09/08/2008 13:28
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Ζήτω ο «Καπιταλισμός (μαρξιστικός – λενινιστικός)»

Πως αποκαλούν οι Κινέζοι τους λευκούς; «Μακριές μύτες». «Eίναι απλό», εξηγούν. «Εσείς έχετε εντονότερα χαρακτηριστικά από μας και η μύτη σας εξέχει αρκετά του προσώπου σας».

Πέρα από τα πλατειά, κινέζικα, χαμόγελα προς τους ξένους, αυτό που εντυπωσιάζει, όταν συζητάει κανείς με Κινέζους είναι το βαθύ μίσος που τρέφουν για τους Δυτικούς. Οι Κινέζοι εν ξεχνούν τις εποχές της απάνθρωπης αποικιοκρατίας σε βάρος τους, τότε που η χώρα τους είχε μετατραπεί σε «βασίλειο του οπίου». Κάτι που κάνει πολλούς αναλυτές να φοβούνται ότι εάν μετατραπούν σε μεγάλη δύναμη, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, θα επιδιώξουν να πάρουν την ιστορική τους εκδίκηση.

Προς το παρόν η κινέζικη εξωτερική πολιτική χαρακτηρίζεται από ισορροπημένες πρακτικές εδώ και πολλές δεκαετίες. Αλλά, για να μην ξεχνιόμαστε: Η Κίνα ήταν ένας από τους πολύ σημαντικούς συμμάχους των Αμερικανών, όταν οι Σοβιετικοί μπήκαν στο Αφγανιστάν. Τώρα βέβαια, κρατούν ισορροπίες ανάμεσα σε ΗΠΑ-Ρωσία και Ευρώπη, αν και ελαφρώς γέρνουν προς την εξασθενημένη Ρωσία προς αντιστάθμισμα της αμερικανικής υπεροχής.

Η χώρα η οποία διαφημίζεται συνεχώς για τα οικονομικά της επιτεύγματα, και διαθέτει τον μεγαλύτερο παγκοσμίως στρατό φτηνών εργατικών χεριών, αντιμετωπίζει τεράστιο πρόβλημα ανεργίας. Που οφείλεται κυρίως στο κλείσιμο πολλών αναχρονιστικών μονάδων και παραγωγικών δραστηριοτήτων και στο ότι πολλοί εργαζόμενοι μεγάλης ηλικίας πετιούνται κυριολεκτικά στον κάλαθο των αχρήστων.

Πρωτεύουσα της ανεργίας είναι η Σενγιάνγκ. Μια πόλη 6,5 εκ. στην βορειοανατολική Κίνα που στο πρόσφατο παρελθόν, ήταν το κέντρο της βαριάς βιομηχανίας, αλλά ήμερα αποτελεί μια τεράστια αγορά σκλάβων. Σε κεντρικά σημεία της συγκεντρώνονται καθημερινώς απολυμένοι από κρατικές επιχειρήσεις που έκλεισαν ή «εκσυγχρονίστηκαν». Περιμένουν εκεί να βρουν δουλειά όλο το 24ωρο, έχοντας κρεμασμένο στο λαιμό ένα πλακάτ με την ειδικότητά τους. Αν καμιά φορά βρουν μεροκάματο, η αμοιβή τους είναι θλιβερή. Κυμαίνεται περί 10-20 γιουάν, δηλαδή 450-900 δραχμές, για δουλειά ολόκληρη την ημέρα. Tο προλεταριάτο, το οποίο επί Μάο αποθεωνόταν και στο όνομά του φτιάχνονταν ύμνοι, σήμερα θυσιάζεται στο βωμό του κινεζικού εκσυγχρονισμού.

Το νέο κοινωνικό φαινόμενο στην Κίνα ακούει στη λέξη, «ξιαγκάνγκ». Δηλαδή «εκείνοι που έχασαν τη δουλειά τους». Αυτοί για δύο χρόνια μετά την απόλυσή τους βρίσκονται «υπό την προστασία» της επιχείρησης όπου δούλευαν. Διατηρούν το δικαίωμά τους στην κοινωνική ασφάλιση και παίρνουν ένα μικρό βοήθημα από το κράτος (γύρω στις 7.500 δραχμές το μήνα). Oι πραγματικοί άνεργοι όμως, δεν έχουν ούτε καν αυτά τα δικαιώματα. Απλώς, δεν έχουν τίποτε.

Σήμερα στην Κίνα, τουλάχιστον 40-50 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν μέσα στην απόλυτη φτώχεια. Aκόμα και εκείνοι που έχουν κάποια δουλειά, δεν κερδίζουν το μήνα παρά 600 με 1000 γιουάν. Δηλαδή, από 27.000 έως 45.000 δραχμές. Η κινεζική πολιτική ηγεσία βεβαίως, επιμένει ότι όλα αυτά είναι οι αναγκαίες θυσίες που πρέπει να κάνει ο λαός για να εκσυγχρονιστεί η Κίνα. «Πρέπει να αλλάξει νοοτροπία ο κόσμος, αν θέλουμε να εκμοντερνίσουμε τη χώρα», ακούγεται συχνά να λένε στελέχη του κρατικού μηχανισμού.

Όποιος έχει πάει στην Κίνα, δεν υπάρχει περίπτωση να μην έχει δει «μυρμηγκιές» ανθρώπων να κτίζουν νυχθημερόν κτίρια. Εκτός από την εξυπηρέτηση των Ολυμπιακών, η ραγδαία οικοδόμηση οφείλεται και στις μεγάλες ανάγκες για στέγη. Oι νέες επιχειρηματικές δραστηριότητες που αναπτύσσονται θέλουν γραφεία για να στεγαστούν. Γι' αυτές και για τους εύπορους νεόπλουτους Κινέζους προορίζονται οι ουρανοξύστες και οι κατοικίες που κτίζονται. Αντιθέτως, τα εκατομμύρια εσωτερικοί μετανάστες που συρρέουν μαζικά από την επαρχία στις μεγαλουπόλεις, έρχονται απλώς να προστεθούν στον τεράστιο «στρατό» των αθλίων που ζουν κάτω από πολύ άσχημες συνθήκες. Τα σπίτια, ιδιαιτέρως τα καινούργια στις μεγαλύτερες πόλεις, αποτελούν όνειρο θερινής νυκτός για τον απλό Κινέζο πολίτη. Eίναι απλησίαστα. Oι τιμές τους μάλιστα, κάθε χρόνο διπλασιάζονται. Στο Πεκίνο το νοίκι για ένα «φτηνό» τριαράκι είναι τουλάχιστον 1.000 Ευρώ. Στα καινούργια σπίτια, τα νοίκια είναι το λιγότερο 3.000 Ευρώ. Eτσι, η συντριπτική μάζα των Κινέζων εξακολουθεί να ζει στις φτωχογειτονιές.

ΣΧΟΛΙΑ

  1. george avatar
    george 09/08/2008 13:57:24

    ΤΟ "ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΟΣ-ΛΕΝΙΝΙΣΤΙΚΟΣ" ΔΕ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑ...
    ΔΗΛΑΔΗ ΕΠΕΙΔΗ ΚΥΒΕΡΝΑΕΙ ΤΟ ΚΚ ΚΙΝΑΣ ΧΤΙΖΟΥΝ ΚΑΙ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ...ΟΧΙ...ΤΟ ΚΚΕ ΠΧ ΕΧΕΙ ΔΗΛΩΣΕΙ ΣΑΦΩΣ ΠΩΣ ΣΤΗΝ ΚΙΝΑ ΔΕΝ ΧΤΙΖΕΤΑΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ...Η ΚΙΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΑΡΑ ΜΙΑ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΧΩΡΑ...ΑΡΑ ΜΟΝΟ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ...ΤΑ ΠΕΡΙ ΜΑΡΞΙΣΜΟΥ-ΛΕΝΙΝΙΣΜΟΥ ΜΟΝΟ ΣΥΓΧΥΣΕΙΣ ΠΡΟΚΑΛΟΥΝ.

  2. Μποτίλια στο Πέλαγος avatar
    Μποτίλια στο Πέλαγος 09/08/2008 14:21:24

    Οι Κινέζοι κλήθηκαν στη δεκαετία του εβδομήντα να επιλέξουν ανάμεσα στις δυνάμεις της Πολιτιστικής Επανάστασης, με επικεφαλής τον Λιν Πιάο, τους ρεβιζιονιστές, με επικεφαλής τον Μάο και της δυνάμεις της ανοιχτής καπιταλιστικής παλινόρθωσης με επικεφαλής τους Τσου Εν Λάι και Τενγκ Σιάο Πινκγ.
    Επέλεξαν τον Μάο, σαν μετριοπαθή φιγούρα, που μπορούσε να ενσωματώση κακήν-κακώς όλες τις τάσεις, θέλοντας και σοσιαλισμό και την ησυχία τους. Την ενσωμάτωση των αστών πετύχαινε ο Μάο μέσω της καλής προσωπικής σχέσης που είχε λόγω προσωπικής ιστορίας με τον Τσου Εν Λάι. Έτσι είχαν δεχτεί οι καπιτάλες τον προσωρινό παραγκωνισμό του Τενγκ Σιάο Πινγκ, που ήταν ο εν τέλει αρχηγός τους.
    Ο Μάο έχοντας αναθεωρήσει βάναυσα το Μαρξισμό, με θεωρίες όπως αυτή των "τριών κόσμων", επέλεξε φτηνές μεθόδους επιβολής, όπως η προσωπολατρία, η πολιτική ανάδειξη της κάθε γκόμενας, όπως η μετέπειτα χήρα και τα βουτυρόπαιδα της "ομάδας της Σαγκάης". Οι αριστεροί βλέποντας ότι η εξέλιξη πάει στο βρόντο, χτύπησαν την προσωπολατρία, τα προνόμια και την αυθαιρεσία του κάθε κομπλεξικού κομματικού ηγετίσκου. Ο Μάο ανήμπορος να απελευθερώση και να κινητοποιήση της πραγματικές δημιουργικές δυνάμεις του λαού, με το χτύπημα και την εξόντωση των αριστερών, αναγκάστηκε να πορευτή με την αναπαραγωγή στερεότυπων και την ενίσχυση της γραφειοκρατίας. Αποτυχαίνοντας να ανεβάση την παραγωγή με ενθουσιώδη λαϊκή συμμετοχή, αναγκάστηκε να επιβάλη αυτοευνουχισμό σε όσους είχαν ήδη ένα παιδί.
    Επειδή στην πολιτική δεν υπάρχει το "λίγο έγγειος", μετά το θάνατο του Τσου Εν Λάι και του Μάο επιβλήθηκαν οι φυσικοί ηγέτες του εκμαυλισμού ενός λαού, που προτιμούσε τα τρατζιστοράκια από την ενίσχυση των εριθροφρουρών. Η θεωρία των "παραγωγικών δυνάμεων", στηρίζεται στη θεωρία που πλάσαρε πρώτος ο Στάλιν και εύστοχα χαρακτηρίστηκε ως "μηχανιστικός υλισμός". Σύμφωνα με αυτή πρώτα θα αναπτυχθούν οι παραγωγικές δυνάμεις και μετά θα αποκτήση η εργατική τάξη σοσιαλιστική συνείδηση. Αυτές οι αρώστειες δεν είναι μόνο παιδικές, αλλά από κούνια. Έτσι εύκολα πλάσαρε ο Τενγκ και το σύνθημα: "Άσπρη γάτα - μαύρη γάτα είναι το ίδιο αρκεί να πιάνη ποντίκια". Αυτά που ψέλλιζε ο Μάο για "αγώνα ενάντια στην αστική τάξη μέσα στο κόμμα", αποδείχθηκαν άδειες φράσεις, με στόχο τελικά την καλλιέργεια εφησύχασης. Το κρέμασμα της πανταχού παρούσας φωτογραφίας του κεφάλα χοντρομπαλά με το ηλίθιο χαμόγελο και το καπελάκι, πιο πολύ με τον μεγάλο αδελφό ή την "επαναστατική" Τζοκόντα μπορεί να συδυαστή, παρά με λαϊκό ηγέτη.
    Είναι δύσκολο να καταλάβουμε ότι η μόνη μέθοδος για να ζήσουμε κανένα χρονάκι παραπάνω είναι ο χορός του Ζαλόγγου.

  3. Τακτικός Αναγνώστης avatar
    Τακτικός Αναγνώστης 09/08/2008 16:49:51

    @george: Είναι η σημαία που μας μπερδεύει όλους. Είναι οι μόνοι που διατηρούν την σημαία της επανάστασης για να μας υποβάλλουν στο μαρτύριο με αρκετή αυτοσυγκέντρωση και φυγή στο παρελθόν να ασκούμεθα καθημερινά για να μην σιχαθούμε την κόκκινη σημαία. Η κινέζικη σημαία έχει καταντήσει πιο άθλιο σύμβολο ευτελισμού και από την εικόνα του Τσε σε καλοκαιρινά μπλουζάκια.

  4. Μποτίλια στο Πέλαγος avatar
    Μποτίλια στο Πέλαγος 09/08/2008 18:40:25

    @Anonymous 3
    Αφήσαμε το μεσαίωνα για να πάμε στην πρωτόγονη εποχή. Μπορώ να καταλάβω κάποιους, πόσο ενοχλούνται όταν βλέπουν αυτούς, που ενώ έχουνε πιάσει τις καρέκλες, τους στέλνουνε να κλαδέψουν αμπέλια.
    Η Πολιτιστική Επανάσταση έπεσε καπάκι στον Μάιο του 68. Τμήματα της ευρωπαϊκής νεολαίας τότε, περνώντας στο Μαοϊσμό, έμαθαν να βλέπουν την οριστική ρήξη με το σύστημα σαν προοπτική. Μπορεί τα συγκεκριμένα κοινωνικά μοντέλα να έφτασαν σε αδιέξοδο. Ο απόηχος τους όμως στις κοινωνικές συγκρούσεις είναι παρών. Αυτές σήμερα μπορεί να είναι σε φάση μεγάλης κάμψης. Όμως, για κλείσω με δυο μαοϊκά σνθήματα:
    - "Η επανάσταση προχωράει με κύμματα".
    - "Μια σπίθα μπορεί να βάλη φωτιά σ΄όλο τον κάμπο".

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.