#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
29/03/2008 22:37
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Η παγκόσμια κρίση είναι θέμα θεωρίας ή ... εισαγγελέα;

Ξεχάσαμε την συζήτηση για την παγκόσμια οικονομική κρίση. Αναγνώστης μας έστειλε ένα ενδιαφέρον άρθρο που βρήκε στην «Ναυτεμπορική», που αναφέρεται στην επικαιρότητα του ξεχασμένου Τζον Μέιναρντ Κέινς,, πατέρα της θεωρίας για την αναγκαιότητα και το ρόλο της παρέμβασης του κράτους στην οικονομία της ελεύθερης αγοράς: «Η παγκοσμιοποίηση, που κατά ειρωνικό τρόπο ανέδειξε ως ισχυρότερες δυνάμεις στη διεθνή οικονομική σκηνή τα κρατικά επενδυτικά ταμεία της Κίνας και των παραγωγών πετρελαίου, και οι ιδιωτικοποιήσεις, όπου επίσης κυριαρχούν κρατικά κεφάλαια, θεμελιώθηκαν περιέργως σε νεοφιλελεύθερο περιτύλιγμα, με κυρίαρχα τα μαθηματικά επενδυτικά μοντέλα, εγκαταλείποντας εντελώς τον κοινωνικο-ιστορικό χαρακτήρα της οικονομικής σκέψης. Έτσι φθάσαμε τους τελευταίους έξι μήνες όπου σοβεί η κρίση στο διεθνές, κυρίως αμερικανικό, πιστωτικό σύστημα, να μην διαθέτουμε επαρκές θεωρητικό «εργαλείο», όχι μόνο για να εξηγήσουμε το πρόβλημα, που είναι στη βάση του λογιστικό-ασφαλιστικό, αλλά ούτε να μπορούμε να θεμελιώσουμε κοινωνικά-ιστορικά την κρατική παρέμβαση στις πιστωτικές αγορές.

«Το μόνο που είναι σαφές και ξεκάθαρο αφορά έναν εκβιασμό, δηλαδή την απειλή της πλήρους κατάρρευσης του συστήματος, αν οι κεντρικές τράπεζες και η πολιτική εξουσία δεν παρέμβουν για να χρηματοδοτήσουν ακριβώς εκείνους που δημιούργησαν το πρόβλημα με τις λάθος εκτιμήσεις των πιστωτικών κινδύνων. Σε βαθύτερη δε ανάλυση δεν πρόκειται για λάθος εκτιμήσεις, αλλά μάλλον για ηθελημένη δράση, που είχε στόχο το απολύτως βραχυπρόθεσμο κέρδος, σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα σε προσωπικό επίπεδο. Τελικά το πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε, δεν έχει να κάνει τίποτε με την οικονομική θεωρία και τον Κέινς, αλλά απλώς είναι θέμα …εισαγγελέα….»

Είναι κι αυτό μια άποψη. Από την άλλη, κατά τη γνώμη μου, αν απέδειξε κάτι η εξέλιξη (και η οικονομική) είναι ότι δεν μπαίνει σε καλούπια. Και ότι τα καλούπια συνήθως μπαίνουν για να δικαιολογήσουν πολιτικές προθέσεις. Παράδειγμα η κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού». Τώρα ζούμε και την  κατάρρευση των νεοφιλελεύθερων δογμάτων  της Δύσης και οι τραπεζίτες που εξόρκιζαν μέχρι χθες τον κρατικό παρεμβατισμό ζητούν τώρα απεγνωσμένοι την παρέμβαση του κράτους.  Πιστεύω ότι χρειάζονται νέα εργαλεία οικονομικής σκέψης και θα καθίσω να ξαναδιαβάσω οικονομικά.

ΣΧΟΛΙΑ

  1. Le canard avatar
    Le canard 29/03/2008 22:54:26

    Αψογο κομμάτι. Πολύ ενδιαφέρουσα παρέμβαση. Εχει ενδιαφέρον, γιατί πρόσφατα όταν συζητείτο το θέμα της κρίσης στα πολιτικά γραφεία, δεν ήταν λίγοι εκείνοι (πολλοί κυβερνητικοί) που έδιναν ακριβώς αυτή την εξήγηση. Οτι δηλαδή, τάχατες θυμήθηκαν τον Κέϋνς για να κρύψουν τις αμαρτίες τους οι διαπλεκόμενοι καπιτάλες διεθνώς, και να βάλουν και πάλι τους λαούς να πληρώσουν τα σπασμένα από τις απάτες τους.

  2. βλάξ avatar
    βλάξ 29/03/2008 23:30:15

    βλάξ Says:
    March 18th, 2008 at 10:25 pm

    Μία μικρή παρατήρηση. Οταν λέμε Τράπεζες να ξεκαθαρίσουμε ότι εννούμε καμμιά 10αρία “ανώτατους” λεβέντες και λεβέντισσες σε κάθε μαγαζί, οι οποίοι - οποίες αγοράζουν και πουλάνε μεταξύ τους, αέρα σε περίτεχνη συσκευασία, μόνο και μόνο για να δικαιολογούν τους εξωφρενικούς μισθούς και τα πρίμ, που παίρνουν.
    Το παιχνίδι είναι τόσο καλά στημένο που όταν τους διώχνουν λόγω αποτυχίας, τότε τους αποζημειώνουν με περισότερα λεφτά από όσα θα έπαιρναν άν δούλευαν.
    Με τις “επικερδείς” αγοραπωλησίες γεμίσαν αέρα-κέρδη οι Τράπεζες και οι τσέπες φυσικά των “ανωτάτων”. Παλιός και νέος αέρας ξανά σε νέα συσκευασία και άντε νέα αέρα-κέρδη κλπ κλπ…. η πυραμίδα έφτασε στον ουρανό (αεικίνητο α΄είδους χα, χα, χα…)
    Μόλις όμως έσκασε ένα μπαλόνι, που να βρεθούν λεφτά να κρατηθεί το μαγαζί. Σκάει λοιπόν το ένα μαγαζί σκάνε και τα μπαλόνια που πούλησε στους παραδίπλα. Μετά φυσικά σκάει και ο παραδίπλα και αρχίζει το ντόμινο.
    Μήν εκπλαγείτε άν στο τέλος κρατικοποιηθούν τα σκασμένα μαγαζιά για να σωθούν τα κράτη.
    Πόρνες του χρήματος….. Άψογος ο ορισμός από τον Α. Καρακούση, τα λέει όλα σε δύο λέξεις για τους “ανώτατους”.
    Factor, και φυσικά είναι θέμα εισαγγελέα. Έρθει δεν έρθει εισαγγελέας, όμως τον λογαριασμό (ούτε 1 τρίς δολλάρια) θα τον πληρώσουν τα συνήθη κορόιδα, δηλαδή οι κρατικοί πρυπολογισμοί.

  3. Nick avatar
    Nick 29/03/2008 23:37:09

    Αυτό που έγινε τα προηγούμενα χρόνια πολλοί το απεκάλεσαν "χρηματιστηριακός καπιταλισμός".

    Διαβάσ'τε σχετική συνέντευξη του Ζακ Αταλί στην εφημερίδα Nouvell Observateur.

    http://g700.blogspot.com/2007/12/h.html

  4. Προφήτης avatar
    Προφήτης 30/03/2008 02:55:46

    1. Το άρθρο-γνώμη της «Ν» τελειώνει με «νόημα» : «Ευτυχώς η ΕΚΤ δεν ακολουθεί την αμερικανική «συνταγή» για παροχή φθηνού και άφθονου χρήματος στους ενόχους και μάλιστα χθες υπήρξαν φωνές για αύξηση των επιτοκίων του ευρώ.

    2. Για το τι πραγματικά συνέβη, ακούστε το ίδιο «το Σύστημα». Γνωρίζει επακριβώς :

    2.1 The New York Times
    «Καιρός να διδαχθούμε από τα παθήματα του ’30»

    http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_economyagor_2_23/03/2008_263782

    2.2 The Economist
    «Οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να είναι έτοιμες να παρέμβουν»

    http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_economyagor_2_23/03/2008_263784

    3. Να προσθέσω κάτι που δεν λένε. Το εντελώς τυχοδιωκτικό και αμοραλιστικό σύστημα bonus με το οποίο οι χρηματοπιστωτικοί όμιλοι και κυρίως οι επενδυτικές τράπεζες επιβράβευαν τα στελέχη τους. Οδηγούσε σε παροξυσμό απληστίας με σκοπό την πολυτελή κατανάλωση και αποτέλεσμα από ένα σημείο και πέρα οι πράξεις να μην ελέγχονται. Έπαιρναν νεαρούς αποφοίτους, χωρίς πείρα και διαμορφωμένο κοινωνικό ήθος, για να εκμεταλλευθούν τη λύσσα να πετύχει με κάθε τρόπο αλλά και τις σωματικές αντοχές που έχει αυτή η ηλικία. Έφτιαχναν ταλιμπάν, τούς αμόλαγαν να βγάλουν –ώστε να εγγράψουν- λογιστικά κέρδη, και οι «κεφαλές» με βάση τα κέρδη αποφάσιζαν για τον εαυτό τους αστρονομικές αμοιβές.
    Θυμάστε το 30χρονο Γάλλο που «φαλίρισε» την Credit Lyonnais ; Βγαίνοντας πρόσφατα από τη φυλακή δήλωσε ότι από ένα σημείο και μετά είχε φθάσει να διακινεί και να τζογάρει τόσο τεράστια ποσά που έχασε την αίσθηση (τού τι είναι σωστό και λάθος).

    4. Άλλη μια, απόλυτα ορθή ανάλυση της κατάστασης, από καλή σκοπιά, με λίγο βιαστικό –κατά τη γνώμη μου- τίτλο, στο
    http://www.independent.co.uk/news/business/comment/outside-view-the-end-of-capitalism-as-we-know-it-799494.html

    5. Για τους τραπεζίτες σαφέστατα είναι θέμα εισαγγελέα.
    Ο οποίος θα πρέπει να συνεχίσει, και να στείλει φυλακή ως ηθικούς αυτουργούς σε «προτροπή για τέλεση αξιόποινων πράξεων» και τους λαϊφσταϊλάδες εκδότες που προάγουν ένα πρότυπο ζωής που βασίζεται σε κλοπή ή έστω άκρως αντικοινωνική οικονομική συμπεριφορά. Ακούγομαι χριστιανός ή μαρξιστής ;

  5. "χωσιά" avatar
    "χωσιά" 30/03/2008 05:42:22

    Nick,
    thanks a lot, αδερφέ, για το λινκ! Είχε απαντήσεις για όλα! Αυτό είναι το καλό, μ' αυτό το ..."τιμημένο" μπλογκ: μαζεύει "καλό κόσμο", -ειδικά τα Σάββατα και τις αργίες! Θα προσπαθήσω να προεκτείνω την συζήτηση, παίρνοντας αφορμή από το τελικό συμπέρασμα της συνέντευξης:

    December 26, 2007, «H νέα πάλη των τάξεων», Συνέντευξη του Μισέλ Ροκάρ
    © Nouvel Observateur
    " MR: ..Δεύτερον, (: προς τους συν-ζητητές και +σχολιαστές, γενικά, και προς «Αριστερούς», ειδικά): Στη Γαλλία το «σοσιαλιστικό κόμμα» (PS) αδυνατεί να κατανοήσει τι συμβαίνει, αδυνατεί να συνδέσει τη διεθνή με την εγχώρια κατάσταση και ως εκ τούτου αδυνατεί να εξηγήσει τους λόγους της επέκτασης της ανασφάλειας της απασχόλησης στη Γαλλία. Αν πρόσφερε τις δέουσες ερμηνείες, θα έδινε επιτέλους την εντύπωση πως μπορεί να παρέμβει στη συγκυρία. Θα υπάρξει ξέρετε ένα πολιτικό «μπόνους» σε όποιον εξηγήσει πρώτος πώς έχει η κατάσταση.
    Αυτό που αμφισβητείται σήμερα είναι ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός, όχι η αγορά, της οποίας είμαι οπαδός. Αν κάνουμε αυτή την ανάλυση, θα μπορούσαμε έξαφνα να συνεννοηθούμε με τους ΑΡΙΣΤΕΡΙΣΤΕΣ!

    Πιστεύω τέλος στην κοινωνική οικονομία. Μάχομαι εδώ και σαράντα χρόνια για να αποκτήσει την θέση της, το ρόλο της. Πιστεύω πως το κλειδί του προβλήματος είναι η αλλαγή της νομικής υπόστασης των επιχειρήσεων. Αντί να ανήκουν οι επιχειρήσεις σε εξωτερικούς παράγοντες, που είναι απλά φορείς κεφαλαίων, θα έπρεπε να ανήκουν στην κοινότητα ό λ ω ν ό σ ο ι κερδίζουν το ψωμί τους από τη λειτουργία της επιχείρησης, ό λ ω ν ό σ ω ν είναι ταυτόχρονα φορείς ενός κ ο ι ν ο ύ σχεδίου για το μέλλον της.

    NO: Ξαναθυμηθήκατε την ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ;
    ----------------------------------------------------------------------------------------
    «Αυτό χρειάζεται να τονιστεί ιδιαίτερα σήμερα όπου πάσης φύσης όψιμοι αντισταλινικοί και άλλοι γνωστοί πατριάρχες της μανιπουλάτσιας, επαγγέλονται τον... αντιεξουσιαστή ενώ βρίσκονται μέχρι τα μπούνια μέσα στα κέντρα της αυταρχικής καπιταλιστικής εξουσίας, αναμασούν συνέχεια τις λέξεις αυτονομία, ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ, αντιιεραρχική διάρθρωση, εναλακτικό κίνημα, τη στιγμή που οι ίδιοι αποδέχονται αλλά και εκμεταλλεύονται, στην επαγγελματική τους δραστηριότητα, την υπάρχουσα καπιταλιστική ιεραρχία, τη στιγμή τέλος που η συμπεριφορά τους στη συνδικαλιστική και πολιτική τους δραστηριότητα χαρακτηρίζεται από αυταρχική αντιδημοκρατική μέχρι καθαρά αυθαίρετη και δικτατορική», «Οι προκηρύξεις», εκδ. Κάκτος, σελ. 304.

    «Κατά συνέπεια το αν η 17Ν πέτυχε κάτι ή όχι πρέπει να εξεταστεί σ' ένα άλλο επίπεδο κι όχι σ' αυτό των επί μέρους κατακτήσεων. Κι αυτό παρ' ότι η 17Ν αναγνωρίζει ρητά τη σημασία και τη χρησιμότητα των επί μέρους νόμιμων διεκδικητικών αγώνων, αγώνων στους οποίους τίποτε δεν μας εμποδίζει να συμμετέχουμε ατομικά, όχι όμως σαν 17Ν».

    .. «Παράλληλα η κατάρρευση των καθεστώτων του «υπαρκτού σοσιαλισμού» θέτει σήμερα επιτακτικά σ' όλο αυτό τον κόσμο που εξακολουθεί ν' αναγνωρίζει την αναγκαιότητα της πάλης για το Σοσιαλισμό ορισμένα θεμελιώδη ζητήματα. Ας σημειώσουμε εδώ ότι η 17Ν, όπως γνωρίζουν οι πάντες, από τα πρώτα της κιόλας βήματα, ποτέ δεν είχε σαν σημείο αναφοράς αυτά τα καθεστώτα, ταχε χαρακτηρίσει σε ανύποπτο χρόνο μη σοσιαλιστικά. Είχε δηλώσει επανειλημμένα ότι αγωνίζεται για ένα άλλο μοντέλο Σοσιαλισμού με διαδικασίες άμεσης δημοκρατίας και με ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ των εργαζομένων στις οικονομικές μονάδες. Κι αυτά παρ' ότι αναγνώριζε ότι τα καθεστώτα αυτά δεν ήταν παρόμοια με τα δυτικά κι είχαν στο ενεργητικό τους ορισμένες σημαντικές κατακτήσεις στον κοινωνικό τομέα.

    Οσο δεν δίνονται καθαρές απαντήσεις σ' αυτά τα ζητήματα η πορεία προς την πλήρη χρεοκοπία θάναι σίγουρη και κανένα βήμα προς τα εμπρός δεν μπορεί να γίνει .. Τα παλιά δυτικά ΚΚ είχαν σαν σημείο αναφοράς αυτά τα καθεστώτα. Η κατάρρευση τους τάφησε όχι μόνο πολιτικοϊδεολογικά μετέωρα, αλλά και σε σχέση με τη στρατηγική και τακτική τους. Οι τελευταίες πρέπει λοιπόν να επανακαθοριστούν μέσα από το πρίσμα αυτής της αρνητικής εμπειρίας της τυφλής προσήλωσης στο λεγόμενο «σοσιαλιστικό στρατόπεδο». Ξαναμπαίνουν λοιπόν επί τάπητος εξ αρχής και για όλους και με βάση την αρνητική ιστορική εμπειρία του «υπαρκτού σοσιαλισμού» μια σειρά ερωτήματα:

    Τι σημαίνει σ ή μ ε ρ α ν' αγωνίζεσαι για το Σοσιαλισμό, για π ο ι ο Σοσιαλισμό, με τ ι κοινωνικό περιεχόμενο, με π ο ι α μέσα κοινοβουλευτικά ή όχι, ειρηνικά ή βίαια; Σ' αυτά κυρίως τα ερωτήματα όσοι σ ή μ ε ρ α δεν έχουν συνθηκολογήσει πολιτικό-ιδεολογικά μπροστά στη λαίλαπα του νεοφιλελευθερισμού ο φ ε ί λ ο υ ν να δώσουν μια καθαρή απάντηση.

    Τελειώνοντας θα πούμε δυο λόγια από μια άλλη σκοπιά. Ακούμε συχνά διάφορους να επαναλαμβάνουν ανόητα τη φράση των ειδικών στην επικοινωνία ότι ζούμε σ' ένα «π α γ κ ό σ μ ι ο χ ω ρ ι ό» χωρίς ν' αντιλαμβάνονται ότι αυτή η εικόνα έχει και μια άλλη πλευρά σκανδαλώδη, απάνθρωπη και σχιζοφρενή για τον κάτοικο της δυτικής γειτονιάς του.
    — Όπου ενώ υποτίθεται ότι ζει στο βασίλειο της αγοράς, μετά από κάθε νομισματική κρίση όλες οι δυτικές κυβερνήσεις κατακεραυνώνουν τους κερδοσκόπους σαν υπεύθυνους του ορισμού της αξίας των εθνικών νομισμάτων, ενώ αυτοί δεν είναι άλλοι από τις κεντρικές τ ρ ά π ε ζ ε ς και τις μεγάλες δυτικές τ ρ ά π ε ζ ε ς και ασφαλιστικές εταιρείες, δηλαδή η ίδια η ο σ ί α α γ ο ρ ά.

    — Όπου σ' αυτό το π α γ κ ό σ μ ι ο χ ω ρ ι ό το 20% του πληθυσμού του που κατοικεί στη δυτική γειτονιά καρπώνεται το 82,7% του εισοδήματος του (και παρά το γεγονός ότι οι θύλακες των νεόπτωχων και άνεργων του λεγόμενου τέταρτου κόσμου αναπτύσσονται κι εδώ ραγδαία με φαινόμενα τύπου Άντζελες) ενώ το άλλο 60% του πληθυσμού του καρπώνεται μόνο το 5,6% του εισοδήματος.

    — Όπου στη νότια γειτονιά π ε θ α ί ν ο υ ν καθημερινά περίπου 40.000 π α ι δ ι ά από την πείνα και τις αρρώστιες και σημαντικός αριθμός λιμοκτονεί, ενώ στη δυτική γειτονιά είναι θεσμός και καθημερινή πρακτική η καταστροφή εκατομμυρίων τόνων αγαθών διατροφής ενώ παράλληλα αυτή προωθεί συστηματικά τη δραματική πτώση τιμών των ντόπιων αγροτικών προϊόντων διατροφής του Νότου οδηγώντας στην καταστροφή της ντόπιας παραγωγής του

    — Όπου ο δυτικός πρόπερσι εξολόθρευσε 300.000 κυρίως αμάχους σ' ένα μήνα στη γειτονιά του Κ ό λ π ο υ και κατέστρεψε μια Οικονομία για να μπορεί να συνεχίζει τον υπερκαταναλωτισμό του με το φ τ η ν ό π ε τ ρ έ λ α ι ο σ' έναν πόλεμο προάγγελο ανάλογων μελλοντικών (: προφήτες ή ορθολογιστές;) σαν συνέπεια της παραπάνω συντριπτικής ανισότητας Βορρά-Νότου.

    — Όπου η Δύση συνεχίζει αμέριμνη την καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων, φ υ σ ι κ ώ ν π ό ρ ω ν, του π ε ρ ι β ά λ λ ο ν τ ο ς και την αλόγιστη σπατάλη ενεργειακών πόρων με σοβαρές συνέπειες ακόμη και στις κ λ ι μ α τ ο λ ο γ ι κ έ ς συνθήκες κι ενώ η οποιαδήποτε επέκταση του δυτικού τρόπου ζωής έστω και κατ' ελάχιστο στις άλλες γειτονίες (: Κίνα, Ινδία ΔΕΝ είναι το "κατ' ελάχιστο", -ε;)) θάβαζε σε σοβαρό κίνδυνο την ίδια τη φυσική ύπαρξη ολόκληρου του πλανήτη και του ανθρώπινου γένους.

    — Όπου έχει εξοστρακιστεί κάθε ανθρώπινη και πολιτιστική αξία, κάθε α λ λ η λ ε γ γ ύ η κι α δ ε λ φ ό τ η τ α με τον άνθρωπο του Νότου αλλά και τον δικό του ν ε ό π τ ω χ ο και ά ν ε ρ γ ο της Δύσης. Σ' ένα τέτιο λοιπόν «π α γ κ ό σ μ ι ο χ ω ρ ι ό» ας αναλογιστεί ο καθένας που βρίσκεται η παραδοξολογία, η σχιζοφρένεια, και πού η λογική.

    Επαναστατική Οργάνωση 17Ν
    Αθήνα 17-11-92», «Οι προκηρύξεις», εκδ. Κάκτος, σελ. 736, 741- 43.
    -----------------------------------------------
    MR: Καλύτερα να μη χρησιμοποιήσω φορτισμένους όρους (: Χα, χα, χου!). Καθώς πάντως μιλάμε για ένα εγχείρημα παγκοσμίων διαστάσεων, δεν βλέπω παρά μία πολιτική δύναμη ικανή να το φέρει εις πέρας: τη δ ι ε θ ν ή σ ο σ ι α λ δ η μ ο κ ρ α τ ί α (: προς Γιώργο ["Συμμετοχική Δημοκρατία"-"Σοσιαλιστική Διεθνή"] και Αλαβάνο-Τσίπρα [ΣΥΝ-ριζοσπαστικής αριστεράς]).
    Θα πρέπει να υπερασπιστούμε ό,τι παράγει ενάντια σε ό,τι κερδοσκοπεί. Αυτή είναι Η ΝΕΑ ΠΑΛΗ ΤΩΝ ΤΑΞΕΩΝ!"...


    ΥΓ. Δεν είμαι μαρξιστής, δηλαδή, διαφωνώ με την 17Ν ιδεολογικά. Την θεωρώ, ΟΜΩΣ, τον αντιπροσωπευτικότερο φορέα του Μαρξισμού, άρα τον πιο κατάλληλο μαρξιστή συν-ζητητή. Επίσης, σέβομαι απόλυτα τα εθνιστικά- πατριωτικά της φρονήματα και την αλληλεγύη της στους Λαούς...

  6. Le canard avatar
    Le canard 30/03/2008 10:34:41

    1.
    Προς "χωριά": Για το ΥΓ. Αν είναι η 17Ν ο γνησιότερος φορέας του Μαρξισμού. Οσο κι'αν ιστορικά, ουδέποτε έλειψαν τέτοιου είδους οργανώσεις, ένα είναι βέβαιον. Ο σεχταρισμός και η απομάκρυνση στην σφαίρα της "μαρξιστικής" ψευδαίσθησης, δεν είναι Μαρξισμός.

    2.
    Επί του θέματος: Απο όλα αυτά που ανέφεραν οι προηγούμενοι (με τις πολύ χρήσιμες πηγές που παρέθεσαν) δείχνει ότι στη Δύση (και στην Ανατολή-Ρωσία) έχει αναπτυχθεί εντόνοτατος προβληματισμός για το θέμα της κρατικής παρέμβασης. Κάτι τέτοιο άρχισε να γίνεται ήδη από επταετίας. Και κάτι ενδιαφέρον που δείχνει πολλά: Ολοένα λιγότεροι εκπρόσωποι του συστήματος βγαίνουν δημόσια να υπερασπιστούν την "Δημοκρατία" της οικονομίας της αγοράς. Αντίθετα, στη δεκαετία του 1990 μας πιπίλιζαν τα αυτιά (όχι τόσο στην Ελλάδα) σε όλη τη Δύση. Οταν λοιπόν, ακόμα και οι ίδιοι οι θιασώτες της αγοράς περιόρισαν τους δημόσιους διθυράμβους, είναι εμφανές ότι το -μετά την κατάρρευση του διπολισμού- σύστημα συναντά σοβαρά εμπόδια.

  7. archaeopteryx avatar
    archaeopteryx 30/03/2008 11:49:24

    Νομίζω ότι είναι θέμα θεωρίας ή μάλλον εφαρμογής θεωρίας παρά εισαγγελέα (εκτός εάν πάει ο Εβερτ στην Fed...)

    Κατ' αρχήν, η Fed υποτίθεται ότι δεν «χρηματοδοτεί», αλλά ότι παρέχει την απαραίτητη ρευστότητα στο σύστημα. Δεύτερον, το σύστημα πάσχει από την χαλάρωση των μηχανισμών αυτοελέγχου με την απορρόφηση επενδυτικών δραστηριοτήτων από τις εμπορικές τράπεζες (ακούγεται ψιλά γράμματα, αλλά δεν είναι). Τρίτον, η υπερβολική συγκέντρωση στην προσπάθεια κατάκτησης του κόσμου, οδηγεί σε έλλειψη ανταγωνισμού σε εθνικά επίπεδα και απώλεια ανταγωνιστικότητας. Τέταρτον η Αμερική ζει και καταναλώνει λίγο καλύτερα από ότι παράγει και υφίσταται την διόρθωση. Η Ευρώπη νομίζει ότι παέι καλά με το δυνατό ευρώ, αλλά γιατί κάτι μου λέει ότι πουλάει ένα μέρος της ψυχής της για καύσιμα εξ ανατολών (και θα έρθει ο λογαριασμός, δεν θα έρθει;)

    Η δημοκρατία της ελεύθερης αγοράς (όπως και ο σοσιαλισμός και όλοι οι «-ισμοί») είναι μια χαρά στην θεωρία, αλλά στην πράξη είναι αλλιώς γιατί εμείς οι δίποδοι είμαστε και λίγο εγωιστούληδες και λίγο άπληστοι και όχι πολύ αγγελικά πλασμένοι.

    Κρατική παρέμβαση, όχι ευχαριστώ, αλλά και στα καλά και στα κακά, (όχι όταν κονομάω «αφήστε με ήσυχο» και όταν ζορίζομαι «στείλτε βοήθεια»...»). Όπως έλεγε και ένας δάσκαλός μου, δεν μπορείς να τα έχεις καλά και με το θεό και με τον διάβολο. Τώρα αν εσύ ο γείτονάς μου προτιμάς την κρατική παρέμβαση, ας την έχεις, αλλά πάντα, όχι μόνο στα ζόρια.

  8. Κώστας Λάμπος avatar
    Κώστας Λάμπος 19/04/2009 23:24:25

    G 20:
    ΤΟ NEW BARAC HUSEIN OBAMA-DEAL,
    H «ΕΠΑΝΙΔΡΥΣΗ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ»
    KAI O ΠΑΔΚΟΣΜΙΟΣ ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΠΡΟΕΛΑΥΝΕΙ

    Κώστας Λάμπος



    1. Για τη θεωρία των συνόλων και την έννοια του συστήματος

    Στη Θεωρία των Συνόλων που διδάσκεται πιά και στα νηπιαγωγεία, μαθαίνουν τώρα όλοι πως σε ένα καλάθι με διάφορα φρούτα (σύνολο) υπάρχουν πορτοκάλια (α υποσύνολο), μήλα (β υποσύνολο), μπανάνες (γ υποσύνολο), φράουλες (δ υποσύνολο) κλπ. κλπ. Το ίδιο ισχύει και για την κάθε εθνική οικονομία ως σύνολο, το οποίο το λέμε και οικονομικό σύστημα, η οποία απαρτίζεται από πολλά, διαφορετικά μεταξύ τους και ξεχωριστά μεν, αλληλεξαρτώμενα δε επιμέρους υποσύνολα, υποσυστήματα.
    Το τραπεζικό σύστημα είναι ένα από τα υποσύνολα, υποσυστήματα της κάθε εθνικής οικονομίας. Βέβαια πέρα από τη δική μας εθνική οικονομία υπάρχουν και άλλες κοντινές και μακρινές εθνικές οικονομίες και όλες μαζί ως υποσύνολα πιά απαρτίζουν την παγκόσμια οικονομία, ως σύνολο, ως παγκόσμιο οικονομικό σύστημα. Δεν θα αναφερθούμε όμως σ’ αυτό το σύντομο κείμενο στα συστήματα, τα υποσυστήματα και τα υπερσυστήματα γενικά.
    Για να κατανοήσουμε τη λειτουργία των συστημάτων και των υποσυστημάτων τους θα πάρουμε για παράδειγμα το σώμα μας, τον ίδιο τον οργανισμό μας, ο οποίος αποτελεί και το πιο ολοκληρωμένο σύστημα, ως υποσύστημα, αναμφίβολα, ευρύτερων υπερσυστημάτων, όπως λ. χ. η οικογένεια, η κοινωνία, η Φύση, ο πλανήτης Γη, το Σύμπαν. Ο οργανισμός μας ως σύστημα απαρτίζεται, όπως είναι γνωστό, από πολλά υποσυστήματα, όπως το σκελετικό, το μυϊκό, το νευρικό, το αναπνευστικό, το κυκλοφορικό, το ορμονολογικό, το πεπτικό, αλλά και το εγκεφαλικό, το νοητικό, το εαυτογνωσιακοσυνειδησιακό, των διάφορων αισθήσεων κλπ. κλπ.
    Για την αρμονική λειτουργία και την ομαλή-γόνιμη ανάπτυξη κάθε οργανικού συστήματος είναι αναγκαία η αλληλοσυσχέτιση και η αμοιβαία επωφελής συνεργασία όλων των υποσυστημάτων του και με αυτή την έννοια όλα είναι το ίδιο σπουδαία. Υπάρχουν όμως κάποια υποσυστήματα που θεωρούνται ζωτικής σημασίας, όπως και κάποια άλλα, όπως ο εγκέφαλος, που έχουν την ευθύνη του συντονισμού και των αποφάσεων που θεωρούνται κυρίαρχα, χωρίς αυτό να σημαίνει και επικυρίαρχα-δυναστικά. Σημαντικό είναι, τέλος, το ζήτημα του σκοπού της ύπαρξης και της λειτουργίας κάθε συστήματος, γιατί από αυτόν προσδιορίζεται τόσο η ποιότητα, όσο και το αποτέλεσμα.
    Έτσι όταν μιλάμε για κοινωνικά συστήματα το ζήτημα του σκοπού είναι ιδιαίτερα σημαντικό, γιατί αυτός προσδιορίζει και τη σχέση των υποσυστημάτων, η οποία μπορεί να είναι σχέση αμοιβαίας συνεργασίας ή σχέση εξουσίας. Με αυτή την έννοια η ανθρωπότητα είναι ένα υπερσύστημα, υποσύστημα του πλανήτη Γη και του σύμπαντος φυσικά, που απαρτίζεται από τα μοναδικά συστήματα-μέλη της τους ανθρώπους, οι οποίοι συγκροτούνται σε τοπικές κοινωνίες, οι οποίες με τη σειρά τους συγκροτούνται σε εθνικές, όπως λ. χ. η Ελλάδα, η Παλαιστίνη κλπ. κλπ. και σε υπερεθνικές κοινωνίες, όπως λ. χ. οι Ευρωπαϊκή Ένωση.
    Η ομάδα G 20 δεν είναι ένα κατά συνθήκη των ανθρώπων, ή των εθνικών κοινωνιών, της ανθρωπότητας δηλαδή, σύνολο-σύστημα, αλλά μιά άτυπη εξουσιαστική ομάδα του ηγεμονικού Κεφαλαίου με αιχμή τον αμερικανισμό, η οποία επιδιώκει τη βίαιη επιβολή της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και του αμερικανισμού πάνω στην ανθρωπότητα και τη μόνιμη κυριαρχία του Κεφαλαίου πάνω στην Εργασία και με αυτή την έννοια η ομάδα G20 συνιστά μιά εξουσιαστική συμμορία με σκοπό τη βίαιη υποταγή των συμφερόντων της ανθρωπότητας στα συμφέροντα του κυρίαρχου υποσυστήματος του Κεφαλαίου, σκοπός που προϋποθέτει τον παγκόσμιο φασισμό που αναγκαστικά οδηγεί στην καπιταλιστική βαρβαρότητα.

    2. Για το ρόλο του Τραπεζικού Συστήματος στην καπιταλιστική Οικονομία

    Ας έρθουμε λοιπόν στο, από πολλά υποσυστήματα απαρτιζόμενο, καπιταλιστικό κοινωνικοοικονομικό σύστημα, στο οποίο το κυρίαρχο υποσύστημα είναι το Κεφάλαιο και ο σκοπός είναι η μεγιστοποίηση του κέρδους και του πλούτου των κεφαλαιοκρατών. Ο ρόλος του τραπεζικού συστήματος σε συνθήκες καπιταλισμού είναι βέβαια ζωτικής σημασίας, αλλά δεν είναι κυρίαρχος, γιατί απλούστατα οι τράπεζες υπάρχουν, ως νομικά πρόσωπα και οικονομικά εργαλεία, για να και όσο εξυπηρετούν τα συμφέροντα των μετόχων τους και κύρια του μετόχου ή των μετόχων που κατέχουν το 50%+1 των μετοχών. Συνεπώς η πολιτική των τραπεζών δεν είναι παρά η πολιτική του Κεφαλαίου και όπως το πεπτικό ή το κυκλοφορικό σύστημα δεν δουλεύουν για τον εαυτό τους έτσι και το τραπεζικό σύστημα δεν δουλεύει για τον εαυτό του, αλλά για το δημιουργό του, δηλαδή για το Κεφάλαιο.
    Ζούμε μια ακόμα κρίση του κεφαλαιοκρατικού συστήματος και μάλιστα μια γενικευμένη κρίση του, η οποία προκαλεί αβάστακτη κακουχία σε ολόκληρη την ανθρωπότητα, με κίνδυνο να την οδηγήσει στην αμφισβήτηση του συστήματος συνολικά και ενδεχόμενα στην αναζήτηση ενός άλλου καλύτερου κοινωνικοοικονομικού συστήματος, απαλλαγμένου από την καταστροφική βουλιμία του Κεφαλαίου. Αυτή είναι η στιγμή που το Κεφάλαιο, ως το διανοητικό, κυρίαρχο και αποφασιστικό κέντρο του καπιταλιστικού συστήματος επιστρατεύει τα βοηθητικά συστήματα των αχυρανθρώπων παραπληροφόρησης της ανθρωπότητας, από τα ΜΜΕ, τους επαγγελματίες πολιτικούς, μερικούς νομπελίστες οικονομολόγους και πανστρατιές οικονομολογούντων παπαγάλων, οι οποίοι για να αποδειχθούν άξιοι των αποδοχών τους θα πρέπει να φορτώσουν την κρίση του καπιταλισμού στο «τραπεζικό σύστημα». Το αποτέλεσμα είναι «δεδομένο». Θα ρίξουν όλοι τους τη πέτρα του αναθέματος στους κακούς «τραπεζίτες».
    Ο Αβραάμ-Κεφάλαιο θα θυσιάσει και πάλι μερικούς από τους γιούς του τους Ισαάκ-Τραπεζίτες και, έτσι πιστεύει τουλάχιστο πως, η ανθρωπότητα θα «χάψει» και πάλι το παραμύθι, οπότε με μερικές τράπεζες και τραπεζίτες λιγότερους το Κεφάλαιο θα συνεχίσει την καταστροφική του πορεία. Μπορεί να συμβεί κι’ έτσι. Όμως ας δούμε τι πραγματικά συμβαίνει με την τρέχουσα κρίση του καπιταλισμού. Λένε πως η κρίση είναι «κρίση του τραπεζικού συστήματος» και πιο συγκεκριμένα, «χρηματοπιστωτική κρίση» ή «κρίση ρευστότητας», που σε απλά ελληνικά σημαίνει ότι δεν υπάρχει «ρευστό χρήμα» για να ενεργοποιήσει την παραγωγή, αλλά και την κατανάλωση.
    Ας το αναλύσουμε.
    • α. Όταν λένε δεν υπάρχει ρευστό για την παραγωγή δεν εννοούν φυσικά ότι δεν υπάρχουν κεφάλαια για την παραγωγή εξοπλισμών και συστημάτων κυριαρχίας και καταστροφής, που γίνεται από το στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα, αλλά εννοούν ότι δεν υπάρχουν κεφάλαια για την παραγωγή αγαθών διατροφής, ευημερίας, πολιτισμού και ειρήνης, η οποία γίνεται από μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις.
    • β. Και όταν λένε δεν υπάρχει ρευστό χρήμα για την τόνωση της κατανάλωσης δεν εννοούν φυσικά την κρατική κατανάλωση, τις δαπάνες για εξοπλισμούς και τις τεράστιες πολεμικές δαπάνες, αλλά εννοούν την όλο και αυξανόμενη αδυναμία των εργαζόμενων να προμηθευτούν τα αναγκαία αγαθά για τη συντήρησή τους και για τη συντήρηση των οικογενειών τους.
    Το ερώτημα που προκύπτει όμως είναι, πως συμβαίνει και ενώ, όπως δείχνουν οι επίσημες στατιστικές, από τη μια μεριά το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν, δηλαδή ο συνολικός πλούτος της κοινωνίας αυξάνεται, το εμπόριο διευρύνεται και οι Κεντρικές Τράπεζες κόβουν και κυκλοφορούν χρήμα στην «αγορά», από την άλλη μεριά να λιγοστεύει μέχρι κα να «σπανίζει» του ρευστό χρήμα;

    3. Για το χαρακτήρα της τρέχουσας καπιταλιστικής κρίσης

    Για να προσεγγίσουμε την απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα θα πρέπει να κατανοήσουμε τη λειτουργία του τραπεζικού συστήματος, στα πλαίσια μιάς εθνικής οικονομίας και κατ’ αναλογία στα πλαίσια της παγκόσμιας οικονομίας, όπου το Εισόδημα = Κατανάλωση + Αποταμίευση (Ε=Κ+Α), όπου, υπό κανονικές συνθήκες, Αποταμίευση, δηλαδή Πλεόνασμα = Επενδύσεις (Α=Επ), εξίσωση που μπορεί να εμφανιστεί και στη μορφή Α=Ε-Κ=Επ.
    Το τραπεζικό σύστημα έρχεται να διαχειριστεί το Α=Επ., δηλαδή το κοινωνικό πλεόνασμα της οικονομίας, το οποίο το παραλαμβάνει με τη μορφή των αποταμιευτικών καταθέσεων και το διαθέτει με τη μορφή των χορηγήσεων (δανείων) για τη διεύρυνση της παραγωγικής βάσης της κοινωνίας με τη μορφή νέων επενδύσεων, εκσυγχρονισμό των επιχειρήσεων και χρηματοδότηση εμπορικών δραστηριοτήτων, αλλά και για την ενίσχυση της ζήτησης με τη μορφή των καταναλωτικών και διάφορων άλλων δανείων, η οποία λογικά επιστρέφει ως διευρυμένη παραγωγή.
    Αυτή η διαδικασία αποτελεί βασική παράμετρο της διαδικασίας διευρυνόμενης αναπαραγωγής της οικονομίας, η οποία φυσικά σταματάει, όταν τον Α βαίνει μειούμενο και τείνει προς το μηδέν (Α--->0), οπότε εμφανίζονται οικονομικές κρίσεις και η οικονομία εισέρχεται σε αυτό που λέμε ύφεση, δηλαδή εισέρχεται σε φάση συρρίκνωσης η οποία αποτυπώνεται σε συνεχόμενους αρνητικούς δείκτες ανάπτυξής της, φαινόμενο που αποκαλείται και αποανάπτυξη. Δεν είναι δυνατό στα πλαίσια αυτού του άρθρου να κάνουμε μια διεξοδική ανάλυση των επιμέρους προσδιοριστικών παραμέτρων του Κ και του Α, όπως Κ του κράτους και της κυβέρνησης, Κ των επιχειρήσεων και Κ των νοικοκυριών, ή Α του κράτους και της κυβέρνησης, Α των επιχειρήσεων και Α των νοικοκυριών αντίστοιχα.
    Είναι όμως σημαντικό να παρατηρήσουμε πως τόσο το Κ όσο και το Α του κράτους και της κυβέρνησης, αλλά και της μεγάλης πολεμικής βιομηχανίας αυξάνονται σταθερά και θεαματικά, όπως λ. χ. στις τράπεζες, όπου τα κέρδη αυξάνονται ακόμα και σε περίοδο «κρίσης ρευστότητας», σε ποσοστά προκλητικά μεγάλα που ξεπερνούν κατά πολύ τα ποσοστά που για τον παραδοσιακό βιομηχανικό καπιταλισμό του 18ου και του 19ου αιώνα, θεωρούνταν παράνομη αισχροκέρδεια. Αντίθετα τόσο το Κ όσο και το Α μειούται σταθερά στον τομέα της οικονομίας που παράγει καταναλωτικά αγαθά, αγαθά διατροφής, ευημερίας, πολιτισμού και ειρήνης καθώς επίσης βαίνουν δραματικά μειούμενα, τα Κ και τα Α, στα νοικοκυριά, δηλαδή στις τάξεις των εργαζόμενων, αυτών που με την εργασία τους παράγουν το συνολικό πλούτο της οικονομίας. Το συμπέρασμα που βγαίνει είναι, πως τελικά δεν υπάρχει κρίση ρευστότητας, αλλά:
    • α. Κρίση υπερπαραγωγής πολλών αλλά συνήθως άχρηστων ανταλλακτικών αξιών, όπως λ. χ. πολεμικά υλικά, προπαγάντα και παραπλανητική διαφήμιση, κοσμήματα σύμβολα «κοινωνικού status» πλασματικής αξίας, που είναι ξένες και συχνά και σε βάρος των ανθρώπινων και των κοινωνικών αναγκών, ενώ από την άλλη μεριά το σύστημα παράγει περιορισμένες ποσότητες και σε χαμηλές ποιότητες αξίες χρήσης, όπως λ. χ. τρόφιμα και λοιπά είδη πρώτης ανάγκης, υποδομές έρευνας, υγείας, παιδείας και πολιτισμού, με αποτέλεσμα να φυτοζωεί και να λιμοκτονεί υλικά και πνευματικά το μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας, κι’ αυτό γιατί στον καπιταλισμό η παραγωγή δεν υπακούει στις ανθρώπινες και στις κοινωνικές ανάγκες, αλλά εξυπηρετεί αποκλειστικά την βίαιη και την ασύστολη κερδοφορία του Κεφαλαίου, η οποία εμφανίζεται, ως
    • β. Κρίση υπερπαραγωγής και υπερσυσσώρευσης κεφαλαιοποιημένων και μη παραγωγικά επανεπενδυομένων Κερδών, τα οποία αποκτώνται με ανορθόδοξες μεθόδους «νόμιμης» κερδοσκοπίας ή/και παράνομης τοκογλυφίας και κερδοσκοπίας, αποσύρονται από την κυκλοφορία και από κοινωνικό πλεόνασμα, σε μορφή χρήματος, μετατρέπονται, σε συσσωρευμένο ιδιωτικό πλούτο, σε αδρανοποιημένα Κεφάλαια και σε μεγάλες ιδιωτικές ακίνητες περιουσίες, που εκφράζονται και ως
    • γ. Κρίση υπερπαραγωγής, υπερσυσσώρευσης και μεγάλης ανισοκατανομής του πλούτου, φαινόμενο που βρίσκεται σε ευθεία αναλογία με την ίδια τη φύση του καπιταλισμού, σύμφωνα με την οποία η Αμοιβή του Κεφαλαίου, το Κέρδος δηλαδή, πιέζει προς τα κάτω, προς το μηδέν την αμοιβή της Εργασίας, το Μισθό δηλαδή, διαδικασία που εκφράζεται με την εξίσωση Α= Κέρδη+Μισθοί (Α=Κε+Μ). Αυτή τη διαδικασία την απεικονίζει η εξίσωση Κε.+Μ=1, πράγμα που αποτυπώνει και τη σχέση μεταξύ Κερδών και Μισθών, δηλαδή ουσιαστικά τη σχέση μεταξύ Κεφαλαίου και Εργασίας, στα πλαίσια της οποίας το Κεφάλαιο, ως η κυρίαρχη και αποφασιστική δύναμη στο καπιταλιστικό σύστημα πιέζει τα Κέρδη προς τα πάνω, προς τη μονάδα που σημαίνει πως πιέζει τους Μισθούς προς τα κάτω, προς το Μηδέν (Μ-->0).
    Αν αυτή τη διαδικασία τη μεγεθύνουμε από το επίπεδο της όποιας καπιταλιστικής επιχείρησης στο περιφερειακό, στο εθνικό, στο ηπειρωτικό και στο οικουμενικό επίπεδο τότε θα κατανοήσουμε και την αιτία της βίαιης, της αντικοινωνικής, της αντιαναπτυξιακής, της παράνομης, της καταστροφικής και της απάνθρωπης ανισοκατανομής του παγκόσμιου πλούτου, όπως αυτή αποτυπώνεται και στις αντίστοιχες εθνικές και παγκόσμιες στατιστικές του ΟΗΕ, σύμφωνα με τις οποίες ο παγκόσμιος πλούτος συγκεντρώνεται όλο και περισσότερο βίαια στα χέρια ελάχιστων χωρών και ελάχιστων ανθρώπων του πλανήτη.
    Για να γίνει ακόμα περισσότερο κατανοητή η αφαιμακτική λειτουργία του καπιταλιστικού τραπεζικού συστήματος, θα μπορούσαμε, απλοποιώντας το, να το συγκρίνουμε με ένα αρδευτικό, ή και υδροδοτικό σύστημα που κατασκευάζεται για να αρδεύει ή να υδροδοτεί αδιάκοπα και σύμφωνα με τις επιμέρους ανάγκες, κάποια πεδιάδα ή μια πολιτεία, στο οποίο όμως οι κατασκευαστές του πρόβλεψαν ειδικές κρυφές παροχές για να κλέβουν, με τη συνενοχή των υπαλλήλων τους νερουλάδων (τραπεζιτών), όσο περισσότερο νερό (πλούτο) μπορούν, με αποτέλεσμα κάποια στιγμή τα εναπομείναντα αποθέματα να μην επαρκούν (κρίση ρευστότητας) για την κάλυψη των αναγκών της υπόλοιπης κοινωνίας.
    Όταν όμως τα κέρδη απορροφούν ολόκληρο, ή το μεγαλύτερο μέρος του οικονομικού πλεονάσματος, χωρίς να επανεπενδύονται παραγωγικά και οι μισθοί βαίνουν μειούμενοι, σε βαθμό που δεν μπορούν να καλύψουν τις βασικές βιοτικές ανάγκες του εργαζόμενου πληθυσμού, τότε η Εργασία σπρώχνεται στο περιθώριο της οικονομίας και κατά συνέπεια και της κοινωνίας, οπότε δεν απειλείται απλά η αστική Δημοκρατία και οι βασικές ανθρώπινες ελευθερίες από ένα επερχόμενο καπιταλιστικό φασισμό, αλλά απειλείται η ίδια η ανθρωπότητα και ο πολιτισμός της από την επερχόμενη καπιταλιστική βαρβαρότητα, την οποία στις μέρες μας την αποκαλούν και «παγκοσμιοποίηση της οικονομίας», εννοώντας προφανώς την παγκοσμιοποίηση του Κεφαλαίου.
    Η δυναμική αυτής της κρίσης ανισοκατανομής του πλούτου και κατά συνέπεια της ανισοκατανομής της εξουσίας και των ευκαιριών, εκφράζεται σε τοπικό, εθνικό, ηπειρωτικό και σε οικουμενικό επίπεδο και ως κοινωνική κρίση αντιπαλότητας μεταξύ των δυνάμεων του Κεφαλαίου και των δυνάμεων της Εργασίας, η οποία συχνά σκόπιμα διαστρέφεται και κρύβεται πίσω από τοπικές ή και ευρύτερες ενδοκαπιταλιστικές πολεμικές συγκρούσεις για το ξαναμοίρασμα της παγκόσμιας αγοράς και την παγκόσμια ηγεμονία, αλλά και ως υποκινούμενες «εμφύλιες συγκρούσεις» με φυλετικό, ή θρησκευτικό μανδύα, οι οποίες εντάσσονται στην ίδια πάντα λογική της «διευθέτησης» των αγορών.

    4. Οι G20, η «επανίδρυση του καπιταλισμού» και η επιτάχυνση της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης του Κεφαλαίου. Ο παγκόσμιος Φασισμός προελαύνει.

    Η τρέχουσα κρίση τείνει, εξαιτίας της έκτασής της, αλλά και του βάθους της να εκφραστεί ως γενικευμένη ταξική σύγκρουση μεταξύ Κεφαλαίου και Εργασίας στην οποία αναγκαστικά, (με βάση τα επίσημα στοιχεία του ΟΗΕ, σύμφωνα με τα οποία περίπου το 20% του πληθυσμού του πλανήτη σφετερίζεται το 80% και πλέον του παγκόσμιου πλούτου), θα αντιπαραταχθούν τα τέσσερα πέμπτα (4/5) της εκμεταλλευόμενης και λιμοκτονούσας ανθρωπότητας απέναντι στο ένα πέμπτο (1/5) των εκμεταλλευτών και εξουσιαστών. Αυτή την εξέλιξη τη βλέπουν τα κέντρα της καπιταλιστικής εξουσίας να έρχεται και κάνουν ότι μπορούν να τη σταματήσουν ή τουλάχιστο να την ελέγξουν και να τη φρενάρουν ή να την αποπροσανατολίσουν.
    Το πρώτο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση είναι η χρέωση της κρίσης στο κακό τραπεζικό σύστημα, στα “golden boys” και στις ανίκανες κυβερνήσεις, δηλαδή στο σαμάρι και το πολύ-πολύ στο γάιδαρο, όχι όμως στο αφεντικό, στον αποκλειστικά υπεύθυνο, δηλαδή στο σκληρό πυρήνα του καπιταλισμού που χρησιμοποίησε το τραπεζικό σύστημα, τις διοικήσεις του και τις κυβερνήσεις του για να οργανώσουν αυτή την καταστροφική λεηλασία σε βάρος της Φύσης, αυτή τη ληστεία σε βάρος της ανθρωπότητας και αυτό το έγκλημα σε βάρος του ανθρώπινου πολιτισμού.
    Αυτές τις μέρες οι πολιτικοί εκπρόσωποι του Κεφαλαίου, οι κυβερνήτες των 20 πλουσιότερων χωρών του κόσμου συναντήθηκαν, ως G20, στα γαλλογερμανικά σύνορα, για να «αντιμετωπίσουν την κρίση» και να δώσουν λύσεις. Η συμφωνία στην οποία κατάληξαν δεν ήταν τίποτα παραπάνω από ένα συμβιβαστικό ελιγμό των Ενωμένων Πολιτειών της Αμερικής, για να ξαναβάλουν στη λογική του αμερικανισμού και της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης του Κεφαλαίου τους πολιτικούς εκφραστές του μεγάλου ευρωπαϊκού Κεφαλαίου και κατ’ ανάγκη και τους πολιτικούς εκφραστές των υπόλοιπων εθνικών Κεφαλαίων. Από αυτή την άποψη η πρόσφατη σύνοδος των G20 ήταν μια ανάσα, αν δεν ήταν μια νίκη του αμερικανισμού και της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης και γι’ αυτό ήταν μια ακόμα ήττα των Λαών και της Ανθρωπότητας, στο βαθμό που περίμεναν κάτι διαφορετικό.
    Για την επιτυχία του νέου σχεδίου του αμερικανισμού, (New Obama-Deal), δηλαδή για την επιτάχυνση της ιμπεριαλιστικής παγκοσμιοποίησης βρέθηκε ξαφνικά και κατ’ αρχή «ρευστό» της τάξης του ενός και πλέον τρισεκατομμυρίου Δολαρίων, (πέρα από τα τρισεκατομμύρια που αθροιστικά οι επιμέρους κυβερνήσεις ξαφνικά βρήκαν και διαθέτουν «για τη στήριξη των τραπεζών» τους), για να «ξαναπάρει μπροστά η καπιταλιστική οικονομία», χωρίς να θιγεί η φιλοσοφία για την «ελεύθερη αγορά» και την αχαλίνωτη κερδοσκοπία, χωρίς να απαλλαγούν από τα ιμπεριαλιστικά χρέη και να ενισχυθούν παραγωγικά οι καθυστερημένες οικονομίες των χωρών της Αφρικής, της Λατινικής Αμερικής και της Ασίας και χωρίς να γίνει λόγος ούτε και γι’ αυτή την μέχρι πρόσφατα αποδεκτή κοινωνική δικαιοσύνη, κοινωνική πρόνοια, κοινωνική ασφάλιση, πολύ περισσότερο δε δεν έγινε λόγος για ένα στοιχειώδη κοινωνικό έλεγχο της οικονομίας. Αντίθετα συμφώνησαν μεταξύ των άλλων:
    * 1. Να αποφύγουν με κάθε τρόπο και κάθε μορφής κρατικού παρεμβατισμού και να αφήσουν «την αγορά να κάνει τη δουλειά της», όπως ακριβώς την έκανε μέχρι σήμερα !.
    * 2. Να διευρύνουν το καθεστώς των «ευέλικτων σχέσεων εργασίας» για την «αποκατάσταση της απασχόλησης» και την αύξηση της ανταγωνιστικότητας σε βάρος της Εργασίας..
    *3. Να αναβαθμίσουν το ρόλο και να ενισχύσουν με τεράστια ποσά το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, που στ

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.