#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
13/02/2010 19:35
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Η παρακμή της αμερικανικής αριστεράς



Την 1η Φεβρουαρίου του 1960, συνέβη ένα ιστορικό γεγονός στην Αμερική. Τέσσερις μαύροι φοιτητές κάθισαν στο χώρο των λευκών, σε ένα διαχωρισμένο φυλετικά εστιατόριο  της αλυσίδας Woolworth στη πόλη Greensboro της North Carolina. Στο συγκεκριμένο εστιατόριο, οι νέγροι θα έπρεπε να τρώνε στα όρθια. Την επόμενη μέρα,  οι τέσσερις φοιτητές έγιναν είκοσι πέντε. Μέσα σε λίγες μέρες το περιστατικό επαναλήφθηκε σε πολλές πόλεις του αμερικανικού νότου. Οι οικονομικές  απώλειες για  τη συγκεκριμένη αλυσίδα ήταν τεράστιες, με αποτέλεσμα, τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς να καταργηθεί ο φυλετικός διαχωρισμός στα εστιατόρια Woolworth. Λίγο  αργότερα  ιδρύθηκε η επιτροπή SNCC, με σκοπό την εξάπλωση της διαμαρτυρίας ενάντια στον φυλετικό διαχωρισμό των εστιατορίων. Μέσα σε 4 μόλις χρόνια, το νέο κίνημα για τα ανθρώπινα δικαιώματα κατάφερε να πείσει τον τότε πρόεδρο Lyndon Johnson να υπογράψει το πρώτο νομοσχέδιο ατομικών δικαιωμάτων. Και το 1965, οι διαδηλώσεις εναντίον του πολέμου στο Βιετνάμ είχαν φτάσει μέχρι τη Ουάσιγκτον. Έως το τέλος της δεκαετίας του 1960, μια συνταρακτική αλλαγή είχε λάβει χώρα στην Αμερική, με αποτέλεσμα την αναθεώρηση της «εθνικής ασφάλειας», και  της έννοιας της αυτοκρατορίας. Το μυστικό  και πολλές φορές ντροπιαστικό παρελθόν του FBI και της CIA ήρθαν στο φως της δημοσιότητας. Ο πολεμοκάπηλος ρόλος των αμερικανικών πανεπιστημίων αποκαλύφτηκε. Οι ανταρσίες των στρατιωτών στο Βιετνάμ έγιναν καθημερινό φαινόμενο, και ο καταναλωτικός καπιταλισμός έγινε στόχος διαρκών επιθέσεων εκ μέρους ανθρώπων όπως ο Ralph Nader. Μέχρι το 1975, τα φεμινιστικά κινήματα καθώς και αυτά υπέρ  των ομοφυλόφιλων είχαν αναπτύξει τεράστια δυναμική. Ο πρόεδρος Nixon εξαναγκάστηκε σε παραίτηση. Η αριστερά είχε καταστεί σημαντική δύναμη που θα έπαιζε κρίσιμο ρόλο στα επόμενα 25 χρόνια της αμερικανικής  πολιτικής σκηνής.

Όλα αυτά βέβαια δεν ξεπήδησαν από το κενό. Στο θέμα των δικαιωμάτων των μαύρων είχαν ήδη μεσολαβήσει αρκετά επεισόδια από την εποχή της δεκαετίας του `50.  Όσον αφορά στην οργανωμένη πολιτική, η ριζοσπαστική έκρηξη ολοκληρώθηκε με την προεδρική υποψηφιότητα του «ειρηνιστή» Δημοκρατικού George McGovern το 1972. Η οικονομική όμως εγκατάλειψη του Δημοκρατικού κόμματος εκ μέρους των εργατικών συνδικάτων και των διάφορων κομματαρχών, είχε ως αποτέλεσμα την ήττα του συγκεκριμένου  υποψήφιου από τον ρεπουμπλικανό Nixon. Από τότε και μέχρι σήμερα, το εν λόγω κόμμα έχει αποκτήσει ανοσία απέναντι στη ριζοσπαστικότητα. Ο νότιος Jimmy Carter, που ανέλαβε τη προεδρία το 1977, αγκάλιασε το νεοφιλελευθερισμό και τσάκισε την εσωκομματική αριστερή πρόκληση εκ μέρους του μακαρίτη Ted Kennedy. Το αντιπολεμικό κίνημα που είχε χαρεί με την αμερικανική στρατιωτική ήττα στο Βιετνάμ, αυτή τη φορά παρακολούθησε απαθώς, καθώς ο Carter σε συνεργασία με τον σύμβουλό του επί της εθνικής ασφάλειας Zbigniev Brzezinski, οδήγησαν τη χώρα σε μια νέα στρατιωτική ανάπτυξη που τροφοδότησε τον ψυχρό πόλεμο και που κατέληξε σε επιχειρήσεις στη Κεντρική Αμερική και στο Αφγανιστάν. Παρόλα αυτά, η αριστερά ξύπνησε για λίγο όταν στη δεκαετία του `80, στη προεδρία ανέβηκε ο συντηρητικός Reagan, υποστηρίζοντας κυρίως τη πρώτη σοβαρή μαύρη υποψηφιότητα, αυτή του Jesse Jackson. Με το συνασπισμό του «Ουράνιου Τόξου» που ο ίδιος δημιούργησε, ο  Jackson προσπάθησε να κερδίσει το Δημοκρατικό χρίσμα το 1984 και το 1988 βασισμένος σε μια πολιτική πλατφόρμα που θύμιζε σε πολλά τη ριζοσπαστική πολιτική της δεκαετίας του `60.  Μπόρεσε να κερδίσει πολλούς υποστηρικτές, ακόμη και λευκούς, κυρίως από τα εργατικά στρώματα. Κάθε φορά όμως, το κόμμα του τον παραγκώνιζε, δίνοντας το πολυπόθητο χρίσμα σε «ψόφιους» λευκούς φιλελεύθερους όπως οι Mondale και  Dukakis που έχασαν πανηγυρικά από τους Reagan και  George Bush Sr. αντίστοιχα. Η οριστική ήττα της αριστεράς επιβεβαιώθηκε στη δεκαετία του `90 όταν ο Bill Clinton, που έτυχε της υποστήριξής της, πέτυχε να περάσει δυο πολιτικά επιτεύγματα που έδωσαν το τελικό χτύπημα στην εργατική τάξη, το  North America Free Trade Agreement (NAFTA )  και το  World Trade Organisation (WTO). Και πέρα από αυτά, ο Clinton εφάρμοσε σκληρό εμπάργκο εναντίον του Ιράκ, ξεκίνησε πόλεμο μέσω του ΝΑΤΟ εναντίον της Γιουγκοσλαβίας, κατάργησε προγράμματα κοινωνικής πρόνοιας, και ανέστειλε πολλές συνταγματικά κατοχυρωμένες ελευθερίες. Στη συνέχεια, και στη διάρκεια της προεδρίας του νεότερου Bush, η αριστερά έχασε κάθε ικανότητα ρεαλιστικής πολιτικής ανάλυσης των πραγμάτων. Η υστερία εναντίον της απόλυτης κακίας των Bush και  Cheney, οδήγησε στο σκεπτικό πως οποιοσδήποτε Δημοκρατικός υποψήφιος θα ήταν προτιμότερος από αυτούς, άσχετα αν αυτός  ήταν η Hillary Clinton με όλους τους νεοφιλελευθερισμούς των `90ς ή ο Barack Obama που είχε ως βασικό οικονομικό στήριγμα τη Wall Street.

Και φυσικά, η μαύρη Αμερική, που συνιστά το πλέον ριζοσπαστικό κομμάτι των Δημοκρατικών, στήριξε και θα συνεχίζει να στηρίζει τον Obama.  Έχοντας λοιπόν πειστεί πως δεν θα πρέπει να αναμένει κάποια σοβαρή αντίδραση από την αριστερά, κυρίως λόγω του χρώματός του, ο Obama εγκαταστάθηκε στο οβάλ γραφείο, συνεχίζοντας μεθοδικά την ίδια ακριβώς πολιτική που ασκούσε ο προκάτοχός του, φροντίζοντας για τις ανάγκες των τραπεζών, των κατασκευαστών εξοπλιστικού υλικού, και τα συμφέροντα του κατεστημένου που κυβερνά την Αμερική δίνοντας έμφαση στην εθνική ασφάλεια, δηλαδή του λόμπυ του Ισραήλ. Και καθώς ο Obama στέλνει όλο και περισσότερους φαντάρους στο Αφγανιστάν, ακόμη να δούμε μια σοβαρή αντιπολεμική αντίδραση όπως αυτή του 2003 επί Bush. Η τελευταία μεγάλη νίκη του εργατικού κινήματος σημειώθηκε με την απεργία του UPS το 1997. Τα μέλη του, αλλά και τα χρήματά του, είναι ακόμη απαραίτητα στο Δημοκρατικό κόμμα. Όμως οι μεγάλες εταιρίες είναι αυτές που ελέγχουν τα ταμεία, και μάλιστα με απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου, δεν υπάρχουν πλέον περιορισμοί στις συνεισφορές. Το εργατικό κίνημα απέτυχε και σε έναν από τους πιο βασικούς του στόχους. Ο νόμος EFCA που θα βοηθούσε στην οργάνωση και στις διαπραγματεύσεις στον ιδιωτικό τομές καταψηφίστηκε. Το αποτέλεσμα ήταν η αποχώρηση του 10% των μελών, από τα συνδικάτα του ιδιωτικού τομέα. Μια αφαίμαξη συμμετοχής, που αποτελεί τη μεγαλύτερη εδώ και 25 χρόνια. Ο Obama όμως, ήταν σαφής. Ακόμη και στη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας είχε τονίσει πως δεν θα προχωρήσει σε αναθεωρήσεις του εργατικού δικαίου.

Θα ήταν λάθος αν λέγαμε πως η αριστερά δεν έχει καθόλου δύναμη σήμερα στην αμερικανική πολιτική. Η Hilary έχασε, κυρίως διότι οι αριστεροί δεν ξέχασαν ποτέ το ότι σαν γερουσιαστής, υποστήριξε τις πολεμικές πολιτικές του Bush στο Ιράκ το 2003. Στις επερχόμενες εκλογές για το κογκρέσο, οι Δημοκρατικοί κινδυνεύουν με ολοσχερή ήττα αν οι αριστεροί αποφασίσουν να απόσχουν, όπως έκαναν το 1994 αηδιασμένοι από τη πολιτική του Clinton. Θα ρίξει άραγε  ο Ομπάμα στάχτη στα μάτια της αριστεράς, πέρα από κάποιους βερμπαλισμούς εναντίον των τραπεζών;

Και μια τελευταία σκέψη. Θα πρέπει πάντα να θυμόμαστε την αδίστακτη αντίδραση του αμερικανικού καθεστώτος απέναντι στην αριστερά, στη διάρκεια των τελευταίων 50 χρόνων. Τόσο οι Δημοκρατικοί όσο και οι Ρεπουμπλικανοί πρόεδροι εφάρμοσαν σκληρά μέτρα εναντίον κάθε αριστερής πρωτοβουλίας. Πολλοί ηγέτες των μαύρων πανθήρων έχουν δολοφονηθεί στο παρελθόν, τόσο από το FBI όσο και από την αστυνομία. Ίσως τώρα, με τον πόλεμο εναντίον της τρομοκρατίας, ο κύκλος να κλείνει. Υπήρχαν εποχές που η CIA θα τα έκανε λίμπα με μόνο το υπονοούμενο πως ασχολείται με βασανιστήρια και δολοφονίες. Σήμερα όμως ακούμε τον πολιτικό προϊστάμενο των υπηρεσιών πληροφοριών Dennis Blair, να δηλώνει σε επιτροπή του κογκρέσου πως «…ακόμη και αν κάποιος είναι Αμερικανός πολίτης, κινδυνεύει να δολοφονηθεί από τις υπηρεσίες, αν αποδειχτεί πως συνεργάζεται με τρομοκράτες εναντίον των αμερικανικών συμφερόντων…».

 The First Post 

ΣΧΟΛΙΑ

  1. kanis avatar
    kanis 13/02/2010 19:42:09

    Πολύ καλό!

  2. Βρασίδας avatar
    Βρασίδας 13/02/2010 23:48:11

    H Ελληνική Αριστερά: Μπίστης, Δαμανάκη, Ανδρουλάκης.
    Αναμένουμε Αλέξη Τσίπρα.
    Τυχαία νομίζετε ότι το πιό σύγχρονο αντικαταθλιπτικό ονομάζεται Cipralex;

    • Βρασίδας avatar
      Βρασίδας @ Βρασίδας 13/02/2010 23:50:35

      Συγγνώμη ξέχασα το Βούγια. Άλλο λαοπρόβλητο στέλεχος!

    • Αυριανιστής avatar
      Αυριανιστής @ Βρασίδας 13/02/2010 23:53:56

      Και τον Κουναλάκη ξέχασες.

    • Βρασίδας avatar
      Βρασίδας @ Βρασίδας 14/02/2010 00:21:27

      Απολογούμαι. Είναι τόσοι πολλοί οι επαναστάτες - αγωνιστές που ξεχνάω και κανέναν.

  3. ΠΑΝΑΓΟΣ avatar
    ΠΑΝΑΓΟΣ 14/02/2010 08:58:16

    Από την άλλη βέβαια Άμερικάνοι σαν τον Χ.ΖΙΝ....δεν τελείωσε η ιστορία.
    Όσο για τα Δαμανοκουναλοανδρουλομπιστάκια πάντα υπήρχαν και πάντα θα τπάρχουν..

  4. ΠΟΡΤΑ ΠΟΡΤΑ avatar
    ΠΟΡΤΑ ΠΟΡΤΑ 14/02/2010 14:22:43

    "Έγχρωμη TV, Ασπρόμαυρη Ζωή"

    ΠΠ

  5. εμμανουηλ avatar
    εμμανουηλ 14/02/2010 16:25:14

    στην Αμερική και στον περισσότερο κόσμο η αριστερά παρακμάζει.εδω στην Ελλάδα ακμάζει.και να γνωρίζεται οτι για τα χάλια της ελληνικής οικονομίας η ελλήνικη αριστερά φέρει τη μεγαλύτερη ευθύνη.

  6. ΠΑΝΑΓΟΣ avatar
    ΠΑΝΑΓΟΣ 14/02/2010 19:35:14

    Καλά ο Εμμανουήλ δίνει ρέστα..φαίνεται ότι είναι από τους κερδισμένους στην καπιταλιστική κρίση ,γιατί εάν δεν είναι, τότε....μπορεί να ισχύει το "περί βλακείας" πόνημα του Μ.Κούντερα...

    • Μάρκο Τ avatar
      Μάρκο Τ @ ΠΑΝΑΓΟΣ 14/02/2010 20:08:07

      Μήπως το ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του '80, που εμπέδωσε την καταξίωση της ανομίας και έμαθε τους Έλληνες ότι η Ευρώπη τους χρωστάει ήταν δεξιά; Άραγε, θυμάται κανείς τα Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα, που τα έπαιρναν μέχρι και πασοκο-κοινοτάρχες και πλακόστρωναν πλατείες, με όσα περίσσευαν από το φαγοπότι;
      Εκτός και αν περιορίσουμε την έννοια της Αριστεράς στους σταλινικούς του ΚΚΕ (με σημείο αναφοράς τα γκουλάγκ) και κάτι παλαιο- και νεο-μαοϊκούς (με σημεία αναφοράς την Πολιτιστική Επανάσταση και τα Killing Fields του Πολ Ποτ στην Καμπότζη).
      Φυσικά και η Αριστερά ευθύνεται στο μέγιστο βαθμό για το σημερινό κατάντημα της Ελλάδας.

  7. Μάρκο Τ avatar
    Μάρκο Τ 14/02/2010 20:10:19

    Ξεχάσατε τον θεωρητικό της σύγχρονης φιλελεύθερης αριστεράς, τον Νίκο Αλιβιζάτο. Που ζητάει συνταγματική απαγόρευση ("τόξο" την ονομάζει...) ενάντια σε όσους επικρίνουν το λαθρονομοσχέδιο και τη Θάλεια Δραγώνα!
    Η κρυφή γοητεία του ολοκληρωτισμού.
    Τώρα και ταχτικός αρθρογράφος της "Καθημερινής" των Παπαχελά-Αλαφούζου.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.