02/08/2009 18:07
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Η Ρωσία, το Ιράν και η ανάγκη αναπροσαρμογής της πολιτικής των ΗΠΑ στην περιοχή

 

Στις 17/7/09, ο κληρικός και πρώην Ιρανός Πρόεδρος  Ali Akbar Hashemi Rafsanjani έκανε το πρώτο του δημόσιο κήρυγμα από την ημέρα που ξέσπασαν οι ταραχές στο Ιράν. Το πλήθος που παρευρέθηκε και παρακολούθησε τα λεγόμενά του αποτελούνταν κυρίως από οπαδούς του Ahmadinejad και φώναζε συνθήματα εναντίον των ΗΠΑ και της Κίνας. Έξω από τον χώρο της συγκέντρωσης είχαν συγκεντρωθεί αρκετοί αντίπαλοι του τωρινού Προέδρου οι οποίοι με τη σειρά τους φώναζαν συνθήματα κατά της Ρωσίας.

 Ο αντιαμερικανισμός είναι βαθιά ριζωμένος στην ιρανική πολιτική πραγματικότητα αλλά οι αντικινεζικές κραυγές είχαν να κάνουν με την κατάπνιξη της εξέγερσης των μουσουλμάνων Ουιγούρων εκ μέρους του Κινεζικού καθεστώτος. Αυτό που ξεχώρισε όμως ήταν η αντιρωσική στάση κάποιων. Προφανώς ήταν προσχεδιασμένη. Η σημασία της θα πρέπει να ερευνηθεί και για να γίνει κάτι τέτοιο θα πρέπει να εξετάσουμε την πολιτική κατάσταση στο σημερινό Ιράν.

 

Αυτή τη στιγμή υπάρχουν δυο φράξιες που μιλούν εκ μέρους του λαού.  Ο Rafsanjani εκπροσωπεί την πρώτη. Στη διάρκεια του κηρύγματός του αναφέρθηκε κυρίως στον ιδρυτή του Ισλαμικού Ιράν Ayatollah Ruhollah Khomeini που ανέλαβε την εξουσία το 1979. Αυτό που ισχυρίστηκε ο κληρικός, είναι πως το όνειρο του Ayatollah ήταν μια Ισλαμική Δημοκρατία σύμφωνη  με τη θέληση του λαού αλλά πάντα μέσα στα πλαίσια του Ισλαμικού Δικαίου. Ισχυρίστηκε μάλιστα, πως ο ίδιος αποτελεί τον γνήσιο διάδοχο αυτής της θέλησης και πως ο νυν υπέρτατος ηγέτης της χώρας Ayatollah Ali Khamenei έχει παραβιάσει τις αρχές της Ισλαμικής επανάστασης του `79 αποδεχόμενος την εκλογική νίκη του μεγάλου αντιπάλου του Mahmoud Ahmadinejad. (Εδώ πρέπει να σημειώσουμε την μεγάλη ειρωνεία που αφορά στον τρόπο με τον οποίο ο Rafsanjani παρουσιάζεται από τους δυτικούς ως μεταρρυθμιστής και φιλελεύθερος, όταν στα τελευταία 30 χρόνια της δημόσιας παρουσίας του ποτέ δεν έχει δείξει την οποιαδήποτε συμπάθεια προς την δυτικού τύπου δημοκρατία.)

 Η άλλη ισχυρή φράξια έχει ως ηγέτη της τον Ahmadinejad, ο οποίος πιστεύει πως τόσο ο Rafsanjani  όσο και ολόκληρη η πρώτη γενιά των ηγετών της επανάστασης του `79 έχουν προδώσει τις αρχές της. Όπως ισχυρίζεται, έχουν καταφέρει να πλουτίσουν υπερβολικά και χρησιμοποιούν πλέον την εξουσία τους κυρίως για λόγους κυριαρχίας επί της οικονομίας της χώρας. Κατηγορούν, λέει, τον ίδιο για την οικονομική στενότητα του Ιράν ενώ οι ίδιοι είναι αυτοί που εμποδίζουν οποιαδήποτε  οικονομική μεταρρύθμιση θα μπορούσε να επαναφέρει τη χώρα στο δρόμο της  ανάπτυξης. Ισχυρίζεται επιπλέον ότι τα πρόσφατα εκλογικά αποτελέσματα επιβεβαιώνουν την θέληση του απλού λαού για απόρριψη του ισχύοντος status quo. Προσθέτει δε ότι οι κατηγορίες για πλαστά αποτελέσματα είναι απλά μια προσπάθεια του Rafsanjani, που τον θεωρεί σπόνσορα του ηττημένου Mir Hossein Mousavι, να προστατεύσουν τα κεκτημένα τους από τις σχεδιαζόμενες μεταρρυθμίσεις του ιδίου.

Αυτό δηλαδή που βλέπουμε στο Ιράν είναι στην ουσία ένα χάσμα των γενεών όπου η κάθε πλευρά επικαλείται τις αρχές της ισλαμικής επαναστατικής παράδοσης και του Χομεινισμού. Η αρχαιότερη γενιά που την συμβολίζει ο Rafsanjani έχει όντως πλουτίσει τα τελευταία 30 χρόνια και έχοντας εργαστεί δίπλα στον «θρυλικό» Khomeini θεωρεί τον εαυτό της ως τον αληθινό διάδοχο του. Υπάρχει όμως και η νεότερη γενιά  που τα μέλη της ήταν γνωστά ως «φοιτητές» κατά την περίοδο της επανάστασης. Αυτή η γενιά ήταν που είχε βγει στους δρόμους το 1979 και αυτή η γενιά είναι που δέχθηκε επάνω της την βία του καθεστώτος του Σάχη. Σήμερα τα άτομα  που την απαρτίζουν, θεωρούν πως ο Khomeini θα έφριττε κυριολεκτικά αν έβλεπε την εξέλιξη που επέφεραν στη χώρα ο Rafsanjani και οι συνεργάτες του.

 

Η όλη διαμάχη βέβαια είναι αρκετά πιο σύνθετη. Ο Khamenei που ήταν στενός συνεργάτης του Khomeini φαίνεται να στηρίζει τον Ahmadinejad. Και ο Ahmadinejad μάλλον δεν εκπροσωπεί όλους τους μη προνομιούχους όπως θέλει να πιστεύει. Στην τελική ανάλυση, οι κατηγορίες για εκλογική νοθεία που εξαπολύει ο Rafsanjani  ίσως έχουν να κάνουν περισσότερο με την απειλή που αισθάνεται για την προσωπική του θέση παρά για τις δήθεν ανησυχίες του περί δικαιοσύνης και δημοκρατίας. Οπότε προς τι οι κραυγές των οπαδών του εναντίον της Ρωσίας;

Για πολλούς μήνες πριν από τις Ιρανικές εκλογές, οι οπαδοί του Ahmadinejad προειδοποιούσαν για μια σχεδιαζόμενη από τις ΗΠΑ επανάσταση των «χρωμάτων». Τέτοιες επαναστάσεις σημειώθηκαν αρκετές φορές στις χώρες της πρώην ΕΣΣΔ και κυρίως στην Ουκρανία μετά το 1990. Όλες είχαν κοινά χαρακτηριστικά. Αρχικά δημιουργούνταν ένα πολιτικό κόμμα με θέσεις αντιπολίτευσης το οποίο και θα προκαλούσε το ισχύον κυβερνητικό καθεστώς. Κατόπιν ακολουθούσαν εκλογικές αναμετρήσεις όπου οι κατηγορίες για νόθευση των αποτελεσμάτων ήταν έντονες και γενικευμένες. Στην συνέχεια ξεκινούσαν ειρηνικές διαδηλώσεις εναντίον της κυβέρνησης (με τα εθνικά χρώματα ως σύμβολο) τις οποίες συνήθως ακολουθούσε η κατάρρευση του όποιου καθεστώτος μέσω διαφόρων μεθόδων. Στο τέλος, η αντιπολίτευση που συνήθως ήταν φιλοδυτικών πεποιθήσεων, κέρδιζε την εξουσία.

Η Μόσχα κατηγόρησε ευθέως τις δυτικές μυστικές υπηρεσίες και κυρίως την CIA για την οργάνωση και χρηματοδότηση της «πορτοκαλί επανάστασης» στην Ουκρανία το 2004-2005. Υποτίθεται πως οι υπηρεσίες αυτές χρησιμοποίησαν διάφορες Οργανώσεις  πολιτών για τα δικαιώματα του ανθρώπου κλπ προκειμένου να απαξιώσουν την όποια κυβέρνηση, να αμφισβητήσουν τα όποια εκλογικά αποτελέσματα και να επιβάλλουν έτσι ένα φιλοαμερικανικό καθεστώς που οι Ρώσοι αποκαλούν μαριονέτα (puppet regime).

Οι Ρώσοι θεωρούν πως η Ουκρανική «πορτοκαλί επανάσταση» ήταν το κρίσιμο σημείο που διέρρηξε τις σχέσεις τους με την Δύση καθώς πιστεύουν πως η εγκατάσταση του φίλα προσκείμενου προς τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ καθεστώτος, απειλεί σοβαρά την δική τους εθνική ασφάλεια. Οι Αμερικάνοι από την πλευρά τους αρνούνται τα παραπάνω, ισχυριζόμενοι πως απλά βοήθησαν ένα δημοκρατικό κίνημα που είχε να αντιμετωπίσει νόθευση του εκλογικού αποτελέσματος και ως εκ τούτου της λαϊκής βούλησης.

Προειδοποιώντας ότι οι Αμερικάνοι προετοιμάζουν ανάλογη επανάσταση «χρωμάτων» στη χώρα του, ο Ahmadinejad συντάχθηκε με τις Ρωσικές απόψεις. Στην ουσία κατήγγειλε πως οι ΗΠΑ σκοπεύουν να τον ανατρέψουν στο όνομα της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων χρησιμοποιώντας τις ίδιες μεθόδους με αυτές που χρησιμοποίησαν στην πρώην ΕΣΣΔ. Άσχετα δηλαδή με το πραγματικό εκλογικό αποτέλεσμα, θα ξεσπούσαν διαδηλώσεις και ταραχές οι οποίες αν έμεναν αναπάντητες θα οδηγούσαν στην κατάρρευση της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν.



Καταγγέλλοντας όλα αυτά, η ομάδα του Προέδρου τοποθετήθηκε απέναντι στην πιθανότητα πραγματοποίησής τους. Αν λοιπόν συνέβαιναν, ο Ahmadinejad θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι οι διαδηλώσεις και οι διαμαρτυρίες  ήταν χειραγωγημένες από τους Αμερικανούς απαξιώνοντας έτσι τους διαδηλωτές. Σαν παράπλευρο κέρδος, θα είχε και την απαξίωση όσων συντάσσονταν με τους διαμαρτυρόμενους όπως του Rafsanjani, τον οποίο η Δύση συνεχίζει να βλέπει ως «μετριοπαθή».

 Περιέργως, ήταν πολύ ενδιαφέρον το ότι ο Ahmadinejad εν μέσω των ταραχών που έπλητταν την χώρα του, βρήκε το χρόνο να μεταβεί στη Μόσχα προκειμένου να παρακολουθήσει κάποιο διεθνές Συνέδριο. Θεωρήθηκε τότε πως απλά ήθελε να στείλει ένα μήνυμα  προς τα έξω ότι δεν έπαιρνε και πολύ στα σοβαρά τις εξελισσόμενες διαμαρτυρίες για εκλογική νοθεία εκ μέρους του.

Η κατηγορία  όμως που έρχεται στο προσκήνιο από την πλευρά του Rafsanjani φαίνεται να είναι πως οι ανησυχίες του  Ιρανού Προέδρου για σχεδιαζόμενη  επανάσταση «χρωμάτων» εκ μέρους των ΗΠΑ,  ήταν στην ουσία κατευθυνόμενες από τους Ρώσους. Οι Ρώσοι είναι αυτοί που είχαν συνομιλίες με τον Ahmadinejad και που του έδωσαν πολύτιμα στοιχεία για προηγούμενες παρόμοιες επαναστάσεις. Οι Ρώσοι πιθανόν και να τον συμβούλευσαν ως προς το πώς θα έπρεπε να προετοιμαστεί και να αντιδράσει χρησιμοποιώντας τη  δική τους πλούσια εμπειρία. Αν και εδώ εικάζουμε, εν τούτοις θεωρούμε πως αν ισχύει κάτι τέτοιο, τότε η πετυχημένη μέθοδος (αποκλεισμός επικοινωνιών κλπ) που χρησιμοποίησε το Ιρανικό καθεστώς στην προσπάθειά του να αντιμετωπίσει τις διαμαρτυρίες ίσως και να οφείλεται στις Ρωσικές συμβουλές.

Οι οπαδοί του Rafsanjani δεν φώναζαν «θάνατος στη Ρωσία» χωρίς λόγο. Πιστεύουν πραγματικά πως ο Ahmadinejad  δέχθηκε συμβουλές από τους Ρώσους και πως αυτός είναι και ο λόγος που επισκέφτηκε τη Μόσχα εν μέσω των ταραχών της Τεχεράνης. Αυτό βέβαια μπορεί και να είναι αλήθεια. Το θέμα όμως είναι ότι ο Ιρανός Πρόεδρος κατηγόρησε την Αμερική πως σχεδιάζει την ανατροπή του, οπότε και είναι πολύ λογικό να θέλησε να πάει στους Ρώσους για βοήθεια. Είτε είναι βάσιμες οι κατηγορίες του για την CIA είτε όχι, οι Ρώσοι πολύ πιθανόν να τον συμβούλευσαν και έτσι να κατάφεραν να συνάψουν στενότερες σχέσεις μαζί του.

Το  πως θα καταλήξει το Ιρανικό πρόβλημα είναι αβέβαιο. Αυτό που όμως φαίνεται ξεκάθαρα είναι πως ο Ahmadinejad προσπαθεί να παρουσιάσει τον Rafsanjani ως τον ηγέτη μιας φιλοαμερικανικής φράξιας που επιβουλεύεται την εξουσία ενώ ο Rafsanjani προσπαθεί από τη μεριά του να παρουσιάσει τον Ahmadinejad ως μέλος μια ποδηγετούμενης από τους Ρώσους  ομάδας. Στη διαμάχη αυτή, το γεγονός ότι τόσο ο μεν έχει σχέσεις και επαφές  με τις ΗΠΑ όσο και ότι ο δε έχει αντίστοιχα με τους Ρώσους, καθιστά το όλο Ιρανικό ζήτημα σπουδαιότατο από πλευράς γεωπολιτικής σημασίας.

Προς το παρόν και όπως όλα δείχνουν, ο Ahmadinejad φαίνεται να έχει το επάνω χέρι. Ο Khamenei πιστοποίησε την εγκυρότητα των εκλογικών αποτελεσμάτων. Τα πλήθη διαλύθηκαν και όλα φαίνονται πιο ήρεμα έκτοτε. Για να χάσει ο Ahmadinejad, θα πρέπει ο Rafsanjani να κινητοποιήσει ένα μεγάλο μέρος του κλήρου. Πολλοί κληρικοί όμως δεν έχουν την διάθεση να ρισκάρουν τις εύκολες ζωές τους αλλά και τις περιουσίες τους και έτσι αρκούνται στο να αφήνουν τον Rafsanjani να αναλαμβάνει όλο το βάρος της αντιπολιτευτικής πολιτικής.

Υπάρχουν αρκετοί τρόποι με τους οποίους θα μπορούσε να ανατραπεί ο Ahmadinejad και να τοποθετηθεί   στη θέση του ο  Rafsanjani αλλά όλοι θα απαιτούσαν την διάθεση του Υπέρτατου Ηγέτη για κοινωνικές και πολιτικές αναταραχές, κάτι που δεν είναι εφικτό. Αν οι Ρώσοι όντως συμβούλευσαν τον Πρόεδρο για το πώς να αντεπεξέλθει στη κρίση τότε η Ρωσική επιρροή έκλεισε τον κύκλο της. Ο  Ahmadinejad πιθανόν να χρωστάει τη  διατήρηση της θέσης του σε αυτούς. Από τη Ρωσική πλευρά, ο Ahmadinejad αποτελεί σημαντικό κεφάλαιο ακόμη και αν δεν μπορούν να τον έχουν πλήρως υπό έλεγχο. Η παρουσία του και μόνο αναγκάζει τις ΗΠΑ να επικεντρώνουν την προσοχή τους σε αυτόν και όχι στη Ρωσία. Είναι λογικό λοιπόν η Ρωσία να έχει λόγους εμπλοκής στη μετεκλογική διαμάχη του Ιράν και για τους δικούς της αυτούς λόγους να αποτελεί και σύμμαχο των Ιρανών. Η Μόσχα άλλωστε έχει ήδη αρνηθεί να παράσχει βοήθεια στους Αμερικάνους στο θέμα του Ιράν. Αν όμως η Ρωσία όντως βοήθησε ενεργά τον Ιρανό Πρόεδρο, τότε το ενδεχόμενο προμήθειας του Ιράν με το στρατηγικό αμυντικό σύστημα πυραύλων S-300 παραμένει ένα ανοιχτό ενδεχόμενο. Αν όμως οι ΗΠΑ αντιληφθούν μια προσέγγιση συμμαχίας μεταξύ Μόσχας και Τεχεράνης τότε όλη η δυναμική της περιοχής αλλάζει και συνεπώς οι Αμερικάνοι θα πρέπει να αλλάξουν και τρόπο δράσης. Όσο αυξάνεται το ενδεχόμενο απόκτησης S-300 από το Ιράν τόσο η Αμερική θα πρέπει να εστιάζει στη διάρρηξη των σχέσεων που αναπτύσσονται μεταξύ των δυο χωρών. Ήδη η Αμερικανική επιρροή στο Ιράν έχει πέσει κατά πολύ και ο Ahmadinejad είναι πλέον πιο καχύποπτος απέναντί στις ΗΠΑ λόγω των  μετεκλογικών φασαριών. Αν λοιπόν από όλο αυτό το μπέρδεμα προκύψει μια συμμαχία Ιράν-Ρωσίας (που είναι μέχρι σήμερα απλά πιθανότητα και όχι πραγματικότητα) τότε οι ΗΠΑ θα έχουν να αντιμετωπίσουν σοβαρές στρατηγικές προκλήσεις.

Τα προηγούμενα χρόνια το STRATFOR θεωρούσε πως μια Αμερικανική ή Ισραηλινή επίθεση στο Ιράν ήταν απίθανη κυρίως λόγω του ότι το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν δεν ήταν σε καμία περίπτωση σοβαρά αναπτυγμένο και πως τέτοιες επιθέσεις θα εμπεριείχαν πολύπλοκες καταστάσεις. Η απειλή λοιπόν μιας αμερικανικής επίθεσης χρησίμευε σαν διαπραγματευτικό ατού στα χέρια των Αμερικανών όπως ακριβώς και το πυρηνικό πρόγραμμα των Ιρανών αποτελούσε αντίστοιχο ατού για αυτούς στην επιδίωξη των σκοπών τους στο Ιράκ αλλά και στην ευρύτερη περιοχή. Μέχρι εδώ ήμασταν ακριβείς. Από σήμερα όμως θα πρέπει να αναθεωρήσουμε.

Αν οι Ρώσοι και οι Ιρανοί αποκτήσουν σοβαρή σχέση συνεργασίας μεταξύ τους , τότε οι δυο απειλές για τις ΗΠΑ, δηλαδή το Ιρανικό πυρηνικό πρόβλημα και η Ρωσία, ενώνονται σε μια και έτσι δημιουργείται ένα και μοναδικό ζήτημα που πρέπει να αντιμετωπίσει η Ουάσιγκτον. Η διαχείριση ενός τέτοιου σύνθετου προβλήματος θα είναι δύσκολη για την Αμερική οπότε και ο πρωταρχικός σκοπός των Αμερικανών καθίσταται η αποτροπή δημιουργίας μιας τέτοιας στενής σχέσης.

Ο Ahmadinejad από καιρό ισχυρίζεται πως οι ΗΠΑ δεν επρόκειτο ποτέ να επιτεθούν στο Ιράν και πως οι κατηγορίες των αντιπάλων του για λανθασμένη εξωτερική πολιτική εκ μέρους του ήταν ανυπόστατες από την αρχή. Αλλά αν ληφθούν υπ` όψιν οι πρόσφατες διαμαρτυρίες  και τα συνθήματα εναντίον της Ρωσίας σε συνδυασμό με τις στενότερες σχέσεις του Ιράν με τη Ρωσία, τότε η Αμερική θα πρέπει οπωσδήποτε να αναθεωρήσει την όλη στάση της στην περιοχή.

Οι μουλάδες του Ιράν δεν θέλουν πόλεμο. Άρα σίγουρα ανησυχούν βλέποντας Ισραηλινά πολεμικά πλοία και υποβρύχια να διαπλέουν τη διώρυγα του Σουέζ όπως έγινε πρόσφατα. Η διέλευση αυτή έγινε με τη συγκατάθεση των ΗΠΑ. Και παρά τις όποιες διαφωνίες τελευταία στο θέμα των οικισμών, οι σχέσεις Ισραήλ- ΗΠΑ παραμένουν σταθερές και μάλιστα ο Υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ Robert Gates θα επισκεφθεί το Ισραήλ τις επόμενες εβδομάδες. Οι Ισραηλινοί μάλιστα πιέζουν για καταληκτική ημερομηνία στις διαπραγματεύσεις με το Ιράν (για το πυρηνικό του πρόγραμμα) μέχρι τον Σεπτέμβριο οπότε και θα λάβει χώρα η επόμενη συνάντηση των G-8, και που έχει ήδη εγκριθεί από αυτούς. Οι τυχόν συνέπειες που θα έχει να αντιμετωπίσει η Τεχεράνη αν αγνοήσει την συμφωνημένη ημερομηνία, έχουν αφεθεί ανοιχτές.

Όλα αυτά μπορούν να ταιριάξουν κάλλιστα με το παλιό μοντέλο του ψυχολογικού πολέμου, σαν μια προσπάθεια χειραγώγησης της Ιρανικής πολιτικής σκηνής ώστε η ηγεσία του Ahmadinejad να φανεί ως επικίνδυνη. Μπορεί επίσης να είναι ένα αμερικανικό υπονοούμενο προς τους Ρώσους ότι τα διακυβεύματα στην περιοχή μεγαλώνουν πλέον. Δεν είναι σίγουρο αν οι ΗΠΑ έχουν αλλάξει στάση απέναντι στο Ιράν μετά τις τελευταίες εκλογές και τα όσα ακολούθησαν. Αν όμως οι κατηγορίες για Ρωσική υποκίνηση και στήριξη που εξαπολύει ο Rafsanjani ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, τότε η Ουάσιγκτον καλά θα κάνει να αναθεωρήσει την όλη στάση της απέναντι στο Ιράν και ίσως θα πρέπει και να ξανασκεφτεί  σχετικά με τις στρατιωτικές της επιλογές.

Αυτά όλα όμως προϋποθέτουν πως υπάρχει βάσιμη ουσία πίσω από τα αντιρωσικά συνθήματα που ακούστηκαν από το πλήθος στην ομιλία της περασμένης Παρασκευής . Μπορεί όντως να υπάρχει αλλά θα πρέπει να θυμόμαστε και την προσπάθεια  των αντιπάλων του Ιρανού προέδρου να μεγιστοποιήσουν την όποια ουσία. Για αυτό και δεν εγκαταλείπουμε την μέχρι τώρα εκτίμησή μας σε σχέση με το Ιράν αλλά είμαστε έτοιμοι να την αναθεωρήσουμε.

 STRATFOR

(Απόδοση: Strange Attractor)

ΣΧΟΛΙΑ

  1. Dubai Expatriate avatar
    Dubai Expatriate 02/08/2009 23:38:46

    Σε όλα τα παραπάνω εάς προσθέσει κανείς την εύλεκτη κατάσταση σε Αφγανιστάν-Ιράκ-Πακιστάν και τις πληροφορίες που (αποκλειστικά) μεταδίδω εδω στο Αντινιους, ότι ο πρόεδρος Μουμπάρακ της Αιγύπτου αντιμετωπίζει σοβαρα προβλήματα υγείας.

    Αυτά και αλλα ακόμα, προιδεάζουν για μια άκρως ανησυχητική κατάσταση στην λεγόμενη ευρύτερη Μέση Ανατολή.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.