23/09/2009 00:42
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΧΟΛΙΑ
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Η αμερικανική ψύχωση με το Ιράν.



Η Αμερική έχει εστιάσει την ιδιαίτερη  προσοχή της στο μουσουλμανικό κόσμο από την εποχή της 11ης Σεπτεμβρίου.  Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η πιθανότητα Ιρανικής πυρηνικής ανάπτυξης, θεωρήθηκε ως μια πάρα πολύ σοβαρή απειλή για τις ΗΠΑ. Η προφανής αντίδραση θα ήταν μια στρατιωτική επίθεση εναντίον του Ιράν, κάτι όμως που τόσο η κυβέρνηση Μπους όσο και αυτή του Ομπάμα αρνήθηκαν να αναλάβουν. Πρώτον, μια επίθεση εναντίον των πυρηνικών εγκαταστάσεων του Ιράν δεν θα ήταν εύκολη υπόθεση. Οι παράμετροι της εμπλοκής θα ήταν πολλές και σύνθετες. Δεύτερον, το Ιράν έχει τη δυνατότητα της ανταπόδοσης, με αρκετούς μάλιστα τρόπους. Ένας από αυτούς θα ήταν οι τρομοκρατικές επιθέσεις εκ μέρους της Hezbollah. Η σημαντικότερη όμως μορφή ιρανικής αντίδρασης, θα ήταν η παρεμπόδιση της ναυσιπλοΐας στα στενά του Hormuz, με τη χρήση ναρκών ή πυραύλων. Ο κίνδυνος από μια τέτοια εξέλιξη θα ήταν σοβαρός για τη παγκόσμια οικονομία. Τα δεξαμενόπλοια (μαζί με το φορτίο τους) αξίζουν περίπου $170 εκατομμύρια το καθένα, και οποιαδήποτε απειλή εναντίον τους θα είχε ως αποτέλεσμα τη διακοπή των δρομολογίων. Οι εξαγωγές πετρελαίου θα μειώνονταν σημαντικά και αυτό θα είχε σοβαρά δυσμενή αποτελέσματα στη παγκόσμια οικονομία η οποία ούτως ή άλλως πλήττεται  από την ύφεση. 

Η πλευρά που είναι εξίσου ανήσυχη με όλα τα παραπάνω, είναι το Ισραήλ. Οι Ιρανοί έχουν δείξει κατά καιρούς, πως θέλουν μια πυρηνική δυνατότητα με κύριο  σκοπό να χτυπήσουν το Ισραήλ.  Η δυνατότητα ανταπόδοσης των Ισραηλινών σε μια τέτοια περίπτωση, είναι υπό αμφισβήτηση. Κατά την άποψη του STRATFOR, η όλη εμπλοκή του Ιράν με την ανάπτυξη πυρηνικού προγράμματος, έχει να κάνει με την επιβίωση του καθεστώτος και τίποτα παραπάνω. Οι Ισραηλινοί όμως δεν παύουν να ανησυχούν. Το Ισραήλ θα μπορούσε να αναγκάσει τις ΗΠΑ να εμπλακούν,  αν τυχόν επιχειρούσε μονομερές χτύπημα εναντίον του Ιράν. Η έλλειψη δυνατότητας παρατεταμένης Ισραηλινής εμπλοκής θα ανάγκαζε τους Αμερικανούς να επέμβουν, αποκλείοντας με το ναυτικό τους και τα στενά του Hormuz, ακόμη και αν δεν είχε τη πρόθεση να τα αποκλείσει το Ιράν. Οι ΗΠΑ όμως, διάκεινται αρνητικά απέναντι σε μια τέτοια εξέλιξη, ιδιαίτερα καθώς θεωρούν, πως το Ιράν δεν έχει δημιουργήσει ακόμη κάποιο επίπεδο σοβαρής απειλής για αυτές και τα συμφέροντά τους. Για αυτό και η Αμερική κάνει ότι μπορεί, σε καθαρά διπλωματικό επίπεδο.

Η Ουάσιγκτον ήθελε να σχηματίσει μια συμμαχία κρατών με σκοπό την επιβολή σκληρών μέτρων εναντίον της Τεχεράνης. Προκειμένου μάλιστα να αποτρέψει το Ισραήλ από το να αναλάβει κάποια πρωτοβουλία, η Αμερική υποσχέθηκε μέτρα τέτοια, που θα γονάτιζαν τους Ιρανούς. Τα εν λόγω μέτρα θα αφορούσαν και τη διακοπή της ροής βενζίνης προς το Ιράν, το οποίο αν και εξάγει πετρέλαιο, εισάγει μεγάλη ποσότητα διυλισμένης βενζίνης. Για να πετύχουν  όμως, τα μέτρα θα έπρεπε να στηριχτούν από πολλές πλευρές και κυρίως από τη Ρωσία. Η Ρωσία έχει τη δυνατότητα να παράγει αλλά και να μεταφέρει το σύνολο των ενεργειακών αναγκών του Ιράν και όχι μόνο των εισαγωγών του. Αν λοιπόν οι Ρώσοι δεν συμμετάσχουν στην επιβολή μέτρων, αυτά καθίστανται ανεπαρκή. Οι Ρώσοι ανακοίνωσαν πριν από κάποιες εβδομάδες πως δεν συμφωνούν με την επιβολή νέων μέτρων εναντίον της Τεχεράνης. Αμφισβήτησαν μάλιστα και την αποτελεσματικότητα των όποιων μέτρων. Η Ρωσία δεν θα ήθελε να δει ένα πυρηνικό Ιράν, αλλά θεωρεί την Αμερική  ως μια πιο σοβαρή απειλή. Ο ενδόμυχος φόβος της Ρωσίας είναι πως οι ΗΠΑ μαζί με το Ισραήλ, θα ενισχύσουν την Ουκρανία, τη Γεωργία και άλλα πρώην σοβιετικά κράτη, οπότε και θα χαθεί η ρωσική υπεροχή στην  ευρύτερη περιοχή των συμφερόντων της.

Κατά τη ρωσική άποψη, η επιθυμία της Αμερικής για  βοήθεια στο ζήτημα του Ιράν, έρχεται σε αντίθεση με τη αμερικανική πολιτική  στο  ζήτημα της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης. Οι Αμερικανοί πάλι πιστεύουν, πως τα δυο αυτά ζητήματα είναι διαφορετικά και θα πρέπει να αντιμετωπίζονται ξεχωριστά. Οι Ρώσοι δεν ήταν έτοιμοι να στηρίξουν τις ΗΠΑ στα μέτρα εναντίον του Ιράν αν δεν εξασφάλιζαν μια ανταπόδοση αναφορικά με τις δικές τους ανησυχίες στο ζήτημα της Πολωνίας. Οι Αμερικανοί δεν μπόρεσαν να καταλάβουν ότι πέρασε ανεπιστρεπτί ο καιρός όπου θα μπορούσαν να υπαγορεύουν τις επιθυμίες τους στους Ρώσους. Τώρα θα έπρεπε να διαπραγματευτούν μαζί τους ή να περάσουν σε πιο άμεσες απειλές. Και επειδή η ρεαλιστική απειλή εναντίον της Ρωσίας δεν είναι δυνατή, προτίμησαν άλλες μεθόδους.

Όσον αφορά στο Ισραήλ, η Αμερικανική στάση είχε δυο σκέλη. Από τη μία πίεζε το Ισραήλ να μη προχωρήσει στους εποικιστικούς του σχεδιασμούς ενώ από την άλλη υποσχόταν εξελίξεις σε σχέση με το Ιράν. Το Ισραήλ όμως ερμήνευσε αυτή τη στάση σαν εγκατάλειψη της παραδοσιακής του στήριξης εκ μέρους των ΗΠΑ. Η Αμερική άρχισε να πιστεύει πως η πιο πιθανή αντίδραση θα ήταν μια μονομερής επίθεση των Ισραηλινών στο Ιράν. Έχοντας υπόψη και τη διπλωματική τους αποτυχία  σε σχέση με τα μέτρα εναντίον της Τεχεράνης, οι Αμερικανοί άρχισαν να ανησυχούν μη τυχόν και χαθεί ο έλεγχος της όλης κατάστασης. Μη γνωρίζοντας το κατά πόσο θα μπορούσαν να πιέσουν τους Ισραηλινούς, οι Αμερικάνοι στράφηκαν προς τη Ρωσία. Θέλησαν να περάσουν το μήνυμα πως η στάση τους θα ήταν πλέον διαφορετική. Μέσα σε αυτή την αναθεώρηση των πραγμάτων αποφάσισαν και την απόσυρση του σχεδίου της αντιπυραυλικής προστασίας για την ανατολική Ευρώπη.

Για τους Ρώσους, η χειρονομία αυτή ήταν καλοδεχούμενη μεν, ανεπαρκής δε. Η απόσυρση του σχεδίου δεν ήταν επαρκές κίνητρο για περαιτέρω στρατηγική συμμαχία με τις ΗΠΑ. Αντιθέτως, η απόσυρση εκ μέρους τους, του δικού τους σχεδίου εγκατάστασης πυραύλων στο Καλίνιγκραντ, θεωρήθηκε ως επαρκής ανταπόδοση. Σήμερα λοιπόν, ο Ομπάμα έχει τρεις επιλογές.

1.Μπορεί να συμφωνήσει με τους Ρώσους. Κάθε μέρα όμως που περνάει, ανεβάζει τον πήχη των ρωσικών αξιώσεων με τελικό σκοπό την αναγνώριση της κυριαρχίας τους στη περιοχή των χωρών που κάποτε αποτελούσαν τη σοβιετική ένωση.

2.Μπορεί να αναλάβει επιθετικές ενέργειες εναντίον του Ιράν. Αυτή όμως η επιλογή εμπεριέχει κινδύνους για την ομαλή ροή του πετρελαίου στα στενά του Χορμούζ και την συνεπακόλουθη οικονομική κρίση που θα προκύψει.

3.Μπορεί να περιμένει, κερδίζοντας χρόνο και προσπαθώντας να πείσει το Ισραήλ να μην αναλάβει οποιαδήποτε μονομερή επίθεση εναντίον του Ιράν. Αυτό όμως δεν είναι και τόσο εύκολο καθώς το Ισραήλ του σήμερα δεν εξαρτάται από τις ΗΠΑ στο βαθμό που εξαρτιόταν το 1973.

Σε τελική  ανάλυση, το ζήτημα του Ιράν είναι δευτερεύον. Αυτό που είναι πρωτεύον, είναι οι αμερικανορωσικές σχέσεις. Η αποτροπή της ένωσης της Ρωσίας με την υπόλοιπη Ευρώπη, είναι βασικός στόχος των ΗΠΑ. Το ενδεχόμενο να ουδετεροποιηθεί η Πολωνία, και η Γερμανία να αποτελεί το μοναδικό ανάχωμα απέναντι στη Ρωσία, δεν ακούγεται ως επιθυμητή εξέλιξη στα αμερικανικά αφτιά. Από τη στιγμή που η Αμερική μπορεί να παίξει το στρατιωτικό τη χαρτί όσον αφορά στο Ιράν, δεν υπάρχει λόγος να δεχθεί την ανασχεδίαση του χάρτη της Ευρώπης. Από τη πλευρά τους, οι Ρώσοι ελπίζουν πως ο Ομπάμα θα φοβηθεί. Η αλήθεια όμως είναι, πως οι Ρώσοι μπορεί να είναι μια μεγάλη περιφερειακή δύναμη αλλά δεν είναι και τόσο μεγάλη δύναμη όσο θα ήθελαν να είναι. Η  ευρύτερη περιοχή τους άλλωστε δεν είναι ούτε ιδιαίτερα  κρίσιμη ούτε  ιδιαίτερα σημαντική. Μπορεί να ελπίζουν πως ο Ομπάμα θα αναδιπλωθεί όπως νόμισαν κάποτε και για τον Τζόν Κέννεντι. Ο Ομπάμα όμως διαβάζει τις ίδιες αναφορές με εμάς. Αυτές που τον θέλουν αδύναμο και αναποφάσιστο στα μάτια των Ρώσων. Αυτό από μόνο του, αποτελεί συνταγή για ανάληψη πιο αποφασιστικής δράσης εκ μέρους του.

 

Απόδοση: Strange Attractor

Πηγή: STRATFOR

ΣΧΟΛΙΑ

Δεν υπάρχουν σχόλια στο άρθρο! Γράψτε το πρώτο σχόλιο!

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.