28/02/2009 23:26
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Επαναπροσέγγιση ΗΠΑ-Τουρκίας επιβάλλουν οι εξελίξεις.

ΣΧΟΛΙΑ

  1. Patriot avatar
    Patriot 28/02/2009 23:33:54

    Nα υπενθυμίσω το αξιόλογο post του antinews(και με δικό μου σχολιασμό) λίγο καιρό πρίν:
    http://www.antinews.gr/?p=5084

  2. Factorx avatar
    Factorx 01/03/2009 00:15:10

    2. Σωστός κι ευχαριστώ που μου το θύμησες. Δες πως άλλαξα το θέμα

  3. osaperas avatar
    osaperas 01/03/2009 08:51:55

    Αε αφήσουμε στην άκρη τις εκτιμήσεις των αμερικάνων για το τι μπορεί να κάνει η Τουρκία.

    Άλλωστε όλοι γνωρίζουμε ότι οι εκτιμήσεις των αμερικανών είναι γενικά λανθασμένες. Το Ιράκ και το Αφγανιστάν είναι η καλύτερη απόδειξη για αυτό. Τι νόμιζαν ότι μπορούσαν να κάνουν και τι έκαναν τελικά.

    Αλλά ποιος σοβαρός άνθρωπος πιστεύει ότι η Τουρκία έχει την ικανότητα να παίξει τον ρόλο του αντ αυτού (των αμερικανών) σε οποιαδήποτε περιοχή του κόσμου;

    Ποια είναι η διπλωματική και ποια η στρατιωτική ισχύ της;

    Διπλωματικά καμία χώρα δεν τους παίρνει σοβαρά και στρατιωτικά μόνο η Ελλάδα (από τις συγκροτημένες χώρες ) τους φοβάται επειδή ακριβώς εμείς είμαστε υπό διάλυση και αυτό άλλωστε φαίνεται από τα όσα συμβαίνουν στο τόπο μας.

    Η αδυναμία η δική μας λόγω της αυτοδιάλυσης μας έχει φέρει τους τούρκους στα μάτια τα δικά μας και στα μάτια τρίτων να θεωρούνται οι τούρκοι ως ισχυρή χώρα. Αλλά η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική. Κι αυτό άλλωστε το γνωρίζουν όλοι οι σοβαροί (και όχι τα παπαγαλάκια) αναλυτές

  4. Strange Attractor avatar
    Strange Attractor 01/03/2009 10:02:33

    Τι «παίζει» με τον Ερντογάν;
    Ή αλλιώς «Το Μέλλον της Τουρκίας».

    Σχετικά με την «έκρηξη» του Ερντογάν στο Νταβός, καλά θα είναι να παραθέσουμε μερικά στοιχεία προσπαθώντας να αναλύσουμε το περιστατικό αλλά και να βγάλουμε κάποια χρήσιμα συμπεράσματα.
    Η Τουρκία αποτελεί στενό σύμμαχο του Ισραήλ και ως εκ τούτου η πρόσφατη εισβολή του στη Γάζα έβαλε την Τουρκία σε δύσκολη θέση. Ο Ερντογάν έπρεπε απ τη μια να δείξει την αντίθεσή του στις πολιτικές των Ισραηλινών με ακροατήριο τους ισλαμιστές της χώρας του ενώ από την άλλη δεν έπρεπε να ανησυχήσει τους στρατοκράτες της Τουρκίας που φοβούνται ρήξη στις σχέσεις με το Ισραήλ. Το αποτέλεσμα ήταν (μελετημένα ή μη) να φανεί η αντίθεση προς την επιθετικότητα του Ισραήλ χωρίς όμως να διακινδυνεύονται οι μεταξύ τους σχέσεις.

    Αναλύοντας τα παραπάνω πρέπει να κάνουμε μια αναδρομή στην πολυπλοκότητα της θέσης του Τούρκου Πρωθυπουργού. Από την διάλυση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και μέχρι σήμερα ο στρατός της Τουρκίας καλείται να παίξει το ρόλο του θεματοφύλακα της κληρονομιάς του (κοσμικού) Κεμάλ Ατατούρκ. Ο λαός όμως διχάζεται μεταξύ αυτής της κληρονομιάς και των Ισλαμικών παραδόσεων τις οποίες προσπάθησε να ξεριζώσει ο Κεμάλ.

    Ο Ερντογάν είναι μετριοπαθής Ισλαμιστής. Σαν τέτοιος, καθίσταται ύποπτος στα μάτια των στρατηγών και υπάρχουν σαφή όρια ισλαμικής πολιτικής τα οποία και δεν μπορεί να ξεπεράσει. Από γεωπολιτικής άποψης η Τουρκία είναι σε πολύ ευαίσθητη θέση. Βρίσκεται στη μέση μιας ευρύτερης περιοχής γεμάτης από αναφλέξεις και ο ρόλος της είναι να δέχεται αλλά και να ασκεί πιέσεις από και προς όλες τις περιβάλλουσες περιοχές.

    Οι επιλογές της Τουρκίας όσον αφορά το στρατηγικό της και όχι μόνο μέλλον είναι δυο:Ο «κοσμικός απομονωτισμός» και ο «Ισλαμικός διεθνισμός».
    Προκειμένου να πετύχει το πρώτο από τα δυο, η Τουρκία παρέδωσε εαυτήν στην αγκαλιά της Αμερικής από την εποχή ακόμη του ψυχρού πολέμου. Ήταν η εποχή που η ΕΣΣΔ στην προσπάθεια της να υπονομεύσει τα στρατηγικά συμφέροντα των ΗΠΑ στην περιοχή, είχε δημιουργήσει συμμαχίες με την Συρία, το Ιράκ και σε ένα βαθμό και με την Αίγυπτο. Οι πιέσεις αυτές έθιγαν πρωτίστως την Τουρκία η οποία στην προσπάθεια της να εξουδετερώσει τις όποιες απειλές συμμάχησε τόσο με το Ισραήλ όσο και με το προ Σάχη Ιράν. Παράλληλα προχώρησε στην ισχυροποίηση των ενόπλων της δυνάμεων σε μεγάλο βαθμό με την στήριξη των ΗΠΑ. Έτσι ξεκίνησε και η συμμαχία Τουρκίας – Ισραήλ. Τα δυο αυτά κράτη αποτελούσαν βασικό πυλώνα της αντισοβιετικής Αμερικανικής πολιτικής στην περιοχή και αμφότερα ήθελαν τον περιορισμό των ισλαμιστών (πρωτίστως της Συρίας.)
    Υπάρχει όμως και μια δεύτερη επιλογή για την Τουρκία. Ο «Ισλαμικός διεθνισμός.» Αυτός που θέλει την Τουρκία να παίζει τον ρόλο της κεντρικής Μουσουλμανικής δύναμης η οποία θα συσπειρώνει και θα προστατεύει τα ισλαμικά συμφέροντα στην ευρύτερη περιοχή. Αυτό θα σήμαινε όμως ρήξη τόσο με την Αμερική όσο και με το Ισραήλ. Αυτός ο ρόλος που πολλοί θέλουν την Τουρκία να παίξει, αφορά παρεμβάσεις στα Βαλκάνια (Βοσνία, Αλβανία) αλλά και στα Αραβικά κράτη με σκοπό την υποστήριξη των μουσουλμανικών καθεστώτων και θέσεων. Αφορά στην επέκταση της Τουρκικής δύναμης (μέσω κυρίως του ναυτικού της ) σε περιοχές από τις οποίες απέχει συνειδητά εδώ και δεκαετίες.

    Μαζί με την Ινδονησία, το Πακιστάν, το Ιράν και την Αίγυπτο, η Τουρκία αποτελεί μια από τις 5 συνολικά Ισλαμικές χώρες που έχουν τις οικονομικές και στρατιωτικές δυνατότητες να επηρεάσουν και πέρα από τα σύνορά τους. Η Τουρκία είναι η 17η μεγαλύτερη οικονομική δύναμη σε παγκόσμιο επίπεδο. Σε επίπεδα αραβικών χωρών το ΑΕΠ της φτάνει και αυτό ακόμη της Σ. Αραβίας. Από τα κράτη μέλη της ΕΕ, μόνο η Γερμανία, το Ην. Βασίλειο, η Γαλλία, η Ιταλία και η Ολλανδία το ξεπερνούν. Είναι δε πέντε φορές μεγαλύτερο από αυτό του Ισραήλ. Σε κατά κεφαλήν εισόδημα η Τουρκία βρίσκεται χαμηλά. Αλλά η δύναμή και η επιρροή που μπορεί να ασκήσει ένα κράτος εξαρτάται κυρίως από τους γενικότερους δείκτες της οικονομίας του παρά από το κατά κεφαλή εισόδημα (τρανό παράδειγμα η Κίνα)
    Η Τουρκία και το Ισραήλ έχουν τις ισχυρότερες στρατιωτικές δυνάμεις στην περιοχή. Οι ισλαμιστές της χώρας θέλουν να δουν αυτή τη στρατιωτική δύναμη να επεκτείνεται και να παίζει καθοριστικό ρόλο στο σύνολο του Αραβικού κόσμου. Αυτό βέβαια δεν το θέλουν οι Κεμαλικοί οι οποίοι ακόμη θυμούνται τις επεκτατικές διαθέσεις των Οθωμανών και την άδοξη κατάληξή τους.

    Προς το παρόν, ο Ερντογάν βαδίζει σε τεντωμένο σχοινί εκπροσωπώντας το όποιο κέντρο της Τουρκικής πολιτικής σκηνής. Ισορροπεί μεταξύ τριών δυνάμεων που τραβολογούν τη χώρα του. Αυτές είναι:
    1-Η ισχυρή οικονομία που υπόσχεται περαιτέρω ανάπτυξη.
    2-Ο στρατός ο οποίος δεν θέλει μακρινές εμπλοκές και μάλιστα για θρησκευτικούς λόγους.
    3-Το ισλαμικό κίνημα το οποίο έχει ως όραμα του: να δει την Τουρκία επίκεντρο του ισλαμικού κόσμου.

    Ο Ερντογάν δεν θέλει να αποδυναμώσει την τουρκική οικονομία και παράλληλα δεν θέλει τις ισλαμικές ριζοσπαστικές ιδέες να αποσυνθέσουν την Τουρκική μεσαία τάξη. Ο ρόλος λοιπόν που καλείται να παίξει είναι αυτός του να διατηρήσει ικανοποιημένους τους επιχειρηματίες, το στρατό αλλά και τους ισλαμιστές ταυτόχρονα. Αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο.
    Κάτω από αυτό το πρίσμα, η επίθεση του Ισραήλ στη Γάζα υπονόμευσε τις προσπάθειές του. (Αρκεί να θυμηθούμε τον σημαντικό ρόλο που έπαιξε στην πρόσφατη προσέγγιση Συρίας- Ισραήλ) Η Ισραηλινή πολιτική βίας απείλησε την ισορροπία μεταξύ στρατού και ισλαμιστών στη χώρα του.
    Το μεγάλο ερώτημα είναι το κατά πόσο θα μπορέσει να συνεχίσει ο Ερντογάν να παίζει αυτόν τον απαιτητικό ρόλο. Όσο πιο χαώδης καθίσταται η γύρω περιοχή τόσο μεγαλύτερες οι πιέσεις για την Τουρκία να καλύψει το κενό που δημιουργείται. Αν προσθέσουμε στην εξίσωση και τον ισλαμικό επεκτατισμό μέσα στην ίδια την Τουρκία; Η μόνη εξωγενής δύναμη που μπορεί να παίξει καθοριστικό ρόλο στις εξελίξεις είναι η Ρωσία. Αν αυτή καθηλώσει τη Γεωργία οριστικά και επαναφέρει τις στρατιωτικές της μονάδες στα σύνορα Τουρκίας Αρμενίας, τότε οι Τούρκοι θα αναγκαστούν να αναθεωρήσουν την πολιτική τους και να επανέλθουν στην εποχή όπου κύριο μέλημα τους ήταν η αποτροπή τυχόν Ρωσικής εισβολής. Πάντως το μέλλον, όποιο και να` ναι, προβλέπει την περαιτέρω ισχυροποίηση της Τουρκίας προκειμένου να ισοσταθμίσουν οι αλληλοσυγκρουόμενες εσωτερικές δυνάμεις που την σπαράζουν.
    Η Ελλάδα θα πρέπει να παρακολουθεί με πλήρη εγρήγορση.

    Strange Attractor

    ΥΓ- Ένας αστάθμητος παράγοντας είναι και οι εθνικές και θρησκευτικές μειονότητες εντός της Τουρκίας (Κούρδοι κ.ά.) αλλά αυτό δεν είναι θέμα της παρούσης ανάλυσης.

  5. Επώνυμος avatar
    Επώνυμος 01/03/2009 12:22:03

    Σωστός ο osaperas. Δεν συμφωνώ με το κεντρικό post και πιστεύω ότι εντάσσεται στα πλαίσια της συνήθους ηττοπάθειας που επιδεικνύουμε ως χώρα τα τελευταία χρόνια απέναντι στην Τουρκία. Πιστεύω ότι συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Η Τουρκία απέδειξε ότι δεν είναι αξιόπιστος τοποτηρητής. Όσο για τον Ερντογάν θα πρέπει να ξέρουμε ότι από τους Ισραηλινούς θεωρείται απλό πιόνι, που τους βολεύει για να κρατάει έναν πολύ αντιαμερικανό και αντιισραηλινό λαό υπό έλεγχο, προκειμένου να συνεχίζεται η (καθαρά στρατιωτική) συμμαχία Τουρκίας-Ισραήλ, η οποία είναι τελείως έξω από τον έλεγχο του Ερντογάν και της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας, αλλά είναι μόνον υπό τον έλεγχο του βαθέος κράτους, του Κεμαλικού κατεστημένου, των στρατηγών.

    Η υπόθεση Εργκένεκον ανέδειξε εσωτερικές συγκρούσεις μέσα στο κεμαλικό κατεστημένο. Αποτελεί ένα πογκρόμ εναντίον ορισμένων αντιαμερικανικών στοιχείων του κεμαλικού κατεστημένου. Ο Ερντογάν δέχτηκε να του κάνουν πλάτες οι Αμερικανοί στο θέμα αυτό γιατί έτσι περιόριζε την εξουσία των στρατηγών. Οι στρατηγοί δεν μπορούσαν να κάνουν αλλιώς παρά να ανεχθούν τις εκκαθαρίσεις, διότι είχαν απέναντι και τον Ερντογάν και τους Αμερικανούς, οπότε δεν είχαν ερείσματα. Αφήστε που ορισμένοι ενίσχυσαν την εξουσία τους μέσα στο στράτευμα εις βάρος κάποιων άλλων.

    Σήμερα η Τουρκία βρίσκεται σε μια κατάσταση παρόμοια με την Ελλάδα του Ιωαννίδη. Ένα στράτευμα ισχυρό, με σημαντική παρέμβαση στην πολιτική, που όμως ελέγχεται όλο και περισσότερο από τους Αμερικανούς και μπορούν να το παραλύσουν ή να το κινητοποιήσουν ανά πάσα στιγμή. Δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι αυτό θα είναι προς όφελος της Τουρκίας. Η έλλειψη ψυχραιμίας του Ερντογάν κατά του Πέρες, μας είπε έγκυρος αναλυτής, ο Μιχάλης Ιγνατίου στην Ημερησία (εγώ το είδα στο infognomonpolitics.blogspot,com/2009/02/blog-post_7087,html) ότι οφείλεται στο ότι του είχαν δώσει πριν από το Νταβός λεπτομερειακό σημείωμα οι μυστικές του υπηρεσίες που το έλεγαν ότι "χάνεται το παιγνίδι" στο θέμα του Κουρδιστάν. Δείτε την ανάλυση εκείνη, είναι πολύ ενδιαφέρουσα. Οι Αμερικανοί βολεύονται με τη δημιουργία μικρών και εξαρτημένων προτεκτοράτων, δεν βολευονται με μεγάλους και ισχυρούς τοποτηρητές που πάντα ζητούν περισσότερα.

  6. Μποτίλια στο πέλαγος avatar
    Μποτίλια στο πέλαγος 01/03/2009 13:45:31

    Συμφωνώ με τον Επώνυμο, χωρίς όμως να βλέπω την όποια διάθεση ηττοπάθειας στο κεντρικό ποστ. Απλά πρόκειται για ένα θέμα, που απαιτεί μια βαθύτερη ανάλυση, από αυτή που είναι σε θέση να επιχειρήσει μια πρώτη προσέγγιση, με αφετηρία και βάση τη λογική. Δυστυχώς με τα ζητήματα της Τουρκίας, εννοώ της Τουρκίας καθ' εαυτή και όχι τις Ελληνοτουρκικές σχέσεις, ασχολούμαστε ελάχιστα. Ίσως εκεί πράγματι να λειτουργούν κάποιοι ανάστροφοι μηχανισμοί, επειδή μόνιμα βλέπουμε τη χώρα μας να είναι η "χαμένη". Είναι αρκετά τα ζητήματα, που αφορούν τη σύγχρονη ιστορία μας και που θα πρέπει να βάλουμε με δυναμικό διερευνητικό τρόπο υπό εξέταση.
    Στο θέμα της σύγκρουσης, αγαπητέ φίλε Επώνυμε, μεταξύ στρατηγών και ισλαμιστών, νομίζω ότι πλέον η κύρια αντίθεση στη γείτονα χώρα έχει εδώ και αρκετό καιρό μετατοπιστεί, ανάμεσα σε αυτούς που κλιμακώνουν ή αποδέχονται τον διαμελισμό και της δυνάμεις που αποβλέπουν στην διαφύλαξη της ενότητας της επικράτειας, οι οποίες από τα πράγματα είναι υποχρεωμένες να ακολουθούν μια σχετική ενδογένεια. Η παραπομπή σου είναι πολύτιμη. Υπάρχουν κάποιες ακόμη προς αυτή την κατεύθηνση, που αξίζει να αξιοποιηθούν σε ολοκληρωμένο κείμενο.

  7. Επώνυμος avatar
    Επώνυμος 01/03/2009 16:23:53

    Νομίζω φίλε Μποτίλια είναι λιγάκι κρυμμένη η ηττοπάθεια, υπάρχει έμφυτη, του τύπου "πάλι αναβαθμίζονται οι Τούρκοι".

  8. sasman avatar
    sasman 01/03/2009 22:06:06

    Την επομένη που θα βγεί το ΠΑΣΟΚ κυβέρνηση το ΑΝΤΙ μπλοκ σας θα κλείσει μιας και ο σκοπός του επέτυχε!!
    Αμαν και πότε !

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.