανοιχτές πλατείες της ερημίας
    Βρόντηξαν τα βουνά της Αλβανίας
    Δεν έκλαψαν
    Γιατί να κλάψουν;
    Ήταν γενναίο παιδί!

  14. ΕΥΑ avatar
    ΕΥΑ 28/10/2011 19:51:53

    Καταπληκτική περιγραφή της Εθνικής Συνείδησης...ελπίζω να τη βρούμε όλοι μας..χρόνια πολλά Φαίλτορα!

  15. Professor Moriarty avatar
    Professor Moriarty 28/10/2011 21:50:30

    Εκτιμώ την ειλικρινή σου τοποθέτηση σε ένα στρατόπεδο και την συναισθηματική φόρτιση που την συνοδεύει, αλλά νομίζω ότι αυτή η στάση σου δεν είναι πρόσφορη για να δεις τα πράγματα όπως έχουν. Χρειάζεται μία αποστασιοποίηση και μία εφαρμογή μιάς μεθόδου ανεξάρτητης από την στράτευση στην υπεράσπιση μιάς παράταξης (ή και ενός πτώματος).

    Τώρα για την αριστερά που κυβέρνησε ή δεν κυβέρνησε. Εγώ θα σου πω ότι ακόμη και η ζαχαριαδική αριστερά κυβέρνησε ένα διάστημα. Ο ΕΑΜ-ΕΛΑΣ ήταν ουσιαστικά εξουσία σε εκτεταμένες περιοχές της ελληνικής επικράτειας που τυπικά ήταν υπό γερμανικη κατοχή, αλλά στην ουσία υπό την εξουσία του ΕΑΜ. Δεν νομίζω ότι άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις στον πληθυσμό.

    Τώρα, εσύ θέλεις να πεις ότι αυτή η αριστερά που κυβέρνησε ήταν "μαϊμού" και απάτη. ΟΚ, ήταν αλλά αυτή ήταν και ιστορικά δεν υπηρξε άλλη.

    Θέλεις να το πας στην Χαμένη Άνοιξη του Τσίρκα και να πεις ότι έφταιξε η χούντα, έφταιξε η προδοσία, έφταιξε το βόλεμα.... Ε, και; Σε όλα αυτά και πολλά άλλα ακόμα και να συμφωνήσω, αλλά δεν αλλάζουν τίποτε. Η αριστερά στην μεταπολίτευση έγινε εξουσία, και ήταν αυτό που ήταν. Και μάλιστα είχε το περίεργο προνόμιο να είναι και εξουσία και αντιπολίτευση. Και βολεμένη, και με το παράπονο, με τη δραπετσώνα και τη φτωχολογιά, με τον Θοδωράκη, με τον Νταλάρα και την mainstream ιδεολογία. Αλλά και εσύ μέσα στην mainstream ιδεολογία βρίσκεσαι. Κάποιοι άλλοι είμαστε απέξω και μας κοιτάνε σαν περίεργα ζώα.

  16. Professor Moriarty avatar
    Professor Moriarty 29/10/2011 03:55:50

    Γιατί να κλέψω, αφού μου τα προσφέρεις όλα εσύ οικειοθελώς; Και με το παραπάνω! Αν η αριστερά που ήρθε στα πράγματα και κυβέρνησε "λάθεψε βαθιά", όπως λες εσύ, και αν επικαλείσαι τον Καστοριάδη ο οποίος λέει ότι "ο μαρξισμός-λενινισμός καταρρέοντας δεν άφησε πίσω του καν ερείπια, αλλά μόνο σκουπίδια", τότε εγώ δεν έχω τίποτε άλλο να προσθέσω. Αυτό που σε κάνει να διαφοροποιείσαι είναι ο συναισθηματικός δεσμός σου γι αυτή την λάθος αριστερά. Πώς λέμε έρωτας για μιά γυναίκα σκάρτη, που σε απατάει και σε φλομώνει στο ψέμα, πώς λέει το λαϊκόν άσμα "πέφτεις σε λάθη τι έχεις πάθει...", κάπως έτσι...

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.