#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
31/07/2010 07:00
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Η Αμερική χρειάζεται επειγόντως μεταρρύθμιση.



Μπορεί μια χώρα να παραμείνει υπερδύναμη όταν η  εσωτερική της πολιτική  είναι εγγενώς ηλίθια; Σε κάθε σοβαρή δημοκρατία, τα συντηρητικά κόμματα αισθάνονται την υποχρέωση να συγκεράσουν τη φορολογική τους πολιτική με τις δαπάνες. Ο νέος πρωθυπουργός της Βρετανίας David Cameron, αποτελεί ένα έξοχο παράδειγμα. Πρόσφατα μάλιστα παρουσίασε έναν σκληρό προϋπολογισμό που συμπεριλάμβανε αρκετές και αυστηρές περικοπές. Υπάρχουν βέβαια κάποιες αμφιβολίες για μερικές από αυτές τις περικοπές, όμως ο Βρετανός ηγέτης τουλάχιστον έδειξε να ενδιαφέρεται πραγματικά για τη μείωση του ελλείμματος της χώρας του, καθώς παράλληλα με τις περικοπές πρότεινε και μια αύξηση του ΦΠΑ από 17.5% σε 20%. Πρόκειται δηλαδή για έναν δημοσιονομικά συντηρητικό πολιτικό, που  είναι και πραγματικά δημοσιονομικά συντηρητικός!

Αυτό δεν θα μπορούσε ποτέ να συμβεί στην Αμερική. Ο λόγος είναι ότι κυριαρχούν τα παραμύθια της οικονομικής θεωρίας supply-side, που επιμένει ότι οι φόροι είναι πάντοτε υψηλοί, ειδικά αυτοί επί των πλουσίων. Για αυτό και οι Δημοκρατικοί θα πρέπει οπωσδήποτε να αναδείξουν πάση θυσία την επίμονη άρνηση των Ρεπουμπλικανών στο να αυξηθούν οι φόροι όσων νοικοκυριών κερδίζουν περισσότερα από $250,000 το χρόνο. Αν υποχωρήσουν σε αυτό το ζήτημα, δεν θα έχουν μούτρα να σταθούν. Η απλή αλήθεια είναι πως οι εύποροι της Αμερικής, αυτοί δηλαδή που κέρδισαν τα περισσότερα έσοδα τα τελευταία δύσκολα χρόνια, υποφορολογούνται σε σχέση με τους υπόλοιπους.

Σύμφωνα με κάποιες επίσημες μελέτες, η διαφορά εισοδήματος (μετά φόρων) μεταξύ του πιο πλούσιου 1% των Αμερικανών με το πιο φτωχό κομμάτι της κοινωνίας, τριπλασιάστηκε μεταξύ 1979 και 2007. Μια άλλη μελέτη που χρησιμοποίησε στοιχεία της  ομοσπονδιακής φορολογικής αρχής  (Internal Revenue Service), δείχνει πως οι αναλογούντες φόροι των 400 πλουσιοτέρων φορολογούμενων της χώρας έπεσαν  κατά 50% μέσα σε μια δεκαετία, ενώ τα προ φόρων εισοδήματα τους σημείωσαν αύξηση κατά 500%. Οι διάφορες αυτές μελέτες καταλήγουν στο ότι τα 400 πρώτα σε έσοδα νοικοκυριά πλήρωσαν μόλις 16.6% του εισοδήματος τους σε φόρο το 2007, μείωση δηλαδή κατά 30% από  το 1995. Και εδώ μιλάμε για πραγματικά πλούσιους. Χρειάζεται ένα ετήσιο εισόδημα τουλάχιστον $139 εκατομμυρίων για να συμπεριληφθεί κάποιος στους κορυφαίους τετρακόσιους του 2007.

Η άποψη που θέλει μια χώρα η οποία πολεμά σε δύο μέτωπα, να μην αυξάνει τους φόρους των πλουσίων, είναι άποψη μιας χώρας που κάθε άλλο παρά σοβαρή είναι. Δεν καταλαβαίνουν τα γεράκια, πως αν δεν έχουν το θάρρος να αυξήσουν τα έσοδα μέσω φόρων,  ώστε να διατηρηθεί η στρατιωτική ισχύς των ΗΠΑ σε διεθνές επίπεδο,  δεν θα μπορέσουν να κρατήσουν αυτή την ισχύ για πολύ;

Είναι αλήθεια επίσης, πως το περσινό πακέτο διάσωσης ($787 δισ.) δεν ήταν αρκετό ώστε να κρατήσει την ανεργία κάτω από 9%. Αυτό όμως δεν είναι κριτική προς το πακέτο. Αντιθέτως, μελέτες έχουν δείξει πως διασώθηκαν εξαιτίας του, περίπου 3 εκατομμύρια θέσεις εργασίας. Αν και ακούγεται καλή η κριτική, εντούτοις η αλήθεια είναι πως η οικονομική βοήθεια θα έπρεπε να είναι ακόμη μεγαλύτερη.

Τέλος, θα πρέπει να αναλυθεί η δομή της αμερικανικής κυβέρνησης. Υπάρχει κάποια άλλη δημοκρατική χώρα στο κόσμο που να έχει μια τόσο αντιδημοκρατική νομοθετική εξουσία όσο οι ΗΠΑ; Όταν δημιουργήθηκε το αμερικανικό κράτος, η πληθυσμιακή αναλογία μεταξύ της μεγαλύτερης και της μικρότερης πολιτείας ήταν 13-1. Σήμερα είναι 68-1!  41 γερουσιαστές εκπροσωπούν λιγότερο από το 11% του πληθυσμού της χώρας και εμποδίζουν τη νομοθετική δράση 59 συναδέλφων τους που εκπροσωπούν το 89% του αμερικανικού πληθυσμού. Για αυτό δεν γίνεται ποτέ τίποτα από πλευράς Ουάσιγκτον.

Η αμερικανική ισχύς υπονομεύεται από ηλίθιες πολιτικές, παράλογες δημοσιονομικές ιδέες, και ένα απαρχαιωμένο πολιτικά δομημένο κυβερνητικό σχήμα. Οι ΗΠΑ χρειάζονται έναν νέο συντηρητισμό. Χρειάζονται φιλελεύθερους πολιτικούς που θα βγουν να μιλήσουν για τις απειλές εναντίον της παγκόσμιας θέσης τους. Χρειάζονται μετριοπαθείς που θα κάνουν περισσότερα από το απλά να παρακολουθούν τις εξελίξεις. Και  τέλος, οι ΗΠΑ χρειάζονται μια γενναία μεταρρύθμιση στη νομοθετική τους εξουσία, που έχει καταντήσει ντροπή για τις δημοκρατικές τους βλέψεις.
The New Republic
.

ΣΧΟΛΙΑ

  1. Orestios avatar
    Orestios 31/07/2010 12:02:38

    Οι ΗΠΑ βαδίζουν όλο και πιο κοντά στη δικτατορία.

  2. man8os avatar
    man8os 31/07/2010 12:08:18

    Οι ΗΠΑ δεν χρειαζετε να ζουν σσε λιτοτητα οσο δεν εχουν καποιο σοβαρο ανταγωνιστη.
    Αν αυριο η Ευρωπη γινοταν ομοσπονδια τοτε θα αναιβαζαν ρυθμους και αυτοι.

  3. Ο Θείος avatar
    Ο Θείος 31/07/2010 12:45:55

    Όλη η λοιπή υφήλιος δανείζει τις ΗΠΑ για ν' αγοράζει εισαγόμενα προιόντα. Η μικρή πλούσια μερίδα Αμερικανών είναι ο πρωταθλητής στο σπόρ του καταναλωτισμού και ο "κράχτης" για τους φτωχότερους (κυρίως την παρηκμασμένη, ναρκισσιστική μεσαία τάξη), προκειμένου να κάνουν το ίδιο. Αυτό είναι το σημερινό "Αμερικανικό όνειρο", όνειρο εκφυλισμένης αντιπαραγωγικής μορφής. Ν' αυξήσουν πάνω από ένα όριο τους φόρους των πλουσίων, δεν βολεύει ούτε κάν στους Ευρωπαίους ή Κινέζους πιστωτές και προμηθευτές τους. Δεν θα τους αφήσουν ποτέ να το κάνουν - και έχουν ισχυρά όπλα, π.χ. το "σορτάρισμα" του δολλαρίου ή πολιτικές τιμών.
    Η Αμερική είναι καταδικασμένη σε αργόσυρτη, συνεχιζόμενη παρακμή, εκτός άν αναπτύξει μέσα της μια νέα πολιτισμική τάση, λιγότερο ατομιστική, ηδονιστική και καταναλωτική, και πιό ασκητική και παραγωγική.
    Αλλά είναι εφικτό να κάνεις τον σημερινό σαραντάρη ή πενηντάρη Αμερικανό της μεσαίας τάξης "Σκανδιναβό" ή "Κινέζο"; Την ευμάρεια χωρίς διάλειμμα και την ακραία κατανάλωση της θεωρεί αυτονόητη, "δικαίωμα". Ακόμη και σήμερα, πλακωμένος κάτω από τα ερείπια της αγοράς κατοικίας, αναπνέοντας με δυσκολία, πιστεύει ότι η οικονομία των ΗΠΑ θ' ανακάμψει άν ανακάμψει η εσωτερική κατανάλωση. Νομίζει ότι θα σωθεί από τη δηλητηρίαση με πιό πολύ δηλητήριο.
    Σ' αυτή την τρελή, αυτονομημένη πρέσα καταναλωτισμού και εξάρτησης από τους δανειστές-προμξθευτές, είναι παγιδευμένος όποιος βλέπει ότι η οικονομική-πολιτική μεταρρύθμιση στης ΗΠΑ είναι όρος για να σταματήσει η παρακμή.
    Και τα συμφέροντα των εξωτερικών δανειστών-προμηθευτών, αλλά κυρίως οι εσωτερικές νοοτροπίες μεγάλου και ισχυρού μέρους της Αμερικανικής κοινωνίας, δουλεύουν ακούραστα για την συνεχή, αργή παρακμή των ΗΠΑ.
    Οι αυτοκρατορίες διαβρώνονται από μέσα, και στην ιστορία δεν υπάρχει καμμία που διέφυγε από αυτό το πεπρωμένο των αυτοκρατοριών.

    • man8os avatar
      man8os @ Ο Θείος 31/07/2010 14:38:13

      Το Βυζαντιο την απεφυγε το 450-500
      Και επισης 640-680
      Μερικες φορες μπορουν να ανασυνταχτουν.

      • O Θείος avatar
        O Θείος @ man8os 31/07/2010 21:27:36

        Την απέφυγε χάνοντας όλο το "Νότο", από Τενεσσή και κάτω (συγγνώμη, εκείνο έχασε όλη τη Δύση). Χαίρω πολύ, έτσι μπορούν ίσως και οι ΗΠΑ, αλλά μετά θα είναι ένα εντελώς άλλο κράτος.

      • chgian avatar
        chgian @ man8os 31/07/2010 22:33:27

        Σχετικά με το Βυζάντιο να προσθέσω τα εξής:
        Από το τέλος της βασιλείας του Αναστάσιου 527μΧ έως τον
        Βασίλειο Β' το Βυζάντιο είχε ελλείματα. Ο Βασίλειος Β'
        κατάφερε να αφήσει πλεονασματικά ταμεία. Τί έκανε; φορολόγησε τους πλούσιους
        (τους οποίους τους αντιμετώπισε και τον αντιμετώπισαν εχθρικά). Η κατάρρευση του Βυζαντίου οφείλεται (συν τοις άλλοις) και στο ότι οι αυτοκράτορες μετά τον Βασίλειο δεν φορολόγησαν τους πλούσιους, άφησαν τους φτωχούς αγρότες
        στην τύχη τους και στα νύχια των μεγαλογαιοκτημόνων, ενώ
        είχαν δώσει αφορολόγητο στις Ιταλικές δημοκρατίες που εμπορεύονταν στην ανατολική μεσόγειο.
        Νομίζω πως πολλά από τα συμπτώματα αυτά μπορούμε να διαγνώσουμε και στις ΗΠΑ σήμερα.

  4. Ο Θείος avatar
    Ο Θείος 31/07/2010 13:10:54

    H New Republic είναι σοβαρό μέσο, με θέσεις φιλελεύθερες (με την Αμερικανική έννοια του φιλελευθερισμού) και κοινωνικά ευαίσθητες. Το άρθρο εντοπίζει εύστοχα που είναι το πολιτικό πρόβλημα και έχει επίγνωση ότι η οικονομική - πολιτική μεταρρύθμιση στης ΗΠΑ είναι όρος για να αναστραφεί η παρακμή.
    Αλλά η μεν πολιτική είναι τέχνη της βραχείας διάρκειας, η δέ παρακμή είναι επακόλουθο κοινωνικών νοοτροπιών που αναπτύσσονται στη μέση και μακρά διάρκεια και ελάχιστα επηρεάζονται από πολιτικές αποφάσεις. Αυτό που ήταν η δύναμη των ΗΠΑ μέχρι το 1960, ο "Αμερικανισμός", το "Αμερικανικό όνειρο", η παραγωγική πρωτοπορία και η δυνατότητα του ελεύθερου πολίτη να ανέρχεται οικονομικά και κοινωνικά, έχει μετατραπεί σε αποβιομηχάνιση και απόλυτη εξάρτηση από το φευγαλέο χρήμα του εικονικού χρηματοπιστωτικού και της φούσκας σε αντιπαραγωγικούς τομείς της πραγματικής οικονομίας.
    Οι ακρίδες έφαγαν τις μέλισσες, το νικηφόρο ξίφος έγινε η αχίλλειος πτέρνα τους.

  5. trellakias avatar
    trellakias 31/07/2010 14:06:57

    Να κάνω μια πρόταση ρε παιδιά: Δεν τους δίνουμε πίσω τον μέγα ποδηλάτη που μας έβαλαν με το ζόρι για νομίζων ότι πρωθυπουργεύει, να τους κάνει "μπουρδέλο" όπως εμάς; Να ησυχάσουμε και εμείς, να ανησυχήσουν επιτέλους και .....αυτοί!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    • Tassos Karras avatar
      Tassos Karras @ trellakias 31/07/2010 16:27:33

      Oreos

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.