#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
21/02/2008 03:23
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Η «Δυτική Όχθη της Ευρώπης»

Ξέρετε τι φοβούνταν μέχρι πριν δύο-τρία χρόνια οι Δυτικοί διπλωμάτες που υπηρετούσαν στο Κόσσοβο; Μήπως στήσουν οι Αλβανοί εικόνες «Ιντιφάντα» κατά της ΝΑΤΟϊκής δύναμης. Το είχε επισημάνει σε έκθεσή της και η Διεθνής Ομάδα Κρίσεων (International Crisis Group), μια σημαντική «δεξαμενή εγκεφάλων» και αναλυτών που, ιδίως επί εποχής Κλίντον, εκινείτο στο κυρίαρχο πολιτικο-οικονομικό λόμπι εξουσίας της Ουάσιγκτον και προωθούσε την ιδέα της ανεξαρτητοποίησης του Κοσσόβου, ενώ είχε θέσει ακόμα και «τσάμικο ζήτημα». Η ICG υποστήριζε ότι το Κόσσοβο θα γίνει η «Δυτική Όχθη της Ευρώπης» εάν δεν εξομαλυνθεί αμέσως η κατάσταση και δεν ξεκαθαριστεί το καθεστώς της περιοχής. Τι άλλο θα μπορούσε να τρομάξει πιο πολύ τους «ήσυχους» αμερικάνους και ευρωπαίους, από την εικόνα των παιδιών του Κοσσόβου να πετάνε πέτρες στα ΝΑΤΟϊκά τεθωρακισμένα; Προ ετών μάλιστα, οι Αλβανοί του Κοσσόβου είχαν στήσει μεγάλης έκτασης επεισόδια. Συγκρούστηκαν επανειλημμένως με τους Σέρβους, ενώ επιτέθηκαν κατά της KFOR. Αυτός ακριβώς ήταν ο μόνιμος μοχλός πίεσής τους προς τη Δύση για να επισπευσθούν οι διαδικασίες ανεξαρτοποίησης τους. Τώρα που πήραν αυτό που θέλουν, είδε κανείς να αντιδράσουν ακόμα και στις «προκλήσεις» μιας μερίδας Σέρβων; Ακόμα και οι πανηγυρισμοί τους –με αλβανικές και αμερικανικές σημαίες- ήταν ήπιοι. (Στη φωτογραφία αλβανόφωνοι «ναζί» στο παρελθόν)

ΣΧΟΛΙΑ

  1. Γιώργος Κούρβας avatar
    Γιώργος Κούρβας 21/02/2008 10:54:15

    ΙΣΤΟΡΙΑ = ΓΝΩΣΙΣ

    Προβληματισμοί Παπαρηγόπουλου

    "Εν τώ πολιτικώ και εν τώ κοινωνικώ της ανθρωπότητος βίω, δεν υπάρχει ιδέα γόνιμος η μη προαχθείσα εκ του έθνους του ελληνικού. Εν ταυτώ όμως όλαι εκείναι αι αρχαί αίτινες προκύψασαι εις μέσον διά της ελληνικής ευφυΐας, κατέστησαν ευτυχή τοσαύτα άλλα έθνη, σπανίως κατωρθώθη να γίνωσι πράγμα παρ’ ημίν. Διατί άραγε τούτο; Διατί δεν ηδυνήθημεν ποτέ να καταστήσωμεν επί μακρόν οπωσούν χρόνον χρήσιμον και εις ημάς την ανεξάντλητον πολιτικήν και κοινωνικήν του έθνους περιουσίαν, από της οποίας άχρι τούδε ωφελήθη όλος ο άλλος πεπολιτισμένος κόσμος παρεκτός ημών; Μήπως διότι παρ’ ημίν η διανοητική δύναμις είναι ως επί το πλείστον ισχυροτέρα της ηθικής; Μήπως διότι μη έχοντες την συνείδησιν της ανισότητος ταύτης, δεν ενησχολήθημεν ποτέ προσηκόντως να φέρωμεν εις ισορροπίαν τάς δύο ταύτας δυνάμεις; Οι μέν κατ’ ιδίαν άνθρωποι, εί και αποστερημένοι της ηθικής δυνάμεως δύνανται ενίοτε να μεγαλουργήσωσι και να κλεϊσθώσιν. Αλλά τά έθνη τά παραδίδοντα την τύχην αυτών εις άνδρας μη έχοντας την αρετήν εκείνην, δύνανται άραγε να συντηρηθώσι και να ευδαιμονίσωσι; Ζήτημα καίριον διά το ενεστώς και το μέλλον ημών. Ζήτημα το οποίον δεν δύναται να λυθή ορθώς ειμή εάν αποφασίσωμεν επί τέλους, μεγάλοι και μικροί, άρχοντες και λαός, νά μελετήσωμεν άνευ εθνικών προλήψεων την πάτριον ιστορίαν ίνα διδαχθώμεν εξ αυτής ού μόνον τά προτερήματα, αλλά και τά ελαττώματα ημών, τά απαραιτήτου δεόμενα επανορθώσεως", Παπαρηγ., β. 10, τ. β΄
    ***
    "Τη 25η Μαρτίου 1380 είχεν αποθάνει ο δεσπότης του Μισθρά Μανουήλ Καντακουζηνός. Ο ανήρ ούτος είχε περιστείλει τάς στασιαστικάς αξιώσεις των αρχόντων της χώρας, επειδή όμως είχεν ελαττωθή ο πληθυσμός, ο Μανουήλ εκάλεσεν εις αναπλήρωσιν του κενού τους τότε αρχίσαντας να καταβαίνωσιν εις τάς ελληνικάς χώρας Α λ β α ν ο ύ ς. Ώστε κατά τους χρόνους τούτους επήλθον εις το νοτιοδυτικόν και το μέσον της χερσοννήσου οι πρώτοι Αλβανοί άποικοι.
    Ενώ δε εν Πελοποννήσω και εν τη ανατολική Ελλάδι ουδέν εγένετο κατά το δεύτερον ήμισυ της τέσσαρεσκαιδεκάτης εκατονταετηρίδος προς αποτροπήν του από των Τούρκων κινδύνου, η αυτή πολυαρχία επεκράτει κατά τους χρόνους τούτους εν Αιτωλία, Ακαρνανία, Ηπείρω, Αλβανία και Θεσσαλία. Αποθανόντος τώ 1355 του ισχυρού βασιλέως των Σέρβων Στεφάνου Δούσσαν κατεκερματίσθη το μέγα αυτού κράτος εις πολλάς μικράς ηγεμονίας, ών προΐσταντο Σέρβοι δυνάσται. Ωσαύτως τώ 1358 ο Αλβανός Κάρολος Τόπιας, κατατροπώσας περί Αχελώον τον τελευταίον απόγονον των δεσποτών της Ηπείρου Νικηφόρον Β΄ πεσόντα εν τη μάχη ταύτη, κατέλυσε διά παντός την ελληνικήν εκείνην ηγεμονίαν. Έκτοτε διάφοροι αλβανικοί οίκοι επεκράτησαν εις άπασαν μεταξύ Κορινθιακού κόλπου και του Δυρραχίου εκτεινομένην χώραν, ών δύο υπήρξαν ισχυρότεροι των άλλων ο του Καρόλου Τόπια, του περί Αχελώον νικητού, εις τάς βορειοτέρας αλβανικάς χώρας, και ο του Γκίνη (Ιωάννου) Μπούα του επιλεγομένου Σπάτα, εις την Ήπειρον, την Αιτωλίαν και την Ακαρνανίαν.
    Ενώ η Ναυαρική εταιρεία (Καταλανική εκ της ισπανικής Ναυάρα, εξ ού και το Ναυαρίνο) κατείχε πράγματι την φραγκικήν Πελοπόννησον, ο δεσπότης της ελληνικής Πελοποννήσου Θεόδωρος Α΄ ο Παλαιολόγος ήριζε προς τους Ενετούς περί της κατοχής της Αργολίδος, ήριζε προς τους ιδίους αυτού άρχοντας και εδέχετο εν ταίς χώραις αυτού 10.000 αλβανικάς οικογενείας.
    Κατ’ αρχάς η τύχη εφάνη προσμειδιάσασα επί μικρόν εις τον Κωνσταντίνον, όστις εξελθών του Ισθμού εις την ανατολικήν Ελλάδα, ηνάγκασε τον τε δούκα Αττικής και Βοιωτίας Νέριον Β΄ να αναγνωρίση την κυριαρχίαν του. Εξακολουθήσας δε το επιχείρημα από του Φεβρουαρίου 1445, κατέλαβε την Δαυλίδα και μέγα μέρος της Φωκίδος, το Λοιδωρίκιον, την Βιτρινίτζαν και προχωρήσας εις Θεσσαλίαν, της οποίας οι Βλάχοι και οι Αλβανοί εφάνησαν πρόθυμοι να συνταχθώσι μετ’ αυτού, κατέλαβε την επαρχίαν ταύτην.
    Αλλά πλήν των αρματωλών και των κλεφτών, προέκυψαν επί τουρκοκρατίας δύο έτερα προπαιδευτήρια του πεζικού στρατού, του διεξάγοντος την επανάστασιν. Το μέν εν Ηπείρω, το δε εν Πελοποννήσω, το μέν εις το Σούλι, το δε εις την Μάνην.
    Εν καιρώ ειρήνης οι Σουλιώται επλήρωναν εις την Πύλην τον συνήθη των ραγιάδων φόρον, ό εστι το χαράτζι εις χρήματα, και πλήν τούτου το δέκατον των ποιμνίων αυτών, του βουτύρου και του τυρού. Ενταυτώ όμως εισέπραττον την αυτήν δεκάτην και το αυτό χαράτζι από των κατακτηθέντων υπ’ αυτών χωρίων. Ώστε ήσαν άρχοντες άμα και αρχόμενοι. Ουδέ τούτο ήρκει, αλλά επληρώνοντο και ιδίαν χρηματικήν εισφοράν υπό των γειτόνων αγάδων και πασάδων, ίνα μη λεηλατώσι τά κτήματα αυτών. Πάσα δε η συμπολιτεία των Σουλιωτών ωμοίαζε πολύ προς το αρχαίον σπαρτιατικόν πολίτευμα. Αι δε σχέσεις μεταξύ των 11 αρχικών χωρίων και των κυριευθέντων 60, ανακαλούσι παραδόξως εις την μνήμην ημών τάς μεταξύ Σπαρτιατών και περιοίκων σχέσεις. Ήσαν δε οι Σουλιώται κράμα Ελλήνων και εξελληνισθέντων Αλβανών.
    Αλλά μετά την ατυχή έκβασιν της επαναστάσεως του 1770 ή μάλλον μετά την ολοσχερή κατατρόπωσιν των επί δεκαετίαν περίπου δεσποσάντων της χερσονήσου Αλβανών, ετροπολογήθησαν εν πολλοίς αι μεταξύ Μανιατών και της Υψηλής Πύλης σχέσεις και ο ετήσιος φόρος ανεβιβάσθη εις 15.000 γρόσια.
    *
    Μετά την αποτυχία της επαναστάσεως του 1770, αι μέν νήσοι του Αιγαίου πελάγους ουδέν μέγα κακόν έπαθον μετά την αναχώρησιν της ρωσικής κατοχής, αι άλλαι όμως ελληνικαί χώραι έπαθον τά πάνδεινα ουχί υπό των Τούρκων αλλά υπό των Αλβανών. Οι τελευταίοι, ούς η Υψηλή Πύλη εξηκόντισεν κατά της Πελοποννήσου τώ 1770, αφού ευχερώς κατέπνιξαν το ασθενές εκείνο κίνημα, εξετράπησαν εις λεηλασίαν και δήωσιν δεινήν. Συμποσοθέντες βαθμηδόν εις 60.000, κατέστρεψαν πόλεις και χώρας, και τους μέν ευπορωτέρους παντελώς γυμνόσαντες, κατηνάγκαζον να υπογράψωσι χρεωστικάς ομολογίας ποσών μεγάλων, τους δε πενεστέρους απεμπόλουν ως κτήνη.
    Η οικτρά αύτη κατάστασις διήρκεσεν έτη εννέα, ήρχισαν δε να επιτίθενται οι Αλβανοί και κατ’ αυτών των Τούρκων, απαιτούντες μισθούς και φόρους.Τότε η κυβέρνησις ανέθηκεν την κατατρόπωσιν αυτών εις τον αρχιναύαρχον Χασάν, όστις συνεπικουρούμενος υπό των κλεφτών (: !!!) ηνώρθωσε τελικώς την τάξιν εις Πελοπόννησον και στερεάν. Επειδή όμως οι κλέφται δεν προσήλθον να προσκυνήσωσι τον οσμανίδην, το επόμενον έτος, 1780, ο Χασάν επήλθε κατ’ αυτών και των Μανιατών. Εις τάς συγκρούσεις εκείνας εφονεύθη και ο Κωνσταντίνος Κολοκοτρώνης, πατήρ του Θεοδώρου, δεκαετούς τότε, του τοσούτον κλέος κτησαμένου εν τη τελευταία επαναστάσει".

  2. giorgis avatar
    giorgis 22/02/2008 15:54:49

    Ένα κείμενο του Παπαρρηγόπουλου για τη "μια και ελληνική" Μακεδονία:

    ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΡΟΣ ΔΙΑΔΟΣΙΝ
    ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ

    Εν Αθήναις 3 Ιανουαρίου 1885
    Αρ.πρωτ. 1.738
    Προς τον κύριον Α. Κοντόσταυλον,
    υπουργόν επί των Εξωτερικών, κτλ, κτλ

    Κύριε Υπουργέ

    Διά της από 12 παρελθόντος μηνός υπ’ αριθ. 1854 εμπ[ιστευτικής] υμών επιστολής παρακαλέσατε τον Σύλλογον «να υποστηρίξη ιστορικώς ότι τα παρά των Βουλγάρων εις την Μακεδονίαν αποδιδόμενα όρια δεν είναι της κυρίως Μακεδονίας, αλλ’ άλλα όσον οίον τε συμπίπτοντα προς το μέρος εκείνο της χώρας ταύτης εις το οποίον ο Ελληνισμός δύναται να παρασταθή επικρατών».

    Τα υπάρχοντα ιστορικά διδόμενα καθιστώσι δυστυχώς αδύνατον την απόδειξιν του θέματος τούτου, ως δηλούται εκ των συνημμένων υπό στοιχ. Α σημειώσεων. Η κατά πρώτον γνωστή γενομένη Μακεδονία περιωρίζετο εις τα περί Βιτώλια και Γρεβενά πεδία, μη αφικνουμένη μέχρι της θαλάσσης. Η δ’ επί Φιλίππου ηπλώθη διά μιάς από του Ολύμπου μέχρι της Μοισίας (ήτοι της Σερβίας & της Βουλγαρίας) και της Ιλλυρίας & Ηπείρου μέχρι της Θράκης και του Αιγαίου Πελάγους. Επειτα, επί της ρωμαϊκής κυριαρχίας, η επαρχία του Ιλλυρικού περιέλαβε την Μακεδονίαν του Φιλίππου & την Θεσσαλίαν. Βραδύτερον δε, εν τη ακμή του μεσαιωνικού ημών κράτους, το όνομα Μακεδονία μετηνάστευσεν από της πατρίδος αυτού εις την Θράκην, περιλαβόν μάλιστα εφ’ ικανόν χρόνον και αυτήν την Βουλγαρίαν. Τελυταίον επί Τουρκοκρατίας το όνομα της Μακεδονίας όλως εξέλιπεν από της διοικητικής διαιρέσεως του Κράτους.

    Τα όρια λοιπόν τα οποία οι Βούλγαροι αποδίδουν εις την Μακεδονίαν είναι ουδέν άλλο ή τα όρια της του Φιλίππου Μακεδονίας. Αλλά η αναβίωσις των ορίων τούτων δεν είναι έργον των Βουλγάρων. Μήπως αυτοί ημείς λέγοντες Μακεδονίαν δεν εννοούμεν ό,τι και οι Βούλγαροι; Τούτο δε ουχί σήμερον μόνον, αλλά πρόπαλαι. Οσασδήποτε διοικητικάς μετωνυμίας και αν έλαβε η χώρα αύτη εν διαστήματι δισχιλίων περίπου ετών, το όνομα αυτής και η δοθείσα αυτώ επί Φιλίππου έκτασις περιεσώθη, μετά τινος μικράς μόνον τροπολογίας, εν τη συνειδήσει του Ελληνισμού. Περί τούτων έχομεν απόδειξιν ανατρέχουσαν μέχρι της δεκάτης εβδόμης εκατονταετηρίδος. Ο ημέτερος Μελέτιος, εν τη Γεωγραφία αυτού, λέγει την Μακεδονίαν οριζομένην προς βορράν υπό της Δαλματίας, της Σερβίας, της Βουλγαρίας και της Θράκης, προς ανατολάς υπό του Αιγαίου Πελάγους, προς μεσημβρίαν υπό της Θεσσαλίας και της Ηπείρου, προς δυσμάς δε υπό του Ιονίου Πελάγους ΄ ό έστιν περιλαμβάνει εν τη Μακεδονία, εκτός των σήμερον αποδιδομένων αυτή χωρών, και την Αλβανίαν, διότι λέγει αυτήν οριζομένην προς τοις άλλοις υπό της Δαλματίας προς βορράν, υπό της Ηπείρου προς νότον & υπό του Ιονίου Πελάγους προς δυσμάς.

    Εκ των ιστορικών τούτων γεγονότων και της σημασίας καθ’ ήν υφ’ ημών αυτών γίνεται χρήσις του ονόματος Μακεδονία, καθίσταται πρόδηλον ότι ουδένα έχομεν τρόπον να αποδείξωμεν ως πλάσμα των Βουλγάρων τα υπ’ αυτών εις την χώραν ταύτην αποδιδόμενα όρια & επ’ ουδεμίας ιστορικής βάσεως δυνάμεθα να στηρίξωμεν νέαν της Μακεδονίας οριοθέτησιν επί τω υφ’ υμών υποδεικνυομένω σκοπώ. Εάν γράφοντες προς το Υπουργείον διηρέσαμεν την Μακεδονίαν εις τρία τμήματα, επράξαμεν τούτο διά να ορίσωμεν πού αυτής ουδεμίαν έχομεν ελπίδα επιτυχίας, πού αναμφισβήτως πλεονεκτούμεν και πού ανταγωνιζόμεθα προς τους Βουλγάρους μετά τινος πιθανότητος ότι θέλομεν κατισχύση, αν όχι καθ’ ολοκληρίαν, τουλάχιστον εφ’ ικανόν μέρος. Νέον όμως γεωγραφικόν όρον, οίον προτείνει ο κύριος Γεννάδης, ούτε ότε συνετάσσομεν τον Πίνακα των Ελληνικών χωρών, εδημιουργήσαμεν, ούτε νυν ηθέλομεν συμβουλεύση πλασθή, διά τον απλούστατον λόγον ότι ουδείς ήθελε αποδεχθή αυτόν ΄ ούτε οι Βούλγαροι, οίς & δεν συμφέρει, ούτε οι Οθωμανοί, οίτινες κανενός είδους Μακεδονίαν δεν γνωρίζουσιν ή τουλάχιστον δεν αναγνωρίζουσιν ΄ ούτε ίσως αυτοί οι φίλα ημίν φρονούντες, αφού είναι βέβαιον ότι & ημείς αυτοί ελέγομεν άχρι τούδε Μακεδονίαν ό,τι και οι Βούλγαροι.

    Πολύ σπουδαιότερον & πρακτικώτερον δυνάμεθα να ωφεληθώμεν εκ των υπό στοιχ. Β συνημμένων σημειώσεων οίτινες συνετάχθησαν επί τη βάσει της προφορικής ημών διαλέξεως ότε επ’ εσχάτων έλαβον την τιμήν να σας ίδω εν τω υπουργείω.

    Μετά βαθέως σεβασμού

    Ο Πρόεδρος
    Κ. Παπαρρηγόπουλος
    (Ελευθεροτυπία, 24/2/2001)

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.