#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
27/06/2010 12:44
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Ευρω: Η επόμενη μέρα...


Οταν η Ευρώπη αδρανεί, οι διεθνείς αγορές πέφτουν. Οταν η Ευρώπη αναλαμβάνει πρωτοβουλίες, οι αγορές ενθουσιάζονται και σκαρφαλώνουν. Ή μήπως οι πρωτοβουλίες της Ευρώπης δεν είναι αρκετές; Πάλι στην κατηφόρα οι αγορές… Είναι βέβαιο πως η Ευρώπη δεν ευθύνεται αποκλειστικά για αυτήν τη διπολική διαταραχή των διεθνών αγορών. Ωστόσο, η συμπεριφορά της ορισμένες φορές συμβάλλει τα μέγιστα στην όξυνση του προβλήματος.Οπως και να έχει, η ελληνική κρίση οδήγησε την Ευρώπη ενώπιον ενός διλήμματος, το οποίο φαίνεται πως απέφευγε εδώ και καιρό: περισσότερη ολοκλήρωση ή απο-ολοκλήρωση; Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το διακύβευμα είναι το μέλλον της μεγαλύτερου επιτεύγματος της ΕΕ -του ευρώ. Με την απόφαση του ECOFIN για τη δημιουργία ενός μηχανισμού στήριξης που θα ενισχύει τις χώρες που αντιμετωπίζουν οξύτατο πρόβλημα αντιμετώπισης του χρέους τους, αρκετοί ευρωπαϊστές οδηγήθηκαν στο συμπέρασμα ότι ξαναήρθε η ώρα του spillover effect στην ΕΕ. Παρόλα αυτά, δεν λείπει και ο προβληματισμός γύρω από τη φιλοσοφία και τη λειτουργία του καινούργιου μηχανισμού.

Η ρητορική και η πραγματικότητα
Ο Simon Tilford, επικεφαλής οικονομολόγος του Centre for European Reform, αναπτύσσει τις δικές του επιφυλάξεις. Σε άρθρο του στην ιστοσελίδα του CER (“Closing the gap between rhetoric and reality is key to the euro's survival”, 10.05.2010) υποστηρίζει ότι η Ευρωπαϊκή πρωτοβουλία δεν είναι τίποτα άλλο, από μία υπόθεση «πυροβολήστε τον αγγελιοφόρο», στρεφόμενη εναντίον των αγορών, οι οποίες, σύμφωνα με τους Ευρωπαίους, λειτουργούν είτε υπερβολικά (στην καλύτερη περίπτωση), είτε κερδοσκοπικά, πλήττοντας το ευρώ. Ακόμα και έτσι, εκτιμάται ότι ο νέος μηχανισμός δεν θα ικανοποιήσει τις αγορές μακροπρόθεσμα, καθώς δεν αντιμετωπίζει τις οικτρές προοπτικές ανάπτυξης των Νότιων χωρών που ανήκουν στην ευρωζώνη.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, υπενθυμίζεται για μία ακόμα φορά ότι η ευρωζώνη απέχει πάρα πολύ από το να χαρακτηριστεί ως «βέλτιστη νομισματική περιοχή», καθώς υπάρχουν -μεταξύ άλλων- διαφορετικοί βαθμοί εμπορικής ολοκλήρωσης, την ίδια ώρα που πολλές οικονομίες του ευρώ πάσχουν από ακαμψίες στην αγορά εργασίας. Παρά την ύπαρξη αυτών των προβλημάτων, δεν υπάρχει κανένα σχήμα εντός της ΟΝΕ που να αποτρέπει τη γιγάντωση των εμπορικών ανισορροπιών μεταξύ των χωρών-μελών, και κανένα σχήμα που να τις αντιμετωπίζει σε περίπτωση που ξεσπά κρίση. Ολες οι ανωτέρω ελλείψεις θα ήταν διαχειρίσιμες αν υπήρχε κάποιος βαθμός πολιτικής ολοκλήρωσης και μία μορφή δημοσιονομικής ένωσης, απουσιάζουν, εντούτοις, αμφότερα τα στοιχεία. Απεναντίας, υποστηρίζει ο Tilford, η ad hoc στρατηγική που υιοθέτησε η ΕΕ για την αντιμετώπιση της παρούσας κρίσης τελικά θα οδηγήσει στη διάχυση της τελευταίας, αντί στον περιορισμό της.

Φυγή προς τα εμπρός;
Αυτό που είναι επιτακτικό για τις ασθενούσες οικονομίες, είναι η επίτευξη ανάπτυξης, η οποία θα τις βγάλει από το φαύλο κύκλο ύφεσης-μεγέθυνσης του χρέους-αδυναμίας δανεισμού. Για το λόγο αυτό, χρειάζονται ένα έξωθεν πακέτο στήριξης που θα τις βοηθήσει να αντισταθμίσουν τις δημοσιονομικές περικοπές και τη μείωση των πραγματικών μισθών. Εν ολίγοις, οι εξαγωγές αυτών των χωρών θα πρέπει να αυξάνονται επί μακρόν με σαφώς μεγαλύτερους ρυθμούς από ό,τι οι εισαγωγές τους. Κάτι τέτοιο, ωστόσο, δεν είναι και τόσο πιθανό, καθώς ελλείψει του εργαλείου της υποτίμησης του νομίσματός τους, οι χώρες αυτές εξαρτώνται από την τόνωση της ζήτησης σε άλλα μέρη της ευρωζώνης, αλλά και από την ικανότητα των επιχειρήσεών τους να προσφέρουν περισσότερο ανταγωνιστικά προϊόντα. Οσον αφορά την ικανοποίηση της τελευταίας παραμέτρου, αυτή μπορεί να επιτευχθεί μόνο μακροπρόθεσμα? και οι ενδιαφερόμενες χώρες δεν διαθέτουν την πολυτέλεια του χρόνου. Μολαταύτα, αυτά τα κράτη είναι υποχρεωμένα να προσπαθήσουν να μειώσουν τα κόστη παραγωγής σε σχέση με την υπόλοιπη ευρωζώνη. Αυτό όμως είναι, πάλι, εξαιρετικά δύσκολο, καθώς οι υπόλοιπες χώρες δεν θα είναι διατεθειμένες να μείνουν αδρανείς, όταν θα δουν την ανταγωνιστικότητα των δικών τους οικονομιών -την οποία ενίσχυσαν με τόσο κόπο- να σημειώνει υποχώρηση. Τελικά, πρόκειται για ένα παίγνιο μηδενικού αθροίσματος, στο οποίο αναγκαστικά θα υπάρξουν τόσο νικητές, όσο και χαμένοι, και το οποίο θα επιφέρει ύφεση και αποπληθωρισμό.

Στην περίπτωση που διατηρηθούν οι υφιστάμενες ανισορροπίες, η ευρωζώνη θα χρειαστεί να προχωρήσει σε μία δημοσιονομική ένωση, αν θέλει να επιβιώσει. Η τελευταία κρίση, όμως, κατέδειξε με έναν επώδυνο τρόπο την πολιτική απροθυμία των κρατών-μελών να προχωρήσουν προς αυτήν την κατεύθυνση. Ενας βερολινέζος μπορεί να είναι έτοιμος να δείξει την αλληλεγγύη του προς έναν κάτοικο της Δρέσδης, όμως τα πράγματα αλλάζουν όταν καλείται να βάλει το χέρι στην τσέπη για να βοηθήσει έναν… ατυχή Αθηναίο. Αυτό συμβαίνει, επειδή οι χώρες που προσχώρησαν στο ευρώ, τονίζει ο Tilford, δεν είχαν προβλέψει ότι θα απαιτούνταν στη συνέχεια περισσότερη ολοκλήρωση. Και τώρα ήρθε η ώρα για τις πολιτικές ελίτ να εξηγήσουν στον κόσμο γιατί η τελευταία είναι απαραίτητη. Το αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας θα καθορίσει το μέλλον της ευρωπαϊκής ενοποίησης--

Θ.

ΣΧΟΛΙΑ

  1. archaeopteryx avatar
    archaeopteryx 27/06/2010 13:41:00

    "Οταν η Ευρώπη αδρανεί, οι διεθνείς αγορές πέφτουν". Να το μεταφράσω; Όταν η Γερμανία δεν ξοδεύει λίγο από τον πλούτο που έχει μαζέψει, για να στηρίξει τους περίοικους, οι αγορές πέφτουν. Ποιές αγορές; Εάν η Γερμανία αυτοφορολογηθεί, για να μην πεινάσουμε όπως στην Κατοχή, θα ανέβουν οι αγορές (γιατί προεξοφλούν το τέλος της Γερμανίας). Αν τυπώσει ευρώ, θα ανέβουν οι αγορές (γιατί προεξοφλούν το τέλος του ευρώ). Τελικά, εξαρτάται από το ποιές αγορές θέλει ή περιμένει να ανέβουν, ή ποιές είναι οι αγορές...

    Και να ρωτήσω μια αφελή ερώτηση: Ποιός φρόντισε με επιδοτήσεις να καταστραφεί ο παραγωγικός ιστός της χώρας; Ποιό φρόντισε να βγάλουμε τα αμπέλια μας; Ποιός φρόντισε να καταστρέψουμε τα καϊκια μας; Καλές οι αγορές, αλλά η Ελλάδα;

  2. αναγνώστρια avatar
    αναγνώστρια 27/06/2010 13:50:34

    η γνώμη μιας Ελληνίδας που δεν είναι οικονομολόγος και που βομβαρδίζεται με πληροφορίες δεξιά και αριστερά για την ΕΕ και το € :
    Η Ελλάδα μπήκε στην ΕΕ και στο € από τους εκάστοτε κυβερνώντες της. Ο Ελληνικός λαός ήταν θεατής της ένταξης τόσο στην ΕΕ όσο και στην ΟΝΕ. Ο μεν πρώτος που μας ενέταξε στην ΕΕ είπε οι Έλληνες πρέπει να μάθουν να κολυμπούν, ο δε δεύτερος παρουσίασε την ΟΝΕ ως μεγάλη επίτευξη, άσχετα με την υποτίμηση που υπέστη εκείνη την ημέρα η δραχμή. Η Ελλλάδα μπήκε στην ΕΕ με 2 πρωτόκολλα 1. αυτό της γεωργίας 2. αυτό του τουρισμού. Από εκείνη την ημέρα άρχισαν οι συμβάσεις μεταξύ Ελλάδας και ΕΕ. Πέρασαν 29 χρόνια, καμία ουσιαστική ανάπτυξη στην γεωργία, από το κακό στο χειρότερο. Συγχωνεύτηκε και το υπουργείο τουρισμού, πρόσφατα. Όμως, οι άλλες συμβάσεις με την ΕΕ λειτούργησαν άψογα, όπως κλείσιμο των παραγωγικών μονάδων της Ελλάδας, ΙΖΟΛΑ, ΠΕΙΡΑΊΚΗ ΠΑΤΡΑΊΚΗ, ΧΡΩΠΕΙ και άλλες 57 μονάδες παραγωγής με υπογραφή του Μάνου - που λόγω βλακείας ακόμα και σήμερα δεν το έχει πάρει είδηση. Ακόμα στηρίζουμε με τις εισαγωγές μας την Γαλλία και Ολλανδία (βλέπε το κρέας που πουλάνε στα σουπερ μάρκετ Σκλαβενίτης μόνο Γαλλικό, Μαρινόπουλος μόνο Ολλανδικό) και όλους τους άλλους. Έχουμε και εμείς οι Έλληνες τηνν ξενομανία να βγαίνει ο Τράγκας στις ειδήσεις και να φοράει το μπλουζάκι πόλο και την άλλη μέρα όλοι οι Έλληνες τρέχουν και αυτοί για πόλο. Πίσω πάλι : θεωρώ ότι οι συμβάσεις της ΕΕ ήταν όλες κατά της Ελλάδας. Για ποιό λόγο υπέγραφαν οι κυβερνώντες;; γιατί αρχικός στόχος της ΕΕ, όπως αποδεικνύεται, ήταν να γίνει η Γερμανία αρχηγός στην ΕΕ- δεν συνήλθε από το 1940. έφτιαξαν την ΕΕ με τους κομισάριους να παιρνούν νομοθεσίες εξαθλίωσης της οικονομικής κατάστασης των χωρών, για πλήρη υποταγή στους Γερμανούς, το κεντρικό διευθυντήριο της ΝΕΑΣ ΤΑΞΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ με απώτερο στόχο την πλήρη παράδοση της χώρας. γι αυτό πρέπει αυτό το οικοδόμημα που λέγεται ΕΕ να διαλυθεί. Οι λαοί είναι πολύ διαφορετικοί μεταξύ τους. Δεν θα μπορέσουν ποτέ να ενωθούν σε ενιαίο κράτος με αρχηγό την Γερμανία. Ότι δεν μπόρεσε να πετύχει το 1940, θέλει να το πετύχει τώρα με το €. Βοηθείστε με, με απλά λόγια να καταλάβω την κατάσταση καλύτερα. Μέχρι τότε, το μόνο που κάνω είναι να αγοράζω μόνο Ελληνικά προϊόντα.

  3. Αγανάκτηση avatar
    Αγανάκτηση 27/06/2010 13:54:24

    Ωραίος ο Ομπάμα άντε και στα δικά μας
    h--p://www.cnbc.com/id/15840232?video=1530052283&play=1

    να ακούσουμε και εδώ πρωθυπουργό να τα βάζει με το άθλιο τραπεζικό σύστημα που έχει καταχρεώσει τους μισούς έλληνες και υποχρεώσει τους άλλους μισους να ανοίγουν υποχρεωτικά πιτσαρίες και franchise.

  4. Γιάννης Σ. avatar
    Γιάννης Σ. 27/06/2010 14:11:16

    Αυτό που μαζεύει αρκετές πιθανότητες να γίνει, είναι το εξής. Μαζεύει η ΕΚΤ χρέος της Ελλάδας και άλλων χωρών με προβλήματα, ώστε να πάρει το βάρος από κράτη και εμπορικές τράπεζες. Μέσα σ' αυτήν την τριετία-πενταετία, η ΕΕ αποκτά οικονομική διακυβέρνηση. Με κουρέματα και λογιστικά παιχνίδια (για τα οποία μας κατηγορούσαν!), η νέα κεντρική οικονομική διαχείριση παίρνει το βάρος πάνω της, το οποίο πλέον κατανέμεται σε όλους.

  5. Θραξ Αναρμόδιος avatar
    Θραξ Αναρμόδιος 27/06/2010 16:02:48

    "Ολες οι ανωτέρω ελλείψεις θα ήταν διαχειρίσιμες αν υπήρχε κάποιος βαθμός πολιτικής ολοκλήρωσης και μία μορφή δημοσιονομικής ένωσης, απουσιάζουν, εντούτοις, αμφότερα τα στοιχεία."

    Αυτός ήταν και παραμένει ο στόχος.
    Πολιτική, οικονομική και δημοσιονομική ολοκλήρωση.
    Γι'αυτό γίνονται όλα. Και κρίσεις διεθνείς και κρίσεις ελληνικές.

    Σταθερά προς την "παγκοσμιοποίηση" και την νέα τάξη πραγμάτων.
    Το εθνικό κράτος και οι άμυνές του πρέπει να καταπέσουν για να επιτευχθεί ο μακρόπνοος στόχος αυτός.

    Χρειαζόμαστε έναν τρελλό λοιπόν. Εναν τρελλό ηγέτη. Που θα παίξει το κεφάλι του (αλλά και την ασφάλεια της οικογένειάς του, αν έχει), κορώνα γράμματα, βάζοντάς τα με τους διεθνείς κακοποιούς της πίστωσης.

    Που θα μας καλέσει όλους τους έλληνες στην προσπάθεια. Οχι στα λογια. Στις πράξεις. Που θα περάσει την εξουσία στον λαό. Με αληθινή δημοκρατία. Αληθινά δικαστήρια. (Οχι να τους βγάζουν με ανήκεστο για να καπνίζουν τα πούρα τους εκτός Κορυδαλλού). Που θα "κρεμάσει" τους κλέφτες.

    Και που θα ξανακάνει την χώρα μας Ελλάδα.

    Θραξ Αναρμόδιος

  6. tiramola avatar
    tiramola 27/06/2010 17:39:44

    Το μεγάλο δίλημμα των «27» απέναντι στις τράπεζες
    Με ποια Ευρώπη θα τσακίσουμε τις χρηματαγορές;
    Του JAMES Κ. GALBRAITH*

    Η ετυμηγορία των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων είναι ομόφωνη: για να αναχαιτιστούν οι έφοδοι των χρηματαγορών, απαιτείται δημοσιονομική λιτότητα και μείωση των μισθών. Κατά τη γνώμη τους, αυτή είναι η ιδανική λύση για να μπει η οικονομία στον δρόμο του αποπληθωρισμού και για να επισπευσθεί το ξεπούλημα του κοινωνικού κράτους...

    Le Monde diplomatique
    Από την σημερινή "Ε"

    • Γιάννης Σ. avatar
      Γιάννης Σ. @ tiramola 27/06/2010 20:19:14

      Καλό άρθρο. Με έκανε να ψάξω το βιβλίο του.

      The Predator State: How Conservatives Abandoned the Free Market and Why Liberals Should Too

      http://www.bookdepository.co.uk/book/9781416576211/The-Predator-State

      Κάτω από δεκάρικο και με δωρεάν ταχυδρομικά.

  7. tiramola avatar
    tiramola 27/06/2010 17:42:28

    Συνέχεια..

    Στις αρχές Ιανουαρίου, η ελληνική κυβέρνηση συγκάλεσε επειγόντως μια επιτροπή ειδημόνων για οικονομικά ζητήματα. Σε αυτούς συγκαταλεγόταν ένας αξιωματούχος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, ο οποίος εξήγησε με απότομο τρόπο στον έλληνα πρωθυπουργό ότι οφείλει να ξηλώσει το κοινωνικό κράτος. Ενας άλλος σύμβουλος που εργάζεται στον ΟΟΣΑ έριξε, με χαρούμενο ύφος, την εξής ατάκα: «Μια απόφαση που εξαγριώνει όλο τον κόσμο, ακόμα και τους οπαδούς σας, δεν μπορεί παρά να είναι η σωστή απόφαση».

    Το θεώρημα στο οποίο στηρίζονται οι πραγματογνωμοσύνες των ειδικών μάς είναι γνωστό, οι αγορές απαιτούν από τα κράτη να σφίξουν τη ζώνη. Οι αγοραστές ομολόγων έχουν μετατραπεί στους μοναδικούς κριτές των προγραμμάτων λιτότητας που υποχρεώνονται να υιοθετήσουν οι κυβερνήσεις. Μόνο εκείνοι αποφασίζουν εάν μπορούν να έχουν εμπιστοσύνη στην ικανότητα των χωρών να αποπληρώσουν το χρέος τους. Για να πέσουν τα επιτόκια σε υποφερτό επίπεδο και για να ξανανοίξουν οι κρουνοί της χρηματοδότησης, μια χώρα πρέπει να υποβληθεί σε ατσάλινη δημοσιονομική πειθαρχία.

    Ομως η θεωρία αυτή παρουσιάζει ένα ελάττωμα, και μάλιστα σημαντικό. Οι υποσχέσεις δεν κοστίζουν τίποτα. Ακόμα κι αν ένα κράτος ικανοποιήσει όλα τα καπρίτσια των αγορών για να τις καλοπιάσει, χρειάζεται χρόνος για να τεθούν σε ισχύ τα μέτρα λιτότητας, κι ακόμα περισσότερος μέχρις ότου αποδώσουν τα αναμενόμενα. Η αναχρηματοδότηση ενός προϋπάρχοντος χρέους στηρίζεται στην εξαγγελία μεταρρυθμίσεων που δεν έχουν υλοποιηθεί ακόμα, δηλαδή στην εμπιστοσύνη των αγορών στην καλή πίστη του οφειλέτη. Πώς, όμως, γίνεται να θεωρηθεί άξιο εμπιστοσύνης ένα κράτος που φημίζεται για την ανευθυνότητά του; Οσο κι αν η Ελλάδα ορκίζεται ότι θα μαδήσει τους δημόσιους υπάλληλους και τους συνταξιούχους, το χρέος της θα γίνει ληξιπρόθεσμο προτού κατορθώσει να κάνει πραγματικότητα τις υποσχέσεις της. Κι εδώ συνίσταται το παράδοξο: όσο περισσότερο η Αθήνα δεσμεύεται να περιορίσει τις δαπάνες της τόσο περισσότερο δυσπιστούν οι αγορές που προσπαθεί να καλοπιάσει...

    Πρόκληση για Ε.Ε.

    Αυτή η κατάσταση διέλυσε την ιδέα ότι ένα πρόγραμμα λιτότητας θα μπορούσε να αποδειχθεί αρκετό για να επιτευχθεί το ξεμπλοκάρισμα της αγοράς πιστώσεων κάτω από συνθήκες οι οποίες θα ήταν δυνατόν να γίνουν αποδεκτές από ένα κράτος. Συνεπώς, το μόνο μέσο για να αποφευχθεί η στάση πληρωμών συνίσταται στη μαζική χορήγηση ευρωπαϊκών κονδυλίων, τα οποία δεν εξαρτώνται από τις χρηματαγορές. Ετσι, η ελληνική κυβέρνηση, βρέθηκε μπροστά σε ένα διαφορετικό πρόβλημα: πώς μπορεί να πεισθεί η Ευρωπαϊκή Ενωση να βάλει το χέρι στην τσέπη;

    Η πρόκληση αυτή μετέφερε την οικονομική κρίση στο κέντρο ενός πολιτικού μπιλιάρδου. Η Αθήνα οφείλει να συνεχίσει τις δραστικές περικοπές και τις «μεταρρυθμίσεις», όχι πλέον για να καθησυχάσει τις αγορές, αλλά για να ικανοποιήσει την Ανγκελα Μέρκελ. Κι αυτό, γιατί υποτίθεται ότι η εκλογική πελατεία της γερμανίδας καγκελαρίου μπορεί να ανεχθεί την υλοποίηση ενός «σχεδίου διάσωσης» μονάχα υπό τον όρο ότι ο ελληνικός λαός θα υποβληθεί σε οδυνηρές θυσίες. Εν τω μεταξύ, όλο αυτό το χρονικό διάστημα, η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου ορκίζεται τυφλή υπακοή στο ευρώ και στους πιστωτές της, υπενθυμίζοντας όμως ταυτόχρονα στο Παρίσι και το Βερολίνο ότι, εάν αρνηθούν να τη συνδράμουν, η κατάρρευση της Ελλάδας θα συμπαρασύρει επίσης την Ισπανία και την Πορτογαλία.

    Στο οικονομικό επίπεδο, το σενάριο προκαλεί αμηχανία. Εκτιμάται ότι τα μέτρα λιτότητας που υποσχέθηκε η ελληνική κυβέρνηση θα προκαλέσουν αύξηση της ανεργίας και μείωση των φορολογικών εσόδων. Συνεπώς, δεν είναι δυνατόν να περιμένει κανείς ότι θα μειώσουν αισθητά το δημοσιονομικό έλλειμμα. Επιπλέον, ο δραστικός περιορισμός της ελληνικής κατανάλωσης τον οποίο συνιστά το ΔΝΤ θα μεταφραστεί σε απώλειες θέσεων εργασίας στη γαλλική και στη γερμανική βιομηχανία, οι οποίες εξάγουν ένα μέρος της παραγωγής τους στην Ελλάδα.

    Από την άλλη πλευρά, δεδομένου ότι το ευρώ καθιστά απαγορευτική οποιαδήποτε υποτίμηση, δεν μπορούμε να αναμένουμε κέρδη ανταγωνιστικότητας. Σε μια ατμόσφαιρα κοινωνικής κατάρρευσης και εξοντωτικών επιτοκίων δανεισμού, καθίσταται ακόμα δυσκολότερη η λήψη των μέτρων τα οποία θα μπορούσαν να προσφέρουν μια στιγμιαία ανάσα -για παράδειγμα, της «κούρας δίαιτας» του υπερτροφικού δημόσιου τομέα και των μεταρρυθμίσεων στο φορολογικό σύστημα.

    Τη στιγμή που η αντίστροφη μέτρηση πλησιάζει στο τέλος της, οι ευρωπαίοι ηγέτες συζητούν παγιδευμένοι μέσα σε δυσνόητους κανονισμούς, μέσα σε μια ανύπαρκτη ουσιαστικά Ενωση, μέσα στη στενόμυαλη οπτική τους για τη φύση του προβλήματος και με την προσοχή τους στραμμένη στα εσωτερικά πολιτικά προβλήματα της δικής τους χώρας. Ορισμένοι υπεύθυνοι σε ανώτατα αξιώματα προβάλλουν με φανατισμό την ιδέα ότι η δραστική περικοπή των δημόσιων δαπανών θα τονώσει σε σημαντικό βαθμό την οικονομική ανάπτυξη. Η ανάλυσή τους οδηγεί σε μια τρομερή καταστροφή. Οταν φάνηκε ότι η γερμανίδα καγκελάριος απορρίπτει την επιλογή να δρομολογηθεί ένα σχέδιο διάσωσης, ένας άνεμος πανικού κυρίευσε όλη τη ζώνη του ευρώ. Η τιμή των «συμβολαίων Ασφάλισης απέναντι στον κίνδυνο της στάσης πληρωμών» (credit default swaps ή CDS) της Ισπανίας και της Πορτογαλίας και των τραπεζών τους έφθασε στα ύψη· εύλογα, για ένα τόσο ευάλωτο χρηματοοικονομικό σύστημα όπως το ευρωπαϊκό, το οποίο χαρακτηρίζεται από χρόνια έλλειψη εγγυήσεων και καταθέσεων μεταξύ των χωρών μελών του. Παρά τις γκριμάτσες δυσφορίας της, η Μέρκελ τελικά συμφώνησε στη δρομολόγηση του σχεδίου διάσωσης.

    Τα γεγονότα γρήγορα οδήγησαν τους πρωταγωνιστές του δράματος σε μια δεύτερη ανακάλυψη. Η απόφαση να προστατεύσουν την Ελλάδα από τη χρεοκοπία, αντί να κατευνάσει τις εντάσεις, τις αναζωπύρωνε. Πράγματι, φανταστείτε ότι κατέχετε τίτλους του πορτογαλικού χρέους. Καθώς η απόδοσή τους γίνεται αβέβαιη, επιθυμείτε είτε να τους ξεφορτωθείτε, είτε να αγοράσετε ένα CDS. Τα πορτογαλικά ομόλογα υποβαθμίζονται ακόμα περισσότερο, με αποτέλεσμα να γίνεται ακόμα πιο δυσχερής ο περαιτέρω δανεισμός της Πορτογαλίας. Για τις χρηματαγορές, το καλύτερο μέσον για να υπάρξει εγγύηση των πληρωμών συνίσταται στο κλείδωμα της αγοράς ιδιωτικών ομολόγων και -όπως έκανε η Ελλάδα- στον εκβιασμό της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Σε αυτή την περίπτωση, η δρομολόγηση ενός σχεδίου διάσωσης θεωρείται δεδομένη· πόσω μάλλον που η Πορτογαλία έχει καλύτερη φήμη από την Ελλάδα, καθώς θεωρείται λιγότερο «ανεύθυνη». Μετά δε την Πορτογαλία, προβλέπεται ότι θα έρθει η σειρά της Ισπανίας.

    «Εξευρωπαϊσμός» του χρέους

    Σε τελική ανάλυση, οι κερδοσκόποι έχουν την εξουσία να επιβάλλουν τον «εξευρωπαϊσμό» του χρέους των μεσογειακών χωρών. Αυτήν ακριβώς την εξουσία χρησιμοποίησαν στα μέσα Μαΐου. Ο πανικός που κατέλαβε τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες υπακούει στον ίδιο μηχανισμό που έκανε τις Ηνωμένες Πολιτείες να τρέμουν τον Σεπτέμβριο του 2008, στην τεράστια πίεση που άσκησαν οι αγορές πάνω στα αναποφάσιστα μέλη των δύο νομοθετικών σωμάτων. Οπως συμβαίνει και στην περίπτωση όλων των θυμάτων εκβιασμού, ο πρόεδρος Σαρκοζί είχε μια κρίση θυμού. Σε μια παρωδία επίδειξης πολιτικής πυγμής, η καγκελάριος Μέρκελ ανήγγειλε από την πλευρά της την απαγόρευση των «γυμνών» (ακάλυπτων) ανοιχτών πωλήσεων κρατικών ομολόγων -η τεχνική αυτή επιτρέπει στους κερδοσκόπους να πωλούν τίτλους τους οποίους δεν κατέχουν. Πρόκειται για αντίποινα, τα οποία δεν πρόκειται να αποθαρρύνουν ιδιαίτερα τους κερδοσκόπους. Ομως, τι περισσότερο μπορούσαν να κάνουν; Οι πωλήσεις ομολόγων και CDS της Ελλάδας, της Πορτογαλίας ή της Ισπανίας μπορούν να πραγματοποιηθούν και εκτός Ευρώπης, για παράδειγμα στη Νέα Υόρκη ή στις Νήσους Καϊμάν. Στην παραμικρή ενέργεια την οποία οι κερδοσκόποι θα μπορούσαν να εκλάβουν ως πίεση εναντίον τους, συσπειρώνονται για να εξαπολύσουν μια νέα επίθεση.

    Τα εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ που κινητοποίησε η Ευρωπαϊκή Ενωση ηρέμησαν την κατάσταση, τουλάχιστον για ένα χρονικό διάστημα. Ομως, πολύ σύντομα, όλοι αναγκάστηκαν να συνειδητοποιήσουν την ολοφάνερη πραγματικότητα: τα κράτη-μέλη της Ενωσης μπορούν να βρουν χρήματα μονάχα μέσα από τον δανεισμό μεταξύ τους. Κι αυτό, γιατί τους έχει απαγορευθεί η δημιουργία νέων νομισματικών αποθεμάτων, όπως εξάλλου τους είναι αδύνατον να ενθαρρύνουν ταυτόχρονα την οικονομική ανάπτυξη και να αποσβένουν το χρέος. Κάτι τέτοιο μπορεί να το κάνει μονάχα η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ). Στην αρχή της κρίσης, ο ρόλος που διαδραμάτισε εστερείτο σαφήνειας σε εξαιρετικά μεγάλο βαθμό. Ενάντια στις ίδιες της τις αρχές, κατέληξε να αγοράζει τίτλους κρατικού χρέους. Με αυτήν της την ενέργεια, πήρε στα χέρια της τον έλεγχο του προβλήματος του χρέους, με τίμημα βέβαια την αύξηση της ελαστικότητας του ευρώ. Και τότε συνέβη το λογικά αναμενόμενο: το ευρώ κατέβηκε από το βάθρο του «σκληρού νομίσματος» κι άρχισε η αναπόφευκτη πτώση του. Το μοναδικό αποτέλεσμα που είχαν οι πυρετώδεις δηλώσεις του προέδρου της ΕΚΤ, Ζαν-Κλοντ Τρισέ, ο οποίος ορκιζόταν σε ό,τι είχε ιερό ότι «δεν τυπώνει χρήμα»(1) αλλά αρκείται στην ανακύκλωση των προθεσμιακών καταθέσεων, ήταν να ενταθεί η σύγχυση και να δημιουργηθεί η υποψία ότι οι ηγέτες της Ενωσης τα έχουν χαμένα. Και τότε ξέσπασε ο πανικός.

    Τουλάχιστον, όλη αυτή η καταστροφή χρησίμευσε στην ανάδειξη ενός από τους τρεις πυλώνες στους οποίους στηρίζεται η χρηματοοικονομική σωφροσύνη. Η καλή λειτουργία του συστήματος προϋποθέτει την ύπαρξη ενός κράτους το οποίο έχει πολύ μεγαλύτερη επιρροή από οποιαδήποτε αγορά. Πρέπει να μπορεί να ενεργεί για τη διασφάλιση της πληρωμής των δημόσιων χρεών με τον τρόπο που χρησιμοποιεί η αμερικανική Ομοσπονδιακή Κεντρική Τράπεζα (Fed). Ειδάλλως, στο παιχνίδι του «διαίρει και βασίλευε», οι αγορές πάντα θα θριαμβεύουν απέναντι στις κρατικές αρχές. Η Ευρώπη κατέβαλε τεράστιες προσπάθειες για τη δημιουργία μιας «ενιαίας αγοράς», χωρίς ωστόσο να εξασφαλίσει στον εαυτό της τα μέσα για να την ελέγξει. Επιπλέον, αποφάσισε ότι η ΕΚΤ δεν θα τροφοδοτούσε το σύστημα με επιπλέον ποσότητες χρήματος που θα δημιουργούσε. Με αυτόν τον τρόπο δημιούργησε αγορές ισχυρότερες από τα κράτη και κράτη καταχρεωμένα, τα οποία παραπαίουν στο χείλος της χρεοκοπίας. Μονάχα η ΕΚΤ μπορεί να δώσει λύση στο πρόβλημα που δημιούργησε αυτή η τύφλωση, εγκαταλείποντας το καταστατικό της το οποίο εμποδίζει τη δράση της.

    Μέχρι ποιο σημείο θα αντιγράψει την πολιτική της προσφοράς ρευστότητας που εφάρμοσε η Fed το φθινόπωρο του 2008; Ενα πράγμα είναι σίγουρο: ακόμα κι αν ολοκληρώσει τη μετάλλαξή της και δώσει τέλος στη χρηματοοικονομική κρίση, η οικονομική κρίση θα ενταθεί. Κάθε «διασωθείσα» χώρα θα λάβει μόλις και μετά βίας τα ποσά που απαιτούνται για την πληρωμή των δανειστών της, με αντάλλαγμα τη δραστική περικοπή των δημόσιων δαπανών της. Από όλη αυτήν την ιστορία, ο κερδισμένος θα είναι οι τράπεζες και όχι οι πληθυσμοί της Ευρώπης. Κι ο άνθρωπος του ΔΝΤ από τον οποίο ζήτησε συμβουλή η ελληνική κυβέρνηση θα έχει κερδίσει το στοίχημά του... ενώ η Ευρώπη θα βυθίζεται στην ύφεση.

    Εκτός κι αν αλλάξει εντελώς τακτική. Εκτός κι αν οι κοινωνικές δυνάμεις που δημιούργησαν το κράτος πρόνοιας ξεσηκωθούν για να το υπερασπιστούν. Εκτός κι αν η Ευρωπαϊκή Ενωση συνειδητοποιήσει την έκταση της αναπηρίας που είχε ήδη από τη στιγμή της γέννησής της και η οποία σε τελική ανάλυση οφείλεται στην ανυπαρξία ενός συστήματος μακροοικονομικής τόνωσης της οικονομίας της.

    Για την αντιμετώπιση των προβλημάτων, η Ενωση θα χρειαζόταν ένα ενοποιημένο φορολογικό σύστημα, μια κεντρική τράπεζα ταγμένη στην προάσπιση της οικονομικής ευημερίας και στην τιθάσευση του χρηματοοικονομικού τομέα, έτσι ώστε να μην είναι σε θέση να τη βλάψει. Της λείπει κυρίως ένας αυτόματος δημοσιονομικός μηχανισμός ο οποίος να είναι προσανατολισμένος στην εξασφάλιση της πλήρους απασχόλησης, να τιθασεύει την ύφεση και να αντισταθμίζει τις πτώσεις της ζήτησης στις φτωχότερες περιοχές της. Μάλιστα, ένα παρόμοιο σύστημα δεν θα έπρεπε να στηρίζεται μονάχα στις κυβερνήσεις, αλλά και στους πολίτες.

    Εναρμόνιση συντάξεων

    Από καθαρά τεχνική άποψη, υπάρχουν αρκετά απλά μέσα για την επίτευξη αυτού του στόχου. Για παράδειγμα, η δημιουργία μιας ευρωπαϊκής ένωσης των ασφαλιστικών ταμείων θα μπορούσε να εναρμονίσει το επίπεδο των συντάξεων στις χώρες μέλη, έτσι ώστε οι πρώην εργαζόμενοι της Πορτογαλίας, της Ελλάδας ή της Ισπανίας να απολαμβάνουν παροχές που ισχύουν στις πιο προηγμένες χώρες. Κατά τον ίδιο τρόπο, μπορούμε να φανταστούμε ένα ολοκληρωμένο κι ενοποιημένο σύστημα το οποίο να εγγυάται έναν αξιοπρεπή κατώτατο μισθό σε όλους τους εργαζόμενους της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Μια Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων θα μπορούσε να χρηματοδοτήσει τη δημιουργία υπερεθνικών πανεπιστημίων και να εγγυηθεί την παροχή ποιοτικής εκπαίδευσης σε όλη την Ευρώπη, από τον Βορρά έως τον Νότο. Για όλα αυτά, υπάρχει μια βασική αρχή: η μόνη ορθή απάντηση στο πρόβλημα της μαζικής ανεργίας και των δημοσιονομικών ελλειμμάτων συνίσταται στην αύξηση των δημόσιων δαπανών και όχι στη μείωσή τους.

    Ορισμένοι θα αντιτάξουν το επιχείρημα ότι, με την υιοθέτηση ενός παρόμοιου σεναρίου, οι Γερμανοί θα φορολογούνταν για να επιδοτηθούν οι Ελληνες. Το επιχείρημα αυτό δεν έχει κανένα νόημα από οικονομική άποψη. Το ζητούμενο είναι η κινητοποίηση των ανεκμετάλλευτων οικονομικών πόρων σε ολόκληρη την Ευρώπη και η ενσωμάτωσή τους στο κύκλωμα της παραγωγής. Ενας τέτοιος προσανατολισμός δεν θα συνεπαγόταν διόλου επιπλέον επιβάρυνση για όσους έχουν δουλειά, καθώς θα αναπτυσσόταν με γρήγορους ρυθμούς η παροχή αγαθών και υπηρεσιών που προορίζονται για όλους. Αντίθετα, ένα ενοποιημένο φορολογικό σύστημα θα επέτρεπε να καταπολεμηθεί η μάστιγα της φοροδιαφυγής που αποτελεί πραγματική γάγγραινα για την Ελλάδα και τις υπόλοιπες χώρες της νότιας Ευρώπης. Βέβαια, αυτές οι μεταρρυθμίσεις προϋποθέτουν βαρείς φόρους, οι οποίοι ωστόσο θα αφορούν τους πλούσιους στις φτωχές χώρες και όχι τους φτωχούς στις πλούσιες χώρες.

    Η εμπειρία που αποκομίσαμε κατά τη διάρκεια των τελευταίων μηνών μας διδάσκει ότι η πολυπόθητη ανάκαμψη δύσκολα θα υπάρξει όσο οι αγορές διατηρούν ακέραιη τη δύναμη κρούσης τους. Συνεπώς, γίνεται επιτακτική η ανάγκη να αφοπλίσουμε τον χρηματοοικονομικό τομέα, έτσι ώστε να πάψει να αποτελεί απειλή για την Ευρωπαϊκή Ενωση. Οσο κι αν φαίνεται δύσκολο, δεν πρόκειται για κάτι το αδύνατο. Προϋποθέτει προσπάθειες ρύθμισης, φορολόγησης κι αναδιάρθρωσης του χρέους των μεσογειακών χωρών. Μια επιθετική ρύθμιση θα μπορούσε να συνίσταται στην απαγόρευση σε κάθε ευρωπαϊκή χρηματοοικονομική οντότητα να κερδοσκοπεί πάνω στο κρατικό χρέος των χωρών μελών της Ενωσης χρησιμοποιώντας τα CDS, αναγκάζοντας τους πιο μανιώδεις κερδοσκόπους να εξοριστούν σε φορολογικούς παραδείσους. Οσο για τις τράπεζες που θα χρεοκοπούσαν εξαιτίας των -ακάλυπτων ή καλυμμένων- στοιχημάτων τους, θα μπορούσαν να επιταχθούν και να εθνικοποιηθούν. Θα μπορούσε δε να θεσπιστεί ένας ευρωπαϊκός φόρος επί των υπεραξιών υπό την αιγίδα των εθνικών κυβερνήσεων. Θα έπρεπε επίσης να καθιερωθεί και ένας φόρος επί των χρηματοοικονομικών συναλλαγών(2) -όσο κι αν δεν αποτελεί πανάκεια, η καθιέρωσή του έχει καθυστερήσει εντυπωσιακά. Κι αν χρειαστεί, ας ξανακάνει την εμφάνισή του ο έλεγχος της ροής των κεφαλαίων για να σταματήσει η μετάδοση του κερδοσκοπικού χρηματοοικονομικού πυρετού: αυτή η προοπτική δεν πρέπει να μας ενοχλεί καθόλου. Τα κράτη δεν έχουν την πολυτέλεια να χάσουν τη μάχη ενάντια στις χρηματαγορές. Από τη νίκη τους εξαρτάται η επιβίωση ενός στοιχειωδώς πολιτισμένου συστήματος.

    «Κρατική πτώχευση»

    Οσον αφορά την αναδιάρθρωση των χρεών που είναι αδύνατον να εξυπηρετηθούν, κάτι τέτοιο θα απαιτούσε την υιοθέτηση από την Ευρώπη μιας διαδικασίας κρατικής πτώχευσης, η οποία θα μπορούσε να συγκριθεί με το άρθρο ΙΧ του αμερικανικού νόμου σχετικά με τη χρεοκοπία των δήμων. Το ίδιο προτείνει εδώ και πολύν καιρό ο Κούνιμπερτ Ράφερ, καθηγητής οικονομικών στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης. Το σύστημα αυτό θα μπορούσε να επιτρέψει στις κυβερνήσεις να εξακολουθήσουν να παρέχουν τις στοιχειώδεις υπηρεσίες που οφείλουν να εξασφαλίζουν στον πληθυσμό τους και ταυτόχρονα να απαλλάσσονται από το μέρος των χρεών τους που είναι εντελώς αδύνατον να εξυπηρετηθεί. Προφανώς, κάτι τέτοιο θα είχε επιπτώσεις στις τράπεζες και, σε αυτήν την περίπτωση, το καθήκον των κρατών θα ήταν να περιορίσουν την έκταση του προβλήματος εγγυώμενα τις τραπεζικές καταθέσεις. Ταυτόχρονα, πρέπει να είναι έτοιμα να αναλάβουν τη διεύθυνση των τραπεζικών ιδρυμάτων τα οποία ενδεχομένως θα βρεθούν σε δύσκολη θέση από τα προγράμματα αναδιάρθρωσης. Κι ας μη βιαστούμε να λυπηθούμε και να κλάψουμε για τους κινδύνους με τους οποίους θα βρεθούν αντιμέτωπες οι τράπεζες. Η δραστηριότητά τους συνίσταται στο να κερδίζουν χρήματα, αλλά και οι ζημίες είναι κι αυτές μέρος του παιχνιδιού. Εξάλλου, μέσα στο επιτελείο μιας τράπεζας, το ποσοστό όσων δεν έχουν ευθύνες για την κρίση είναι πολύ μικρότερο από το αντίστοιχο ποσοστό σε οποιαδήποτε χώρα.

    Αραγε, παρόμοιες μεταρρυθμίσεις θα στρέψουν την Ευρώπη προς τη δημιουργία ενός «υπερκράτους» το οποίο θα είναι σε θέση να πραγματοποιεί δημόσιες δαπάνες χρηματοδοτώντας τες με ένα βιώσιμο επιτόκιο και το οποίο θα μπορεί να αντιμετωπίσει τους οίκους αξιολόγησης και τις αγορές των CDS; Προς τη δημιουργία ενός κράτους το οποίο θα προσπαθεί να ελέγξει τις τράπεζές του αντί να ελέγχεται από αυτές; Αυτό πρέπει να το αποφασίσουν οι Ευρωπαίοι.

    Κοινωνικός ριζοσπαστισμός

    Φυσικά, θα πρόκειται για μια ριζοσπαστική εξέλιξη. Ομως, μπορεί να ελπίζει κανείς ότι θα υπάρξει οποιαδήποτε εξέλιξη της κατάστασης η οποία δεν θα είναι ριζοσπαστική; Υπάρχει, άραγε, κάποιος που αμφιβάλλει ότι αυτή τη στιγμή καταρρέει η νεοφιλελεύθερη αρχιτεκτονική της Ευρώπης; Υπάρχουν μονάχα δύο εναλλακτικές λύσεις: ο καταστροφικός ριζοσπαστισμός της δημοσιονομικής λιτότητας ή ο εποικοδομητικός ριζοσπαστισμός της πλήρους απασχόλησης. Με άλλα λόγια, ή τραπεζικός, ή κοινωνικός ριζοσπαστισμός.

    Σε νεαρή ηλικία, όταν εργαζόμουν στην επιτροπή του Κογκρέσου για τις τραπεζικές υποθέσεις, συμμετείχα, το 1975, στην εκπόνηση ενός σχεδίου διάσωσης για την πόλη της Νέας Υόρκη

    • tiramola avatar
      tiramola @ tiramola 27/06/2010 17:44:57

      ....η οποία εκείνη την εποχή είχε βυθιστεί σε μια βαθιά χρηματοοικονομική και οικονομική κρίση. Το πρόγραμμά μας αποσκοπούσε στη σωτηρία του πανεπιστημίου της πόλης και του δικτύου των δημόσιων μέσων μαζικής μεταφοράς. Συνιστούσε επίσης την αναδιάρθρωση του χρέους του δήμου και πρότεινε να αδιαφορήσουμε απόλυτα για τις ζημίες που θα κατέγραφαν οι κάτοχοι των ομολόγων που ο ίδιος είχε εκδώσει. Ξαφνικά, έλαβα ένα τηλεφώνημα από τον Αβερελ Χάριμαν, πρώην κυβερνήτη της Νέας Υόρκης και πρώην πρεσβευτή του Ρούσβελτ στον Στάλιν. Μου ζητούσε να του συνοψίσω το αποτέλεσμα των εργασιών μας.

      Ο ηλικιωμένος (ογδοντάρης) Χάριμαν, ο οποίος μόλις είχε συνέλθει από ένα κάταγμα του ισχίου, με δέχθηκε φορώντας τις πιζάμες του, καθισμένος στον καναπέ του σαλονιού του, στη βίλα του στο Τζόρτζταουν. Στον δεξιό τοίχο του σαλονιού υπήρχε ένα αντίγραφο των «Ηλιοτρόπιων» του Βαν Γκογκ. Απέναντί του, μια μπαλαρίνα του Ντεγκά. Μπροστά σε αυτό το μικρό ιδιωτικό μουσείο, προσπάθησα να εξηγήσω στον πρώην κυβερνήτη τους λόγους για τους οποίους τα μέλη της επιτροπής προτιμούσαν να ζητήσουν περισσότερες θυσίες από τους πλούσιους απ' ό,τι από τους φτωχούς. Κούνησε το κεφάλι του, στηρίχθηκε στο μπαστούνι του, έσκυψε προς το μέρος μου και είπε με βραχνή, υπόκωφη φωνή: «Καταλαβαίνω. Το κεφάλαιο πρέπει να πληρώσει, όπως και οι εργαζόμενοι».

      Ως προς αυτό το σημείο τουλάχιστον, τίποτα δεν έχει αλλάξει.

      (1) Ραδιόφωνο Europe 1, 12 Μαΐου 2010.

      (2) (ΣτΜ) Πρόκειται για τον γνωστό φόρο Τόμπιν, που συζητείται εδώ και περισσότερο από μία δεκαετία.

      * Κάτοχος της έδρας πολιτικής οικονομίας στο LBJ School of Public Affairs, στο Πανεπιστήμιο του Τέξας (Οστιν). Συγγραφέας του «The Predator State: How Conservatives Abandoned the Free Market and Why Liberals Should Τοο». (ΣτΕ: Είναι γιος του διακεκριμένου οικονομολόγου John Κ. Galbraith).

  8. Αλήθεια avatar
    Αλήθεια 27/06/2010 18:11:13

    Η Ε.Ε. ΑΜΦΙΣΒΗΤΕΙ ΤΟ ΔΝΤ !

    Η νομιμότητα της εμπλοκής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στα «εσωτερικά» των χωρών της ευρωζώνης τίθεται ήδη σε αμφι­σβήτηση από ομάδα ευρωβουλευτών ενώ, ύστερα από παρέμβαση του επιτρόπου για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα του Συμβουλίου της Ευρώπης Τόμας Χάμαμπεργκ, τίθεται και θέμα λογοδοσίας του, μια και υποκαθιστά στη λειτουργία τους τις… εθνικές κυβερνήσεις.

    Το καθόλου ρητορικό ερώτημα «σε ποιον θα λογοδοτήσει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο για τις πράξεις του και τα εξοντωτικά μέτρα που επιβάλλει σε βάρος κρατών, κυβερ­νήσεων και πολιτών» θέτει, εμμέσως πλην σαφώς, με πρόσφατη δημόσια παρέμβασή του, ο Τόμας Χάμαμπεργκ, υπογραμμίζοντας ότι:

    ◆ Όταν Διεθνείς Οργανισμοί, όπως είναι το ΔΝΤ, ασκούν εκτελεστική και νομοθετική εξουσία, υποκαθιστώντας τις κυβερνήσεις στο έργο τους, θα πρέπει να υποχρεούνται να λογοδοτούν σε κάποιο διεθνή φορέα για την ορθότητα ή μη των πράξεών τους.

    ◆ Κανένας, και κατά συνέπεια ούτε οι Διεθνείς Οργανισμοί, δεν πρέπει να είναι υπε­ράνω του Νόμου, και η έλλειψη λογοδοσίας τους σε κάποιον παγκόσμιο φορέα μπορεί να υπονομεύσει τόσο την εμπιστοσύνη των πολιτών έναντι της δράσης των Διεθνών Οργανισμών όσο και το ηθικό κύρος των ίδιων των Οργανισμών να υποκαταστήσουν στο έργο τους εθνικές κυβερνήσεις και να κυβερ­νήσουν.

    Το ερώτημα γίνεται επιτακτικότερο καθώς ο επίτροπος ζητάει μεν την καθιέρωση μηχανι­σμών ικανών να εξασφαλίσουν μια καλύτερη λογοδοσία των Διεθνών Οργανισμών, αλλά υπενθυμίζει ότι από την υποχρέωση

    λογοδο­σίας δεν έχουν εξαιρεθεί ούτε οι ειρηνευτικές αποστολές του ΟΗΕ.

    Τι άλλο λέει ο επίτροπος;

    ◆ Ότι έχει γίνει αποδεκτό, εδώ και πολλά χρόνια, να λογοδοτούν οι αρχές των ειρη­νευτικών αποστολών του ΟΗΕ και, μάλιστα, έχουν θεσπιστεί μία σειρά από μέτρα τιμωρίας εκείνων που προβαίνουν σε πράξεις διαφθοράς, κακοποί­ησης ή σεξουαλικής εκμετάλ­λευσης.

    ◆ Ότι στην Ευρωπαϊκή Ένωση υπάρχει ο Ευρωπαίος Διαμεσολαβητής, ο οποίος επιβάλλει λογοδοσία στα αρμόδια κοινοτικά όργανα, με βάση καταγγελίες Ευρωπαίων πολιτών που στοιχειοθετούν πράξεις κακοδιοίκησης από τα κοινοτικά θεσμικά όργανα και οργανισμούς.

    ◆ Επιπλέον, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο στο Λουξεμβούργο έχει την εξουσία να επανεξετάσει αξιώσεις από το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και των κρατών – μελών όσον αφορά τον παράνο­μο χαρακτήρα των ενεργειών της Ε.Ε.

    Με άλλα λόγια, δηλαδή, και σύμφωνα μ’ αυτά που υπονοεί ο επίτροπος, το ΔΝΤ είναι ο μόνος Διεθνής Οργανισμός που δεν δίνει λογαριασμό σε κανέναν για το αν είναι δίκαια ή όχι και για το αν συνιστούν κάποιας μορφής κακοδιοίκηση τα μέτρα που επιβάλλει σε βάρος κυβερνήσεων και πολιτών.

    Την πάπια

    Παράλληλα, όμως, σε επίπεδο Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, μαζεύονται ήδη «υπογραφές», προκειμένου να εξαναγκασθεί το Προεδρείο του Σώματος να θέσει υπό συζήτηση στην Ολομέλεια το θέμα αν είναι νόμιμη ή παράνο­μη η εμπλοκή του ΔΝΤ στα «εσωτερικά» των χωρών της ευρωζώνης.

    Και λέμε να «εξαναγκασθεί» διότι, μέχρι στιγ­μής, ο πρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου Γερζί Μπούζεκ κάνει το κορόιδο και δεν απαντάει σε σχετική επιστολή που του απέστειλε, στις αρχές Μαΐου 2010, ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Νίκος Χουντής, στην οποία του έλεγε ότι:

    ◆ «Η είσοδος του ΔΝΤ στα εσωτερικά της ΟΝΕ, και συγκεκριμένα στον μηχανισμό διά­σωσης της ελληνικής οικονομίας… παραβι άζει τη Συνθήκη Λειτουργίας της Ε.Ε., αφού δεν αναφέρεται σε κανένα άρθρο ή πρωτόκολ­λο ότι επιτρέπεται η εμπλοκή άλλου διεθνούς οργανισμού, όπως το ΔΝΤ, στα εσωτερικά της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης σε περίπτωση οικονομικών δυσκολιών ενός κρά­τους – μέλους».

    ◆ «Η συγκεκριμένη εμπλοκή του ΔΝΤ υπόκειται στις νομικές διαδικασίες του άρθρου 218, περί “Διεθνών Συμφωνιών”… σύμφωνα με το οποίο το Συμβούλιο των Υπουργών της Ε.Ε. εκδίδει “απόφαση για τη σύναψη συμ­φωνίας, μετά από έγκριση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου” στην περίπτωση που οι διε­θνείς συμφωνίες “δημιουρ­γούν ειδικό θεσμικό πλαίσιο, θεσπίζοντας διαδικασίες συνεργασίας και συμφωνίες που έχουν σημαντικές δημο­σιονομικές επιπτώσεις για την Ένωση”».

    Σημειώνεται ότι ανάλογη συμπεριφορά, αγνοώντας το Ευρωκοινοβούλιο, είχε επιδεί­ξει το Συμβούλιο Υπουργών της Ε.Ε. όταν, μία μόνο ημέρα πριν τεθεί σε ισχύ η Συνθήκη της Λισσαβώνας και το Ευρωκοινοβούλιο αποκτήσει το θεσμικό δικαίωμα της συναπόφασης σε διεθνείς συμ­φωνίες, επιχείρησε να «κυρώσει» τη συμφωνία με τις ΗΠΑ για μεταφορά τραπεζικών δεδομέ­νων μέσω του συστήματος SWIFT, η οποία και τελικώς απορρίφθηκε από την Ολομέλεια.

    Με βάση, τώρα, την επιστολή του Νίκου Χουντή, ευρωβουλευτές της Ομάδας της Αριστεράς αλλά και μεμονωμένοι ευρωβου­λευτές άλλων πολιτικών ομάδων κινούνται ήδη προς την κατεύθυνση να κληθεί επισήμως το Προεδρείο του Ευρωκοινοβουλίου να υπερα­σπιστεί τα δικαιώματα του Κοινοβουλίου και να πράξει τα αναγκαία, προκειμένου να τα ασκήσει.

    Και δεν αποκλείεται καθόλου, ύστερα από μια τέτοια συζήτηση, η Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου να θεωρήσει (όπως έκανε και με τη συμφωνία SWIFT) ότι η συμφωνία Ε.Ε. – ΔΝΤ για την εμπλοκή του τελευταίου στον μηχανισμό διάσωσης της ελληνικής οικονομίας είναι… άκυρη, αφού για την πραγμάτωσή της δεν ρωτήθηκε καν το Ευρωκοινοβούλιο και δεν υπήρξε η – προ­βλεπόμενη από τη Συνθήκη της Λισσαβώνας – έγκρισή του.

    Ε ρε γλέντια, που θα έλεγε και ο Καραγκιόζης…

    http://simatoros.wordpress.com/2010/06/27/%CE%B7-%CE%B5-%CE%B5-%CE%B1%CE%BC%CF%86%CE%B9%CF%83%CE%B2%CE%B7%CF%84%CE%B5%CE%B9-%CF%84%CE%BF-%CE%B4%CE%BD%CF%84/

  9. man8os avatar
    man8os 27/06/2010 18:29:00

    Να μπουν Πανευρωπαικοι δασμοι!! Εξω τα Κινεζικα τα Αμερικανικα τα Γιαπωνεζικα!

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.