13/10/2010 07:37
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Η Ε.Ε. θα πρέπει να χαράξει μια νέα πορεία για το μέλλον

Το μόνο ξεκάθαρο συμπέρασμα που προέκυψε από τη πρόσφατη σύνοδο Ε.Ε.-Κίνας, είναι η χαμένη τιμή της Ένωσης. Από εκεί που αποτελούσε παράδειγμα προς μίμηση, απολαμβάνοντας τον παγκόσμιο σεβασμό, και ηγούνταν  του πλανήτη σε πολιτικά ζητήματα όπως η αντιμετώπιση της φτώχιας στον τρίτο κόσμο, ή στην κλιματική αλλαγή, σήμερα το κύρος της έχει υποβαθμιστεί. Η νέα εικόνα που προβάλλει η Ε.Ε. είναι αυτή της μηδενικής ανάπτυξης, και μιας ζώνης της οποίας οι κυβερνήσεις απομακρύνθηκαν από την έννοια της συνεργασίας, στρέφοντας το ενδιαφέρον τους σε κοντόφθαλμες «επαιτείες» που θέτουν σε κίνδυνο το ευρώ.

Αυτό που χρειάζεται είναι να επαναπροσδιοριστούν τα συμφέροντα και οι ευθύνες της Ευρώπης, να βρεθεί ένας στόχος για τον νέο αιώνα, που  όπως φαίνεται στρέφεται εναντίον της.  Τα συνθήματα που κυριάρχησαν μέχρι σήμερα, «όχι άλλος πόλεμος», και «ενιαία αγορά-ενιαίο νόμισμα», θα πρέπει να αντικατασταθούν από καινούργια. Τα βασικά συμφέροντα της ΕΕ δεν θα πρέπει πλέον να περιορίζονται μέσα στα σύνορά της. Η ασφάλεια είναι κυρίαρχο ζήτημα, και αυτό σημαίνει πως οι εντάσεις θα πρέπει να εκτονωθούν με οικονομικά μάλλον παρά με στρατιωτικά μέσα. Το Ισλάμ και η Αφρική θα είναι τα πιο σημαντικά προβλήματα που θα κληθεί να αντιμετωπίσει.

Η Ευρώπη θα πρέπει να επαναπροσδιορίσει τους παγκόσμιους κανόνες. Η κλιματική αλλαγή και η βελτίωση των χρηματοπιστωτικών νομοθεσιών είναι στη κορυφή των άμεσων ζητημάτων που θα πρέπει να αντιμετωπιστούν. Πολύ σύντομα, θα χρειαστεί να μπει σε εφαρμογή μια νέα παγκόσμια συμφωνία αναφορικά με τη πρόσβαση σε φυσικούς πόρους (υδρογονάνθρακες, ορυκτά, γεωργία). Στη σημερινή εποχή, που οι οικονομίες ανταγωνίζονται η μια την άλλη για αγορές και όχι για γεωγραφικές περιοχές, τόσο η πνευματική ιδιοκτησία όσο και γενικότερα το εμπόριο και οι επενδύσεις, θα πρέπει να συντονίζονται και να διέπονται από σαφείς διεθνείς συμφωνίες.

Η προς το παρόν κυρίαρχη θέση της Ευρώπης σε αρκετές αγορές, της δίνει τη δύναμη να συνεχίσει να επιβάλει τη θέλησή της. Όμως μέχρι σήμερα, η ΕΕ απλά αντιδρά σε εξωτερικές εξελίξεις, ψάχνοντας αρχικά για συναίνεση μεταξύ των μελών της και στη συνέχεια δρώντας συλλογικά. Αυτό δεν αρκεί. Οι πολιτικοί ηγέτες της Ευρώπης θα πρέπει να αποφασίζουν προκαταβολικά για το τι θέλουν, και στη συνέχεια να το επιδιώκουν σε παγκόσμιο επίπεδο. Η σύγχιση που χαρακτηρίζει την εκπροσώπηση της Ε.Ε σε διεθνή φόρα όπως το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, το ΔΝΤ, τη Παγκόσμια Τράπεζα, την G-20 και G-8, είναι ενδεικτική.

Η πιο επείγουσα πρόκληση είναι βεβαίως  η διαφοροποιημένη οικονομική κατάσταση των κρατών μελών. Η παρούσα κρίση δεν είναι απλά μια φάση, αλλά ένα σύμπτωμα μιας σοβαρής ασθένειας. Η διάσωση της Ελλάδας και η μελλοντική (ίσως) διάσωση της Ισπανίας, της Πορτογαλίας, και της Ιρλανδίας, απλά κέρδισαν χρόνο (3-4 χρόνια). Δεν λύθηκαν τα θεμελιώδη οικονομικά προβλήματα που οφείλονται σε ανισορροπίες μεταξύ των κρατών μελών. Η μόνη λύση είναι η δημοσιονομική ένωση, καθώς και η φορολόγηση, τις οποίες όμως οι κυβερνήσεις της ΟΝΕ αποφεύγουν συστηματικά. Έτσι, οι χώρες της ευρωζώνης είναι κολλημένες σε σημείο από το οποίο δεν μπορούν να επιστρέψουν (καταργώντας το ενιαίο νόμισμα) αλλά ούτε και να προχωρήσουν εμπρός. Η λύση λοιπόν είναι να κάνουν κάτι ανάλογο με αυτό που κάνουν οι ΗΠΑ, εξισορροπώντας τη κατάσταση που επικρατεί στη χώρα λόγω ανόμοιων οικονομιών.

Μια άλλη πρόκληση για την Ευρώπη αποτελεί το δημογραφικό. Στα επόμενα χρόνια, μπορεί να δούμε κάποια λύση στα ζητήματα της ανταγωνιστικότητας, καινοτομίας, παραγωγής, παιδείας, και ανεργίας. Όμως στο ζήτημα της γήρανσης του πληθυσμού, δεν υπάρχει λύση στον ορίζοντα. Έως το 2050, η μέση ηλικία στην Ε.Ε θα φτάσει τα 50 από τα σημερινά 38 χρόνια. Αυτό σημαίνει πως λιγότεροι εργαζόμενοι θα συντηρούν περισσότερους αδρανείς πολίτες. Αν αυτό συνδυαστεί και με τον ανταγωνισμό που η Ευρώπη θα αντιμετωπίζει από άλλα κράτη, με χαμηλότερα ημερομίσθια και καλύτερη εκπαίδευση, τότε το ευρωπαϊκό μέλλον φαντάζει θολό.

Η Ε.Ε. έχει ακόμη πολλά πλεονεκτήματα, αρκεί τα κράτη μέλη της να συνεννοούνται και να συνεργάζονται για το κοινό καλό. Η Ε.Ε αποτελεί τον μεγαλύτερο εμπορικό πυλώνα, με το 40% του παγκόσμιου εμπορίου, και με ένα ισχυρό νόμισμα (παρά τη κρίση) που θα μπορούσαν ως πλεονεκτήματα να συμβάλουν στη διαμόρφωση ενός νέου παγκόσμιου γίγνεσθαι, επί ίσοις όροις με την Αμερική. Η διαφορά είναι ότι οι ΗΠΑ δρουν αποτελεσματικά και με αποφασιστικότητα, η Ε.Ε όχι. Βέβαια η Ευρώπη διατηρεί το ηθικό πλεονέκτημα που οι Αμερικάνοι έχουν χάσει προ πολλού με τις επεμβάσεις τους στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν. Αν η Ε.Ε θέλει, θα μπορούσε να ηγηθεί σε ηθικό επίπεδο, όλου του πλανήτη. Αλλά δεν φαίνεται να θέλει να το κάνει. Όμως ήρθε η ώρα, που η πολιτική ηγεσία της Ε.Ε θα πρέπει επιτέλους να ορίσει το ρόλο της Ένωσης στο (εγγύς) μέλλον.

Giles Merritt

www.project-syndicate.org
www.europesworld.org

Απόδοση: S.A.

ΣΧΟΛΙΑ

  1. triste avatar
    triste 13/10/2010 10:38:09

    «Τα συνθήματα που κυριάρχησαν μέχρι σήμερα, «όχι άλλος πόλεμος», και «ενιαία αγορά-ενιαίο νόμισμα», θα πρέπει να αντικατασταθούν από καινούργια. Τα βασικά συμφέροντα της ΕΕ δεν θα πρέπει πλέον να περιορίζονται μέσα στα σύνορά της».
    Όπερ μεθερμηνευόμενον σημαίνει ότι στην Ευρώπη διαμηνύεται ότι πρέπει να κάνει τους πολέμους της, προκειμένου να διατηρήσει τη δεσπόζουσα θέση της. Αλλοίμονο σ’ εμάς τους χρεωμένους, τους γέρους και τους καταναλωτές εισαγομένων, που περιμένουμε σωτηρία από την Ευρώπη

  2. Katsis avatar
    Katsis 13/10/2010 10:39:59

    Εγώ την βλέπω την Ε.Ε. να διαλύεται στα επόμενα 20 χρονάκια.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.