#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
05/08/2010 06:55
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Η ιδιότυπη αμερικανική εγκληματικότητα



Εννέα άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους εχθές, όταν ένας δυσαρεστημένος υπάλληλος μιας ζυθοποιίας του Connecticut άνοιξε πυρ αδιάκριτα, και στη συνέχεια αυτοκτόνησε λίγο πριν καταφτάσει η αστυνομία. Όπως λέγεται, ο Omar Thornton επρόκειτο να απολυθεί επειδή έκλεβε μπύρα, ενώ στο παρελθόν είχε κατηγορήσει τους συναδέλφους του για ρατσισμό, που όπως έλεγε δεν αντιμετωπίστηκε από τη διεύθυνση της εταιρίας.

Αυτού του είδους τα εγκλήματα πάντα δημιουργούν μεγάλη εντύπωση, αλλά είναι ένα μικρό μόνο μέρος των δολοφονιών που σημειώνονται κάθε χρόνο στις ΗΠΑ. Από τις 15.000 περίπου δολοφονίες κάθε χρόνο, οι μαζικές δολοφονίες δεν είναι παρά το 1%. Καθώς όμως η κατάσταση της οικονομίας χειροτερεύει και οι θέσεις εργασίας μειώνονται, αυτού του είδους τα εγκλήματα γίνονται όλο και πιο συχνά. Έτσι τουλάχιστον υποστηρίζει ο κοινωνιολόγος Jack Levine του  Northeastern University. «Σχεδόν όλοι αυτοί οι εκδικητικοί δολοφόνοι έχουν υποστεί κάποια καταστροφική απώλεια. Ή έχουν χάσει τη δουλειά τους ή έχουν χάσει χρήματα στο χρηματιστήριο.  Και όσο χάνονται περισσότερε δουλειές, τόσο αυξάνει η πιθανότητα παρόμοιων εγκλημάτων».

Με την απώλεια της εργασίας, αρχίζουν και οι κατηγορίες. Όπως λέει ο Levine: «Αυτοί οι άνθρωποι τείνουν στη συνομωσιολογία, στο μυαλό τους, δεν φταίει μόνο το αφεντικό, αλλά και ο διπλανός τους που συμμετείχε στην απόλυση τους. Για αυτό και όλοι αποτελούν στόχο, μόλις αρχίσουν οι πυροβολισμοί. Ρατσισμός μπορεί και να υπήρχε στη περίπτωση αυτή, αλλά αποτελεί απλά την αφορμή για να δικαιολογηθεί το έγκλημα. Οι περισσότεροι μαζικοί δολοφόνοι θεωρούν τους εαυτούς τους θύματα…». Όσον αφορά στη φυλετική καταγωγή αυτών των θυτών, το 70% είναι λευκοί, κάτι που ανταποκρίνεται στην αναλογία των λευκών στον γενικό πληθυσμό των ΗΠΑ.

Το ζήτημα είναι ότι οι άνδρες (οι περισσότεροι είναι πάντα άνδρες) που κάνουν τέτοιου είδους ενέργειες δεν είναι ψυχωτικοί, οπότε είναι πολύ δύσκολο να τους ξεχωρίσει κανείς στη διάρκεια της συνέντευξης για τη πρόσληψη. «Η παθολογία τους είναι κυρίως περιστασιακή, δεν υπάρχουν τεστ που να μπορούν να εντοπίσουν κάποιον ο οποίος μπορεί να ανοίξει πυρ εξαιτίας εργασιακού άγχους».

Για να αποφεύγονται τέτοιου είδους αντιδράσεις, πολλές εταιρίες έχουν υιοθετήσει «συμπονετικές» διαδικασίες απόλυσης. Αυτό ξεκίνησε στη διάρκεια της μεγάλης ύφεσης της δεκαετίας 1990. Αν και δεν φταίει ο εργοδότης για τη δολοφονική αντίδραση κάποιων που απολύονται, υπάρχουν πράγματι αρκετές αποδοτικές μέθοδοι ψυχολογίας, που βοηθούν στο να αποφεύγονται τα προβλήματα, και να αποτρέπονται τέτοιου είδους εγκλήματα.

«Θέλουμε να πιστεύουμε πως υπάρχουν κάποιες πρώιμες ενδείξεις, αλλά κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Μπορούμε να αναγνωρίσουμε διαταραγμένα άτομα, αλλά δεν υπάρχει τρόπος να ξέρουμε εκ των προτέρων ποιο ελάχιστο ποσοστό από αυτά τα άτομα θα μετατραπεί σε φονιά. Δεν μπορούμε να προβλέψουμε… βρίσκουμε αυτούς που είναι σε κατάθλιψη, αλλά δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Να κλειδώσουμε προκαταβολικά χιλιάδες ανθρώπους για τις αμαρτίες κάποιων ελάχιστων;» λέει ο Levine.

Βέβαια, αν και αυτού του είδους τα εγκλήματα είναι πραγματικά σπάνια, δεν σημαίνει ότι δεν είναι αποτρόπαια. Στο τελευταίο περιστατικό, εννέα άνθρωποι σκοτώθηκαν μέσα σε λίγα λεπτά. Αυτό τα λέει όλα.

Newsweek

ΣΧΟΛΙΑ

  1. Θραξ Αναρμόδιος avatar
    Θραξ Αναρμόδιος 05/08/2010 10:57:44

    "«συμπονετικές» διαδικασίες απόλυσης"

    Ακούγεται σαν αστείο.
    Αλλά μόνο όταν μείνεις άνεργος, χωρίς κανέναν άλλον πόρο, καταλαβαίνεις πόσο πικρό είναι.

    Θραξ Αναρμόδιος

  2. nestor avatar
    nestor 05/08/2010 11:53:58

    οι 2 χρυσές δουλειές της επόμενης δεκαετίας,ψυχίατροι και νεκροθάφτες.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.