#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
14/07/2012 08:30
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Εμπορευματοποίηση της πολιτικής: παγκόσμια απο-δημοκρατικοποίηση



Το φαινόμενο της εμπορευματοποίησης της πολιτικής βασιλεύει εδώ και δεκαετίες στην παγκόσμια σκηνή της μαζικής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Όμως, σταδιακά αντιλαμβάνονται και οι ίδιοι οι διαχειριστές της ότι "το πράγμα δεν τραβάει".

Το φαινόμενο είναι, σαφέστατα, παγκόσμιο. Τί σημαίνει εμπορευματοποίηση της πολιτικής;

Έχει κάποιες αιτίες, ότι

(α) για να φτάσει το μήνυμα, το όνομα ή έστω το πρόσωπο του υποψηφίου (δημοτικού συμβούλου, βουλευτή, προέδρου των ΗΠΑ) σε έναν σεβαστό αριθμό ψηφοφόρων στην εποχή της "μαζικής δημοκρατίας" πρέπει να λάβει χώρα εκπληκτική ομοβροντία διαφήμισης, τα ποσά για την οποία είναι κατ΄ ουσίαν αδύνατον να έχουν αποκτηθεί από την σκληρή προσωπική επαγγελματική δουλειά του υποψηφίου,

(β) ότι στην εποχή της "μαζικής δημοκρατίας" η διαφήμιση είτε εγκιβωτίζει το πολιτικό μήνυμα είτε το αντικαθιστά και λειτουργεί αυτόνομα επισκιάζοντάς το, με αποτέλεσμα συχνά η διαφήμιση να αποκτά αξιολογική προτεραιότητα έναντι της πολιτικής πρότασης,

(γ) μια κρίσιμη μάζα ψηφοφόρων επιλέγει ποιόν θα "σταυρώσει" με κριτήρια εξω-πολιτικά, και συγκεκριμένα με κριτήριο την αίσθηση προσωπικής οικειότητας που δημιουργεί η αναγνωρισιμότητα.

Kαι κάποια αποτελέσματα, ότι

(α) με την μαζική διαφήμιση στο επίκεντρο, η αναζήτηση των απαιτούμενων χρηματικών πόρων για να την τροφοδοτήσουν αποκτά πρωτεύοντα ρόλο, είναι η κατ΄ εξοχήν προεκλογική "πολιτική πράξη",

(β) όσοι μπορούν να διαθέσουν αυτά τα ποσά στον υποψήφιο αποκτούν μια προνομιακή σχέση μαζί του, για να μην πούμε "τον αγοράζουν",

(γ) η εξίσωση αυτή οδηγεί την σύγκρουση στο πολιτικό πεδίο όχι μόνο των πολιτικών ιδεών, αλλά και των οικονομικών συμφερόντων που έχουν "διορίσει" πολιτικές δυνάμεις αντιπροσώπευσης με την χρηματοδότησή τους. Κέκληται και Corporatocracy.

Η εμπορευματοποίηση της πολιτικής έχει και ένα άλλο αποτέλεσμα, πιο ύπουλο αλλά και πιο καίρια φθοροποιό: η εμπέδωση -από όσους βλέπουν στην πολιτική πεδίο καριέρας- της "είδησης" ότι η διαφήμιση και όχι πρωτίστως το πολιτικό έργο οδηγεί στην (επαν)εκλογή αφαιρεί οποιοδήποτε κίνητρο για σοβαρή πολιτική δουλειά με αποτελέσματα, αφού άλλοι παράγοντες κρίνουν κυρίως το ενδεχόμενο επανεκλογής (στα ελλαδικά, η μέχρι προσφάτως επιβίωση επιθεωρησιακών φιγούρων του πολιτικού παλκοσένικου λόγω "αναγνωρισιμότητας" και παρά την μακαρία απραξία τους στην εκτελεστική εξουσία δείχνει του λόγου το αληθές).



Θεωρείται κοινή γνώση ότι στην Αμερική οι εταιρείες "αγοράζουν" αιρετούς, οι οποίοι αντιπροσωπεύουν τα συμφέροντά τους λόγω του περισσού της ευγνωμοσύνης. Φυσικά κάτι τέτοιο δεν λαμβάνει χώρα μόνον στις ΗΠΑ, όμως η θεώρησή του ως αυτονόητου δεδομένου σε μια κοινωνία είναι ένα σαφέστατο και συνειδητό βήμα παραπέρα στην εκπλήρωση της εμπορευματοποίησης της πολιτικής. Κι όμως, αυτό δεν φαίνεται να ανησυχεί επαρκώς τους αμερικανούς πολίτες.

 

Αν θυμάστε, στην προεκλογική περίοδο της Αμερικής συζητούσαμε ανοιχτά και όχι επικριτικά το σύνολο της αποκτηθείσας χρηματοδότησης των υποψηφίων μέσω δωρεών ως άμεση συνάρτηση του ενδεχομένου νίκης (και στην προεκλογική περίοδο των Δημοκρατικών μεταξύ Ομπάμα και Χ. Κλίντον και στις προεδρικές εκλογές μεταξύ Ομπάμα και ΜακΚέην). Λέγαμε: "ο τάδε μάζεψε τόσα παραπάνω, άρα αναμένεται να νικήσει". Ήδη τότε ήταν ανησυχητικός ο αυτονόητος χαρακτήρας αυτής της εξίσωσης. Όμως, έκτοτε τα πράγματα σοβάρεψαν παραπάνω!

 

Πέρα από τις γιγαντιαίες δωρεές των οικονομικά ισχυρών, πάνω και κάτω από το τραπέζι, υφίστανται και οι δωρεές της "βάσης" ήτοι πόπολου. Όπως γράφει η Jill Lepore στο  New Yorker, ο Ομπάμα εγκαλεί ανοιχτά τους υποστηρικτές του ότι "δεν του δίνουν αρκετά χρήματα": επίσημο σύνθημα της καμπάνιας χρηματοδότησης είναι το “do the math”, όσον αφορά το γεγονός ότι οι υποστηρικτές του Romney δωρίζουν περισσότερα χρήματα. Do the math, δηλαδή για πρώτη φορά (εξ όσων γνωρίζω) εν ενεργεία πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής δηλώνει με όση σαφήνεια γίνεται πως "αν ο Romney μαζέψει περισσότερα, θα νικήσει".

 

Στο παραπάνω άρθρο η Jill Lepore αναφέρει το χαμηλότατο κόστος της προεκλογικής εκστρατείας σε παρελθούσες εποχές και αναδεικνύει έτσι την καινότητα αυτής της άμεσης συνάρτησης χρημάτων-επανεκλογής. Και, προς Θεού, μην φτάσουμε να θεωρήσουμε αυτό το "νέο ήθος" σημάδι προόδου, επειδή "έτσι είναι τα πράγματα στις ανεπτυγμένες κοινωνίες".

 

Μπορεί να ακούγεται λογικό και αυτονόητο το ρηθέν του Ομπάμα, περίπου πασίγνωστο, όμως η επίσημη παραδοχή εκ μέρους ενός εκλεγμένου ηγέτη προς τον λαό του ότι η εκλογή στα ανώτατα πολιτειακά αξιώματα συναρτάται άμεσα και σχεδόν άφευκτα με το πόσα χρήματα για διαφήμιση θα καταφέρει να μαζέψει δεν είναι ακριβώς το είδος της είδησης που σε αφήνει να κοιμηθείς ήσυχος τη νύχτα.

 

Σε πολλά μέρη του κόσμου ακούγεται η κραυγή για άμεση ή αληθινή δημοκρατία. Ίσως θα έπρεπε να ζητήσουμε πρώτα πραγματική αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Διότι γίνεται όλο και περισσότερο αμφίβολο το κατά πόσον έχουμε τουλάχιστον αυτήν.

Αστυάναξ Καυσοκαλυβίτης

 

ΣΧΟΛΙΑ

  1. Γεώργιος Τ. avatar
    Γεώργιος Τ. 14/07/2012 10:32:29

    Απίστευτα σημαντικό θέμα με προεκτάσεις ασφαλώς και στην Ελλάδα. Επειδή όποιος στηρίζει χρηματικά κάποιον περιμένει τα ανταλλάγματα. Και εκεί κρύβεται η ουσία. Που δε την μαθαίνουμε σχεδόν ποτέ!

  2. βαγόνι avatar
    βαγόνι 14/07/2012 12:01:47

    Tα "νεοαστικά" στρώματα,που προέκυψαν μετά το τέλος του Β΄παγκοσμίου
    πολέμου,είναι σαφώς πιό αδίστακτα και ελάχιστα "πεπαιδευμένα" πρόσωπα.
    Οι λόγιοι αντικαταστάθηκαν απο "ειδικευμένους", και το κοινό δέχεται το
    δημοσιογραφικό βομβαρδισμό για μιά θεματογραφία εφ' όλης της ύλης.
    Τί άλλο χρειάζεται για ένα έχουμε μιά πλήρη εικόνα παρακμής;

  3. Δίων Κάσσιος avatar
    Δίων Κάσσιος 15/07/2012 03:13:31

    Ποιος είναι «V.I.P.»;- Paul Krugman

    «Υπάρχει είσοδος για τους V.I.P.; Είμαστε V.I.P». Η φράση αυτή, όπως την ξεστόμισε ένας προεκλογικός χορηγός του Μιτ Ρόμνι καθώς περίμενε την σειρά του για να πάρει μέρος σε δείπνο συλλογής δωρεών προς όφελος του υποψηφίου, συνοψίζει άριστα την νοοτροπία της αμερικανικής ελίτ των υπερ- πλούσιων. Η βάση του κ. Ρόμνι – δεν μιλάμε πια για το κορυφαίο εισοδηματικά 1%, αλλά για το πλουσιότερο 0,01%- αποτελείται πράγματι από «Very Important Persons», Πολύ Σημαντικά Πρόσωπα, ή τέλος πάντων από ανθρώπους που νομίζουν πως είναι πολύ σημαντικοί.

    Συγκεκριμένα, πρόκειται για ανθρώπους που θεωρούν εαυτούς «κινητήρες της οικονομίας»: που θεωρούν πως πρέπει να είναι αντικείμενα λατρείας, και πως οι φόροι που πληρώνουν, οι χαμηλότεροι της τελευταίας 80ετίας, πρέπει να μειωθούν κι άλλο. Το κακό γι’ αυτούς είναι πως ο «μέσος άνθρωπος» δεν το βλέπει έτσι.

    Είναι εύκολο να κοροϊδέψεις αυτούς τους «εκλεκτούς» – αλλά στην πραγματικότητα, αυτοί είναι που μας κοροϊδεύουν. Μας κοροϊδεύουν, διότι το πλήθος των ζάμπλουτων «V.I.P.’s» έχει καταλάβει πλήρως το σύγχρονο Ρεπουμπλικανικό κόμμα. Και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό, ώστε οι επικεφαλής του κόμματος όχι μόνο δεν εξοργίζονται από την χρήση υπεράκτιων τραπεζικών λογαριασμών ύψους εκατομμυρίων δολαρίων από τον κ. Ρόμνι, ώστε αυτός να αποφεύγει την ομοσπονδιακή φορολογία, αλλά και να την εξυμνούν – όπως ο γερουσιαστής Λίντσει Γκρέιχαμ, που χαρακτήρισε «άκρως αμερικανική, από νομικής πλευράς» την συνήθεια της φοροαποφυγής.

    Υπάρχει φυσικά μεγάλη πιθανότητα οι Ρεπουμπλικάνοι να ελέγχουν του χρόνου τόσο το Κογκρέσο όσο και τον Λευκό Οίκο. Αν συμβεί αυτό, θα δούμε μια απότομη στροφή προς οικονομικές πολιτικές που θα ωφελούν ακόμη περισσότερο τους υπερ- πλούσιους (συγγνώμη, τους «δημιουργούς θέσεων εργασίας» ήθελα να πω). Γι’ αυτό είναι πολύ σημαντικό να γίνει κατανοητό πόσο λάθος θα είναι μια τέτοια στροφή.

    Το πρώτο που πρέπει να ξέρετε είναι πως η Αμερική δεν ήταν πάντα έτσι. Όταν εξελέγη πρόεδρος ο Τζον Κένεντι, το χάσμα του πλούτου ανάμεσα στο κορυφαίο εισοδηματικά 0,01% του πληθυσμού και την μέση αμερικανική οικογένεια ήταν 75% μικρότερο από το σημερινό – και βέβαια τα μέλη της συγκεκριμένης κάστας φορολογούνταν πολύ περισσότερο απ΄ όσο σήμερα. Κι όμως, το 1960 καταφέρναμε με κάποιο τρόπο να διαθέτουμε μια δυναμική, καινοτόμο οικονομία που ζήλευε όλος ο πλανήτης. Οι υπέρ-πλούσιοι μπορεί να φαντάζονται πως ο πλούτος τους είναι που κάνει τον κόσμο να γυρίζει, όμως η ιστορία μάς λέει άλλα πράγματα.


    Μας λέει επίσης πως πολλοί από τους σημερινούς υπερ- πλούσιους, περιλαμβανομένου και του κ. Ρόμνι, έφτιαξαν τις περιουσίες τους στον χρηματο-οικονομικό τομέα, αγοράζοντας και πουλώντας περιουσιακά στοιχεία, αντί να δημιουργούν παραγωγικές επιχειρήσεις όπως τον παλιό καλό καιρό. Στην πραγματικότητα, η αύξηση του μεριδίου στον εθνικό πλούτο που απολαμβάνουν οι σουπερ- πλούσιοι συνδέεται άμεσα με την εκρηκτική μεγέθυνση του τζίρου της Wall Street.

    Δεν έχει περάσει και τόσος πολύς καιρός από τότε που προσπάθησαν πρώτη φορά να μας πείσουν ότι όλες αυτές οι συναλλαγές θα ήταν καλές για όλους μας, αφού υποτίθεται πως έκαναν την οικονομία πιο ανταγωνιστική και πιο σταθερή. Αντ’ αυτού, προέκυψε πως η μοντέρνα χρηματιστηριακή οικονομία έθεσε τις βάσεις για μια πολύ σοβαρή οικονομική κρίση, οι επιπτώσεις της οποίας εξακολουθούν να πλήττουν εκατομμύρια Αμερικανούς, και πως οι φορολογούμενοι ήταν υποχρεωμένοι να διασώσουν με τα λεφτά τους όλους αυτούς τους ιδιοφυείς, υποτίθεται, τραπεζίτες, προκειμένου να μην αντιμετωπίσουμε μια ακόμη μεγαλύτερη κρίση. Ως εκ τούτου, αρκετά μέλη του κορυφαίου 0,01% δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται ως δημιουργοί θέσεων εργασίας, αλλά ως καταστροφείς τους.

    Μην ξεχάσω να αναφέρω πως όλοι εκείνοι οι διασωθέντες με δημόσιο χρήμα τραπεζίτες σήμερα υποστηρίζουν φανατικά τον κ.Ρόμνι, επειδή ο τελευταίος υπόσχεται να καταργήσει τις ήπιες μεταρρυθμίσεις που επιβλήθηκαν στον τραπεζικό τομέα μετά την κρίση.

    Είναι αλήθεια ότι πολλοί, ίσως οι περισσότεροι από τους πλούσιους συμβάλουν με θετικό τρόπο στην οικονομία. Ωστόσο ανταμείβονται γι’ αυτό με τεράστια χρηματικά ποσά. Το περίεργο είναι πως το να βγάζεις πάνω από 20 εκατομμύρια δολάρια το χρόνο δεν είναι αρκετό γι’ αυτούς: θέλουν να τους λατρεύουμε σαν Θεούς, και να τους το δείχνουμε με την μορφή της χαμηλής φορολογίας- κάτι που δεν αξίζουν. Γιατί, τελικά, και ο «συνηθισμένος άνθρωπος» συμβάλλει θετικά στην οικονομία. Ποιος ο λόγος να δίνουμε στους πλούσιους περισσότερα προνόμια απ’ ότι σε αυτόν;

    Όσο για το επιχείρημα ότι πρέπει να κρατήσουμε τους φόρους των πλουσίων χαμηλά, ώστε να μην χάσουν το κίνητρο τους να αποκτήσουν ακόμη περισσότερο πλούτο, η απάντηση είναι πως υπάρχουν άφθονες ιστορικές αποδείξεις, ήδη από την δεκαετία του 1920, πως η αύξηση της φορολόγησης των πλουσίων δεν επηρεάζει σε κάτι την ροπή τους για ακόμη μεγαλύτερο πλουτισμό – ιδίως αν πρόκειται για μετριοπαθείς αυξήσεις, σαν αυτές που προτείνει ο πρόεδρος Ομπάμα. Θυμάστε τότε που οι συνήθεις ύποπτοι υποστήριζαν ότι η οικονομία θα καταστρεφόταν, επειδή ο Μπιλ Κλίντον αύξησε τους φόρους το 1993; Τίποτα τέτοιο δεν συνέβη.

    Επιπρόσθετα, όσοι «καίγονται» σήμερα για τις επιπτώσεις της αυξημένης φορολογίας, καλά θα έκαναν να έδειχναν την ευαισθησία τους όχι προς όφελος των πλουσίων, αλλά στις περιπτώσεις εργαζομένων που τιμωρούνται χάνοντας την πρόσβαση σε φθηνότερα φάρμακα ή κουπόνια σίτισης, επειδή το εισόδημά τους ξεπερνά τα 20.000 δολάρια ετησίως. Θα επανέλθω σε αυτό το θέμα σε άλλη στήλη.

    Είναι λοιπόν οι πολύ πλούσιοι V.I.P.- Πολύ Σημαντικά Πρόσωπα; Όχι, δεν είναι – και σίγουρα δεν είναι περισσότερο σημαντικοί από τους άλλους εργαζόμενους Αμερικανούς. Και είναι βέβαιο πως οι «συνηθισμένοι άνθρωποι» όχι μόνο δεν θα ωφεληθούν, αλλά θα υποφέρουν, αν καταλήξουμε με μια κυβέρνηση του 0,01%, που θα δουλεύει για το 0,01%.

    h**p://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=466856

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.