#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
13/11/2013 09:30
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Είναι λάθος η μετάβαση από το «κράτος επιχειρηματία» στο «κράτος συνέταιρο»



Στην Ελλάδα βιώσαμε ίσως περισσότερο από κάθε άλλη δυτική χώρα τα αποτελέσματα της λειτουργίας του κράτους ως επιχειρηματία. Μία λογική σοβιέτ επικράτησε για χρόνια και το μόνο που κατάφερε ήταν να δημιουργήσει ελλείμματα, που καλύπταμε με συνεχόμενο δανεισμό. Στο βωμό της διατήρησης «κεκτημένων», όχι μόνο δεν σπάσαμε αυγά αλλά χαϊδέψαμε τα αυτιά, όσων με την κομματική-συνδικαλιστική σημαία έβγαιναν στα κάγκελα μόλις η πολιτική ηγεσία τολμούσε να ψελλίσει κάτι περί αποκρατικοποιήσεων.

Στην ανέφικτη δυνατότητα αύξησης μισθών, απαντούσαμε «έξυπνα», με τη θέσπιση επιδομάτων που άγγιζαν τα όρια του γελοίου. Στις φωνές που κραύγαζαν περί ιδιωτικού τομέα, κάποιοι ανεκδιήγητοι Υπουργοί του «σοσιαλισμού» απάντησαν με το κλείσιμο ιδιωτικών παραγωγικών μονάδων, αφού οι πόρτες του ευρύτερου δημοσίου ήταν ορθάνοιχτες και τα δανεικά για την πληρωμή μισθών-συντάξεων-επιδομάτων άφθονα. Κανένας όμως από αυτούς τους Υπουργούς δεν έβλεπε στο βάθος το χρέος. Αρκεί που περνούσαν οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια… Και τα χρόνια πέρασαν και φτάσαμε στο οριακό σημείο. Στο σημείο αυτό που τα δανεικά των αγορών τελείωσαν.

Και μετά τον υπέρτατο λαϊκισμό του «λεφτά υπάρχουν», ήρθε η τρόικα και το μνημόνιο. Ένα μνημόνιο που συντάχθηκε χωρίς τη δική μας πρόταση, αφού ο ΓΑΠ και η κυβέρνησή του όχι μόνο δεν πρότειναν τίποτε, αλλά ήταν ανένδοτοι να ακούσουν οποιαδήποτε φωνή από το εσωτερικό, που πρότεινε λύσεις για την έξοδο από το αδιέξοδο του δημοσιονομικού προβλήματος.

Μεταξύ των άλλων κυρίαρχη θέση στο μνημόνιο είχαν οι αποκρατικοποιήσεις, την εποχή μάλιστα που οι αξίες δεν είχαν υποχωρήσει αισθητά. Το σοβιέτ όμως αντιστεκόταν. Προτιμούσε να δημιουργεί ελλείμματα ο ΟΔΙΕ (Οργανισμός Διοργάνωσης Ιπποδρομιών Ελλάδος) και όχι να αποκρατικοποιηθεί. Αλήθεια σε ποια χώρα του κόσμου μονοπωλιακή επιχείρηση τζόγου έχει ζημιές; Το σοβιέτ αντιστεκόταν στην πώληση του ΟΠΑΠ, με τη μισθοδοσία της καθαρίστριας να αγγίζει τις 250.000 ευρώ ετησίως. Σήμερα όσοι διαμαρτύρονται για το τίμημα του ΟΠΑΠ, 16 φορές τα κέρδη του, δεν διαμαρτυρήθηκαν ποτέ για το μισθό της καθαρίστριας του κρατικού ΟΠΑΠ. Ο κατάλογος όλων αυτών των στρεβλώσεων δεν τελειώνει…

Αφού λοιπόν δεν υπήρξε η απαγκίστρωση του κράτους από τις επιχειρηματικές του δραστηριότητες, επιλέχθηκε η λύση να γίνει το κράτος συνέταιρος με τις επιχειρήσεις και τους ιδιώτες. Το μοντέλο της υπερφορολόγησης σε περίοδο παρατεταμένης ύφεσης έγινε πραγματικότητα. Κάθε ελληνική επιχείρηση, ανεξάρτητα από το μέγεθος, απέκτησε το κράτος ως συνέταιρο που πνίγει την κερδοφορία της.

Φτάσαμε λοιπόν σήμερα με την επιχειρηματικότητα να έχει δεχθεί τον μεγαλύτερο πόλεμο και την ανεργία, μόνο από τον ιδιωτικό τομέα, στα ύψη. Το μισθολογικό κόστος βέβαια έχει μειωθεί, αλλά το συνολικό λειτουργικό κόστος σε συνδυασμό με την υπερφορολόγηση, υπερκαλύπτουν πολλαπλάσια αυτή τη μείωση.

Το παράδειγμα της μείωσης του ΦΠΑ στις επιχειρήσεις εστίασης είναι χαρακτηριστικό, αναφορικά με τα οφέλη της μείωσης φόρου που σχετίζεται με την επιχειρηματικότητα. Δεν θα ισχυριστώ ότι μειώθηκαν συνολικά οι τιμές, που έχει γίνει σε πολλές περιπτώσεις. Με βεβαιότητα όμως θα ισχυριστώ ότι διατηρήθηκε στη ζωή ένας κλάδος με μεγάλη συμμετοχή στην απασχόληση. Σε όσους σπεύσουν να επικρίνουν τη δραστηριότητα της εστίασης ως μη παραγωγική θα τους απαντήσω ότι δεν έχουμε την πολυτέλεια να επιλέξουμε σήμερα επιχειρήσεις που δεν πρέπει να υπάρχουν, όταν δίνουν δουλειά σε νέους κυρίως ανθρώπους, με τα ποσοστά ανεργίας σε αυτή την ηλικιακή ομάδα να είναι πολύ πάνω από το μέσο όρο. Σε όσους επίσης σπεύσουν να αναφέρουν τα χαμηλότερα έσοδα από τον ΦΠΑ στην εστίαση, θα τους παραπέμψω να συνυπολογίσουν το συνολικό οικονομικό ισοζύγιο, αν μεγάλος αριθμός αυτών των επιχειρήσεων δεν υπήρχαν. Θα ήταν αρνητικό με ότι αυτό συνεπάγεται.

Όσο θα συνεχίζει το κράτος να είναι συνέταιρος στις επιχειρήσεις είτε άμεσα με τους φόρους, είτε έμμεσα με υπέρογκες ασφαλιστικές εισφορές χωρίς δικαίωμα επιλογής, είτε αυξάνοντας σε αυτές το λειτουργικό τους κόστος μέσω κεφαλικών φόρων που ονομάζονται τέλη, είτε μέσω των τιμολογίων των ΔΕΚΟ η επιχειρηματικότητα θα συρρικνώνεται.

Σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη φορά πρέπει να προχωρήσουμε σε ένα νέο φορολογικό πρότυπο, το οποίο θα ευνοεί την ύπαρξη κερδών για να φορολογηθούν και όχι να ωθεί στη φοροδιαφυγή για την επιβίωση. Το οφείλουμε πρώτα στους άνεργους και τους νέους.

Βασίλης Τσιαλιαμάνης

ΣΧΟΛΙΑ

  1. Δημητριος avatar
    Δημητριος 13/11/2013 10:08:16

    Συμφωνω απολυτως, ομως ολα αυτα τι σχεση εχουν με τη λυσσασμενη προσπαθεια της κυβερνησης για την προασπιση μεχρι καταποντισεως της χωρας των προνομιων ΔΥ κ συνταξιουχων ?

  2. Μικρασιάτης avatar
    Μικρασιάτης 13/11/2013 18:55:55

    Μην ξεχναμε και το Κρατος > συν-ιδιοκτητη. Αφου αν το χαρατσι της ΔΕΗ, ακτικατασταθει απο ΕΝΦΑ + ΦΑΠ (οπως λεει το ΠΑΣΟΚ) τοτε μαλλον αντι για το : ''μαζι τα φαγαμε'' του Παγκαλου, θα λεμε: ''μαζι τα χτισαμε'' του Στουρναρα.

  3. Αντιευρωπαίος avatar
    Αντιευρωπαίος 13/11/2013 21:40:53

    Την πορεία μας επιχείρησης την καθορίζει ο διοικητής ΟΧΙ ο ιδιοκτήτης. Για αυτό και τα υπόλοιπα κράτη-επιχειρηματίες όπως είναι και τα Αραβικά Εμιράτα και η Κίνα και η Κορέα και η Νορβηγία και η Ισλανδία και ακόμη και η Γερμανία δεν έχουν γνωρίσει τα "καταστροφικά αποτελέσματα" που το άρθρο επιρρίπτει στον ιδιοκτήτη μιας επιχείρησης. Για να πω την αλήθεια, τα 2 πιο πλούσια, πιο καλοδιοικούμενα και πιο ευγενή ασφαλιστικά επιχειρηματικά ταμεία στον κόσμο ανήκουν σε κράτη, το ένα στη Νορβηγία μέσω της εξίσου κρατικής κεντρικής τράπεζας και το άλλο στην Κορέα. Στην Ελλάδα ουδεμία σχέση δεν είχε το ακατανόμαστο και απροσδιόριστο αυτό πράγμα με το κράτος-επιχειρηματία. Ένα απλά άχρηστο κράτος ήταν και πρέπει να σταματήσει η σύγχυση.

    ΥΓ1. Άλλωστε, αν το πάμε με τις εμπειρίες, όλος ο υπόλοιπος κόσμος βίωσε τα αποτελέσματα του ιδιώτη-επιχειρηματία το 2008 με το τραπεζικό και το ασφαλιστικό. Με βάση τη λογική του άρθρου οι τράπεζες και οι ασφαλιστικές εταιρείες όλου του κόσμου πρέπει να κρατικοποιηθούν. Τώρα γιατί κάτι μου λέει ότι με αυτό θα διαφωνούσε ο αρθρογράφος παρότι χρησιμοποιώ την λογική του δεν ξέρω... Όσο για το κομμάτι που λέει ότι το κράτος δεν μπορεί να είναι συνιδιοκτήτης της περιουσίας μας με φόρους, μου ξεφεύγει ακόμη το πως θα μπορούσε το κράτος να επιτελέσει τις λειτουργίες του αν δεν είσπραττε φόρους. Αν πρόκειται για "θέλω" του αρθρογράφου, ναι, και εγώ θέλω πολλά αλλά δεν μπορώ να τα έχω.

    ΥΓ2. Μετά το ξεφτιλίκι του 2008 αντί να λουφάξουν γίνονται όλο και πιο ζήτουλες, όλο και πιο εριστικοί, όλο και πιο επιθετικοί. Έπρεπε το 2008 να αφεθούν όλες οι τράπεζες και επιχειρήσεις να πτωχεύσουν. Να δούμε που θα οδηγούσε η ιδεολογία τους. Τώρα αντί να γράφουν πρωτοσέλιδα άρθρα σε κανά στρατόπεδο εργασίας είτε γκουλάγκ είτε ναζί style θα ήσαν και εγώ ως έξυπνος που θα είχα ανελιχθεί επικεφαλής θα τους εξηγούσα με φιλελευθερούς όρους ότι το στρατόπεδο εργασίας είναι ΕΟΖ και η συμβολή τους στην οικονομική παραγωγικότητα είναι απαραίτητη με την ανάλογη ευτελή αποζημίωση που αξίζει σε εύλογες αξίες η εξίσου ευτελής εργασία τους. Ένας κόσμος γεμάτος με ναζί και προλεταριάτα μπορεί να ακούγεται κόλαση, αλλά πιο κόλαση από έναν που μετά το ξεφτιλίκι του 2008 οι νεοφιλ συνεχίζουν να μιλάνε και να εκτελούν την ατζένα τους... Αυτό δεν το θέλει ούτε ο Θεός!

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.