#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
05/07/2010 07:00
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Η Λατινική Αμερική δείχνει το μέλλον για τη δημοκρατία.



Ο οικονομικός φιλελευθερισμός υπονομεύει τη δημοκρατία, παραδίδοντας την εξουσία σε μια «εικονική γερουσία» που δρα εξ ονόματος κάποιων ολίγων πλουσίων. Μια φούχτα όμως από Λατινοαμερικανικές χώρες προσφέρουν την εναλλακτική λύση.

Στο σύγχρονο κόσμο των καπιταλιστικών κρατών, η απώλεια της  εθνικής κυριαρχίας οδηγεί στην φθορά της δημοκρατίας και στην αδυναμία των κρατών να αυτοδιαχειριστούν τις κοινωνικές και οικονομικές τους πολιτικές. Η ιστορία μας δείχνει πως πολύ συχνά, η απώλεια της αυτοκυριαρχίας, οδηγεί στην επιβολή μιας φιλελεύθερης πολιτικής βασισμένης στα συμφέροντα των λίγων ισχυρών. Ο όλος σχεδιασμός των νεοφιλελεύθερων αρχών αποτελεί μια ευθεία προσβολή εναντίον της δημοκρατίας.

Η βασική αρχή του νεοφιλελευθερισμού είναι ο οικονομικός φιλελευθερισμός, που πρωτοξεκίνησε τη δεκαετία του 1970. Μερικά από τα αποτελέσματα του μας είναι γνωστά. Με το που αυξήθηκε η κερδοσκοπική ρευστότητα των κεφαλαίων, τα κράτη αναγκάστηκαν να προστατεύσουν τα νομίσματα τους. Είναι χαρακτηριστικό  πως κάποια κράτη, όπως η Κίνα και η Ινδία, που διατήρησαν τον έλεγχο επί των κεφαλαίων, απέφυγαν τα περισσότερα δεινά της ασιατικής οικονομικής κρίσης μεταξύ 1997-98.

Εν τω μεταξύ στις ΗΠΑ, το μερίδιο του χρηματοοικονομικού τομέα στα συνολικά κέρδη έφτασε το 30% το 2004, από ένα πολύ  μικρό ποσοστό που ήταν στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Η συσσώρευση κεφαλαίων αυξήθηκε τα μέγιστα επί εποχής Κλίντον και των απορρυθμίσεων που αυτός  επέβαλλε. Το 2009, το μερίδιο των τραπεζών επί των κεφαλαίων που διαθέτουν οι 20 μεγαλύτερες επιχειρήσεις, έφτασε στο 70%.

Το αποτέλεσμα είναι αυτό που ονομάστηκε από τη Citigroup ως «πλουτονομία». Ένας κόσμος δηλαδή, χωρισμένος στα δυο: Τη πλουτονομία και τους υπόλοιπους. ΟΙ ΗΠΑ, η Βρετανία και ο Καναδάς είναι οι βασικοί παίκτες της πλουτονομίας. Οικονομίες όπου η ανάπτυξη πυροδοτείται αλλά και καταναλώνεται από τους ολίγους πλούσιους. Στις πλουτονομίες, οι ευημερούντες καταναλωτές αποσπούν δυσανάλογα μεγάλο κομμάτι από την εθνική πίττα. Τα 2/3 της παγκόσμιας οικονομικής ανάπτυξης οδηγείται από την κατανάλωση, κυρίως στις πλουτονομίες οι οποίες μονοπωλούν και τα όποια  κέρδη.

Η πλουτονομία ξεπερνά σε απόδοση τα Θατσερικά προγράμματα περασμένων ετών, που είχαν σκοπό τον περαιτέρω πλουτισμό των πλουσίων. Έχει ήδη επεκταθεί κατά πολύ ο κανόνας του 80-20 που διδάσκονταν κάποτε  στις σχολές διοίκησης: 20% των πελατών παρέχουν το 80% των κερδών, το υπόλοιπο 80% δεν σου χρειάζεται. Οι μεγάλες επιχειρήσεις αντιλήφθηκαν προ πολλού ότι η σύγχρονη τεχνολογία της πληροφορίας, τις επιτρέπει να αναγνωρίζουν τους κερδοφόρους πελάτες προς τους οποίους θα απευθυνθούν, παρέχοντας χαμηλές υπηρεσίες στους υπόλοιπους, και δημιουργώντας έτσι ένα ιδιότυπο «καταναλωτικό απάρτχαϊντ».

Ο οικονομικός φιλελευθερισμός δημιουργεί επίσης μια «εικονική γερουσία» αποτελούμενη από επενδυτές και δανειστές, οι οποίοι διεξάγουν «άμεσα δημοψηφίσματα» κάθε ώρα που περνάει, επί των κυβερνητικών πολιτικών. Αν η «γερουσία» αυτή διαπιστώσει πως οι εν λόγω πολιτικές είναι παράλογες,  δηλαδή αποσκοπούν στο να βοηθήσουν τον άνθρωπο αντί για το κέρδος, τότε ασκεί το δικαίωμα βέτο που έχει, αποσύροντας κεφάλαια, επιτιθέμενη στο εθνικό νόμισμα κλπ. Ένα πρόσφατο παράδειγμα: Όταν εξελέγη πρόεδρος στη Βενεζουέλα ο Hugo Chávez, η φυγή κεφαλαίων από τη χώρα, έφτασε σε σημείο όπου τα κεφάλαια των πλούσιων  στο εξωτερικό, αποτελούσαν το 1/5 του συνολικού ΑΕΠ της χώρας! Με την απελευθέρωση της μεταφοράς κεφαλαίων, οι κυβερνήσεις έχουν να αντιμετωπίσουν δυο εκλογικά σώματα: Τους ψηφοφόρους  τους και την «εικονική γερουσία», και ακόμη και στα πιο πλούσια κράτη, η τελευταία πάντα υπερτερεί.

Το σύστημα Bretton Woods που εγκαθιδρύθηκε στο τέλος του Β`ΠΠ, είχε σχεδιαστεί έτσι ώστε οι έλεγχοι του κεφαλαίου και τα ελεγχόμενα νομίσματα θα επέτρεπαν κυβερνητικές πολιτικές που θα ανταποκρίνονται στη δημόσια θέληση, για κάποιο έστω μέτρο δημοκρατίας δηλαδή. Σύμφωνα μάλιστα με τον Keynes, το μεγαλύτερο επίτευγμα του Bretton Woods ήταν η καθιέρωση του δικαιώματος στις κυβερνήσεις να περιορίζουν τη μεταφορά κεφαλαίων. Σε αντίθεση, και μέσα στα πλαίσια της αμερικανικής νεοφιλελεύθερης στροφής που ακολούθησε,  το αμερικανικό υπουργείο Οικονομικών άρχισε να βλέπει την ανεξέλεγκτη διακίνηση κεφαλαίων ως «αναφαίρετο δικαίωμα». Την ίδια ώρα που οι κυβερνήσεις των Reagan και  Bush αντιμετώπιζαν κάποια άλλα αναφαίρετα δικαιώματα (στην υγεία, την εκπαίδευση, την εργασία κ.ά.) ως «παραμύθια», «υπερβολές» κλπ.

Τα παλαιότερα χρόνια, οι αντιδράσεις του κοινού δεν ήταν τόσο σοβαρές. Με την ριζοσπαστικοποίηση όμως των πληθυσμών την εποχή του μεγάλου κραχ, και με την πολιτικοποίηση που ακολούθησε την εξάπλωση του φασισμού, οι λίγοι πλούσιοι έχασαν αυτή τη πολυτέλεια. Εξ ου και το σύστημα Bretton Woods. Με την αποσυναρμολόγηση του συστήματος (αρχής γενομένης τη δεκαετία του `70), η λειτουργικότητα της δημοκρατίας περιορίστηκε σημαντικά.

Στη Λατινική Αμερική, οι ειδικοί έχουν αντιληφθεί εδώ και καιρό, πως η επέκταση της επίσημης δημοκρατίας συνοδεύτηκε και από μια απογοήτευση για αυτήν, καθώς  και από μια έλλειψη εμπιστοσύνης στους θεσμούς της. Η δημοκρατικοποίηση της ηπείρου συνέπεσε με τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές μεταρρυθμίσεις που υπονόμευσαν την δημοκρατία. Το εν λόγω φαινόμενο είναι παγκόσμιο, αν και φαίνεται να εξασθενεί τελευταία.

Οι ετήσιες δημοσκοπήσεις στη Λατινική Αμερική, που διεξάγει το Latinobaró­metro της Χιλής είναι ενδεικτικές, καθώς τα αποτελέσματα τους δεν τυγχάνουν προβολής στη Δύση, όπου για παράδειγμα ο Chávez θεωρείται εντεταλμένος καταστροφέας της δημοκρατίας. Επομένως, τα ευρήματα των δημοσκοπήσεων αποκρύπτονται. Μια δημοσκόπηση του 2007 κατέληγε στο ίδιο «εκνευριστικό» αποτέλεσμα όπως και τα προηγούμενα χρόνια: Οι κάτοικοι της Βενεζουέλας κατατάσσονταν δεύτεροι (μετά την Ουρουγουάη) σε ικανοποίηση για τη δημοκρατία τους, και τρίτοι σε ικανοποίηση για την ηγεσία τους. Κατατάσσονταν μάλιστα πρώτοι αναφορικά με τη θετική τους άποψη τόσο για τη τρέχουσα όσο και για τη μελλοντική οικονομική τους κατάσταση. Το ίδιο για τα ζητήματα ισότητας, δικαιοσύνης, και παιδείας. Γενικά, οι κάτοικοι της Βενεζουέλας έδειχναν τη μεγαλύτερη ικανοποίηση για το δημοκρατικό καθεστώς τους, από ότι όλα τα υπόλοιπα κράτη της ηπείρου, συμπεριλαμβανομένων των αγαπημένων των ΗΠΑ: Κολομβία, Μεξικό, Χιλή και Περού!

Για τα παραπάνω ευρήματα, υπήρξε ένα απόλυτο μπλοκ άουτ ειδήσεων σε ολόκληρο τον αγγλόφωνο κόσμο. Το μόνο που αναμεταδόθηκε ήταν το ποσοστό των Λατινοαμερικανών που αντιπαθεί τον Chávez εξίσου με τον Bush, καθόλου περίεργο αφού τα ΜΜΕ της ηπείρου εξαπολύουν συνεχείς βολές εναντίον του.

Στις ΗΠΑ, η εμπιστοσύνη προς τους θεσμούς μειώνεται σταθερά. Αξίζει να συγκρίνουμε τις πρόσφατες προεδρικές εκλογές στη πλουσιότερη χώρα του πλανήτη με αυτές που έγινα στη πάμφτωχη Βολιβία. Στις αμερικανικές προεδρικές εκλογές του 2004, οι ψηφοφόροι μπορούσαν να διαλέξουν μεταξύ δυο υποψηφίων που γεννήθηκαν πλούσιοι και προνομιούχοι, αποφοίτησαν από εκλεκτά πανεπιστήμια, ανήκαν στις ίδιες μυστικές λέσχες όπου οι προνομιούχοι νέοι εκπαιδεύονται να κυβερνούν, και συμμετείχαν στις εκλογές επειδή ακριβώς στηρίζονταν από ένα περιβάλλον ισχυρών με τις ίδιες καταβολές και εμπειρίες. Τα προεκλογικά τους προγράμματα ήταν παρεμφερή, και εστίαζαν στη διατήρηση αυτού που ζητούσε το βασικό εκλογικό τους σώμα: πλούτο και προνόμια.

Σε αντίθεση με τα παραπάνω, στις βολιβιανές εκλογές του 2005, οι ψηφοφόροι ήταν ενήμεροι για τα καίρια ζητήματα: έλεγχος των φυσικών πόρων, δικαιώματα των ιθαγενών, θέματα δικαιοσύνης σε ένα πολυεθνικό περιβάλλον, κλπ. Τελικά εξέλεξαν τον Evo Morales, έναν από αυτούς, και καθόλου εκπρόσωπο του πλούτου. Υπήρχε αληθινή συμμετοχή, σαν συνέχεια σε χρόνια έντονων αγώνων και οργάνωσης. Η μέρα των εκλογών δεν ήταν απλά ένα διάλειμμα απάθειας αλλά ένα ακόμη βήμα συνεχιζόμενης συμμετοχής στα κοινά. Η σύγκριση των δυο περιπτώσεων αφήνει πολλά ερωτηματικά για το που λειτουργεί καλύτερα η δημοκρατία.

Η Λατινική Αμερική, για πρώτη φορά στην ιστορία της, έχει πραγματικές επιλογές. Ο ιμπεριαλιστικός έλεγχος, η βία και ο οικονομικός στραγγαλισμός έχουν εν πολλοίς περιοριστεί. Υπάρχουν πλέον ζωντανά κύτταρα και οργανισμοί που προωθούν μια ουσιώδη δημοκρατία. Σίγουρα υπάρχουν εγγενή εμπόδια, όμως υπάρχουν και πολλά υποσχόμενες θετικές εξελίξεις. Για αυτό και για πρώτη φορά το World Social Forum συνεδρίασε και στο Καράκας. Οι πρώην αποικίες της Νοτίου Αμερικής έχουν σήμερα την ευκαιρία να ξεφύγουν από τις οδυνηρές συνέπειες αιώνων υποδούλωσης, βίας και ξένων παρεμβάσεων. Μέχρι τώρα απλά αποτελούσαν εξαρτώμενες περιοχές με  μικρές νησίδες πολυτέλειας μέσα σε ένα πέλαγος μιζέριας. Το μέλλον ανοίγει για την περιοχή, και αν τα αποτελέσματα είναι έστω μερικώς θετικά, τότε ο αντίκτυπος θα είναι παγκόσμιος.

Από το βιβλίο "Hopes and Prospects" του Noam Chomsky

The New Statesman

Απόδοση: Strange Attractor

ΣΧΟΛΙΑ

  1. Lalakis avatar
    Lalakis 05/07/2010 08:58:01

    η ιστορια της μικρομεσεας διαπλοκης. η 30ετια των κοματικών παρασιτων.

  2. tiramola avatar
    tiramola 05/07/2010 09:21:08

    Να ευχαριστήσω καταρχάς τον Strange για την ανάρτηση και τον κόπο που κάνει κατά καιρούς να μεταφράζει ενδιαφέροντα άρθρα και κείμενα.

    Να ανεβάσω και εγώ το άρθρο του Ν. Κοτζιά της κυριακάτικης "Ε".

    Κρίση: Δημοκρατία ή τρομοκρατία
    Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης δυναμώνει η ανάγκη να λαμβάνονται δύσκολες και γρήγορες αποφάσεις.
    Η πολιτική μπορεί να ανταποκριθεί με δύο τρόπους σε αυτή την πίεση επιτάχυνσης: Είτε με αύξηση της δημοκρατίας, της λαϊκής συμμετοχής και της εμπιστοσύνης στους δημοκρατικούς θεσμούς, είτε με αυταρχικές πρακτικές. Οι τελευταίες έχουν ως αφετηρία τους την επίκληση της «εξωτερικής πίεσης» της κρίσης και της «απαίτησης» να μιλήσουν «οι ειδικοί» και όχι ο λαός. Συνολικά, εντείνεται η τάση οι αποφάσεις να λαμβάνονται από έναν όλο και πιο μικρό κύκλο ανθρώπων. Τάση που έχω ονομάσει ως «εσωτερίκευση» του πολιτικού συστήματος.

    Επί παραδείγματι, ακόμα και αν οι αποφάσεις ψηφίζονται τυπικά στη Βουλή, ουσιαστικά η τελευταία απλά πειθαρχεί σε αποφάσεις που έχουν ληφθεί ήδη στο υπουργικό συμβούλιο. Αλλά και το τελευταίο τείνει όλο και περισσότερο να περιορίζεται στην υιοθέτηση πολιτικών που έχουν διαμορφωθεί σε ένα μικρό κύκλο υπουργών και συνεργατών του πρωθυπουργού.

    Αντίθετα με την υπάρχουσα πρακτική, κατά τη γνώμη μου, όταν το σύστημα βρίσκεται σε κρίση, αυξάνει η ανάγκη να δίνονται λύσεις στα προβλήματα που προκύπτουν, με ακόμη περισσότερη δημοκρατία. Στο βαθμό που δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο, και συνακόλουθα παραβιάζονται προεκλογικές δεσμεύσεις, όλο και μεγαλύτερα τμήματα του πληθυσμού τείνουν προς την απόσυρση από τη σφαίρα του νόμιμου δημόσιου βίου. Η απόσυρση αυτή μπορεί να είναι αποτέλεσμα κατάθλιψης, παραίτησης, εσωστρέφειας. Αλλά και της αίσθησης ότι δεν υπάρχουν θετικές λύσεις εντός των υπαρχόντων πλαισίων. Σε αυτή την τελευταία περίπτωση ένα τμήμα της κοινωνίας μπορεί να φλερτάρει με τη βία. Οταν η δημοκρατία όχι μόνο δεν αναπτύσσεται, αλλά σε ένα βαθμό υπονομεύεται, τότε φαντάζει η κήρυξη του άμεσου πολέμου στο σύστημα ως μια εναλλακτική διέξοδος.

    Δίπλα στους ανθρώπους που είναι ψυχολογικά καταναγκαστικοί και πιστεύουν ότι έχουν δικαιώματα ζωής ή θανάτου επί τρίτων, αρχίζουν να υιοθετούν μεθόδους βίας εκείνοι οι απελπισμένοι πολίτες που δεν βλέπουν να υπάρχει τρόπος να αλλάξει κάτι στις υπάρχουσες συνθήκες, με τους υπάρχοντες κανόνες. Ακόμα δε και αν πιστεύουν στις δημοκρατικές διαδικασίες, διαπιστώνουν συχνά ότι δεν είναι δυνατή η αξιοποίησή τους, διότι οι κατέχοντες τις υπονομεύουν ή, έστω, τις περιορίζουν. Σε αυτή την περίπτωση νιώθοντας αδιέξοδο μπορούν εύκολα να πιστέψουν ότι η λύση βρίσκεται στη βίαια επιβολή άλλων επιλογών από τις κυρίαρχες. Να αναζητήσουν χώρους «αυτονομίας» και να θεωρήσουν ότι ακόμα και η τρομοκρατία αποτελεί μια πρέπουσα απάντηση στα αδιέξοδα που νιώθουν.

    Η τρομοκρατία μπορεί να γεννηθεί από ακραίες ψυχοπνευματικές αντιλήψεις συγκεκριμένων προσωπικοτήτων. Αλλά, ταυτόχρονα, μπορεί να είναι προϊόν της αίσθησης ότι δεν υπάρχουν λύσεις στο υπάρχον θεσμικό σύστημα και δια μέσου αυτού. Σε μια τέτοια περίπτωση η έλλειψη ή ο περιορισμός της δημοκρατίας αποτελεί τροφοδότη ακραίων επιλογών. Γι' αυτό η ανάπτυξη της δημοκρατίας είναι άμεσα αναγκαία σε συνθήκες κρίσης, ως όπλο αποτροπής της μετατροπής της οικονομικής κρίσης σε κρίση των δημοκρατικών θεσμών. Σήμερα η χώρα ακριβώς λόγω των δυσκολιών που αντιμετωπίζει, χρειάζεται την ενίσχυση της δημοκρατίας. Αντίθετα, το τελευταίο που θα χρειαζόταν είναι ο περιορισμός της στο όνομα των απαιτήσεων της κρίσης, πράγμα που ήδη γίνεται και η αυταρχική αντιμετώπιση των συνακόλουθών της, παγίδα που μπορεί να επανεμφανιστεί.

  3. Γιάννης Φαίλτωρ avatar
    Γιάννης Φαίλτωρ 05/07/2010 09:57:30

    Δημοκρατία χωρίς καθολική ελευθερία αποτελούμενη από το τρίπτυχο, ιδιωτική ελευθερία, κοινωνική ελευθερία και πολιτική ελευθερία δεν μπορεί να υπάρξει. Στη νεώτερη εποχή (εννοούμενη μετά το Διαφωτισμό και τη Γαλλική Επανάσταση ), το πρόταγμα ήταν η ιδιωτική ελευθερία του ατόμου και μόνο.Οι άλλες δύο μορφές δεν ενδιαφέρουν. Άρα έχουμε έλλειμα δημοκρατίας.
    Για σκεφτείτε?
    Υπάρχει περίπτωση ποτέ η σημερινή "Εκκλησία του Δήμου" να ανακαλέσει πίσω έναν σύγχρονο Αλκιβιάδη για να δικαστεί για κάποια άνομη πράξη? Έχει αυτό το δικαίωμα?
    Μπορεί μια κοινότητα ή μια πόλη να αποφασίζει για τα του οίκου της (να αποφασίσει π.χ για τη διαχείρηση των απορριμάτων της ή για την ενεργειακή της επάρκεια) χωρίς την παρεμβατική κρατική αντιπροσώπευση?

    • Θραξ Αναρμόδιος avatar
      Θραξ Αναρμόδιος @ Γιάννης Φαίλτωρ 05/07/2010 12:19:35

      @Γιάννης Φαίλτωρ

      Ανάκληση και τιμωρία; Αποφάσεις κοινότητας ή πόλης;

      Εχει συμβεί ήδη το χειρότερο: Οι περισσότεροι έλληνες πιστεύουν ότι η εφαρμογή δημοκρατικών μέτρων είναι ουτοπία. Ανεφάρμοστη δηλαδή.

  4. Γιάννης Φαίλτωρ avatar
    Γιάννης Φαίλτωρ 05/07/2010 12:32:35

    Λάθος τους φίλε μου!
    Κατά τη γνώμη μου υστερούμε σε πληρότητα δημοκρατίας και έναντι της αρχαιοελληνικής πολεοκρατικής ατομοκεντρικής αντίληψης αλλά και έναντι των Κοινών της Βυζαντινής Κοσμόπολης.
    Δεν υποστηρίζω ότι αυτές δεν είχαν προβλήματα. Τα αδιέξοδά τους οδήγησαν στο τέλος δύο λαμπρών πολιτισμών.
    Όμως ο μεταμοντέρνος μηδενιστής τύπος ανθρώπου δεν είναι ικανός να αναλάβει τις ευθύνες του ως πολίτης μιας πραγματικής άμεσης συμμετοχικής δημοκρατίας. Απλώς ιδιωτεύει.

  5. ΝΤΑΝΤΟΝ avatar
    ΝΤΑΝΤΟΝ 05/07/2010 13:06:12

    Ακόμα θυμάμαι τον βέρο αστό , δημοκράτη- ¨κεντρώο¨ , καθηγητή μου στο Συνταγματικό δίκαιο , ο οποίος είχε την ειλικρίνεια να τονίζει ότι η Κοινοβουλευτική- ¨Αντιπροσωπευτική¨ - Δημοκρατία είναι επί της ουσίας μια ΑΡΙΣΤΟΚΡΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ...όπου διοικούν και αποφασίζουν - ¨αντιπροσωπευτικά¨ οι ¨κάλλιστοι¨ , οι ¨ειδήμονες¨ , οι έχοντες είτε οικονομική , είτε ¨πνευματική-γνωσιακή¨ δύναμη...

    Επίσης είχε την ειλικρίνεια να χωρίζει τις διατάξεις των ¨Συνταγμάτων¨ σε ¨Πολιτικό Σύνταγμα¨ και ¨Οικονομικό Σύνταγμα¨. Εξηγούσε δηλαδή ότι δεν μπορεί να συνυπάρχει ¨πολιτική δημοκρατία¨ ΧΩΡΙΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ , γεγονός που ¨δυστυχώς¨ συμβαίνει στα περισσότερα Αστικά Συντάγματα.

    Με άλλα λόγια δηλαδή στο δημοκρατικό μας σύστημα ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΔΗΜΟ-ΚΡΑΤΙΑ, εκτός από την λεγόμενη ¨πολιτική δημοκρατία¨ , όπου ο καθένας μπορεί να λέει το ¨μακρύ και το κοντό του ¨ , χωρίς όμως καμία επίπτωση και αλλαγή στο κυρίαρχο πολιτικό-ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ σύστημα της ΑΔΙΚΙΑΣ.

    Ορισμένοι το διατυπώνουν προσεκτικά ( χωρίς να αναφέρονται ΣΤΙΣ ΑΙΤΙΕΣ ) με διαφορετικό τρόπο λέγοντας το γνωστό : ¨Δεν υπάρχει Ελευθερία - χωρίς Δικαιοσύνη ¨...

    Προσωπικά θα πρόσθετα ότι η Δικαιοσύνη είναι ΚΥΡΙΩΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, γεγονός που αντιλαμβάνονται οι περισσότεροι ¨προοδευτικοί¨ Αστοί , αλλά δεν το ¨θίγουν¨ διότι γνωρίζουν ότι η προέκταση αυτή σημαίνει ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ , αλλαγή του κυρίαρχου ¨πολιτικό-κοινωνικού μοντέλου¨ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ...

    Αντίστοιχα ¨Αριστοκρατικό¨ και όχι Δημοκρατικό είναι και το μοντέλο του ¨κόμματος νέου τύπου¨ με το οποίο οραματίσθηκε ο λεγόμενος ¨Μαρξισμός-Λενινισμός¨ να αλλάξει και να απελευθερώσει την κοινωνία ¨αντιπροσωπευτικά¨.

    Το ¨κόμμα¨ ( σε κάθε περίπτωση σαν μορφή πολιτικής οργάνωσης- Αγγλοσαξονική εφεύρεση ) συσπειρώνει τα ¨πιο μορφωμένα και πρωτοπόρα ¨ τμήματα της εργατικής τάξης για να οδηγήσει στο ¨βασίλειο της απόλυτης Ελευθερίας- τον Κομμουνισμό¨.

    Η ατομική σκέψη και πολιτική πρωτοβουλία υποκαθίσταται από τον τερατώδη στην σύλληψη του ¨ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΝΟΥ¨ ( το ¨κόμμα¨ , σαν ένας άλλος ΛΕΒΙΑΘΑΝ ).

    Από ¨αρχαιοτάτων - αρχαιοελληνικών - χρόνων¨ διαιωνίζεται μια κυρίαρχη αντίθεση και διαπάλη μεταξύ του ¨ατομικού¨ και του ¨συλλογικού-κοινωνικού¨ συμφέροντος.

    Το πως δηλαδή εξασφαλίζεται με το καλλίτερο τρόπο διακυβέρνησης η ¨ατομική¨ και η συλλογική - κοινωνική ανάπτυξη και εξέλιξη , χωρίς η μια να ¨συνθλίβει¨ την άλλη.

    Οι ¨αρχαίοι ημών πρόγονοι¨ μίλαγαν για ¨Ολιγαρχία¨ όταν υπερίσχυε το ¨ατομικό¨ και για ¨Τυραννία¨ όταν υπερίσχυε το ¨συλλογικό¨ συμφέρον.

    Πάνω σε αυτήν την Αντίθεση ¨σπάμε τα μούτρα μας¨ εδώ και χιλιτίες.

    Σε μια προσαρμοσμένη στην εποχή μας ερμηνεία των εξελίξεων , όπου η αιώνια αντίθεση ¨ατομικού και συλλογικού συμφέροντος ¨ μεταφράζεται στην διαπάλη μεταξύ Καπιταλισμού - Σοσιαλισμού , διαπιστώνουμε το τι σημαίνει η υπερίσχυση του ¨ατομικού¨ ( στην οικονομία το ¨ατομικό¨ κατανοείτε σε ΤΑΞΙΚΟ ) συμφέροντος με το καπιταλιστικό οικονοπολιτικό σύστημα :

    Ιδιοποίηση από λίγους ( Ολιγαρχία ) του τεράστιου οικονομικού πλούτου που παράγει η κοινωνία στο σύνολο της ( στον παραγωγικό και επιστημονικό τομέα ). Με άλλα λόγια αδικία , πόλεμος και καταπίεση.

    Επίσης στον 19ο Αιώνα διαπιστώσαμε την διαστροφή-εκφυλισμό των προσπαθειών της εφαρμογής ενός συστήματος που θα επέβαλε το ¨συλλογικό συμφέρον¨ πάνω από το ¨ατομικό¨ .

    Από την ΕΣΣΔ μέχρι την Καμπόσδη ( απόλυτη διαστροφή της έννοιας του ¨συλλογικού¨ και της ¨δικαιοσύνης¨ ) οι λαοί έζησαν την Τυραννία. Την μετατροπή της κοινωνίας και των ανθρώπων σε ¨βασίλεια των μυρμηγκιών και των μελισσών ¨ με τις αντίστοιχες ¨αισθητικές¨ στην πολεοδομία και την αρχιτεκτονική.

    Δεν είναι περίεργο το γεγονός ότι ενώ όλα τα Σοσιαλιστικά Κινήματα , τα οποία γεννήθηκαν μέσα σε συνθήκες Τυραννίας και Μοναρχικού Δεσποτισμού , είχαν αρχικά σαν κεντρικό σύνθημα ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ για τις πλατύτερες λαϊκές μάζες , τελικά κατέληξαν να μην αναφέρονται σχεδόν ποτέ , μετά από το 1920 , στην καθημερινή τους συνθηματολογία στις λέξεις ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ; ( Το ¨Ψωμί-Παιδείαα - Ελευθερία¨ ήταν το κεντρικό σύνθημα του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Ρωσίας στην Επανάσταση του 1905 ).

    Τα πολιτικά αυτά αιτήματα αυτά εξελίχθηκαν ,ιδιαίτερα στην Σταλινική περίοδο , σε αιτήματα για ¨δουλειά σε όλους¨ ( μεταπολεμικά μάλιστα τα Κ.Κ. ζητούσαν σαν ¨υπερεπαναστατική¨ πρόταση την κατοχύρωση στα Συντάγματα των ¨δυτικών χωρών¨ του ¨δικαιώματος σε εργασία¨ ) , ¨ειρήνη¨ ( ¨αποπυρηνικοποιημένες ζώνες¨ στον Δήμο Δάφνης - ¨να μην δηλητηριαστεί το γάλα του παιδιών από πυρηνικό πόλεμο¨ ) και ¨δικτατορία του προλεταριάτου¨ , η οποία τελικά ήταν δικτατορία ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟΥ και για αυτό δεν αντιστάθηκε στην πτώση του.

    Ξαφνικά το αίτημα και η έννοια της Ελευθερίας και Δημοκρατίας ερμηνεύτηκαν σαν ειδεχθές ¨μικροαστικό κατάλοιπο¨ , επειδή και οι Αστοί και ο καπιταλισμός αναφερόταν - υποκριτικά - στις ίδιες αξίες...

    Οι προσπάθειες που γίνονται σήμερα στην Νότια Αμερική για μια Οικονομική Δημοκρατία - χωρίς μονοκομματικό σύστημα διακυβέρνησης , για το ξεπέρασμα της ¨Αριστοκρατικής-Αντιπροσωπευτικής -Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας¨ με νέους Άμεσο-Δημοκρατικούς θεσμούς ¨λαϊκής-συμβουλιακής- συμμετοχής¨ ( όχι βέβαια ¨Παπανδρεϊκής¨ ... ) , για έναν Σοσιαλισμό με Ελευθερία , αποτελούν το τελευταίο αισιόδοξο μήνυμα .

    Διότι πράγματι το ¨συλλογικό συμφέρον¨ πρέπει στις κρίσιμες για την κοινωνία στιγμές να ΚΑΜΠΤΕΙ το ¨ατομικό- ιδιωτικό¨ , χωρίς να συνθλίβει την ξεχωριστή ελεύθερη ανάπτυξη - την χειραφέτηση- της κάθε ανθρώπινης ύπαρξης- προσωπικότητας - ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΗΜΟ- ΚΡΑΤΙΑ , πράγμα που σημαίνει ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΚΗΣ ΒΟΥΛΗΣΗΣ σε κάθε κοινωνία και κράτος.

    Όμως ο καπιταλιστικός- ιμπεριαλισμός με τις ¨νόμιμες παράπλευρες απώλειες¨ καραδοκεί ... σε αυτή την αιώνια διαπάλη μεταξύ ¨ατομικού και συλλογικού συμφέροντος¨ .

    Σοσιαλισμός η Βαρβαρότητα σαν και αυτή που βιώνουμε σήμερα. Πάντως όχι Σοσιαλισμό ΜΕ βαρβαρότητα.

    • Θραξ Αναρμόδιος avatar
      Θραξ Αναρμόδιος @ ΝΤΑΝΤΟΝ 05/07/2010 13:22:00

      @ΝΤΑΝΤΟΝ

      Θα ψήφιζα το κείμενο για αυτόνομη ανάρτηση.

      Προτεινόμενος τίτλος: Δημοκρατία ή βαρβαρότητα.

      Θραξ Αναρμόδιος

  6. ψυχραιμια avatar
    ψυχραιμια 05/07/2010 13:40:10

    Η Λατινικη Αμερικη περναει μια εποχη ανδρεοπαπανδρεισμου.Ο Τσαβες ειναι ενας Αντρεας με πετρελαιο.Το ιδιο και ο Μοραλες με το φυσικο αεριο.Ο Λουλα φερνει πιο πολυ σε Σημιτη γιατι η Βραζιλια ειναι μεγαλη χωρα και θελει παραγωγη οπου τα απλοικα σχηματα δεν αποδιδουν.
    Το πραγματικο προβλημα ολων των σοσιαλιστων σε ολο τον κοσμο ειναι οτι οι ιδιωτικες επιχειρησεις ειναι πιο αποδοτικες απο τις κρατικες.Αυτο αργα ή γρηγορα θα εμφανισθει και εκει.Προς το παρον εαν υπαρχει μια κατασταση οπου ενα μονοπωλιο βγαζει πετρελαιο και ολα τα εσοδα φευγουν απο τη χωρα,προφανως αυτος που το κρατικοποιει και παιρνει τα εσοδα για να φτιαξει σχολεια και νοσοκομεια υπερτερει.Αυτη ειναι ομως η αρχικη φαση.Μετα δεν αρκει.Ο σοσιαλισμος θα πετυχει οταν μια κρατικη αυτοκινητοβιομηχανια φτιαχνει καλυτερα και φθηνοτερα αυτοκινητα απο την ιδιωτικη και αυτο δεν εχει γινει.
    Ως προς τη δημοκρατια,θεμελιο της ελευθεριας ειναι η ατομικη ιδιοκτησια.Κοινωνια χωρις ιδιοκτησια σημαινει οτι ολοι ειναι εξαρτημενοι απο το κρατος.
    Συμπερασματικα η Λ.Αμερικη περναει μια φαση ωριμανσης οπου η ιστορικη εξελιξη και η ελλειψη αγχους απο τις ΗΠΑ μετα την καταρρευση της ΕΣΣΔ επιτρεπει σε αριστερα κινηματα να παραμεριζουν παρωχημενες ολιγαρχιες.Μεταξυ ομως του παραμερισμου καθυστερημενης ολιγαρχιας και νεου κοινωνικου συστηματος καλυτερου απο τον καπιταλισμο των ανεπτυγμενων χωρων υπαρχει χασμα.

    • Θραξ Αναρμόδιος avatar
      Θραξ Αναρμόδιος @ ψυχραιμια 05/07/2010 14:16:12

      @ψυχραιμια

      "Το πραγματικο προβλημα ολων των σοσιαλιστων σε ολο τον κοσμο ειναι οτι οι ιδιωτικες επιχειρησεις ειναι πιο αποδοτικες απο τις κρατικες."

      Δεν καίγομαι για τα προβλήματα των σοσιαλιστών. Δεν πιστεύω εξάλλου ότι έχουμε δει κάπου κάποιο σοσιαλιστικό κόμμα να κυβερνάει. Αυτά τα σοσιαλιστικά κόμματα είναι τόσο σοσιαλιστικά όσο δημοκρατία είναι η δημοκρατία μας. Κι όσο μπορείς να κάνεις σκορδαλιά, χωρίς σκόρδο και να την λες σκορδαλιά.

      Αλλά οι επιχειρήσεις δεν είναι χωράφια. Οι κρατικές, ορεινά χωράφια και οι ιδιωτικές πεδινά χωράφια και αρδευόμενα.

      Δεν ξέρω τι λόγος υπάρχει να γίνεται μια επισήμανση του τύπου "οι κρατικές επιχειρήσεις δεν αποδίδουν εν συγκρίσειι..." όταν δυο λεπτά να σταθεί και να σκεφτεί κάποιος το πρόβλημα θα καταλάβει ότι, παρόλο που η πραγματικότητα φαίνεται υποστηρίζει την δήλωση, εντούτοις είναι λανθασμένη. Πέρα για πέρα.

      Ο ΟΤΕ, η ΔΕΗ, ο ΟΣΕ, η Αγροτική κλπ είναι ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΑΡΕΣ. Γι' αυτό και γίνεται πατείς με πατώς σε ποιος θα τις βάλει χέρι. Στην Αργεντινή η κρατική εταιρία πετρελαίου και η κρατική εταιρία αερίου ήταν κερδοφόρες και μάλιστα αποτέλεσαν παράδειγμα προς μίμηση του πως πρέπει να είναι και λειτουργεί μια τέτοια εταιρία.

      Ο λόγος που συνήθως οι "κρατικές επιχειρήσεις" καταλήγουν να είναι σκουπίδια είναι ο συνήθης: το σύστημα. Είτε έχουν για διοίκηση ημέτερους ανάξιους ή ημέτερες διεφθαρμένους ή και τα δύο. Και φυσικά ανεξέλεγκτους. Είτε σε "δημοκρατία" είμαστε, είτε στον "υπαρκτό σοσιαλισμό" (θεός φυλάξοι).

      Στρατηγικοί τομείς της οικονομίας, στρατηγικοί για την ύπαρξη και λειτουργία ενός έθνους, όπως η ενέργεια, οι συγκοινωνίες, η πίστωση, οι επικοινωνίες, η παιδεία, η υγεία-περίθαλψη-ασφάλεια, και τα παρόμοια πρέπει να είναι κάτω από τον ΑΠΟΛΥΤΟ και ΜΟΝΟΠΩΛΙΑΚΟ έλεγχο της κοινωνίας. Δηλαδή του δημοσίου. Ελεγχο μόνιμο, επίμονο, εξονυχιστικό και βασανιστικά δημοκρατικό (κληρωτές επιτροπές δηλαδή, όχι διορισμοί διοικήσεων και τέτοια κόλπα). Συνταγματικά κατοχυρωμένο ες αεί.

      Αλλιώς το έθνος σκάβει μόνο του τον λάκκο του.

      Θραξ Αναρμόδιος

    • anonymous avatar
      anonymous @ ψυχραιμια 05/07/2010 14:25:18

      Ψυχραιμία καλά όλα αυτά που λες για τον Τσάβες το Μοράλες κλπ. Διάβασε όμως λίγο και μερικά πράγματα για τη δομή της κοινωνίας τους.

      Το 80% του πληθυσμού είναι αγράμματοι και πεινάνε. Το μόνο που παίρνει τους ηγέτες τους να κάνουν είναι να τους δώσουν φαγητό, γιατί οι αγράμματοι αδυνατούν να το παραγάγουν μόνοι τους, και να προσφέρουν εκπαίδευση ούτως ώστε η νέα κοινωνία δηλ. τα παιδιά αυτών που πεινάνε να πατήσουν στα πόδια τους και να σηκώσουν την κοινωνία στις πλάτες τους. Ειδικά ο Τσάβες δεν έχει γιατρούς και δασκάλους και του δίνει ο Κάστρο από την Κούβα με αντάλλαγμα πετρέλαιο.

      Με άλλα λόγια: Ο καπιταλισμός σε αυτές τις χώρες δε μπορεί να λειτουργήσει. Πρέπει να περάσουν 2 γενιές για να μπορεί να λειτουργήσει.

  7. anonymous avatar
    anonymous 05/07/2010 18:21:22

    Εδώ θα βρείτε 3 ντοκυμαντέρ, ένα για Βενεζουέλα, ένα για Βολιβία κι ένα για Κούβα.

    http://exandas.ert.gr/el/ola-ta-ntokimanter

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.