19/09/2009 23:41
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΧΟΛΙΑ
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Η μελλοντολογία στη γεωπολιτική



Μία από τις πιο αγαπημένες ενασχολήσεις των αμερικανικών think tanks, ήταν και είναι η «μελλοντολογία». Η προβολή δηλαδή, και η ανάλυση πιθανών εξελίξεων, που βοηθούν τον ερευνητή (υποτίθεται), να καταλήξει σε απρόβλεπτα συμπεράσματα σχετικά με το τι μέλλει γενέσθαι. Τα διάφορα σενάρια που χρησιμοποιούνται, είναι σε μεγάλο βαθμό ασυνήθιστα, αλλά δεν παύουν να είναι και χρωματισμένα από την ιδιαίτερη προκατάληψη που κουβαλάει ο κάθε αναλυτής,  κυρίως με βάση την επιστημονική  του εξειδίκευσή. Αν για παράδειγμα, κάποιος είναι ειδικός ή έχει συμφέρον στην ανάπτυξη πυραυλικών συστημάτων, τότε τα σενάρια που θα επεξεργαστεί θα έχουν κυρίως  να κάνουν με πιθανές πυραυλικές απειλές εναντίον των ΗΠΑ.

Αν ερωτηθεί σήμερα κάποιο τυχαίος πολίτης για το γεωπολιτικό μέλλον του πλανήτη, η απάντηση μάλλον θα εμπεριέχει την απειλή της ανάδυσης της Κίνας ως υπερδύναμη, ή την αναβίωση του ρωσικού επεκτατισμού που μας πάει πίσω σε συνθήκες ψυχρού πολέμου. Πέρα όμως από αυτές τις «απειλές», οι σεναριογράφοι σήμερα ασχολούνται κυρίως με την απειλή εκ μέρους της παγκόσμιας τρομοκρατίας.  Ένα αγαπημένο σενάριο, είναι η κατάληψη των πακιστανικών πυρηνικών όπλων από την al-Qaida, και η συνεπακόλουθη επίθεσή της στην Αμερική. Ένα άλλο αγαπημένο σενάριο των αμερικανών νεοσυντηρητικών,  είναι η πιθανή εξέγερση των απανταχού μουσουλμάνων της Ευρώπης, και η κατάρρευση των κυβερνήσεών της με την επιβολή ενός μεγάλου «Χαλιφάτου» που θα συμπεριλαμβάνει ολόκληρη την Ευρώπη καθώς και την κεντρική και νότια Ασία! Δεν είναι γνωστό πόσοι  πολιτικοί των ΗΠΑ θεωρούν το τελευταίο αυτό σενάριο ως σοβαρό, αλλά η αλήθεια είναι ότι έχουν γραφτεί βιβλία και άρθρα επ` αυτού, ενώ πολλά ινστιτούτα αφιέρωσαν χρόνο, αναλύσεις, ενώ  διεξήγαγαν ακόμη και επιστημονικά σεμινάρια με βάση το εν λόγω σενάριο….

Αυτού του είδους τα γεωπολιτικά σενάρια, διαπραγματεύονται όλες τις πιθανές μελλοντικές απειλές εναντίον της Αμερικής. Ελάχιστα όμως είναι αυτά στα οποία η χώρα δεν φαίνεται να μη μπορεί στο τέλος τέλος να τα αντιμετωπίσει με επιτυχία. Αυτό συνοδεύεται με την άποψη, που έχει γίνει συνείδηση πλέον, ότι δεν υπάρχει οτιδήποτε, το οποίο  η ισχυρότερη χώρα του κόσμου δεν θα μπορεί να μη το αντιμετωπίσει.  Το σίγουρο είναι πάντως, ότι δεν υπάρχει τίποτα που δεν θα   μπορεί να το… καταστρέψει. Αλλά το να καταστρέφεις δεν είναι το ίδιο με το να αντιμετωπίζεις. Αρκεί να αναλογιστούμε το Ιράκ, στο οποίο υπάρχουν ακόμη περίπου 130.000  Αμερικανοί στρατιώτες!

Το τελευταίο καιρό, μια μικρή αλλά πολύ πιθανή απειλή είναι αυτή που έχει να κάνει με ενδεχόμενη αεροπορική επίθεση του Ισραήλ στις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν. Ο λόγος για τον οποίο η Ουάσιγκτον αντιτίθεται σε μια τέτοια προοπτική είναι ο φόβος τυχόν ιρανικών αντιποίνων στις δυνάμεις εδάφους των ΗΠΑ στο Ιράκ, καθώς και στις υπάρχουσες διόδους λογιστικής και στρατιωτικής υποστήριξης προς το Κουβέϊτ.  Αν συμβεί οποιαδήποτε εχθροπραξία στη περιοχή, αυτή θα συμπεριλαμβάνει οπωσδήποτε και ναυτικές επιχειρήσεις στον περσικό κόλπο, με αποτέλεσμα αυτός να καταστεί ανασφαλής. Η πιθανότητα μαζικών επιθέσεων από μικρές και ευέλικτες ιρανικές πυραυλακάτους  εναντίον της ναυσιπλοίας στον Κόλπο, είναι μια απειλή που  θεωρείται ως λίαν σοβαρή από το αμερικανικό πολεμικό ναυτικό.

Όσον αφορά στη δεύτερη σημερινή αμερικανική στρατιωτική εμπλοκή, αυτή του Αφγανιστάν, υπάρχει πάντα η πιθανότητα, οι ταλιμπάν να μπορέσουν να εξοπλιστούν από κάπου με σύγχρονα αντιαεροπορικά πυραυλικά συστήματα, όπως ακριβώς αυτά που οι ΗΠΑ προμήθευαν στους μουτζαχεντίν τη δεκαετία του`80 προκειμένου να πολεμήσουν τους σοβιετικούς. Κάτι τέτοιο όμως, θα δημιουργούσε τεράστιο πρόβλημα στην αεροπορική στήριξη των δυνάμεων του ΝΑΤΟ στο έδαφος της χώρας. Αν υποθέσουμε πως μια μη φιλική Ρωσία αποφασίζει να καταργήσει τη συμφωνία υπερπτήσεων που επιτρέπει στα αμερικανικά και Νατοϊκά αεροσκάφη να ανεφοδιάζουν τις συμμαχικές δυνάμεις στο Αφγανιστάν και στο Πακιστάν μέσω των αεροδιαδρόμων της κεντρικής Ασίας. Ας υποθέσουμε επίσης πως η πακιστανική κυβέρνηση εξασθενεί πλήρως, λόγω της επιθετικότητας των ταλιμπάν, της ισλαμικής υπονόμευσης, και των επιθέσεων εκ μέρους των αυτονομιστών ανταρτών του Βαλουχιστάν.

Όλα αυτά αποτελούν σενάρια πολεμικών παιχνιδιών και πολιτικής μελλοντολογίας, τα οποία αναλύονται ενδελεχώς και σε καθημερινή βάση από τα διάφορα think tanks της Αμερικής. Το συμπέρασμα όμως που βγαίνει από όλα αυτά, είναι πως όσο περισσότερους πολέμους ξεκινάς, τόσο περισσότερα είναι τα σημεία στα οποία θα πρέπει να επεμβαίνεις. Και όσες περισσότερες βάσεις δημιουργείς σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης, τόσο πιο ανασφαλής θα είσαι…

Το αμερικανικό πεντάγωνο έχει «στολίσει» ολόκληρο  το πλανήτη με αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις που υποτίθεται πως θα αυξήσουν το επίπεδο ασφάλειας των ΗΠΑ. Υπάρχουν σήμερα περισσότερες από 800 αμερικανικές, πλήρως στελεχωμένες στρατιωτικές βάσεις  εκτός των ΗΠΑ. Όλες μαζί συνιστούν μια σοβαρή στρατιωτική υπεροχή. Όλες όμως είναι και πιθανοί στόχοι απομονωμένων επιθέσεων εκ μέρους των όποιων εχθρών της χώρας. Είναι λοιπόν σίγουρο, πως η ύπαρξή τους κρατάει την Αμερική ασφαλή; Μάλλον όχι. Η κάθε μια από αυτές αποτελεί μάλλον πηγή κινδύνου, και ίσως  είναι και παθητικό, αντί για κεφάλαιο στα λογιστικά βιβλία της αμερικανικής ασφάλειας.

 Απόδοση: Strange Attractor

Πηγή: http://www.ihavenet.com/

ΣΧΟΛΙΑ

Δεν υπάρχουν σχόλια στο άρθρο! Γράψτε το πρώτο σχόλιο!

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.