#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
10/03/2012 09:26
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Η πολιτική να γυρίσει στις γειτονιές


Ήρθε η ώρα να αναζητήσουμε την χαμένη πολιτική αξιοπιστία. Από πολιτικούς και πολιτικές.


Σήμερα δεν έχουμε να κάνουμε με αγανακτισμένους πολίτες, που οδηγηθήκαν στις πλατείες για να διαδηλώσουν την αντίθεση τους σε κάποιες  αποφάσεις.

Σήμερα έχουμε να κάνουμε με μια αδυσώπητη πραγματικότητα!

Έχουμε να διαχειριστούμε μια στρατευμένη αποδοχή, την οποία όμως έχουμε ιερή υποχρέωση να τη μετατρέψουμε από ταφόπλακα για το μέλλον όλων μας και ειδικά των παιδιών μας, σε μια αχνή σπίθα ελπίδας.

Μέσα όμως σε ένα γενικό κλίμα κάθετης αμφισβήτησης, είναι εξαιρετικά δύσκολο και να δούμε και να κατανοήσουμε. Πόσο δε μάλλον, όταν το θύμα, δεν είναι λίγες οι φορές, που αυτουργοί και εκτελεστές, το έχουν παρουσιάσει για θύτη!

Αυτή ήταν η λογική της «πράσινης» κυβέρνησης και δυστυχώς, μένει να απαντηθεί μόνο στις κάλπες.

Η χαμένη πολιτική αξιοπιστία, δύσκολα πλέον βρίσκεται. Και αυτό οφείλει να το αναζητήσει ο κάθε πολιτικός, πρώτα μέσα από τον εαυτό του. Να τεστάρει πρώτα τον αυτοσεβασμό του. Να νιώσει την ευθύνη του, που σίγουρα είναι τεράστια.

Ζητήθηκαν θυσίες. Έγιναν θυσίες και μάλιστα πολύ μεγαλύτερες. Αυτές όμως δεν είναι δυνατόν να λέγονται μόνο για να ακούγονται. Ο λόγος των υποσχέσεων δεν έχει θέση πλέον στην Ελληνική κοινωνία.

Πολιτικοί και πολιτικές, έχουν γίνει αγκάθια που ματώνουν. Αξίες που έχουν απαξιωθεί και έχουν χαθεί σε έναν κυκεώνα οικονομικών μέτρων, που καθρεφτίζουν αγώνες που ξεπουλήθηκαν, οικογένειες που διαλύθηκαν,  σπίτια που ερήμωσαν, φιλότιμο που χάθηκε και εθνική συνείδηση που τσαλαπατήθηκε.

Δεν μπορούμε όμως να προχωρήσουμε έτσι. Με μια εικόνα διάλυσης δεν πρόκειται να πάμε πουθενά, όταν στόχος μας σήμερα, είναι μόνο η ελπίδα.

Υπάρχει λύση;

Σίγουρα υπάρχουν πολλές δυσκολίες και αυτές δεν ξεφεύγουν μιας σημερινής πραγματικότητας, που ό Έλληνας πολίτης, έγινε υπήκοος.

Μια λύση, για παράδειγμα, για να μπορέσουμε να δούμε αυτόν το στόχο, θα ήταν, η πολιτική να γυρίσει στις γειτονιές, όχι πλέον με αποκριάτικες μάσκες. Να γυρίσει με θάρρος εκεί που χτυπάει πολύ παραπάνω η καρδιά της αμφισβήτησης. Εκεί που ο Έλληνας νιώθει περισσότερο την εγκατάλειψη και ακόμη περισσότερο το θυμό στο αίμα του.

Και να του πει την αλήθεια.  Να κατορθώσει -γιατί περί κατορθώματος πρόκειται πλέον- να σταθεί δίπλα στα σημερινά καθημερινά προβλήματα επιβίωσής του και να τον πείσει πως πάντα υπάρχει μια νέα αρχή και νέοι άνθρωποι να την στηρίξουν.

Πρώτα όμως να του πει, ποιοι είναι αυτοί του «μαζί τα φάγαμε»! Και στο τέλος να του πει γιατί ο κύριος Βενιζέλος του είπε «Φτάσαμε σε ένα αποτέλεσμα καλύτερο από αυτό που είχαμε σχεδιάσει»!

Ο ίδιος βέβαια δεν μπορεί να του πει, τί είχαν σχεδιάσει δυόμισι χρόνια τώρα γι’ αυτόν, χωρίς αυτόν... Φάνηκε από μόνο του!

Περισσότερο να πονέσει δεν γίνεται. Ανάγκη να πιστέψει έχει και να νιώσει την αλληλεγγύη.

Αυτό θα ήταν πράγματι μια λύση.

Στέφανος Αγιάσογλου

ΣΧΟΛΙΑ

  1. airman avatar
    airman 10/03/2012 10:43:42

    Πρόκειται για μια προσέγγιση πολύ εύστοχη, η οποία είναι ευχής έργον να αξιολογηθεί και να εξετασθεί σοβαρά. Στο πνεύμα αυτό επανέρχομαι με αυτούσιο χθεσινό σχόλιο σε άλλη ανάρτηση.
    ''Αυτό που διακυβεύεται είναι να κυριαρχήσει ένα καινούργιο μοντέλο διακυβέρνησης, που θα αντανακλάτε σε όλες τις λειτουργείες της κρατικής μηχανής. Από τα εθνικά θέματα (εξωτερική πολιτική, εθνική άμυνα, παιδεία), την κοινωνική πολιτική (υγεία, εργασιακά), την οικονομία, την ανάπτυξη, την δημόσια τάξη και την ασφάλεια του πολίτη. Η σειρά που αναφέρονται δεν είναι ενδεικτική, δυστυχώς όλα μαζί πρέπει να είναι πρώτη προτεραιότητα. Δεν είναι ενθαρυντικό αν αυτό το πρεσβεύει μόνο η δεξιά, δυστυχώς όμως είναι μάλλον πραγματικότητα.
    Σκόπιμο είναι όμως να εξετάσουμε λίγο και κάποια πιο καθημερινά πράγματα, που αφορούν τους απλούς πολίτες, τους ψηφοφόρους. Αυτούς που με τις επιλογές τους τόσα χρόνια ”νομιμοποιούσαν” πρακτικές και τακτικές.
    Ας ξεκινήσουμε με την παραδοχή ότι είναι απαραίτητες και αναπόφευκτες ριζικές αλλαγές, τομές και ρήξεις.
    Λίγοι είναι αυτοί οι οποίοι ουσιαστικά μένουν αδιάφοροι μπροστά σε αυτή την απαίτηση, έχοντας εξασφαλισμένο με τον ένα ή τον άλλο τρόπο το μέλλον τους εντός ή εκτός συνόρων.
    Οι υπόλοιποι χωρίζονται κατ’ αρχήν σε δύο κύριες κατηγορίες.
    Η μία αποτελείται από αυτούς που βολεύονται με αυτή την κατάσταση και την παράτασή της. Πρόκειται για τους ”γνωστούς άγνωστους” διαχρονικά διαπλεκόμενους και τα πάσης φύσεως τρωκτικά που τους περιτριγυρίζουν. Ομάδα συμπαγής, με αλληλένδετα συμφέροντα, αλληλεγγύη, αδίστακτοι και σήμερα συσπειρωμένοι. Πολύ δύσκολος αντίπαλος.
    Η άλλη, και σαφώς πολυπληθέστερη, αποτελείται από όσους έχουν πεισθεί (σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό) ότι απαιτούνται ρήξεις και ανατροπές. Σε αυτούς όμως υπάρχουν υποομάδες.
    Κατ’ αρχήν όσοι θέλουν οι αλλάγες να μην αρχίσουν από αυτούς ή να τους αγγίξουν όσο το δυνατό λιγότερο. Προβάλλονται ως οι αδικημένοι (ενδεχομένως πολλοί εξ αυτών να είναι), οι έχοντες ”ένσημα”, οι δικαιούμενοι ”ανταμοιβής”. Είναι οι κήρυκες της αναγκαιότητας, αλλά δεν προτίθενται να υποστούν και οι ίδιοι το κόστος όσων υποστηρίζουν στο σύνολό του. Επιζητούν ”παράθυρα”, ρυθμίσεις και εξαιρέσεις.
    Έπονται όσοι διαπραγματεύονται να αναλάβουν το κόστος, με μελλοντικά ανταλλάγματα, υποσχέσεις και προνομιακή μεταχείριση. Διακρίνονται ως ένα βαθμό από καιροσκοπισμό και αφήνουν υπονοούμενα ότι εάν αθετηθούν υπεσχημένα θα αναθεωρήσουν τη στάση τους. Ίσως οι πλέον επικίνδυνοι.
    Στην τρίτη ομάδα ανήκουν αυτοί που ενσυνείδητα αποδέχονται το κόστος, αναγνωρίζουν το μερίδιο της ευθύνης και έχουν αντιληφθεί ότι το όφελός τους θα προκύψει σε βάθος χρόνου από το κοινό καλό. Οι λεγόμενοι και ”νοικοκυραίοι”, που προβληματίζονταν βλέποντας τόσο καιρό τι συνέβαινε και δεν πιάστηκαν στον ύπνο. Οι λιγότερο ωφελιμιστές και περισσότερο ιδεολόγοι. Οι πλέον ανεξάρτητοι στη σκέψη και τις επιλογές. Οι ”απαιτητικοί” πελάτες, που δεν επιλέγουν να συνωστίζονται ή να ”παρελαύνουν” σε ”γραφεία”.
    Αυτές οι τρεις υποομάδες, που επί της αρχής αποδέχονται το κοινό στόχο, δεν μπορούν να ορίσουν μια κοινή συνισταμένη. Αποτελούν εύκολο αντίπαλο και θα πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι πρέπει και σε αυτό το επίπεδο να ξεχωρίσει η ”ήρα από το στάρι”. Θέλει τόλμη και αποφασιστικότητα, ώστε στη μεγάλη προσπάθεια που θα ακολουθήσει να αποφευχθούν λάθη του παρελθόντος. Δεν είναι οι τετραετίες το ζητούμενο αλλά το μέλλον του τόπου. Αυτός που θα πείσει ότι το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι το μέλλον της Πατρίδας, είναι βέβαιο ότι θα έχει και το χρόνο για να οδηγήσει τον τόπο προς τα εκεί που του αξίζει.''
    Οι ''νοικοκυραίοι'' λοιπόν, που ανήκουν σε όλες τις τάξεις και τάσεις της κοινωνίας, πρέπει να αποτελέσουν το ''στόχο'' των πολιτικών εκείνων που έχουν τα εχέγγυα και πιστεύουν ειλικρινά, ξεκάθαρα και χωρίς εκπτώσεις ότι από αύριο αν είναι δυνατόν, απαιτείται να επανεξετασθούν τα πάντα. Πολιτικοί οι οποίοι πάνω απ' όλα να παραδειγματίσουν με τις προτάσεις και τη στάση τους, έχοντας παράλληλα το τεκμήριο της ''μη συμμετοχής'' τους (άμεσα τουλάχιστον) σε ότι οδήγησε στο σημερινό κατάντημα. Μετανοήσαντες και μετανοούντες, σπαραξικάρδια απολογούμενοι (έστω και ειλικρινώς), ''παραπλανηθέντες'' και ''αποπλανηθέντες'', είναι ακατάλληλοι και το μόνο που θα προκαλέσουν είναι περισσότερη οργή.
    Αυτοί οι πολιτικοί έχουν σοβαρές πιθανότητες να πείσουν, να εμπνεύσουν, να οδηγήσουν. Αυτούς τους πολιτικούς θέλουμε, και αν δεν τους αναγνωρίζουμε στους σημερινούς καιρός είναι να τους γνωρίσουμε. Σίγουρα υπάρχουν. Απλά παραμένουν αφανείς μέχρι σήμερα, και ορθά ως ένα σημείο, καθόσον η φθαρμένη ως αποκρουστική εικόνα του πολιτικού συστήματος μόνο καλό δεν θα τους έκανε.
    Όποιος τους ενεργοποιήσει και έχει τις ηγετικές ικανότητες να τους καθηδηγήσει, είναι σίγουρο ότι θα προσφέρει στην Πατρίδα. Και σήμερα δεν υπάρχουν επιλογές παρά μόνο μία.

  2. Γεώργιος Τ. avatar
    Γεώργιος Τ. 10/03/2012 10:44:01

    Σωστή άποψη. Να δούμε τι θα υλοποιηθεί.

  3. ryakiotis avatar
    ryakiotis 10/03/2012 11:04:24

    Με την τροπολογία για την ρύθμιση αποπληρωμής των δανείων των κομμάτων από τις τράπεζες που κατέθεσαν απο κοινού οι γραμματείς της ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ (A. Λυκουρέντζος) και του ΠΑΣΟΚ (Μ. Καρχιμάκης) τί έγινε ρε παιδιά;

  4. Νικόλας avatar
    Νικόλας 10/03/2012 11:24:55

    Η φωτογραφία είναι από Κοκκινιά-Νίκαια;

  5. yannidakis avatar
    yannidakis 10/03/2012 12:20:46

    σωστή η βάση του στοχασμού. Ζητάμε κι εμείς τους πολιτικούς να βρίσκονται στις γειτονιές, στις πόλεις και στην καθημερινότητα. Μετά τα μέτρα, πρέπει να ακολουθήσει αναπτυξιακή και κοινωνική πολιτική :[

  6. ΚΜ1 avatar
    ΚΜ1 10/03/2012 13:07:50

    Ορθότατη προσέγγιση .. Και ο μόνος πολιτικός που μπορεί να το κάνει αυτό είναι ο ίδιος που μετά το μεγάλο σεισμό της Καλαμάτας κοιμόταν στις σκηνές μαζί με όσους μείνανε άστεγοι.. Γιατί δεν είναι "όλοι ίδιοι"..

  7. λολ avatar
    λολ 10/03/2012 13:15:07

    που ειναι τους περιμενουμε να μας συμπαρισταθουν,με την ειλικρινεια την ανθρωπια και την αγαπη προς την ελλαδα και τον λαο που τους διακρινει

  8. juliet avatar
    juliet 10/03/2012 14:01:05

    Κύριε Αγιάσογλου,
    όλα καλά ,δεκτά, για πείτε μου πως θα πείσει αν δεν το πιστεύει ,αν θεωρεί τον εαυτό του βολεμένο ,χορτάτο ,το μέλλον του παιδιού του εξασφαλισμένο;
    Για να πλησιάσεις τον φτωχό θα πρέπει να αποβάλλεις την υπεροψία ,την φιλαυτία και να γίνει όμοιος για λίγες ώρες ,για να μπορείς να αισθανεσαι την απελπισία στα μάτια και να μπορείς να δώσεις Ελπίδα.Πες μου ,ποιόν σκέφτεσαι.Εγώ εκτός από τον Αντώνη κανέναν και το λεω με απόλυτη βεβαιότητα.Πως θα πείσει στην φτωχογειτονιές σ΄ολη την επικράτεια όταν θα πάει με το αυτοκίνητο που του έχει παραχωρήσει το κράτος και αυτό είναι κόστος για ένα κράτος που κόβει την σύνταξη του γέρου ,κλείνει σχολεία ,νοσοκομεία; Αν όμως εδιναν ένα μισθούλη ,το δώρο του Πάσχα να πούμε ,είναι και μισός ,πιστεύεις ότι ο κόσμος δεν θα άρχιζε να λέει ..υπάρχουν και οι άλλοι;Λύσεις υπάρχουν για να βγούνε έξω αλλά μήπως κοστίζουν; Θα πρέπει επιτέλους να μάθουν να δίνουν χωρίς να περιμένουν και κέρδη.

    • Στέφανος Αγιάσογλου avatar
      Στέφανος Αγιάσογλου @ juliet 10/03/2012 14:32:34

      Αγαπητή Juliete σκέφτομαι αυτούς που μεγαλωσαν στις γειτονιές, έμαθαν να δουλεύουν για ζήσουν και ότι κέρδισαν το πέτυχαν αξία. Με τον Αντώνη μπροστάρη τέτοιοι άνθρωποι μπορούμε να αλλάξουμε την Ελλάδα του σήμερα.

      • juliet avatar
        juliet @ Στέφανος Αγιάσογλου 10/03/2012 15:11:10

        Mη είσαι σίγουρος ότι αυτοί που μεγάλωσαν σε γειτονιές μπορεί να είναι αυτοί που θα πλησιάσουν τον κόσμο.Το να ακουμπάς την ψυχή είναι χάρισμα ,μπορεί να έχεις μεγαλώσει χορτάτος και να δίνεις πιό εύκολα το χέρι σου .Ολοι αυτοί που λες υπάρχουν αλλά δεν ευδοκιμούν μέσα σε κομματικά ''στέκια''.Αλλοίμονο αν τα ισοπεδώσουμε όλα ,δεν θα υπάρχει αύριο ,μέλλον αλλά στη πολιτική η απόκρυψη της αλήθειας στο λαό είναι συνειδητή κίνηση .Τελικά δεν μας λείπουν πολιτικοί ,άνθρωποι μας λείπουν .Τώρα ο άνδρας μου,μου λέει ότι σε θυμάται πιτσιρικά από τα παλιά,είπε να σου γράψω ,καλή επιτυχία σ΄ότι αποφασίσεις να κάνεις.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.