#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
13/01/2013 14:00
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Η διελκυστίνδα πατριωτισμού-εθνομηδενισμού και οι τεκτονικές μετατοπίσεις της...



Το 2008, πρεσβύτης πολιτικός μέντωρ με προφητικές τάσεις είχε πει στον υποφαινόμενο και σε φίλους-ομοϊδεάτες του: «τώρα εσείς θεωρείστε δεξιοί. Όταν θα έρθει η Νέα Μεταπολίτευση (ναι, από τότε υπήρχε αυτή η συζήτηση...) και γυρίσει το εκκρεμές της πολιτικής γεωγραφίας, στην Δεξιά εσείς θα θεωρείστε κεντρώοι και θα τρέχετε να μαζέψετε άλλους στα δεξιά σας, με απόψεις που θα έχουν ξεφύγει...». Τότε γελάγαμε, λέγαμε ότι ο φίλος μας είχε μασήσει υπερβολικά πολλά φύλλα δάφνης.

Συχνά όταν είμαστε μέρος μιας μεταλλασσόμενης πραγματικότητας, δρώντα της πρόσωπα, δυσκολευόμαστε να διακρίνουμε αλλαγές σε αυτήν που θα ήταν πασιφανείς για κάποιο τρίτο πρόσωπο, για κάποιον εξωτερικό παρατηρητή. Ακριβώς αυτό συμβαίνει στην διελκυστίνδα πατριωτισμού-εθνομηδενισμού τα τελευταία χρόνια, τα χρόνια της κρίσης όπου έχουν έρθει τα πάνω-κάτω: οι αλλαγές από τότε που εισήχθη το Μνημόνιο είναι τεράστιες, ουρανομήκεις, άλλοτε απολύτως αδιανόητες, και σηματοδοτούν το παγκοίνως γνωστό: ότι η Μεταπολίτευση ως ιστορική και πολιτικοϊδεολογική περίοδος έχει ήδη πεθάνει. Καλωσήρθατε στην νέα εποχή, όπου το κυρίως μέλημά μας στο συνεχές πατριωτισμού-εθνομηδενισμού είναι... να «μαζέψουμε» τους τοξικά και νοσηρά «υπερπατριώτες».

Πρώτα πρώτα, να ξεκαθαρίσουμε τους όρους που χρησιμοποιούμε: με τον «πατριωτισμό» αναφερόμαστε σε μια φιλοπατρία εκφραζόμενη ως εθνοκεντρισμό που διαλέγεται με μεγάλη ποικιλία θέσεων (ανάλογα με το υποκείμενο) σχετικά με την ευρωπαϊκή ενοποίηση: ο πατριωτισμός δεν είναι κατ’ ανάγκην αντευρωπαϊκός ούτε και μονότροπα φιλευρωπαϊκός. Πρόκειται περισσότερο για κάτι το αξιακό: πιστεύουμε στην θεμελιώδη αρχή της συγκρότησης του έθνους, δηλαδή στο ότι εμείς δεν είμαστε οι άλλοι και οι άλλοι δεν είμαστε εμείς. Οιστρηλατούμεθα από την τρισχιλιετή πορεία των Ελλήνων στην ιστορία και δεν προτιθέμεθα να την αφήσουμε να σταματήσει εδώ. Αφήνουμε τα ζωολογικά κριτήρια βιολογικής συνέχειας για τους αντιπάλους μας, δεν μας αφορούν ούτε κατ’ ελάχιστον, ασχέτως αν αυτά τελικά πληρούνται καθολικά ή μόνο εν μέρει. Ψηλαφούμε την συνέχεια των Ελλήνων στην γλώσσα, γιατί «τα όρια της γλώσσας μου σημαίνουν τα όρια του κόσμου μου»: δεν θα ντρεπόμαστε κιόλας επειδή έχουμε το αριστοκρατικό προνόμιο να λέμε, τρεις χιλιάδες χρόνια τώρα, τον ουρανό, ουρανό και τη θάλασσα, θάλασσα. Ψηλαφούμε την συνέχεια αυτή παντού στη ζωή μας, στις χαρές και στις λύπες μας, σε χορούς κυκλωτικούς κι άλλο τόσο ελεύθερους σαν ποταμούς. Πιστεύουμε στη διαχρονικότητα των αξιών που μας κληροδοτήθηκαν από τις προηγούμενες γενεές, στην παράδοση, την παραδεδομένη πείρα ζωής γενεών, αιώνων, και στην γόνιμη δημιουργική αφομοίωση αυτής της πείρας στο σήμερα. Μπορείς να εκτιναχθείς στο μέλλον μόνο αν έχεις γερές ρίζες στο παρελθόν.

Με τον «εθνομηδενισμό», αναφερόμαστε στην αντίληψη –ρητή ή υπόρρητη- ότι τα έθνη είναι «φαντασιακές κοινότητες», κατασκευές-πλαστουργήματα, και ως εκ τούτου ο ελληνισμός είναι κάτι που βρίσκεται στο μυαλό μερικών ψυχολογικά ελλειμματικών, μη απελευθερωμένων από τις ιδεοληψίες που καλλιεργεί η άρχουσα τάξη για να επιτείνει την κυριαρχία της. Αυτές όμως οι διατυπώσεις είναι η προσπάθεια μετ’ακριβείας περιγραφής του ζητήματος, διότι στην πραγματικότητα ο εθνομηδενισμός ως νοοτροπία είχε καταστεί της τελευταίες δεκαετίες δεύτερη φύση της δημόσιας σφαίρας. Απόψεις υγιούς, απόλυτα φυσιολογικής σε άλλες χώρες φιλοπατρίας ευρισκόμενης αλλού σε κεντρώες ή και κεντροαριστερές πολιτικές τοποθετήσεις υφίσταντο εδώ ιδεολογική τρομοκρατία και θεωρούντο απαγορευμένες, κατακριτέες, ακραίες και αντιδραστικές, αδιανόητες, ενώ οι φορείς τους συναντούσαν ανυπέρβλητες δυσκολίες ανέλιξης στον δημόσιο χώρο, δυσκολίες προσομοιάσιμες με την απουσία «πιστοποιητικού κοινωνικών φρονημάτων» σε άλλες εποχές. Θυμάστε τα άρθρα «ανησυχούντων» για το πόσες σημαίες βγήκαν στους δρόμους το 2004; Είχε ξεμυτίσει ένα λαϊκό αίσθημα για δεκαετίες καταπιεσμένο. Καταπιεσμένο ακόμα και από την κρατική μηχανή στα σχολεία, αφού η ιστορική αντίληψη έπρεπε να μεταβληθεί, ώστε να ταυτίζεται «φιλικά» και «αλληλέγγυα» με αυτήν των σκληρών εθνικιστών άλλων κρατών (όπως συμβαίνει με τους πιο σκληρούς μύθους ακραίων κεμαλιστών, τους οποίους μπορείς να συναντήσεις εκτός Τουρκίας μόνο στα γραφόμενα προοδευτικών αναθεωρητών της Μεταπολίτευσης). Επιμένουν και σήμερα ότι συγκεκριμένα σεβάσματα του γένους αποτελούν «μύθο», μυθοπλασία για την δημιουργία μιας ομοείδειας ακριβώς επειδή αυτή δεν υπάρχει, ακόμα και αν η έρευνα συσσώρευσης εκατοντάδων πρωτογενών πηγών υπαγορεύει το αντίθετο ή οι ίδιοι οι εγγαστρίμυθοι της αποδόμησης, ενίοτε στρατευμένοι με άλλοτε εξουσιαστικές κρατικές δάφνες δεξιώτερα του κέντρου, εγκλωβίζονται στις αντιφάσεις τους. Μέγιστο κόκκινο πανί, η «ελληνική συνέχεια». Πρέπει να διαψευστεί πάση θυσία, ακόμα κι αν φτάσει κανείς στον επιστημονικό αυτεξευτελισμό επιχειρηματολογώντας ακόμα και για την ασυνέχεια της ελληνικής γλώσσας... Ο εθνομηδενιστής συνήθως αντιλαβάνεται τον εαυτό του ως κατ’ εξοχήν καλλιεργημένο και οφείλει να καμώνεται πως σέβεται π.χ. τον Σεφέρη και τον Ελύτη, βγάζει όμως φλύκταινες όταν διαβάζει τον πρώτο να γράφει για «την ψυχή του ανθρώπου καθισμένη στα γόνατα της Υπερμάχου Στρατηγού, πού είχε στα μάτια ψηφιδωτό τον καημό της Ρωμιοσύνης» και τον δεύτερο να δηλώνει ότι «ένα φύλλωμα λέξεων θα σε ντύσει ελληνικά να μοιάζεις αήττητη»...

Όσοι ευρισκόμενοι δεξιώτερα του πολιτικού κέντρου δηλώνουν ευτυχείς που αντιστάθηκαν σε αυτήν την επέλαση από τα μετερίζια της πολιτικής τους στράτευσης, καλούνται να ξυπνήσουν, διότι καλημέρα: η Δεξιά ήταν που επέμενε δια στόματος Υπουργού Παιδείας στην παραμονή του πονηματιδίου της ιστορίας της ΣΤ΄ Δημοτικού για «θεσμικούς» λόγους, παρά την πανελλαδική κατακραυγή που εκπορεύετο ως και από την Ακαδημία Αθηνών – μόνο η αντικατάσταση της Υπουργού επέτρεψε να αναιρεθεί το όνειδος. Η Δεξιά έθετε ανθρώπους που μιλούν για την... εθνοκάθαρση στην Τριπολιτσά, αρνούμενοι κατηγορηματικά άλλες γενοκτονίες, ως προέδρους του Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας. Και άλλα πολλά, ων ουκ έστιν αριθμός, που δεν είναι εδώ ο χώρος τους.

Σήμερα, η επικυριαρχία εθνομηδενιστικών νοοτροπιών επί του ασφυκτιούντος ελληνικού λαού έχει σε μεγάλο βαθμό ανατραπεί. Οι άλλοτε επί σημιτισμού θεωρούμενοι ως «σκληροί εθνικιστές και ακροδεξιοί» ή κατηγορούνται από τους πολιτικούς τους αντιπάλους για ελλειμματικό πατριωτισμό! Όμως η χύτρα ήταν υπό πίεση, και όταν ανοίχθηκε βιαίως έβγαλε τοξικά απόβλητα, με αποτέλεσμα –κατά την προφητική ρήση- να τρέχουμε να τα μαζέψουμε και να μην φτάνουμε...

Λόγω της ανετοιμότητας του Κοινού μας να διαχειριστεί την μεταβολή, και ελλείψει υγιών διαφορετικών του εθνομηδενισμού αφηγήσεων με δημόσια προβολή, πολλοί συμπολίτες μας έγιναν βορά διαφόρων «τρελλών», είτε εκείνων που συνωμοσιολογούν ακατασχέτως με ψεκασμούς και άλλα τινά είτε εκείνων που ανασύρουν έναν φυλετισμό που ο ελληνισμός δεν τον ήξερε ποτέ, τον γνώρισε στην ιστορία του μόνον ως ένοπλο εχθρό. Και ανέσυραν μια νοσηρή συμπάθεια σε ένα παρελθόν τεχνητού κρατικού «ελληνοχριστιανισμού», που ήταν ελάχιστα ελληνικός και προσχηματικά ορθόδοξος. Αντί να αναδείξει την ετερότητά του, που είναι το πρώτο βήμα για την πραγματική σχέση με άλλες εθνικές ετερότητες, ένα κομμάτι του ελληνικού λαού μεταμορφώνεται σε μιαν αποκρουστική αλλοίωση του πατριωτισμού, είτε ως μισανθρωπισμού είτε ως αλλοπρόσαλλης κοσμοθεώρησης αποκομμένης από την πραγματικότητα

Η τοξική αλλοτρίωση του πατριωτισμού είτε σε καφρικό εθνικισμό και φυλετισμό είτε σε επικερδή πολιτικά πατριδεμπορία (ειδικά τώρα, που η μετοχή της πολιτικής έννοιας «πατρίδα» έχει σημειώσει limit-up) έχει κατά την γνώμη μας συγκεκριμένη θεραπεία. Εκτός από την ριζοσπαστικοποίηση που επιφέρουν οι απότομες αλλαγές και η ανέχεια, οφείλεται και στην απουσία μιας πλατιά διαδεδομένης φυσιολογικής νοηματοδότησης του Ελληνισμού. Και όταν λέμε «φυσιολογικής», εννοούμε διαφορετικής από την κρατική μας ιδεολογία του κοραϊσμού και της μετακένωσης, η οποία βλέπει τον Ελληνισμό με τα μάτια των βαυαρών αντιβασιλέων και την απουσία χιτώνων στους δημόσιους λειτουργούς και κιόνων στα δημόσια κτήρια περίπου ως εκκρεμότητα που πρέπει να καλυφθεί... Με την ιστορία του εκχριστιανισμένου Ελληνισμού και της αυτοκρατορίας της Νέας Ρώμης-Κωνσταντινουπόλεως μετέωρη, να την ασπαζόμαστε ρητορικά και να την συκοφαντούμε μέσα από τα σχολικά μας βιβλία. Ενδεχόμενο θεραπείας θεωρούμε ότι υπάρχει μόνο αν δοθεί το έναυσμα για να επανεφεύρουμε (για την ακρίβεια: να ξαναψηλαφίσουμε) συλλογικά την φιλοπατρία μας σε ένα ιστορικό βάθος τουλάχιστον διακοσίων, όχι απλώς τριανταοκτώ ετών. Και να συναντήσουμε τους προγόνους μας με τον τρόπο του Μακρυγιάννη, ως φίλους και αυτονόητα γνωστούς, όχι ως τοτέμ/αγάλματα/διατριβογραφήματα. Κείμενα-κειμήλια για αυτήν την άλλη ανάγνωση είναι, κατ’ αρχήν, τα κείμενα της γενιάς του ’30... Ας αρχίσουμε από εκεί την επαναψηλάφησή μας.

Σωτήρης Μητραλέξης

ΣΧΟΛΙΑ

  1. Kimon avatar
    Kimon 13/01/2013 14:47:59

    Σαν παλιός νεοδημοκράτης, επιτρέψτε μου να εκφράσω την άποψη ότι η ΝΔ δεν εκφράζει την δεξιά στην Ελλάδα, «Τα συμφέροντα των μεταναστών είναι υπεράνω του Εθνικού συμφέροντος», «Ο καθένας έχι δικαίωμα να καίει την Ελληνική σημαία». Το 2004 σε σύσκεψη στην Ρηγίλης,που συμμετείχε και ο γράφων,απηγορεύθει να χρησιμοποιούν τα στελέχη την λέξη «δεξιά». Ο δε Σιούφας είχε δηλώσει: «Πρώτα οι Πασόκοι και μετά οι Νεοδημοκράτες για να ξαναβγούμε». Κάτα Γκέλερ (αριστερό και διεθνιστή), εθνικισμός είναι η θεώρηση όπου η υψίστη πολιτική αξία είναι η κοινή πολιτισμική καταγωγή. Επειδή λοιπόν κανένας αριστερός στην Ελλάδα δεν συντρώγει με τους γύφτους, μάλλον ο εθνικισμός (κατά Γκέλερ), είναι έμφυτη ιδιότητα στους σνομπ αριστερούς νεοέλληνες των βορείων προαστείων, χωρίς βέβαια να το γνωρίζουν.

    • anonymous avatar
      anonymous @ Kimon 13/01/2013 16:28:29

      Η δεξιά στην Ελλάδα πέθανε μαζί με τον Παπάγο. Δε θέλω να μπω στα της ΕΡΕ αλλά μεταπολιτευτικά η ΝΔ είχε ένα και μόνο ένα ρόλο. Να καπελώνει τους δεξιούς και να τους κρατά στο περιθώριο. Λόγω μη αντίδρασης είναι συνυπεύθυνη γι αυτά που περνάμε σήμερα. Έστω και δια της αντιπολιτεύσεως υπήρξε μέρος του συστήματος.

  2. idaios avatar
    idaios 13/01/2013 14:50:47

    Τι υπέροχο νόημα απλώνεται σ' αυτές τις παμπάλαιες λέξεις και ακόμα πιο υπέροχο μήνυμα δίνεται από τον ικανότατο γραφέα, φορέα αληθινά "καλών" ιδεών. Συγχαρητήρια κ. Μητραλέξη

  3. Γεώργιος Τ. avatar
    Γεώργιος Τ. 13/01/2013 15:19:25

    Εύγε! Για να ξέρουμε που πατάμε και ποιοι είμαστε εμείς και οι υπόλοιποι θέλει αναθεώρηση η παιδεία στο περιεχόμενο των βιβλίων της ιστορίας. Χωρίς να γίνει αυτό όλα μάταια.

  4. βαγόνι avatar
    βαγόνι 13/01/2013 15:31:15

    Η γενιά του '30 δεν είναι ενιαίο μπλόκ....η "καθεστωτική" της έκφραση
    περιλαμβάνει "δεξιούς" και "κεντρώους" της εποχής, γύρω απο το περιοδικό
    ΙΔΕΑ, όπως τον Θεοτοκά,τον Ελύτη,τον Καραντώνη,τον Σεφέρη ακόμη και
    πολλούς άλλους επώνυμους.... η αριστερά διαθέτει επίσης τα δικά της ονόματα,
    ενώ οι free lancers, όπως ο Εγγονόπουλος,ο Εμπειρίκος ή ο Κοσμάς Πολίτης
    συνδυάζουν την ελληνική και τη διεθνή ματιά με μιά καίρια και αποτελεσματική
    γραφή....διαλέγετε και παίρνετε....τίποτε δεν μπορεί να αναβιώσει αυθαίρετα....!
    Η μεταπολεμική και μετεμφυλιακή πατριδοκαπηλεία ναυάγησε το '74 στο
    Κυπριακό, ενώ τα αριστερά ιδεολογήματα της μεταπολίτευσης κατέληγαν
    σε δημοσιογραφικές εκλαικεύσεις και φοιτητικά τατζιμπάο, παρά την
    προειδοποίηση του ίδιου του Μάρξ,..."η ιδεολογία ως ψευδής συνείδηση"......
    Κάποιοι πιστεύουν ότι η αναδυόμενη "εθνική αστική τάξη" έχει άμεση ανάγκη
    "ιδεολογικού εποικοδομήματος" και προσφέρονται αναλόγως....κι'όμως η
    χώρα έχει επείγουσα ανάγκη μόνο απο αλήθειες....πρέπει να τίς βρεί....οι
    προκατακευασμένες αναβιώσεις τελείωσαν!

    • stamoschios avatar
      stamoschios @ βαγόνι 13/01/2013 18:26:05

      Περί του ανεκδότου δια την Κύπρον φίλτατε "βαγόνι", θα ήθελα να σας επισημάνω ότι αν ευθύνετο το στρατιωτικό καθεστώς δια την κυπριακήν τραγωδίαν δεν θα κλείνονταν ταχέως ο φάκελος της μαρτυρικής νήσου χωρίς να ανακοινωθούν τα αποτελέσματα του.

      • βαγόνι avatar
        βαγόνι @ stamoschios 13/01/2013 22:19:50

        ΄Αν θυμάμαι καλά-μιάς και θεωρείτε αμφισβητούμενο το
        '74!-έχει προηγηθεί η απόσυρση της Μεραρχίας, μετά την
        κρίση του '67 με την παρέμβαση του κ.Σάιρους Βάνς..ποιός
        κυβερνούσε τότε,υποθέτω ότι γνωρίζετε κάλλιον εμού!

        • stamoschios avatar
          stamoschios @ βαγόνι 14/01/2013 00:01:56

          Στον Αττίλα 2 όπου απωλέσθη η συντριπτική πλειοψηφία των κατεχομένων μήπως κυβερνούσε ο έχων την ευθύνη δια την εθνοπροδοτικήν συμφωνίαν της Ζυρίχης και του Λονδίνου, ο "η Κύπρος κείται μακράν" θείος του φίλου του Ζαχόπουλου;

    • άγρυπνη avatar
      άγρυπνη @ βαγόνι 13/01/2013 18:47:33

      Γιατί η έννοια της πατρίδας πρέπει να προσδιορίζεται ''ταξικά'',με μαρξιστικούς όρους;Αν κατάλαβα καλά, απολογούμεθα συνεχώς στους θεωρητικούς του μαρξισμού,σαν θέσφατο και ταμπού.Δεν αναλύεται επιστημονικά,όπως δεν αναλύεται το γιατί αγαπάμε την μητέρα μας.Αν αγαπάμε την δική μας πατρίδα,σεβόμαστε και τις πατρίδες των άλλων.Και τις υπερασπιζόμαστε.Ετσι μπορεί να δημιουργηθεί ένα παγκόσμιο δίκτυο πραγματικής αλληλεγγύης μεταξύ των λαών.Και όταν, στο απώτερο μέλλον, ο άνθρωπος ως ύπαρξη εκπολιτισθεί,ποιός ξέρει;μπορεί και να καταργήσουμε τα σύνορα και να ονομάζουμε πατρίδα μας την ανθρωπότητα.Μέχρι τότε δεν ανέχομαι κανένα να μου προσβάλλει την λαμπερή μου χώρα και την ιστορική της διαδρομή.

      • βαγόνι avatar
        βαγόνι @ άγρυπνη 13/01/2013 19:45:21

        Συμφωνώ μαζί σας....άν και δεν νομίζω να υπάρχει
        σοβαρός μαρξιστής που προσδιορίζει τίς πατρίδες μόνο
        με όρους ταξικούς και όχι ιστορικούς και εθνολογικούς....
        όπως δεν υπάρχει και σοβαρή εθνοκεντρική θεώρηση,όταν
        μένει σε όρους φυλετικής συνέχειας ή,ακόμη χειρότερα,
        σε όρους φυλετικής "καθαρότητας".....!
        Ελπίζω να μήν μου χρεώνετε την"ταξική"θεώρηση της
        πατρίδας, διότι θα πρόκειται για παρανόηση.

        • άγρυπνη avatar
          άγρυπνη @ βαγόνι 13/01/2013 20:00:06

          Οχι βέβαια,αλλά ούτε μπορούμε να αφορίσουμε ως φυλετισμό την ιστορική μνήμη που εγγράφεται και κληρονομείται με το DNA.

    • Β.Κ.Σ. avatar
      Β.Κ.Σ. @ βαγόνι 14/01/2013 09:53:53

      Η χώρα έχει επείγουσα ανάγκη μόνο απο αλήθειες….πρέπει να τίς βρεί….οι
      προκατακευασμένες αναβιώσεις τελείωσαν!
      Προσύπογράφω.
      "το εθνικά ελληινικό είναι και το αληθινό", Γ. Τσαρούχης, ως απάντηση στην παντιέρα γενίκευσης μιας μεμονωμένης φράσης για συγκεκριμένη περίσταση του Δ. Σολωμού

  5. Τί να λέμε; avatar
    Τί να λέμε; 13/01/2013 19:10:04

    Από το 2006 υπήρχε αυτός ο όρος...αλλά ελάχιστοι άκουγαν τότε...ωστόσο ακούν σήμερα; Όχι και πάλι...Αν δεν είσαι γόνος μεγαλοαστικής πολιτικής οικογένειας με διασυνδέσεις κανείς δεν ακούει...ειδικά στο παλαιο-φεουδαρχικό κόμμα της ΝΔ...

  6. Ανώνυμος avatar
    Ανώνυμος 13/01/2013 19:47:47

    Δε πιστέυω ότι ο εθνομηδενιστής λειτουργεί από ιδεολογία. Θα τον χαρακτήριζα ζηλόφθωνα, αντισυναισθηματικό και με επιθυμία να διακριθεί από την αντίθεση
    Όσο για τα εγκύκλια, ο σχεδιασμός του είδους της γνώσης και της μεταφοράς της, να εκσυγχρονισθούν (..όχι εκσυγχρονισμός αλα Σημίτη)
    Για το άρθρο, τα είπε όλα ο Idaios

  7. Γιώργος Αχαιός avatar
    Γιώργος Αχαιός 13/01/2013 20:27:42

    "Αφήνουμε τα ζωολογικά κριτήρια βιολογικής συνέχειας για τους αντιπάλους μας, δεν μας αφορούν ούτε κατ’ ελάχιστον, ασχέτως αν αυτά τελικά πληρούνται καθολικά ή μόνο εν μέρει"

    Τι σημαίνει αυτό;;;; Δεν μπορεί κάποιος να αγαπά την Ελλάδα ανεξαρτήτως της πληθυσμιακής της σύστασης. Θα ήταν σα να την θεωρούμε κράτος νοτίου βαλκανικής κατοικούμενο απο εξουθενώματα λαών, λαό του κώλου απόγονο του στόλου που λένε και οι αριστεροί.

    Αν αρχίζουμε έτσι, έχουμε ήδη χάσει την μάχη. Ελλάδα δεν είναι τα ντουβάρια τον κτιρίων, ούτε ο ήλιος και η θάλασσα όσο ωραία κι αν είναι. Ελλάδα μπορεί να υπάρξει και στον βόρειο πόλο ή σε κάποιον άλλο πλανήτη αν βρεθούν εκεί και οργανωθούν μεγάλοι αριθμοί ατόμων ανηκόντων στην ελληνική φυλή. Και ο ελληνικός χαρακτήρας, η ελληνικη τέχνη, ο ελληνικός ηρωισμός, απόρροια αυτής της φυλής είναι. Τα πάντα κληρονομούνται. Άλλες φυλές έχουν άλλα χαρακτηριστικά, αξιοσέβαστα χαρακτηριστικά, ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΔΙΚΑ ΜΑΣ.

    Πάνε τότε στον διάαααολο και τα σχετικά με την τρισχιλιετή ιστορία. Γιατί τότε θα ήταν τρισχιλιετής ιστορία κάποιου άλλου λαού....


    Η φυλετική σύσταση όπως φανερώνουν έρευνες ακόμη και αριστερών ανρθωπολόγων (πουλιανός), έρευνες DNA ξένων πανεπιστημίων, αλλά πάνω απολα ο χαρακτήρας του λαού μας (τα ρουσφέτια, η φοροδιαφυγή, ο γραικυλισμός ήταν χαρακτηριστικά και των αρχαίων ελλήνων μαζί με όλα τα θετικά βέβαια), δεν έχει αλλάξει. Καλό είναι να παραμείνει έτσι το πράγμα.

    Μείξεις και βέβαια έχουν γίνει αλλά σε ελάχιστο βαθμό, όπως η κάθοδος 30.000 σλάβων σε μία Πελοπόννησο με 1.000.000 πληθυσμό τον 6 - 7ο αιώνα.

    • Σωτ Μητραλ avatar
      Σωτ Μητραλ @ Γιώργος Αχαιός 14/01/2013 00:26:08

      Τὸ ἐρώτημα εἶναι ἂν βλέπουμε τὸν Ἑλληνισμὸ ὡς πολιτισμικὴ ἰδιαιτερότητα καὶ συνέχεια, ὡς λαὸ-πολιτισμό, ἢ ὡς βιολογικὴ ἰδιαιτερότητα, μὲ τὰ μάτια δηλαδὴ τῆς ζωολογίας. Ἐπιτρέψτε μου νὰ προκρίνω τὸ πρῶτο.

      Σὲ ἄλλη περίπτωση, πέρα ἀπ' ὅλα τ' ἄλλα, μιλᾶμε γιὰ ἕναν ἑλληνισμὸ χωρὶς Ἰωάννη Δαμασκηνὸ (ποὺ ἦταν... Δαμασκηνός), χωρὶς τοὺς μισοὺς αὐτοκράτορες τῆς Νέας Ρώμης Κωνσταντινουπόλεως, χωρὶς τὸν Δι-γενῆ Ἀκρίτα (γιατὶ εἶναι.... δι-γενής), ὁ ὁποῖος ἑλληνισμὸς-φυλετισμὸς θὰ ἀφορᾶ ἀποκλειστικὰ καὶ μόνον ὅσους φέρουν κάποια χαρακτηριστικὰ... ἀπομονώσιμα σὲ δοκιμαστικὸ σωλήνα, καὶ ὄχι ὁποιονδήποτε ἄνθρωπο ἐπὶ τῆς γῆς ἐνδιαφέρεται γιὰ τὴν ἑλληνικὴ πρόταση ζωῆς-νοηματοδότησης-πολιτικῆς-αἰσθητικῆς/φιλοκαλίας-γλωσσικῆς πρόσβασης στὴν πλάση; Προσωπικὰ δὲν μὲ ἐνδιαφέρει καὶ δὲ μὲ ἀφορᾶ. Τώρα, ἂν ὑπάρχει καὶ... ζωολογικὴ συνέχεια, καλῶς νὰ ὁρίσει. Κατὰ πολὺ συγκλονιστικώτερο θὰ ἦταν ἂν ἡ καίρια πολιτισμικὴ ἑτερότητα διασώζεται ἀνὰ τοὺς αἰῶνες χωρὶς καμμία βιολογικὴ συνέχεια. Εἰδάλλως, ...σιγὰ τὴν πατέντα.

      • Γιώργος Αχαιός avatar
        Γιώργος Αχαιός @ Σωτ Μητραλ 14/01/2013 19:58:17

        Απορούντα

        Έχεις δίκιο που επισημαίνεις ότι φυλετικά και άλλοι λαοί (Νοτιο ιταλοί κυρίως) δεν διαφέρουν και πολύ απο τους έλληνες. Έθνος είναι η ενσυνείδητη φυλή.

      • Γιώργος Αχαιός avatar
        Γιώργος Αχαιός @ Σωτ Μητραλ 14/01/2013 20:13:53

        Σωτ. Μητραλέξη,

        Για κάποιον λόγο πιστεύεις ότι το πολιτισμικό αποτύπωμα ενός λαού δεν σχετίζεται με τον χαρακτήρα του, την βιολογική του δηλαδή οντότητα. Αυτά τα δύο δεν βρίσκονται σε σχέση αντιπαλότητας όμως. Κάθε άλλο.

        Το πολιτιστικό αποτύπωμα της κάθε φυλής είναι διαφορετικό. Και ο ελληνικός πολιτισμός είναι το πολιτιστικό αποτύπωμα της δικιάς μας φυλής. Ο βιολογικός χαρακτήρας ενός έθνος γεννά τον πολιτισμό του όπως ο χαρακτήρας ένός ατόμου αποτυπώνεται στα έργα του.

        Ο πολιτισμός ή μιά θρησκεία που προέρχοντα απο διαφορετικό λαο΄όταν υιοθετηθεί απο κάποιον διαφορετικό φυλετικό τύπο, υφίσταται μεταλάξεις για να γίνει συμβατός με τον ιδιαίτερο ψυχισμο του.

        Έτσι ο χριστιανισμός γεννημένος στο ισραήλ όταν γίνεται δεκτός απο τους έλληνες χάνει κάποια απο τα αρχικά χαρακτηριστικά του, γίνεται περισσότερο προσιτός, ανθρώπινος. Οι έλληνες και οι νότιοευρωπαιόι πάντα είχαν έντονο θρησκευτικό αίσθημα (χωρίς όμω τις υτερικές υπερβολές των σημιτών αράβων και εβραίων) και θελουν να νιώθουν τους αγίους και τον θεό οικείο.

        Όταν τελικά η νέα πίστη θα φτάσει στην βόρεια ευρώπη, θα γίνει απρόσωπη και ψυχρή, υπολογιστική και δίχως βάθος, προτεσταντική, θα υποστεί μετάλλαξη προκειμένου να προσαρμοστεί στον ψυχισμό της νορδικής φυλής.

        Οι φυλές δημιουργούν πολιτισμό κι όχι το αντίθετο.

        • Γιώργος Αχαιός avatar
          Γιώργος Αχαιός @ Γιώργος Αχαιός 14/01/2013 21:13:32

          Σωτ. Μητραλέξη,

          Γενικά όμως ωραίο άρθρο... Ξέχασα να το πω στην αρχή.

    • Απορών avatar
      Απορών @ Γιώργος Αχαιός 14/01/2013 10:32:07

      Οι επιστημονικές εργασίες της γενετικής για να γίνουν κατανοητές θέλουν και την αντίστοιχη εμπέδωση του σχετικού επιστημονικού αντικειμένου.
      Έτσι, αν θέλουμε να είμαστε αντικειμενικοί, θα πρέπει να παραδεχθούμε ότι η γενετική σύσταση των λαών από τη Ν. Ιταλία, Ελλάδα, Αλβανία, Νοτιοσλαβία, Δ. Ανατολία και Κύπρο (τουλάχιστον) δεν έχει αλλάξει (όπως δείχνουν οι μελέτες του αυτοσωμικού DNA) κάτι που σημαίνει ότι είτε θα παραδεχθούμε ότι και οι σλαβομακεδόνες και οι τούρκοι και οι αλβανοί είναι ομόφυλοι είτε θα παραδεχθούμε ότι ο φυλετισμός δεν είναι ο κύριος προσδιοριστικός παράγοντας της εθνότητας. Απλά δεν μπορούμε να τα έχουμε και τα δύο και σαφώς όχι μόνο ο Ιωάννης ο Δαμασκηνός, αλλά και οι περισσότεροι Ανατολικορωμαίοι Αυτοκράτορες, ο Ρωμανός ο Μελωδός, ο Αββάς Ισάακ ο Σύρος, για να μην μιλήσω για τους Καππαδόκες για παράδειγμα ή για τους Μικρασιάτες (όπως εγώ) που μάλλον έλκουμε την απώτατη καταγωγή μας από κάποιο καρικό ή λυδικό φύλο, δεν ήταν φυλετικά Έλληνες με την αυστηρή φυλετική έννοια του όρου.
      Και τελικά, ποιοι ήταν πιο Έλληνες; Οι Μινωίτες ή οι Δωριείς, οι Αχαιοί ή οι Δαναοί, οι Ίωνες ή οι Αιολείς; Θα εξαιρέσουμε και τους Πελασγούς; Αυτά είναι αστεία πράγματα...
      Φυσικά και υπάρχει και φυλετική μνήμη να το πω έτσι και φυσικά αν έρθουν 50 εκ. Πακιστανοί εδώ ο λαός που θα προκύψει δεν θα είναι ελληνικός, άν όμως έρθει 1 Πακιστανός η φυλή του δεν τον εμποδίζει να γίνει Έλληνας σε καμμία περίπτωση. Με άλλα λόγια η φυλετική μνήμη αφορά συλλογικότητες και όχι ατομικότητες για αυτό και δεν είμαστε ρατσιστές, αυτές ήταν αρρώστιες τις οποίες πολύ νωρίς ξεπέρασε ο Ελληνισμός.
      Υ.Γ.: Και δεν αναφέρθηκαν καν στην γενετική των απλοομάδων του Y-χρωμοσώματος και του mtDNA από την οποία προκύπτει ότι είμαστε από τους πιο ανάμεικτους λαούς από αρχαιοτάτων χρόνων, αλλά στη γενετική που αφορά κατεξοχήν στις φυλές δηλαδή του αυτοσωμικού DNA.

  8. Νεοδημοκράτης συνδρομητής avatar
    Νεοδημοκράτης συνδρομητής 13/01/2013 23:27:20

    εάν συναντήσουμε τους προγόνους μας και τους περιγράψουμε την κατάντια του κληροδοτήματός των, μάλλον θα πρέπει να προσποιηθούμε τους βαρβάρους για να μην μας φτύσουν. φαντάσου να είχες αναγνώστη τον Αριστοτέλη ... ας πούμε.

    • Γιώργος Αχαιός avatar
      Γιώργος Αχαιός @ Νεοδημοκράτης συνδρομητής 13/01/2013 23:54:31

      Στην αθηναική οχλοκρατία, όπου έβαζαν μέσον για να πάνε στο ιππικό αντί για το πεζικό (γιός του Αλκιβιάδη), όπου ξεκίναγε ένας στρατός να κάνει μία εκστρατεία και στην μέση ο ίδιος ο επικεφαλής, πρόδιδε την πόλη στους εχθρους (αλκιβιάδης), όπου εξόριζαν ή φυλάκιζαν τους αρίστους (θεμιστοκλής, Μιλτιάδης κτλ), όλα τα ελαττώματα της φυλής μας ήταν πολύ περισσότερο φανερά απότι σήμερα (και τα προτερήματα βέβαια) γιατί δεν υπήρχαν κύματα σοβαροφάνειας προερχόμενα απο την ευρώπη να τους σταματήσουν.

    • Σωτ Μητραλ avatar
      Σωτ Μητραλ @ Νεοδημοκράτης συνδρομητής 14/01/2013 00:28:59

      Σιγὰ τὴν κατάντια. Ἡ ἴδια γλῶσσα, τὰ ἴδια ἔθιμα, ἡ ἴδια ἐμπρόσωπη ἀντίληψη γιὰ τὴν πολιτικὴ μὲ τὰ καλά της καὶ τὰ κακά της, ἐνίοτε κορυφώσεις τοῦ λόγου καὶ τοῦ πνεύματος ὅπως ὁ Ἐλύτης ἢ ὁ Χατζηδάκις, καὶ ἀπὸ μιὰ χριστιανικὴ μειονότητα διασώζεται καὶ ἡ δισχιλιετής μας ἔμπρακτη νοηματοδότηση, μὲ τὴν εὐχαριστία, τὸ καντήλι καὶ τὸ πρόσφορο. Μὴν εἴμαστε μοιρολάτρες, ἁπλῶς θέλουμε... ἕνα γενικὸ ρεκτιφιέ.

  9. k. avatar
    k. 14/01/2013 00:04:02

    μάρεσε το άρθρο, μπράβο στον Σ.Μ.

  10. Ερωτοφωτόσχιστος avatar
    Ερωτοφωτόσχιστος 14/01/2013 02:50:15

    Εξεχόντως καλό άρθρο! Προσυπογράφω κάθε πρόταση.

  11. Spyros STavropoulos avatar
    Spyros STavropoulos 14/01/2013 03:14:44

    Παρά πολύ καλη προσέγγιση μπράβο. Θα ήθελα να παρατηρήσω ότι επειδή οι υπεύθυνοι πολιτικού σχεδιασμού της ΝΔ που εκπροσωπεί την δεξιά στην Ελλάδα δεν έχουν κάνει καθόλου καλα τη δουλεια της δεν σημαίνει ότι δεν εκφράζεται η δεξιά.
    Ο Καραμαλης το 74 χαρακτήρισε την ΝΔ ως εκφραστή του ριζοσπαστικού φιλελευθερισμού αλλα δυστυχώς μετα το 81 το ΠΑΣΟΚ κέρδισε καθε ιδεολογική νίκη κάνοντας τους Ελληνες να πιστεύουν περίφημες ιδέες όπως σοσιαλισμός η βαρβαρότητα...
    Η ουσία ειναι ότι η αριστερα έχει ως ασπίδα της πλέον τα ταμπέλακια και όλοι όσοι διαφωνούν ειναι ακροδεξιοι και φασιστες, κάνει ακριβώς ότι έκανε το ΠΑΣΟΚ, αλλα ωφειλω να ομολογήσω ότι ίσως για πρώτη φορα μετα το 74 να κερδίσει ο φιλελευθερισμός/δεξιά μια ιδεολογική μάχη έναντι της γελοιότητας των αριστερών φωστήρων.
    Ας μην ξεχνάμε ότι ζούμε και την επανάσταση του αυτονοητου

  12. βαγόνι avatar
    βαγόνι 14/01/2013 07:42:44

    Στη σύντομη παρέμβαση μου αναφέρθηκα
    στη διάσταση ρητορείας εθναμυντορισμού
    και πράξης που βάρυνε την μετεμφυλιακή
    περίοδο...η ίδια διάσταση "δηλώσεως" και
    "βουλήσεως",όπως λέν οι νομικοί,αφορά και
    τις άλλες πολιτικές παρατάξεις στη δική
    τους πρακτική...έτσι που να καταντά εθνικό
    χαρακτηριστικό....εσείς,απαντάτε με
    "αντικαραμανλικό" πάθος...το σέβομαι αλλά
    δεν αφορά το θέμα μας!

  13. ψυχραιμια avatar
    ψυχραιμια 14/01/2013 07:56:15

    Oχι μονο.Μετα την επιθεση στην Κοσκινου και τον κινδυνο εισβολης ηδη απο το 1967.

  14. Παρατηρητής avatar
    Παρατηρητής 14/01/2013 10:15:16

    Νομίζω πως η διάζευξη αριστεράς-δεξιάς είναι στις μέρες μας ξεπερασμένη μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού και την ιδεολογική σύγχυση που επακολούθησε έκτοτε. Η αληθινή διάζευξη σήμερα είναι διαφορετική: από το ένα μέρος βρίσκονται οι «ελληνοκεντρικοί» (ο όρος είναι σαφής, μολονότι από γλωσσική άποψη πιθανώς πάσχει) και από το άλλο οι νεοταξικοί / νεοφιλελεύθεροι και, ταυτόχρονα, οι μεταλλαγμένοι αριστεροί, που κινούνται εκτός ΚΚΕ και κατά κύριο λόγο ανήκουν στην κοινοβουλευτική αριστερά.
    Λέγοντας «ελληνοκεντρικοί», εννοώ εκείνους που συλλαμβάνουν τα μηνύματα της εποχής και επιλέγουν συνειδητά την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας, αλλά ταυτόχρονα δείχνουν ευαισθησία για τα εθνικά θέματα, ενστερνίζονται τις διαχρονικές ελληνικές αξίες, ενδιαφέρονται για τη στερέωση της ελληνικότητας στη συνείδηση της νεολαίας και θεωρούν αδιαπραγμάτευτη θέση το ότι η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες και σε κανέναν άλλο.
    Στο άλλο άκρο βρίσκονται οι νεοταξικοί/ νεοφιλελεύθεροι και οι μεταλλαγμένοι αριστεροί. Παρά τις οποιεσδήποτε μεταξύ τους διαφορές, νεοταξικοί/νεοφιλελεύθεροι και μεταλλαγμένοι αριστεροί, σε καίριες πολιτικές επιλογές, έχουν ενεργήσει και εξακολουθούν να ενεργούν με αγαστή σύμπνοια: συναίνεσαν παλαιότερα στους βομβαρδισμούς της Γιουγκοσλαβίας, προπηλάκισαν το μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο και αγωνίστηκαν για την αποδοχή του Σχεδίου Ανάν.
    Επιπλέον, έχουν εγκολπωθεί και οι μεν και οι δε το φασισμό της «πολιτικής ορθότητας», δείχνονται ανεκτικοί στο ρεύμα του Νέο-Οθωμανισμού που κερδίζει έδαφος στη χώρα μας, προωθούν την πολιτική των χαλαρών --αν όχι των ανοιχτών-- συνόρων απέναντι στην πλημμυρίδα της λαθρομετανάστευσης και κλείνουν πονηρά το μάτι στις ΜΚΟ, που στη μεγάλη πλειονότητά τους είναι έξωθεν κατευθυνόμενοι και αφειδώς χρηματοδοτούμενοι μηχανισμοί κοινωνικής αποσάθρωσης και ιδεολογικού εκμαυλισμού.
    Κυρίως, όμως, νεοταξικοί νεοφιλελεύθεροι και μεταλλαγμένοι αριστεροί συνοδοιπορούν στην αποδόμηση της έννοιας του έθνους και στην αποδυνάμωση της εθνικής συνείδησης της ελληνικής νεολαίας, παρουσιάζοντας σκόπιμα και εκ του πονηρού την εθνικότητα ως εθνικισμό. Και δεν είναι καθόλου τυχαίο το ότι εκπρόσωποι προερχόμενοι και από τις δύο αυτές «συνιστώσες» υπερασπίστηκαν πριν από μερικά χρόνια με σθένος εκείνο το αλήστου μνήμης βιβλίο Ιστορίας της Στ΄ Δημοτικού και αντιτάχτηκαν λυσσωδώς στην κατάργησή του.
    Δεν είναι του παρόντος η ανάλυση των αιτίων που σφυρηλάτησαν την αγαστή αυτή σύμπνοια. Περιορίζομαι απλώς να επισημάνω ότι διαφορές μεταξύ των παραπάνω δύο «συνιστωσών» μπορεί να υπάρχουν αρκετές, αλλά, προσωπικά, τις θεωρώ μάλλον δευτερεύουσες και επουσιώδεις. Θα μπορούσαμε, λοιπόν, να πούμε, παραφράζοντας τον Καβάφη, «Βλάπτουν κ’ οι δυο τους την Ελλάδα το ίδιο».

  15. ειδωλοκλάστης avatar
    ειδωλοκλάστης 14/01/2013 10:33:27

    Οταν η "ευρωπαϊκή προοπτική" καί "ιδεώδη" πάνε περίπατο.....

    “The plan, circulated late last year among eurozone finance ministry officials, would force struggling countries to either invest in failing banks alongside the rescue fund, the European Stability Mechanism, or guarantee the ESM against any losses.” (Financial Times)....

    ....η επιστροφή στά πάτρια γίνεται μονόδρομος.

  16. Απορών avatar
    Απορών 14/01/2013 10:40:02

    Αγαπητε κ. Μητραλέξη, συγχαρητήρια για το άρθρο σας! Ήταν πολύ εύστοχο!
    Ωστόσο, για να είμαστε αντικειμενικοί θα πρέπει να αναγνωρίσουμε σε αυτό που τείνει να ονομαστεί "εθνομηδενισμός", ότι παρόλο που προέρχεται από συγκεκριμένους ιδεολογικούς χώρους και πρόκειται για ιδεοληψία, εντούτοις σε κάποια θέματα θα μπορούσε να βοηθήσει να ανακτήσουμε την αυτοσυνειδησία μας: ο κοραϊκός εθνικισμός για παράδειγμα ως κρατική ιδεολογία είναι όντως ένα φαντασιακό, θα τολμούσα να πω ότι τελικά ο εθνικισμός ήταν αυτός που κατεξοχήν μας έκανε να απωλέσουμε την αυθεντική ρωμαίικη αυτοσυνειδησία μας αντικαθιστώντας την με μια φαντασιακή "εθνική συνείδηση" και αυτό πολύ πριν από την εμφάνιση του "εθνομηδενισμού". Αυτό είναι ένα πολύ μεγάλο ζήτημα το οποίο είναι και αρκετά παρεξηγήσιμο και φυσικά δεν μπορεί να λυθεί στο πλαίσιο ενός φόρουμ. Ωστόσο το άρθρο σας δείχνει ότι έχετε βαθιά γνώση του αντικειμένου και αυτό με χαροποιεί...

    • Σωτ Μητραλ avatar
      Σωτ Μητραλ @ Απορών 14/01/2013 14:05:01

      Μα απολυτως συμφωνω, αλλωστε επιμενει και ο Γιανναρας οτι "με τον εθνικισμο τελειωνει ο ελληνισμος". Απλως νοηματοδοτουμε τις λεξεις με τροπο καπως διαφορετικο απο τον συνηθη και τηλεοπτικο...

      • Απορών avatar
        Απορών @ Σωτ Μητραλ 14/01/2013 14:35:48

        Η φράση του Γιάνναρα "με τον εθνικισμό τελειώνει ο ελληνισμός" είναι πολύ εύστοχη, ακριβώς σε αυτό αναφερόμουν: ο εθνικισμός (nationalismus) είναι μια δυτική ιδεολογία των τελευταίων 300 ετών και όντως το "ελληνικό έθνος" υπό την οπτική του εθνικισμού είναι ένα φαντασιακό. Αν δεν το συνειδητοποιήσουμε βαθιά αυτό, δεν θα καταφέρουμε να ξαναπιάσουμε το νήμα του λαού μας από το παρόν στο απώτατο παρελθόν χωρίς το bypass της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (αλλά και της Οθωμανικής) και για κάποιους ακόμα και της Ρωμαϊκής και Ελληνιστικής εποχής που μας επέβαλε η αντίθετη (από το παρελθόν στο παρόν δηλαδή) φορά της οπτικής του εθνικισμού.
        Πολύ ενδιαφέρον έχει επίσης, ότι η Εκκλησία δεν φοβήθηκε να μιλήσει για "γένος" (που ετυμολογικά είναι πολύ πιο κοντά στο natio) αναφερόμενη σε μια πνευματική και όχι φυλετική κοινότητα και έτσι μας έμεινε το "έθνος" για να μεταφράσουμε το natio παρόλο που αυτό ετυμολογικά δεν έχει καμμία σχέση με το natio. ΤΟΣΟ μακρυά ήταν ο ελληνισμός από το φυλετισμό, τουλάχιστον από το Μ. Αλέξανδρο και έπειτα (γιατί η αρχαία Ελλάδα όντως ήταν φυλετιστική σε μεγάλο βαθμό).
        Άντε τώρα να τα εξηγήσεις αυτά στους χρυσαυγίτες που μιλούν για ελληνισμό χωρίς να συνειδητοποιούν καν τί είναι αυτό που τον κάνει τέτοιο και όχι π.χ. γερμανισμό ή οτιδήποτε άλλο...

  17. Παρατηρητής avatar
    Παρατηρητής 14/01/2013 18:50:01

    Θα ήθελα να εκφράσω τα συγχαρητήριά μου για το τεκμηριωμένο και στοχαστικό άρθρο του κ. Μητραλέξη, μολονότι διατηρώ κάποιες επιφυλάξεις σε ό,τι αφορά ορισμένα σημεία του. Ιδιαίτερα, όμως, θα ήθελα να σταθώ σε κάποια σχόλια που το συνοδεύουν.
    1. «Η ρωμαίικη αυτοσυνειδησία μας», έτσι όπως προβάλλεται από το νέο-ορθόδοξο φονταμενταλισμό και τον καθ’ ημάς νεοφαναριωτισμό, αποκλείει από το ιστορικό παρελθόν μας την λαμπρότερη ίσως περίοδο της Παγκόσμιας Ιστορίας, την Αρχαία Ελλάδα. Επομένως, «η ρωμαίικη αυτοσυνειδησία μας» ακρωτηριάζει αυθαίρετα την ενιαία και αδιάσπαστη ΕΛΛΗΝΙΚΗ αυτοσυνειδησία μας και την πολιτιστική κληρονομιά μας με την τριπλή διάστασή της: την Αρχαιοελληνική, τη Μεσαιωνική/Βυζαντινή και τη Νεότερη. Αντίθετα, η ΕΛΛΗΝΙΚΗ εθνική συνείδησή ενσωματώνει στο ιστορικό παρελθόν μας και στο διαχρονικό πολιτιστικό μας κεφάλαιο τη Ρωμιοσύνη, την οποία και αξιοποιεί δημιουργικά. Για το λόγο αυτό, ενστερνιζόμαστε και τιμούμε ως Έλληνες τη ρωμιοσύνη ως προς όσα αποδέχεται και υιοθετεί, αλλά τηρούμε σαφείς αποστάσεις από αυτήν ως προς όσα αρνείται και αποκλείει.
    2. Είναι άστοχο και ανιστόρητο να απενοχοποιούμε τον εθνομηδενισμό, που έλκει την καταγωγή του, ταυτόχρονα, τόσο από τη μεταλλαγμένη μαρξιστική ιδεολογία όσο και από τη νεοταξική κοσμοαντίληψη της παγκοσμιοποίησης, με το σκεπτικό ότι τάχα μας απήλλαξε από το «φαντασιακό» της εθνικής συνείδησης (που είναι, βέβαια, κάτι διαφορετικό από την εθνικιστική!). Και τι καταμαρτυρούμε στην εθνική μας συνείδηση; Το ότι μας «έκανε να απωλέσουμε (sic) την αυθεντική ρωμαίικη αυτοσυνειδησία μας». Φαίνεται ότι κάποιοι ρωμαιόπληκτοι σχολιαστές, ασύνειδα θέλω να πιστεύω, παραλαμβάνουν τη σκυτάλη του ελληνομηδενισμού χωρίς να τηρούν καν τα προσχήματα.
    3. Ας μου επιτραπεί να γενικεύσω το θέμα: σχηματίζει κανείς την εντύπωση ότι ο Φαλμεράγιερ επιστρέφει από το παράθυρα όχι «για να αποδείξει ξανά ότι στις φλέβες των σημερινών Ελλήνων δε ρέει ούτε μια σταγόνα αρχαιοελληνικού αίματος (την προώθηση της ιδέας αυτής την έχουν αναλάβει περίπου εργολαβικά ορισμένοι ‘ελευθερόφρονες’ εκπρόσωποι του καθ΄ ηµάς ακαδηµαϊκού χώρου), αλλά για να ισχυριστεί τη φορά ετούτη -- εµµέσως πλην σαφώς-- κάτι πολύ πιο ριζικό: ότι δηλαδή το να µιλάµε σήµερα για Ελλάδα και για Έλληνες είναι σαν να µιλάµε για ανύπαρκτα πράγµατα. ∆εν υπάρχουν πια Έλληνες, υπάρχουν απλώς ‘ελληνόφωνοι Ρωµιοί’ (οι οποίοι µάλιστα δε µιλάνε καν ελληνικά, µιλάνε… «ρωµέικα»!), διατείνεται δια στόµατος των ρωµαιολατρών επιγόνων του. Και αξιοποιώντας τη µνήµη του επιλεκτικά, υποκρίνεται ότι λησµονεί κάτι το στοιχειώδες, ότι δηλαδή η «ελληνοφωνία» συνυφάνθηκε ανέκαθεν --συνυφάνθηκε διαχρονικά-- µε µια µεγαλειώδη πολιτιστική πρόταση, καθώς και µε την ακοίµητη συνείδηση της πρότασης αυτής, δηλαδή µε τη συνείδηση ελληνικότητας. Εποµένως, δε θα ήταν υπερβολή να ισχυριστεί κανείς πως η φονταµενταλιστική ρωµαιολατρία των ηµερών µας, καθώς και όλα όσα αυτή προϋποθέτει αλλά και συνεπάγεται (έµµεση απόρριψη του εθνικού κράτους, προβολή του πολυεθνικού / πολυπολιτισµικού κρατικού µοντέλου) αντιπροσωπεύουν στην ουσία μια ακραία και αδιάλλακτη µορφή ελληνοµηδενισµού». Περισσότερα εδώ: http://www.24grammata.com/?p=27164
    4. Όσοι, ακολουθώντας το «κρειττότερόν εστιν ιδείν εν μέση τη Πόλει φακιόλιον βασιλεύον Τούρκου ή καλύπτραν λατινικήν» του Λουκά Νοταρά, εμφορούνται από αντικοραϊκό μένος και διατείνονται ότι «ο κοραϊκός εθνικισμός ως κρατική ιδεολογία είναι όντως ένα φαντασιακό» καλό θα ήταν να έχουν υπόψη τους ότι: α) η ελληνική συνείδηση, η οποία χαρακτηρίζεται από αδιάσπαστη διαχρονικότητα, παρέμεινε ακοίμητη και άσβηστη καθ’ όλη τη διάρκεια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και β) η δήθεν «ρωμαϊκότητα» των Βυζαντινών ήταν σαφώς ψευδεπίγραφη -- ένα πουκάμισο αδειανό και τίποτα περισσότερο. Το πώς και το γιατί θα το βρει κανείς αναλυτικά στον παρακάτω σύνδεσμο.

    http://www.24grammata.com/wp-content/uploads/2012/01/Katsimanis-24grammata.pdf).

    Καλό θα ήταν επίσης να διαβάσει κανείς και τα παρακάτω εξαιρετικά επίκαιρα:

    http://www.patrides.com/march09/othom.htm

    Ελπίζω και εύχομαι να συνεχιστεί αυτή η ενδιαφέρουσα συζήτηση

    • Απορών avatar
      Απορών @ Παρατηρητής 14/01/2013 21:42:25

      Αγαπητέ Παρατηρητή,

      υποθέτω ότι κυρίως σε εμένα αναφέρεται η εκτενής καταχώρηση για αυτό θα προσπαθήσω να απαντήσω σε ό,τι θεωρώ ότι με αφορά:
      1. Η θέση αυτή θεωρώ πως είναι λανθασμένη: η ρωμαίικη αυτοσυνειδησία όχι μόνο δεν αποκλείει την αρχαία Ελλάδα αλλά την ενσωματώνει βιωματικά ως φυσική συνέχεια της και όχι φαντασιακά όπως συμβαίνει με την εθνικιστική ιδεολογία, και αυτό συμβαίνει επειδή πρόκειται για τη φυσική χρονική συνέχεια της ρωμαϊκής, της ύστερης ελληνιστικής, της ελληνιστικής και στη συνέχεια όλων των πολεοκρατικών αυτοσυνειδησιών (και γιατί όχι της ελληνικής ευρύτερης αυτοσυνειδησίας που σαφώς υπήρχε έναντι των βαρβάρων). Αντιθέτως, η ελληνική εθνικιστική αυτοσυνειδησία ντρεπόταν για αυτή τη συνέχεια και οικοδομήθηκε επάνω στο ιστορικο bypass της Αν. Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Φυσικά, όταν αναφέρομαι σε εθνικιστική ιδεολογία δεν αναφέρομαι για παράδειγμα στον Δραγούμη ο οποίος τιμούσε τα κοινά, αλλά στην κοραϊκή / βαυαρική ιδέα περί ελληνισμού, η οποία εδράζεται σε κάποια υποτιθέμενη φυλετική άμεση σχέση με την κλασσική Ελλάδα (σχέση και φυλετική σαφώς και υπάρχει αλλά αυτή δεν είναι άμεση αλλά ιστορική, με άλλα λόγια είμαστε πολύ περισσότερο ρωμιοί (και φυλεκτικά) από ότι αρχαίοι αθηναίοι ή σπαρτιάτες).
      2. Δεν θεωρώ εαυτόν ρωμαιόπληκτο, αλλά πολύ περισσότερο ρωμιό από ότι αρχαίο Έλληνα, όχι για ιδεολογικούς αλλά για ιστορικούς λόγους: η απόσταση 2 γενεών (Μικρασιάτης γαρ) είναι πολύ μικρότερη από απόσταση 50-60 γενεών... τόσο απλά! Η κλασσική Ελλάδα είναι πολύ "μικρή" για να χωρέσει τον ελληνισμό του μέλλοντός της, τη Ρωμιοσύνη δηλαδή. Και δεν βλέπω καμμία αντιπαλότητα ανάμεσα στις δύο έννοιες: από πολύ νωρίς οι ρωμιοί νιώθανε παράλληλα και Έλληνες ακόμα και αν ψάλανε "ανάθεμα τοις έλλησι" αντιλαμβανόμενοι πλήρως ότι αναφέρονταν στους παγανιστές και όχι σε κάποια φυλή όπως προσπαθούν να μας κάνουν να πιστέψουμε οι αρχαιολάτρες. Τους όρους κάθε φορά θα πρέπει να τους χρησιμοποιούμε στο πλαίσιο αναφοράς τους και με το συγκεκριμένο εννοιολογικό περιεχόμενο που έφεραν, αλλιώς δεν θα βγάλουμε άκρη. Όσο για τον "εθνομηδενισμό" δεν αρνήθηκα ότι πρόκειται για ιδεοληψία ούτε ήταν στόχος μου η απενοχοποίησή του: ωστόσο δεν μπορώ να αρνηθώ ότι κάποιες όψεις του φέρουν ίχνη αληθείας τις οποίες καλό είναι να αναγνωρίζουμε προκειμένου να μην ετεροπροσδιοριζόμαστε.
      3. Χωρίς να έχω προλάβει να διαβάσω το σύνδεσμο αρκούμαι σε όσα είπα παραπάνω περί αυτοσωμικού DNA από όπου σαφώς φαίνεται ότι όχι μόνο δεν ενστερνίζομαι τις απόψεις του Φαλμεράιερ αλλά αντιθέτως θεωρώ ότι φυλετικά ακόμα και οι νοτιοσλάβοι είναι πολύ πιο κοντα στους έλληνες από ότι στους υπόλοιπους σλάβους.
      4. Δεν θα διαφωνήσω καθόλου με την παράγραφο αυτή, αντιθέτως θεωρώ ότι η Ρώμη ήταν πολύ πιο ελληνική από ότι τείνουμε να θεωρήσουμε ακόμα και πριν από τη ρωμαϊκή εποχή. Το ζήτημα βέβαια, είναι ότι άλλο πράγμα ήταν η αρχαία Ρώμη και άλλο πράγμα ήταν η Ρώμη το 1453: οι Σικελικοί Εσπερινοί είναι αρκετά διδακτικοί επ' αυτού. Με άλλα λόγια άλλο πράγμα οι Λατίνοι άλλο πράγμα οι Γερμανοί. Το μόνο στο οποίο ίσως θα διαφωνούσα είναι η κάθετη αντίθεση με τη ρήση του Νοταρά: η Ορθοδοξία διέσωσε τον ελληνισμό και εν μέσω Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κάτι για το οποίο δεν είμαι τόσο σίγουρος ότι θα συνέβαινε με την προϋπόθεση ουσιαστική βοήθειας, δηλαδή με την Ένωση, όπως μας δείχνει άλλωστε και η εμπειρίας της Μεγάλης Ελλάδας. Αλλά αυτά είναι τεράστια θέματα και ιστορικός δεν είμαι ώστε να μπορώ να είμαι σίγουρος για τις απόψεις μου.
      Με λίγα λόγια Παρατηρητή, τα θέματα αυτά είναι ευαίσθητα και χαίρομαι που η παρέμβασή σου αρχίζει και κλείνει θετικά. Νομίζω πως κανείς δεν στρέφεται εναντίον της Ελλάδας και του ελληνισμού, αναζητούμε απλά το καλύτερο για αυτόν, είτε τον ονομάζουμε ελληνισμό είτε ρωμιοσύνη. Η ένταση ανάμεσα στους όρους θεωρώ πως δεν υφίσταται πραγματικά και την αποδίδω σε αυτό που παραπάνω ονόμασα "φαντασιακό".

      • Απορών avatar
        Απορών @ Απορών 15/01/2013 09:30:31

        Έριξα μια ματιά στο άρθρο του Καραμπελιά: ο Καραμπελιάς είναι γνωστός για τις απόψεις του αλλά θεωρώ ότι έχει κάποια θέματα με το παρελθόν του στην αντίθετη κατεύθυνση από τους "εθνομηδενιστές". Ως μαοϊκός, φαίνεται να θεωρεί το έθνος (φαντασιακό ή μη) ως τον κύριο παράγοντα ταξικής και αντιμπεριαλιστικής χειραφέτησης όπως όλοι οι μαοϊκοί με αποτέλεσμα να μην πάντα τόσο αντικειμενικός (δεν του προσάπτω πρόθεση).
        Σε πολλά έχει δίκιο, στην κριτική του εθνομηδενισμού για παράδειγμα, ή στην κριτική της Κεμαλικής Τουρκίας. Σε άλλα έχει άδικο: για παράδειγμα προσπερνάει πολύ εύκολα τον ουδετερισμό της Τουρκίας και υιοθετεί άκριτα ολόκληρο το πακέτο των εθνικών μας μύθων με αποτέλεσμα να μην μπορεί να κρίνει αντικειμενικά ανθρώπους όπως το Γιανναρά και με μεγάλη ευκολία να τους αποδίδει ραγιαδισμό, νεοοθωμανισμό κτλ.
        Και τελικά, η συζήτηση αυτή θα πρέπει να είναι ξεκάθαρη ως προς το επίπεδο στο οποίο γίνεται: όπως λέει και ο ίδιος "
        Μόνο αν καλυφθούν αυτές οι προϋποθέσεις, και μάλιστα αλληλοδιαδόχως, και με αυτή τη σειρά –διότι η ισχυρή Ελλάδα και τα συσπειρωμένα Βαλκάνια αποτελούν προϋπόθεση για τον περιορισμό του νεο-οθωμανισμού–, είναι δυνατόν να αρχίσει οποιαδήποτε συζήτηση για σύσφιξη των σχέσεων μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας" άρα δεν αποκλείει κάτι τέτοιο αρκεί να καλυφθούν κάποιες προϋποθέσεις (άρα αν οι "αντιπαλοί του" π.χ. ο Γιανναράς μιλάνε σε ένα άλλο αφαιρετικό επίπεδο η κριτική του παραμένει έωλη).
        "Όπως επαναλαμβάνουμε μονότονα, εδώ και δεκάδες χρόνια, όχι μόνο δεν έχει έρθει η ώρα των μετα-εθνικών ταυτοτήτων στην περιοχή μας, αλλά, αν θέλει κάποτε το έθνος μας να «ξεπεράσει» το έθνος-κράτος μας, για να συνεχίσει την ιστορική του πορεία και όχι για να εξαφανιστεί, θα πρέπει, σήμερα, να το υπερασπιστεί με όλες του τις δυνάμεις". Σε αυτό το σημείο κρύβεται όλο το ζουμί: κάποιοι θεωρούμε ότι η εποχή των "μετα-εθνικών ταυτοτήτων" (sic) ήρθε στην περιοχή μας ήδη από τους ελληνιστικούς χρόνους και, μάλιστα, διαμόρφωσε τον ελληνισμό και για αυτό δημιουργούνται συγχύσεις γιατί σαφώς και αυτό δεν σημαίνει ότι σήμερα θα πρέπει να απεμπολήσουμε την εθνική μας ταυτότητα, αντιθέτως αυτή είναι η μόνη που ως κιβωτός μπορεί να διαφυλάξει την ελληνική οικουμενικότητα έναντι της αποσαθρωτικής παγκοσμιοποίησης του οικουμενισμού. Συνεπώς, ο στόχος, επιμένω, παραμένει ο ίδιος... και καλό θα είναι να μην κατασκευάζουμε εχθρούς εκεί που δεν υπάρχουν.

  18. Παρατηρητής avatar
    Παρατηρητής 16/01/2013 10:37:17

    Αγαπητέ «Απορών» (δύσκολη η κλητική του ψευδωνύμου σου!), σε ευχαριστώ για τις επισημάνσεις σου, στις πιο σημαντικές από τις οποίες θα επιχειρήσω να απαντήσω συνοπτικά.
    1. Χαίρομαι που αναγνωρίζεις ότι «η ρωμαίικη αυτοσυνειδησία όχι μόνο δεν αποκλείει την αρχαία Ελλάδα αλλά την ενσωματώνει βιωματικά ως φυσική συνέχεια της». Προσωπικά, πιστεύω ότι ακριβέστερο είναι το αντίστροφο, ότι δηλαδή η ελληνικότητα, την οποία ποτέ δεν περιόρισα στην κλασική Ελλάδα, είναι εκείνη που ενσωματώνει και περικλείει τη ρωμιοσύνη, αλλά αυτό είναι θέμα οπτικής γωνίας, το οποίο δε θα είχε νόημα να επεξεργασθούμε εδώ. Το αν είμαστε περισσότερο ρωμιοί ή Αρχαίοι Αθηναίοι δε θα είχε, επίσης, πολλή σημασία να το σταθμίσουμε – ας αρκεσθούμε στο ότι, λίγο-πολύ, είμαστε ταυτόχρονα και τα δύο. Μπορεί χρονικά να είμαστε πλησιέστερα στους Ρωμαίους/ρωμιούς από ό,τι στους Αρχαίους Έλληνες, δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε πως οι ρωμιοί ήταν, στην ουσία, πολύ λιγότερο ή δεν ήταν καθόλου «Ρωμαίοι», ενώ ήταν πολύ περισσότερο χριστιανοί Αλεξανδρινοί (Ν. H. Baynes-H.St.L.B. Moss), άρα φυσικοί συνεχιστές της αρχαιοελληνικής παράδοσης. Σημασία έχει το ότι στη διαδρομή των αιώνων οι λαοί μεταβάλλονται χωρίς να υπόκεινται σε ριζικές τομές που οδηγούν σε θεμελιώδεις αλλαγές και ασυνέχειες και χωρίς να πάψουν να είναι ταυτόχρονα ο εαυτός τους -- πράγμα που σημαίνει ότι οι όποιοι εξελικτικοί μετασχηματισμοί του ελληνισμού είναι διαφορετικές ιστορικές εκφάνσεις ενός και του αυτού λαού (Ν. Σβορώνος). Τώρα, το αν «η ελληνική εθνι(κιστι)κή αυτοσυνειδησία ντρεπόταν για αυτή τη συνέχεια» αυτό ήταν μεγάλο λάθος, αφού το να αναζητείς την ιστορική σου ταυτότητα επιχειρώντας ένα ιστορικό άλμα πάνω από μια ολόκληρη σειρά περιφρονημένων, δηλαδή «ανύπαρκτων» για σένα, αιώνων είναι κατά την επιεικέστερη έκφραση καθαρός παραλογισμός.
    2. Βλέπω ότι επιμένεις στη χρήση του όρου «φαντασιακό» προκειμένου να ερμηνεύσεις την ελληνική συνείδηση ή έστω να την προφυλάξεις από σκολιές ατραπούς… Τι ακριβώς, όμως, εννοείς με τον όρο αυτό; Κάποιοι νεολογισμοί εξυπηρετούν ασφαλώς ορισμένους «νέους λογισμούς», κατά το μέτρο που συλλαμβάνουν και αναδεικνύουν μια καινοφανή ιδέα δίνοντάς της μορφή και νοηματικό περίγραμμα, παράλληλα όμως, ιδιαίτερα όταν η σχέση τους με το σημαινόμενο είναι ασαφής, εγκλωβίζουν τα κείμενα σε αδιέξοδες επαναλήψεις. Ο όρος «φαντασιακό» έχει άραγε εδώ την ειδική/«τεχνική» σημασία που αποκτά στον Καστοριάδη; («Η ανθρώπινη ιστορία (...) ορίζεται από τη φαντασιακή δημιουργία», που σημαίνει «εγκαθίδρυση νέων μορφών και εγκαθίδρυση όχι καθοριζόμενη αλλά καθορίζουσα· εγκαθίδρυση απρόκλητη, που δεν μπορεί να αναλυθεί με βάση μια εξήγηση αιτιώδη, λειτουργική ή έστω έλλογη»). Όπως και να έχει το πράγμα, η ελληνική συνείδηση δεν αποτελεί κατά τη γνώμη μου φαντασιακό παράγωγο. Η ελληνική συνείδηση –μάρτυς μου ο Μακρυγιάννης-- κυλάει σαν ένα υπόγειο ρεύμα ιδεών, πεποιθήσεων, παραδοχών, αξιών, ηθών και εθίμων που με όχημα τη γλώσσα μεταδίδονται στη διαδρομή των αιώνων από γενιά σε γενιά. «Αµιγές αντί του αίµατος», γράφει ο Νικόλαος Πολίτης, «διετηρήθη εν τη γλώσση, τω βίω και τω χαρακτήρι του λαού το ελληνικόν πνεύµα δι’ αδιασπάστου αλύσεως παραδόσεων, ης ένα προς ένα τους κρίκους ανευρίσκοµεν εν τοις διαφόροις σταδίοις και ταις περιπετείαις της ελληνικής εθνότητος».
    3. Τα «αναθέματα», που περιέχονταν στο «Συνοδικό» της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου (787 μ.Χ.). δεν υπαγορεύονταν απλώς από την αντίθεση προς τον παγανισμό. Ήταν η έκφραση της βαθιάς δυσπιστίας, από την οποία διακατεχόταν ο χριστιανισμός απέναντι στο ελληνικό πνεύμα, στο οποίο δε συγχωρούσε ούτε την παραθεώρηση της εξ αποκαλύψεως αλήθειας και του δόγματος ούτε την προσήλωση στο λόγο, που οδηγούσε στην ελεύθερη σκέψη και τη φιλοσοφία. Ωστόσο, σε πείσμα των παλινωδιών αυτών, η εκκλησία διέσωζε, καλλιεργούσε και αξιοποιούσε παράλληλα τα αρχαία κείμενα με τους σοφούς και τους λογίους της επιβεβαιώνοντας έτσι την αμφίσημη και προβληματική σχέση της με τον ελληνισμό – μια σχέση που έπαιρνε τη μορφή άλλοτε της ανοιχτής σύγκρουσης, άλλοτε του ιστορικού συμβιβασμού και άλλοτε της δημιουργικής σύνθεσης. Αυτή η δημιουργική σύνθεση, που αποτελούσε την επικρατέστερη ερμηνευτική προσέγγιση της σχέσης ελληνισμού και χριστιανισμού (πρβλ. τα λεγόμενα του Πενταπόλεως Νεκτάριου Κεφαλά – του Άγιου Νεκτάριου: «Η δράσις του Ελληνισμού εν τω Βυζαντίω εστίν η δράσις της Ελλάδος εν τη Ανατολή, ο κρίκος της αλύσεως , ο συνδέων την αρχαίαν μετά της νεωτέρας Ελλάδος, η συνέχεια της ελληνικής Ιστορίας») θα υπερφαλαγγιστεί δυστυχώς από το ορμητικό ρεύμα του νεο-ορθόδοξου φονταμενταλισμού με τις ποικίλες παραλλαγές και «συνιστώσες» του: σε μια από αυτές, ο ελληνισμός δεν αναγνωρίζεται πέρα, πριν ή ανεξάρτητα από το δόγμα, σε κάποια άλλη κυριαρχεί μια ρωμαιολατρία εμπνεόμενη από την αμερικανόστροφη αντίθεση προς το εθνικό κράτος και σε μια τρίτη, πίσω από τις υστερικές καταγγελίες εναντίον της «μεταπρατικής» κοραϊκής μετακένωσης (σε συνδυασμό με την απολογία υπέρ του Αθανάσιου του Πάριου) και την περίπου ψυχωτική απέχθεια προς το «ελλαδικό κρατίδιο» ανιχνεύονται κάποια ρίγη (νέο)οθωμανικής νοσταλγίας….
    Αλλά μια τα τέτοια συζήτηση θα μας οδηγούσε πολύ μακριά…

  19. Απορών avatar
    Απορών 16/01/2013 23:33:47

    Αγαπητέ Παρατηρητά!

    Σε ευχαριστώ για την συνέχεια του διαλόγου ο οποίος πλέον φαίνεται να είναι αρκετά γόνιμος καθώς δεν θεωρώ ότι διαφωνούμε σε πολλά. Εξηγούμαι:
    1. Φυσικά και οι Ρωμιοί δεν ήταν τόσο Ρωμαίοι όσο συνεχιστές της ελληνιστικής παράδοσης, αφού η ρωμιοσύνη, ο ελληνισμός (όχι πλέον φυλετικά αλλά πολιτισμικά) εκτεινόταν στην περιοχή αυτή. Ωστόσο, ήταν και οι κυριότεροι εκφραστές του Ρωμαϊκού πολιτισμού (ο οποίος τονίζω ότι δεν ήταν και τόσο διάφορος του αρχαίου ελληνικού όσο μας κάνει ο εθνικισμός να πιστεύουμε). Ωστόσο, δυστυχώς ο νατσιοναλισμός να το πω έτσι (γιατί ο όρος εθνικισμός ενδεχομένως μπερδεύει) δομήθηκε ακριβώς επάνω στο άλμα αυτό: οι ξένες δυνάμεις ήταν φιλελληνικές λόγω του ρομαντισμού και της αρχαίας Ελλάδας όχι λόγω της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ο Κοραής μιλούσε για Γκρεκογάλλους και όχι για Ρωμιούς κ.ο.κ. Ο εθνικισμός στην Ελλάδα (που είναι τελείως διαφορετικό πράγμα από την ελληνική αυτοσυνειδησία) αφετηριακά δομήθηκε ακριβώς επάνω στο μίσος για τη ρωμιοσύνη και στην υιοθέτηση του ψέματος των Φράγκων ότι η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ήταν η φυσική συνέχεια της Ρώμης και όχι η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και αυτό είναι ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα... Τα δικά μου διαβάσματα τουλάχιστον αυτά μου λένε (έως σήμερα). Έτσι εξηγείται άλλωστε και το μίσος των δωδεκαθεϊστών προς το χριστιανισμό: θεωρούν ότι αυτός κατέστρεψε τον ελληνισμό (κάτι που είναι αρκετά αστείο βέβαια).
    2. Δεν έχω μελετήσει εις βάθος τον Καστοριάδη χωρίς να υποτιμώ την κριτική του απέναντι στον ντετερμινισμό του μαρξισμού (αντιθέτως) αλλά πιστεύω πως με αυτόν τον τρόπο χρησιμοποιώ τον όρο: για τον εθνικισμό θα πρέπει να κάνουμε κάποιες παραδοχές ώστε να τον κατανοήσουμε ως φαινόμενο και κατ' εμέ τον εθνικισμό (νατσιοναλισμό να πω καλύτερα) τον δημιουργεί το κράτος (είτε η εγκαθίδρυσή του είτε το όραμα εγκαθίδρυσής του), επιβάλλεται δηλαδή ως κυρίαρχη ιδεολογία "από τα πάνω" και για αυτό είναι "φαντασιακό" επειδή δεν προκύπτει "από τα κάτω" και φυσικά είναι δυτική ιδεολογία 300 ετών. Είναι αστείο να μιλάμε για εθνικισμό πιο πριν γιατί απλά δεν υπήρχε τέτοιο πράγμα ή αν υπήρχε κάτι δεν ήταν εθνικισμός. Έτσι, για παράδειγμα, δεν θα μιλούσαμε για ελληνικό εθνικισμό (δεν θα υπήρχε καν τέτοιο πράγμα) αν υλοποιούνταν οι ιδέες του Ρήγα Βελεστινλή απλούστατα επειδή δεν θα υπήρχε εθνικό κράτος το οποίο να δημιουργήσει αυτό το φαντασιακό. Αυτό σημαίνει ότι δεν θα είχαμε ελληνική αυτοσυνειδησία (ή ρωμαίικη;) (οι όροι έχουν την ίδια έννοια κατ' εμέ εδώ). Κάθε άλλο! Ο νατσιοναλισμός ήταν καταστροφικός για τον ελληνισμό όχι μόνο επειδή κατέστρεψε πανάρχαιες κοιτίδες του ελληνισμού (Αλεξάνδρεια, Μ. Ασία, Πόντος κτλ.) αλλά επειδή παράλληλα κατέστρεψε και μεγάλο μέρος της πολιτιστικής μας κληρονομίας (μόνο τις διαλέκτους του λαού μας να εξετάσουμε θα δούμε). Πέρα από αυτό μας αποξένωσε από μεγάλα πληθυσμιακά κομμάτια που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο ήταν στην περιφέρεια του ελληνισμού, με αρχαίους όρους "ημιβαρβαρικά" (όχι πολιτισμικά αλλά π.χ. γλωσσικά). Π.χ. εγώ θεωρώ κληρονομία του ελληνισμού ακόμα και τον αλεβισμό (πρακτικά συνέχεια του νεοπλατωνισμού), τους σλαβομακεδόνες, τους πομάκους, τους νοτιοιταλούς και μπορώ να φέρω ένα κάρο αντίστοιχα παραδείγματα, τους οποίους αποξενώσαμε διά του εθνικισμού. Με άλλα λόγια ο εθνικισμός λειτουργεί ως δια της κρατικής βίας προκρούστης της εθνοτικής αυτοσυνειδησίας και η ιδεολογία που παράγει εξ αυτού του λόγου είναι "φαντασιακό", εν προκειμένω είναι αυτό που αποφάσισε κατά βάση ο Κοραής και ο Όθωνας (όχι σε προσωπικό επίπεδο) και που κάπως διορθώθηκε στη συνέχεια από τον Παπαρηγόπουλο / Σβορώνο κτλ. με την αποδοχή κάποιας υποτυπώδους συνέχειας χωρίς ωστόσο να είναι και τόσο ουσιαστική αυτή η βελτίωση. Ο Μακρυγιάννης και ο Πολίτης, εξαιρετικοί και οι δύο, προφανώς όμως δεν αναφέρονται στον εθνικισμό αλλά σε αυτό το οποίο θεωρώ ότι κατέστρεψε ο εθνικισμός (για να μην είμαι ακραίος να πω αλλοίωσε) δηλαδή την παράδοσή μας.
    3. Το σημείο αυτό θέλει προσοχή: οι χριστιανοί δεν ήταν δύσπιστοι απέναντι στο ελληνικό πνεύμα αλλά στο προχριστιανικό παγανιστικό ελληνικό πνεύμα και για αυτό υπήρχαν πολύ συγκεκριμένοι λόγοι. Καταρχάς αυτό είχε ήδη καταρρεύσει όταν ήρθε ο χριστιανισμός (άλλο τι πιστεύουν οι αρχαιολάτρες) και επιπλέον ήταν βαθιά ιδεαλιστικό και αιτιοκρατικό (όπως κάθε παγανισμός), με άλλα λόγια ο άκριτος ενστερνισμός του (όπως προσπάθησαν οι νεοπλατωνικοί χριστιανοί για παράδειγμα) θα είχε ως αποτέλεσμα τον εγκλωβισμό και του χριστιανισμού στο "ανάγκα και οι θεοί πείθονται" και πόσο μάλλον και οι άνθρωποι. Είναι δυνατόν να απορρίπτουμε το μαρξισμό για τον ντετερμινισμό του και να μην μπορούμε να κατανοήσουμε την απόρριψη του παγανισμού από τους χριστιανούς; Αυτό φυσικά, δεν σημαίνει ότι δεν υπήρχαν και εξέχοντες αριστοτελιστές χριστιανοί, ή ότι δεν ήταν φιλόσοφοι κτλ. Παγανιστές δεν ήταν. Και το ανάθεμα τοις έλλησι ήρθε μετά από την εικονομαχία, δηλαδή από την εισαγωγή από την "πίσω πόρτα" του αρχαιοελληνικού παγανιστικού ιδεαλισμού / αιτιοκρατίας στο χριστιανισμό από τους εικονομάχους όπως κάνουν σήμερα οι προτεστάντες και το Ισλάμ. Τα υπόλοιπα της παραγράφου αυτής τα έχω υπόψιν μου αλλά θεωρώ ότι αγγίζουν τα όρια της συνομωσιολογίας. Δεν υπάρχει κανένας νεο-ορθόδοξος φονταμενταλισμός (είναι αντιφατικός ο όρος αφού νεορθόδοξοι ονομάστηκαν οι μαρξιστές που το '80 άρχισαν να ανακαλύπτουν το χριστιανισμό π.χ. Ζουράρις, Μοσκώφ, Ράμφος κτλ. και μόνο για φονταμενταλισμό δεν νομίζω ότι μπορούν να κατηγορηθούν με εξαίρεση το... Ράμφο αλλά προφανώς μιλάμε για άλλο πράγμα). Τα υπόλοιπα είναι υποθέσεις εθνικιστών συγγραφέων οι οποίοι θεωρώ ότι δυσκολεύονται να κατανοήσουν όλα τα παραπάνω απλούστατα επειδή δεν μπορούν να κάνουν το στοιχειώδη διαχωρισμό ανάμεσα στο νατσιοναλισμό (μια δυτική ιδεολογία των τελευταίων 300 ετών εκπορευόμενη από το κράτος) και την έθνοτική αυτοσυνειδησία, ή να το πω καλύτερα τις παραδόσεις των λαών. Οι ΗΠΑ σαφώς και είναι έθνος-κράτος απλά το φαντασιακό του αμερικανικού έθνους βασίζεται στον πολιτικό εθνικισμό (γαλλική σχολή) και όχι στο ρομαντικό εθνικισμό (γερμανική σχολή). Και όσο για το "νεο-οθωμανισμό" ως έννοια αφορά τα πάντα και τίποτα. Οι θεωρούμενοι ως πνευματικοί πατέρες συγκεριμένων εθνικιστικών τάσεων π.χ. ο Ίων Δραγούμης, ακόμα και η Απριλιανή Χούντα ήταν χαρακτηριστικά παραδείγματα αυτού που σήμερα θα αποκαλούσαμε "νεο-οθωμανισμό" δεν νομίζω όμως να τους έβαλαν οι αμερικάνοι... συνεπώς κάτι άλλο κρύβεται πίσω από αυτό και δεν είναι σώνει και καλά κάποια συνομωσία...
    Σε ευχαριστώ για τον όμορφο προβληματισμό: όπως βλέπεις τελικά πολλές φορές οι λέξεις μας μπερδεύουν (και λογικό στην Έλλάδα με τρισχιετή ιστορία να έχουν τόσα νοήματα) και μας κάνουν να βλέπουμε τριγύρω μας εχθρούς... ενώ τελικά ίσως να μη διαφωνούμε και τόσο... τουλάχιστον πολύ πολύ λιγότερο από ότι αρχικά μπορεί να φαίνεται...

  20. Παρατηρητής avatar
    Παρατηρητής 18/01/2013 15:42:31

    Αγαπητέ Απορών, θέτεις πολλά και διάφορα ζητήματα, στην πλειονότητα των οποίων θεωρώ ότι έχει ήδη δοθεί απάντηση εκ μέρους μου. Θα σε παρακαλούσα, λοιπόν, να μου επιτρέψεις να περιοριστώ στο νευραλγικό σημείο της απομένουσας υποβόσκουσας διαφωνίας μας και να τοποθετηθώ αμέσως in medias res, αφού προηγουμένως σου ζητήσω συγγνώμη για την κάπως σχηματική και άκαμπτη προσέγγιση του θέματος. Ας όψεται η κακή συνήθειά μου να λέω τα πράγματα με το όνομά τους.
    Στο κείμενό σου «υφέρπει» και είναι διάχυτη η ακλόνητη κατά τα άλλα πεποίθηση ότι πηγή δεινών για την ελληνικότητα είναι το «ελλαδικό κρατίδιο», που αποτελεί περίπου ενσάρκωση και ιστορική πραγμάτωση του απόλυτου ιστορικού κακού. Από αυτό απορρέει παραγωγικά, δηλαδή από πάνω προς τα κάτω (και όχι από κάτω προς τα πάνω, όπως θα ήταν φυσιολογικό και, άρα, αποδεκτό), η φαντασιακή εθνικότητα ημών των Ελλήνων. Και βέβαια, το αποκαρδιωτικό αυτό πολιτειακό έκτρωμα έχει ως πρότυπό του το δυτικότροπο έθνος-κράτος, που είναι υπόθεση των τελευταίων δύο-τριών αιώνων. Εδώ, στο εργοτάξιο της εθνοαποδόμησης, οι μεταλλαγμένοι μαρξιστές, πιασμένοι χέρι χέρι με τους παγκοσμιοποιημένους νεοταξικούς (δες καλού-κακού το πρώτο σχόλιό μου σε αυτήν εδώ την καταχώριση), συναντώνται με τους φονταμενταλιστές της νέο-ορθοδοξίας. Προς γενική μάλιστα κατάπληξη, οι τελευταίοι δείχνονται περισσότερο αποφασιστικοί και ριζοσπάστες: «Ο Ελληνισμός τελείωσε ιστορικά με αργό και βασανιστικό (ταπεινωτικό) ψυχορράγημα που ξεκίνησε το 1833» και «Σε κάθε παραμικρή πτυχή του το σημερινό ελληνώνυμο κρατίδιο (σημείωση δική μου: προσοχή, όχι «ελληνικό» ή «ελλαδικό» αλλά αναβαθμισμένα «ελληνώνυμο»!) είναι μια ύβρις της ελληνικότητας» (Χρ. Γιανναράς).
    Διαβάζοντας τις γραμμές αυτές, απελπίζεται κανείς σε τέτοιο βαθμό, ώστε αισθάνεται την ανάγκη να τρέξει να χωθεί στη στοργική αγκαλιά της μητέρας Τουρκίας, που έχει ήδη ανοίξει και μας περιμένει ανυπόμονα. Μήπως δεν περνούσαμε μια χαρά ως Τούρκοι υπήκοοι; Μήπως επί τουρκοκρατίας οι Έλληνες δεν ταξίδευαν «από θέσεως ισχύος» σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης; Μήπως οι «καραβοκυραίοι» μας δεν όργωναν τότε τις θάλασσες και δε συσσώρευαν χρυσάφι στα θησαυροφυλάκιά τους; Μήπως η κοινότητα, ως ιδιότυπη αλλά θετική εκδοχή μιας οικονομικο-κοινωνικής οργάνωσης, δεν ευνοούσε την άνθηση κάποιων αυθεντικών μορφών λαϊκού πολιτισμού; Μήπως ως Κωνσταντινουπολίτες ή Μικρασιάτες δεν ήμαστε κοινωνοί κάποιων «απορροών» της πάλαι ποτέ «βυζαντινής αρχοντιάς», την οποία μας στέρησε η «ελλαδική (συγγνώμη, η «ελληνώνυμη») επαρχιωτίλα»; Εδώ πλέον το φαντασιακό και οι ιδεοληψίες δίνουν τα ρέστα τους! Τι και αν ο Λουκάς Νοταράς είχε νιώσει κυριολεκτικά στο πετσί του πόσο βαρύ τελικά ήταν το τίμημα εκείνου του «κρειττότερόν εστιν…»; Ο Αθανάσιος ο Πάριος είχε κατά βάση δίκιο. Η δουλεία στους Τούρκους ήταν θέλημα Θεού και εγγύηση της δογματικής καθαρότητάς μας ως Ορθοδόξων. Η επανάσταση του 1821 δεν έπρεπε να γίνει, ήταν ένα ιστορικό λάθος. Και αν δεν το λέμε expressis verbis, το αφήνουμε πάντως να εννοηθεί ξεκάθαρα, ακόμη και την ημέρα της εθνικής επετείου της 25ης Μαρτίου! (Οι σχετικού σύνδεσμοι υπάρχουν και είναι στη διάθεση του καθενός)...
    Κατά τα άλλα, πρέπει κάποτε να σοβαρευτούμε.
    1. Όχι, δεν είναι αλήθεια ότι οι Έλληνες απέκτησαν εθνική συνείδηση μέσω του κοραϊσμού, του ευρωπαϊκού ρομαντισμού και της βαυαροκρατίας. Η αλήθεια είναι ότι πολύ πριν από το 146 π.Χ., οπότε υποτάχτηκαν στους Ρωμαίους, οι Έλληνες είχαν ήδη ενιαία πολιτιστική συνείδηση και σαφή επίγνωση των ισχυρών δεσμών που σφυρηλατούσαν την εσωτερική τους ενότητα διαφοροποιώντας τους έτσι από τους άλλους λαούς. Και καθ’ όλη τη διάρκεια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας είτε ως Ρωμιοί είτε ως Γραικοί είτε ως Έλληνες διατήρησαν ζωντανή, ακοίμητη και άσβηστη την εθνική τους συνείδηση.
    2. Όχι, δεν είναι αλήθεια ότι η εθνική συνείδηση των Ελλήνων διαμορφώθηκε τεχνητά, μετά την ίδρυση του «ελληνώνυμου κρατιδίου». Η αλήθεια είναι ότι τέτοιες πρωθύστερες κατασκευές ίσχυσαν ιστορικά μόνο σε χώρες που εποικίστηκαν από μετανάστες, όπως οι ΗΠΑ, ή σε κράτη που προέκυψαν από το γεωγραφικό κατακερματισμό (με τη μέθοδο της «μπακλαβαδοποίησης»), στον οποίο υποβλήθηκαν τεράστιες εκτάσεις ολόκληρων ηπείρων (λ.χ. της Αφρικής), μετά την απαλλαγή τους από τα αποικιοκρατικά καθεστώτα, οπότε η τεχνητή εμφύτευση εθνικής συνείδησης ήταν απαραίτητη προϋπόθεση για την επιβίωση των νεόκοπων αυτών κρατικών μορφωμάτων.
    3. Όχι, δεν είναι αλήθεια ότι και για τους Έλληνες ίσχυσε η παραπάνω πρωθύστερη διαδικασία. Αντίθετα, για τους Έλληνες τα πράγματα ήταν εντελώς διαφορετικά και για του λόγου το ασφαλές παραθέτω τρία μόνο χαρακτηριστικά παραδείγματα: α) Όταν ο Αντώνιος Έπαρχος (1498-1563) γράφει στον ανθρωπιστή Μελάγχθωνα: «Όθεν ουκ εξ απόπτου μοι γίνεται θεάσασθαι το πατρώον έδαφος αδακρυτί, Ελλάδα την ποτέ κλεινήν ζυγόν δουλείας ακλεώς υποφέρουσαν», και την εθνική του συνείδηση διατρανώνει και τα δεινά της δουλείας διεκτραγωδεί. β) Όταν κάποιες δεκαετίες νωρίτερα ο Μιχαήλ Αποστόλης (1422-1480), που είχε ζήσει την τραγωδία της Άλωσης, θα γράψει στο Φρειδερίκο τον Γ΄ τα εξής: «Απόδος το πανταχού γης διεσπαρμένον γένος ημών τη πατρίδι, το πάλαι ποτέ υψηλότατον και σοφώτατον, νυν δε εξουθενωμένον και ταπεινότατον», του ζητάει στην ουσία να βοηθήσει τον ελληνισμό στην απόκτηση πατρίδας, δηλαδή κρατικής οντότητας. Και όταν ο Σίμων ο Πόρκιος (17. αιώνας) εκλιπαρεί τον καρδινάλιο Ρισελιέ να συμβάλει, ώστε η πάλαι ποτέ φημισμένη για τις πολιτιστικές επιδόσεις της Ελλάδα να επιστρέψει «πάλιν εις την παλαιάν της λαμπρότητα και ελευθερίαν», αποβλέπει και αυτός στην ίδρυση ελληνικού κράτους, στο οποίο οι Έλληνες θα οργανώσουν τον εθνικό τους βίο απαλλαγμένοι από εξουσιαστές και δυνάστες. Σε όλες αυτέ τις περιπτώσεις και σε πάμπολλες άλλες που δε θα ήταν δυνατόν να αναφερθούν η εθνική συνείδηση προηγείται και τα όνειρα για τη δημιουργία εθνικού κράτους έπονται, ενώ ο Κοραής, ο Ρομαντισμός και οι…Βαυαροί δεν έχουν ακόμη εμφανιστεί!
    4. Όχι, δεν είναι νοητό όλοι ανεξαιρέτως οι λαοί της γης, ακόμη και αυτοί που ήρθαν στο ιστορικό προσκήνιο «από το πουθενά», ακόμη και αυτοί που «φυτεύτηκαν» από κάποιους τρίτους σε γεωπολιτικά ευαίσθητες περιοχές του πλανήτη και έκτοτε πασχίζουν με πλαστογράφηση της ιστορίας και κλεμμένα σύμβολα να δημιουργήσουν εθνική συνείδηση – δεν είναι, λοιπόν, νοητό ακόμη και αυτοί οι λαοί να δικαιούνται να αποκτήσουν κράτη και την ίδια στιγμή εμείς οι Έλληνες να έχουμε κατ’ αποκλειστικότητα το θλιβερό παγκόσμιο προνόμιο να μας αμφισβητείται αναδρομικά –και μάλιστα…από ομοεθνείς μας, από Έλληνες, που επικαλούμενοι θολά και συγκεχυμένα κριτήρια επιδίδονται σε ακατάσχετες θρηνωδίες και ιερεμιάδες—το ιστορικό δικαίωμα να έχουμε δημιουργήσει ως έθνος και να διατηρούμε ακόμη (!) το δικό μας κράτος, το οποίο χαρακτηρίζεται «ελλαδικό» ή, ακόμη χειρότερα (με εξεζητημένα ονειδιστική διάθεση), «ελληνώνυμο»! Αναρωτιέμαι μήπως έχουμε τελείως τρελαθεί (και δεν εννοώ ασφαλώς εσένα, φίλε Απορών).
    5. Όχι, δε διέπραξαν ιστορικό σφάλμα όλοι οι ήρωες που επαναστάτησαν, αγωνίστηκαν, μάτωσαν και θυσιάστηκαν, προκειμένου να αποκτήσουμε ως έθνος τη δική μας κρατική οντότητα. Το να παραμένεις εθελόδουλος υπήκοος ενός ξένου κράτους, και μάλιστα απολυταρχικού, στην καλύτερη περίπτωση σου εξασφαλίζει την απλή βιολογική επιβίωση, εφόσον υπηρετείς απαρέγκλιτα τα συμφέροντα του δυνάστη και συγκαλύπτεις μέχρις εξαφανίσεως την εθνική σου ιδιαιτερότητα, και στη χειρότερη σε παραδίδει ανυπεράσπιστο στους κάθε λογής ιστορικούς κλυδωνισμούς που μπορούν κάλλιστα να προκαλέσουν την οριστική εξαφάνισή σου ως εθνότητας.
    6. Όχι, είναι αίολο το επιχείρημα ότι τάχα εμείς οι Έλληνες, διαχρονικά, δεν έχουμε την κουλτούρα της κρατικής οντότητας και μάλιστα με τη μορφή του εθνικού κράτους και γι’ αυτό είτε θα έπρεπε να προβούμε στην ανασύσταση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας της Χριστιανικής Ανατολής, στο εσωτερικό της οποίας ο ελληνισμός θα ήταν primus inter pares, είτε δε θα έπρεπε να εξεγερθούμε ποτέ κατά των Τούρκων. Ευτυχώς ή δυστυχώς, οι ιστορικές εξελίξεις δεν προδιαγράφονται, και μάλιστα εκ των υστέρων, σε ασκήσεις επί χάρτου μέσα σε θεολογικά σπουδαστήρια… Το «ελληνώνυμο κρατίδιο», το οποίο με τους βαλκανικούς πολέμους θα διπλασιάσει τη γεωγραφική επιφάνειά του, πάλεψε υπεράνθρωπα για την απελευθέρωση αλύτρωτων ελληνικών εδαφών και θα ήταν άδικο να χρεωθεί την απώλεια προαιώνιων ελληνικών εστιών, για παράδειγμα εκείνες της Ιωνίας και της Αιγύπτου. Στην πρώτη περίπτωση, οι διωγμοί και οι σφαγές είχαν ξεκινήσει πολύ πριν από την αποβίβαση του ελληνικού στρατού στη Μικρά Ασία, ενώ στη δεύτερη οι δυσμενείς εξελίξεις συναρτώνται με πολιτικές επιλογές του εκεί εθνικιστικού καθεστώτος, με το οποίο οι σχέσεις του ελληνικού κράτους ήταν κάθε άλλο παρά κακές.
    Εκείνο στο οποίο θα συμφωνούσα χωρίς επιφυλάξεις είναι το ότι τα τελευταία χρόνια ο ελληνισμός διέρχεται μια πρωτοφανή, παρατεταμένη και πολύπλευρη κρίση, που προσλαμβάνει τις διαστάσεις μιας ενδημικής παρακμής και αποσύνθεσης. Εδώ ίσως ανάγουν την καταγωγή τους τόσο η άκρα πεσιμιστική διάθεση όσο και οι συνακόλουθες δηλητηριώδεις συζητήσεις που τοποθετούν απερίφραστα επί τάπητος και αμφισβητούν ριζικά όχι μόνο τη γνησιότητα της εθνικής μας ιδιοπροσωπίας αλλά και την ίδια τη σκοπιμότητα της κρατικής μας υπόστασης... Αλλά οι παράταιρες αυτές φωνές δεν μπορούν να συγκαλύψουν τα επιτεύγματα του ελληνισμού τα τελευταία 180 χρόνια και κυρίως δε μας απαλλάσσουν από το χρέος να αγωνιστούμε με νύχια και με δόντια για την κοινωνική μας ανόρθωση και την εθνική μας αναγέννηση.

    • Απορών avatar
      Απορών @ Παρατηρητής 19/01/2013 01:11:21

      Αγαπητέ Παρατηρητή,

      νομίζω ότι μπερδεύουμε κάποια πράγματα: σαφώς και δεν αμφισβητώ ότι υπήρχε συνείδηση ελληνικότητας και γνωρίζω τις πηγές που αναφέρεις. Αυτό που λέω είναι ότι αυτή δεν ήταν "εθνικιστική" απλούστατα επειδή δεν υπήρχε τότε η εθνικιστική ιδεολογία. Το πάλι με χρόνια και καιρούς αναφερόταν σε κάτι πολύ διαφορετικό από το να φτιάξουμε ένα έθνος-κράτος, απλούστατα επειδή δεν υπήρχαν καν τότε έθνη-κράτη!
      Όσο για τα υπόλοιπα: το φαντασιακό στο οποίο αναφέρομαι το αντιμετωπίζω ως μια σκουριά η οποία ήρθε και κάθησε πάνω στο μέταλλο της συνείδησης στην οποία αναφέρεσαι. Το να είσαι εναντίον της σκουριάς δεν σημαίνει ότι είσαι εναντίον του μετάλλου. Αυτό που είπα, είναι ότι ο εθνομηδενισμός τελικά ίσως να μην πρέπει να μας φοβίζει και τόσο απλούστατα επειδή αυτό που μπορεί να καταστρέψει τελικά είναι η σκουριά και μόνο ώστε να ξαναλάμψει το μέταλλο. Υπάρχουν και έθνη με πλήρως φαντασιακή εθνική συνείδηση με μόνο συνεκτικό δεσμό, δηλαδή, το έθνος-κράτος. Αυτά όντως θα πρέπει να φοβούνται τον εθνομηδενισμό. Εμείς, όμως, πιστεύω ότι αυτό που θα πρέπει να μας φοβίζει περισσότερο είναι η σκουριά ακριβώς επειδή από το 1827 κατατρώει το μέταλλο...
      Ελπίζω η παραπάνω παρομοίωση να ξεκαθαρίζει την οπτική μου... και έχοντας διαβάσει σχεδόν το σύνολο των φιλοσοφικών και θεολογικών έργων του Γιανναρά (η αλήθεια είναι ότι με τις επιφυλλίδες του δεν ασχολούμαι καθώς δεν τις θεωρώ τόσο σημαντικές) δεν μπορώ να καταλάβω από που προκύπτει ότι επιδιώκει την υποταγή στην κεμαλική Τουρκία! Το θεωρώ πραγματικά υπερβολικά άδικο!
      Ακόμα και οι ακραίοι υποστηρικτές της ελληνοτουρκικής προσέγγισης (π.χ. ο Κιτσίκης ή ο Τσάκωνας) καθόλου δεν νομίζω να είχαν κατά νου απλά να υποταχθούμε στην Τουρκία, αλλά να αντισταθούμε από κοινού στη σλαβική γεωπολιτική απειλή (να που τελικά η τάση αυτή δεν είναι και τόσο "ορθόδοξη" αλλά ανιχνεύεται στους Σουλιώτη, Δραγούμη κτλ.).
      Και τέλος, οι αναφορές στην Οθωμανική Αυτοκρατορία δεν έχουν να κάνουν με τη κεμαλική Τουρκία καθώς πρόκειται για ένα τελείως διαφορετικό μόρφωμα, το οποίο ως έθνος-κράτος σαφώς και δεν μπορεί να παίξει καν έναν τέτοιο ρόλο όπως υπονοείται ότι επιδιώκουν οι "νεο-οθωμανοί". Μπορούμε να ισχυριστούμε σοβαρά ότι ο Ίων Δραγούμης επιδίωκε την υποταγή της Ελλάδας στην Τουρκία; Πόθεν;! Και όμως σήμερα το λέμε με μεγάλη ευκολία για το Γιανναρά για παράδειγμα. Θεωρώ απλά πως όσοι το ισχυρίζονται αυτό, π.χ. ο Καραμπελιάς, ενδεχομένως λόγω των μαρξιστικών καταβολών τους να μην αντιλαμβάνονται καν το εύρος του σκεπτικού τους!
      Όσο για το αν ήταν σωστό το 1821 ή όχι: με ευκολία σήμερα μπορούμε να λέμε ότι ήταν σωστή επιλογή αλλά η ευκολία αυτή προκύπτει από τη Ναυμαχία του Ναυαρίνου. Η Επανάσταση καθαυτή είχε δυστυχώς σχεδόν κατασταλεί από τον Ιμπραήμ. Επιπλέον, ακόμα και ήρωες του 1821 δεν είχαν αρχικά κατά νου ένα έθνος-κράτος, αλλά και αυτό είναι μεγάλη συζήτηση.
      Σε κάθε περίπτωση, η συζήτηση αυτή θεωρώ πως έχει ιστορικό ενδιαφέρον. Κανείς δεν θεωρώ ότι ισχυρίζεται σήμερα σοβάρα ότι η Ελλάδα θα πρέπει να υποταχθεί στην... Τουρκία! Δεν μπορούμε να υποψιαζόμαστε αλλήλους με τόση ευκολία απλά επειδή κάποιοι σκέπτονται και εκτός του πλαισίου της εθνικής ιδεολογίας, ο ελληνισμός απλά είναι κατί πολύ ευρύτερο, κάτι που πιστεύω ότι θα φανεί πιο απτά στις επόμενες δεκαετίες...

    • άγρυπνη avatar
      άγρυπνη @ Παρατηρητής 19/01/2013 02:40:05

      !!!

      • άγρυπνη avatar
        άγρυπνη @ άγρυπνη 19/01/2013 02:41:52

        {Για τον Παρατηρητή]

        • Απορών avatar
          Απορών @ άγρυπνη 19/01/2013 16:26:20

          Πτού και χάρηκα!!!

  21. άγρυπνη avatar
    άγρυπνη 19/01/2013 16:46:44

    !!!!

    • άγρυπνη avatar
      άγρυπνη @ άγρυπνη 19/01/2013 16:59:25

      {για τον απορόντα]

      • άγρυπνη avatar
        άγρυπνη @ άγρυπνη 19/01/2013 21:49:09

        Απορούντα[διόρθωση]

        • Απορών avatar
          Απορών @ άγρυπνη 20/01/2013 01:07:51

          Ε τώρα με μπερδέψατε τελείως!

          • άγρυπνη avatar
            άγρυπνη @ Απορών 20/01/2013 01:28:24

            Ούτως η άλλως !!!!

  22. dedos avatar
    dedos 03/04/2013 17:26:46

    Τι φοβερό άρθρο... Πόσο ευγενικά προσεγγίζει έννοιες, για τις οποίες στο facebook και στα λοιπά μέσα κοινωνικής δικτύωσης αμόρφωτοι σφάζονται χρησιμοποιώντας λεξιλόγιο, για το οποίο λιμενεργάτες χρειάζονται φροντιστήριο. Ακόμα και τα σχόλια που ακολουθούν από τους αναγνώστες ως επί το πλείστο αποδεικνύουν υψηλό επίπεδο ιστορικής παιδείας. Χαίρομαι που το διάβασα. Χωρίς υπερβολές αισθάνομαι κατά τι καλύτερα που διαπιστώνω ότι υπάρχει και η άλλη Ελλάδα, η οποία δε χάθηκε μέσα σ' αυτά τα τελευταία σκοτεινά χρόνια του πολιτικού εκμαυλισμού και της οικονομικής ρουφήχτρας αξιών...
    Να σημειώσω κάτι μόνο, μια φράση του Σεφέρη: "Δε μένω τυφλός στα ψεγάδια μας, αλλά έχω την ιδιοτροπία να πιστεύω στον εαυτό μας". Αυτό πιστεύω ότι μας χρειάζεται, αντικειμενικότητα και αυτοπεποίθηση. Δεν χρειάζονται ούτε ψευδοεθνικές κορώνες και προγονοπληξίες, αλλά ούτε αδράνεια, μεμψιμοιρία και ανέπλπιδη μοιραλατρεία για το βαθμό αποτυχίας μας σήμερα. Μέτρο και ισορροπία απαιτείται για να κατανοήσουμε το παρελθόν μας, για να αγαπήσουμε τους προγόνους μας, για να αποκομίσουμε ότι μας χρειάζεται. Είναι ουσιαστικό σε κάθε τομέα της κοινωνικής μας ζωής να εναρμονίζουμε τις παραδόσεις με τους νεωτερισμούς και να διακρίνουμε ποια στοιχεία που προέρχονται από το εξωτερικό ή που αντλούμε από τη παράδοσή μας μπορούν να αποβούν ωφέλημα και ποια όχι. Σημαντικό είναι το εξής: η πεμπτουσία κάθε πολιτισμού βρίσκεται στη στάση ζωής την οποία επιβάλλει και την οποία θεμελιώνει σε ορισμένες αρχές. Για τον Ελληνισμό, η στάση ζωής μας θεμελιώνεται σε αξίες, όπως το μέτρο, ο διάλογος, η ταπεινότητα, η ελευθερία του ανθρώπου. Η μελέτη, λοιπόν, της παράδοσης, που δεν εκφυλίζεται σε τυπολατρία, αλλά μας μυεί σ' αυτές τις αξίες, έχει καθοριστική σημασία για όλους. Από την άλλη, όταν οποιαδήποτε εισαγόμενα στοιχεία προάγουν και ανανεώνουν τις αξίες αυτές, δε βλάπτουν, έστω κι αν προέρχονται από το εξωτερικό. Βλάπτουν, όμως, όσα στοιχεία αλλοτριώνουν αυτή τη στάση ζωής και εκφυλίζουν ή ανατρέπουν αυτές τις αξίες, που στάθηκαν ακατάλυτες πάνω από 2000 χρόνια. Αυτό το τέλμα όπου έχουμε βουλιάξει καθηλώνει όλους τους νεοέλληνες σε σημείο που να αδυνατούμε ν' αφομοιώσουμε αναλλοίωτες αξίες που πρεσβεύει και διαφυλάττει η παράδοσή μας. Και είναι κρίμα... Είναι κρίμα γιατί 3000 χρόνια εξέλιξης είναι πάρα πολλά για να τα θάψουμε μέσα σε 39 χρόνια οπισθοδρόμησης, ακριβώς επειδή λίγοι εξωτερικοί, αλλά και εσωτερικοί παράγοντες, ξύπνησαν ένα ωραίο πρωινό και είπαν: Έτσι θέλω!

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.