#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
09/06/2010 15:10
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Γεγονός η πολυδιάσπαση της Αριστεράς στην πιο κρίσιμη στιγμή



Τέσσερα στελέχη της Ανανεωτικής Πτέρυγας του Συνασπισμού αποχώρησαν σήμερα από την ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ δηλώνοντας ανεξάρτητοι βουλευτές. Πρόκειται για τους Φ. Κουβέλη, Γρ. Ψαριανό, Θ. Λεβέντη και Ν. Τσούκαλη, οι οποίοι αναμένεται να καταθέσουν στον Πρόεδρο της Βουλής και επιστολή ανεξαρτητοποίησής τους.

Ο κ. Κουβέλης δήλωσε ότι στόχος τώρα είναι η συγκρότηση της Ανανεωτικής Αριστεράς. Οι "4" δεν διαθέτουν τον απαιτούμενο αριθμό για τη συγκρότηση κοινοβουλευτικής ομάδας καθώς χρειάζονται πέντε βουλευτές. Έτσι αποκτά ιδιαίτερη σημασία η στάση που θα κρατήσει ο Δ. Παπαδημούλης ο οποίος τις τελευταίες ημέρες αποδύθηκε σε ιδιαίτερη προσπάθεια για ν αποφευχθεί η διάσπαση.

Παράλληλα, ο Φώτης Κουβέλης διέψευσε πληροφορίες που θέλουν τους τέσσερις ανεξάρτητους βουλευτές να συζητούν τη σύσταση νέου κόμματος και επιβεβαίωσε ότι ήρθε σε επαφή με τους Οικολόγους Πράσινους, σημειώνοντας πως τον ενδιαφέρει «η επαφή με την πολιτική οικολογία».

Από τη μεριά του, ο πρόεδρος τη ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας, χαρακτήρισε «αρνητική εξέλιξη» την αποχώρηση των τεσσάρων βουλευτών, για τους οποίους όμως επεσήμανε με νόημα ότι ήταν εκλεγμένοι «με τα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ» Παράλληλα, τόνισε ότι   «Σε μια περίοδο κρίσης και όξυνσης των κοινωνικών αντιθέσεων,  το ζητούμενο είναι η ενότητα και όχι ο κατακερματισμός των δυνάμεων της ριζοσπαστικής και ανανεωτικής αριστεράς».

«Οδύνηρη και όχι αναπότρεπτη» χαρακτήρισε την εξέλιξη ο Δημήτρης Παπαδημούλης, υπογραμμίζοντας ότι «οι αποφάσεις που ελήφθησαν από τους παραιτηθέντες βουλευτές ήταν βεβιασμένες αν και καταβλήθηκαν προσπάθειες αναστολής της απόφασης τους», προσθέτοντας ότι ο ίδιος θα συνεργάζεται με τους ανεξάρτητούς βουλευτές σαν να είναι στην ίδια Κοινοβουλευτική Ομάδα και συμπληρώνοντας ότι θα διατηρηθεί η γέφυρα επικοινωνίας για κοινή δράση ενόψει των αυτοδιοικητικών εκλογών.

Ο Νίκος Τσούκαλης, ανεξάρτητος πια βουλευτής Αχαΐας, υπογράμμισε ότι η συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας ήταν ομαλή και χωρίς εντάσεις, λέγοντας χαρακτηριστικά ότι «δεν ήμασταν αντιπαραθετικοί, ούτε ανταγωνιστικοί» και πρόσθεσε ότι οι εξελίξεις είναι έντονες και ενδιαφέρουσες, δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο στις αυτοδιοικητικές εκλογές να υπάρξει συνεργασία, μπορούμε είπε χαρακτηριστικά «να συνδιαμορφώνουμε θέσεις και σε κοινοβουλευτικό και σε αυτοδιοικητικό επίπεδο».

Σύμφωνα με πληροφορίες, η συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας έγινε σε έντονα φορτισμένο κλίμα. Κατά τη διάρκεια της υπήρξαν διαφορετικές προσεγγίσεις, όπως εκείνη του βουλευτή Α΄ Θεσσαλονίκης, Τάσου Κουράκη, ο οποίος για λόγους -όπως φέρεται να είπε «ηθικής τάξης» ζήτησε την παράδοση των εδρών από τους τέσσερις βουλευτές. Εκείνοι του απάντησαν ότι δεν πρόκειται για την ανεξαρτητοποίηση ενός βουλευτή αλλά της δεύτερης μεγαλύτερης τάσης του ΣΥΝ.

Από την άλλη, ο βουλευτής Β’ Πειραιά, Παπαγιώτης Λαφαζάνης, εμφανίστηκε ενωτικός, καθώς έκανε λόγο για την ανάγκη ενός «μορατόριουμ» για ένα χρονικό διάστημα ώστε να ενταθούν οι προσπάθειες για αποφευχθεί η διάσπαση, δίνοντας ιδιαίτερη βάση και στην κοινή πορεία του συμμαχικού σχήματος του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο βουλευτής Επικρατείας, Βασίλης Μουλόπουλος, τόνισε ότι εάν οι αποχωρήσαντες βουλευτές δεν αισθάνονταν βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, υπήρχε σαφώς έντονη πολιτική διάσταση απόψεων.

Όπως έγινε γνωστό, ο Θανάσης Λεβέντης θα υποβάλει την παραίτησή του και από τη θέση του 7ου αντιπροέδρου της Βουλής ενώ είναι θέμα ολίγων ημερών να ανακοινωθεί ο αντικατστάτης του Φώτη Κουβέλη στην θέση του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου.

ΣΧΟΛΙΑ

  1. Hristos avatar
    Hristos 09/06/2010 12:32:49

    ποιος είναι ο λόγος που οι αξιότιμοι κύριοι ...δεν παραιτήθηκαν από το βουλευτικό αξίωμα ..είναι ιδιοκτησία τους χιχχι

  2. GreenHorses avatar
    GreenHorses 09/06/2010 12:46:12

    Ο Λένιν είχε μιλήσει έγκαιρα για τον αριστερισμό.

    Αριστερισμός με τις ελληνικές ιδιαιτερότητες που δεν μπορεί να διακρίνει τις αλλαγές και να ανασυντάσσεται ανάλογα είναι η μάστιγα της Ελλάδας να δει πραγματικά ποια είναι τα παγκόσμια δεδομένα.

    Ακόμα και οι Ρώσοι έχουν αποτάξει τον αριστερισμό και εδώ ακόμα είναι η ιδεολογία που καθορίσει τις τύχες της Ελλάδας

  3. man8os avatar
    man8os 09/06/2010 12:50:15

    Παω στοιχημα οτι θα καταφερουν να υδρισουν ξεχωριστη κοινοβουλευτικη ομαδα.

    • Hristos avatar
      Hristos @ man8os 09/06/2010 13:18:47

      Με πρόεδρο τον ...Λεωνίδα

      • Στέργιος avatar
        Στέργιος @ Hristos 09/06/2010 18:15:08

        Με πρόεδρο τον ΓΑΠ.
        Γερνάει ο Κουβέλης. Η άλλη έγινε επίτροπος στην ΕΕ, ο Κουβέλης δεν δικαιούται ένα υπουργείο; Αμαρτία από τον Θεό είναι.

    • ΒΙΣ avatar
      ΒΙΣ @ man8os 09/06/2010 14:38:44

      Το σήμα του νέου κόμματος θα είναι το φύλλο της φούντας. Το εισηγήθηκε ο Ψαριανός. Όσοι έμειναν πίσω στον ΣΥΡΙΖΑ θα φτιάξουν καινούριο σήμα, τη βαριοπούλα με τη μολότωφ. Το σφυρί με το δρεπάνι το κρατά το ΚΚΕ, έχει το copyright με πληρεξούσιο που τους έφτιαξε ο Λένιν.
      Ελπίζω να ακολουθήσουν και άλλες διασπάσεις, να γίνουν ομάδες του 1 ατόμου και στο τέλος να χαθούν από τη ζωή μας τελείως. Κανείς δεν θα τους κλάψει (εκτός από τους τζαμάδες).

  4. fitsulas avatar
    fitsulas 09/06/2010 13:01:40

    Η κρίση έχει και τα καλά της. Το αίμα στέρεψε και τα βαμπίρ της Ελλαδίτσας υποσιτίζονται. Ακόμα και ο ΟΦΗ έπεσε κατηγορία, θα τη γλίτωνε ο ΟΦΗ του ΠΑΣΟΚ;

  5. Εκηβόλoς avatar
    Εκηβόλoς 09/06/2010 13:17:51

    ΠΑΣΟΚ 160,ΛΑΟΣ 15,ΝΤΟΡΑ 1 ΑΝΑΝΕΩΤΙΚΟΙ 4=180.ΜΑΓΙΚΟΣ ΑΡΙΘΜΟΣ

    • man8os avatar
      man8os @ Εκηβόλoς 09/06/2010 13:24:33

      Oπου Ντορα βαλε 5.

    • Hristos avatar
      Hristos @ Εκηβόλoς 09/06/2010 13:38:34

      Άρα πρόκειται για κοινοβουλευτικό πραξικόπημα !!!..είναι απλό ..Μπράβο στα γαϊδουριά

    • Τίποτα avatar
      Τίποτα @ Εκηβόλoς 09/06/2010 15:59:00

      Μπήκα να διαβάσω όλο το άρθρο με τη σκέψη: "και τι μας νοιάζει; Ας κάνουν ό,τι θέλουν". Τελικά ο Εκηβόλoς μάλλον το έπιασε το νόημα... Αλλά και εγώ μέσα έπεσα: "Θα κάνουν ό,τι θέλουν"!!!

    • AegeanHawk avatar
      AegeanHawk @ Εκηβόλoς 09/06/2010 17:36:38

      ΠΑΣΟΚ 158 ρε παιδιά. 161-3=158

  6. Kὀριννα avatar
    Kὀριννα 09/06/2010 14:01:28

    Στόν ἀριστερισμό βρίσκει καταφύγιο ὁ φθόνος τοῦ Ἑλληνα,γιά ἐκεῖνον πού εἶναι καλλίτερός του.

    • Lalakis avatar
      Lalakis @ Kὀριννα 09/06/2010 14:04:53

      θεωρεις τους κλεπτοκρατες μαυραγορίτες νεοπλουους διθεν πλουσιους της ελλαδας ως καλλίτερους; κατσε καλα γιατι θα μαλοσουμε.

      • ΒΙΣ avatar
        ΒΙΣ @ Lalakis 09/06/2010 14:39:45

        Οι περισσότεροι από αυτούς είναι αριστεροί. Πρώτη μούρη η ροζ Αριστερά στα βόρεια προάστεια.

  7. Kὀριννα avatar
    Kὀριννα 09/06/2010 14:17:25

    lalaki,
    δέν θά μαλώσουμε γιατί αὐτοί πού ἀναφέρεις ἐσύ εἶναι οἱ ἀριστεροί τῆς Ἐκάλης.
    Δέν ἔχεις πληροφορηθῆ ὅτι οἱ σημερινοί ἀριστεροί,καί δέν ἐννοῶ τούς ἁπλοῦς ψηφοφόρους,εἶναι οἱ λεφτάδες;π.χ Τσοχατζό,Λαλιώτης κλπ.

  8. ΑΝΩΝΥΜΟΣ avatar
    ΑΝΩΝΥΜΟΣ 09/06/2010 14:31:45

    ΚΟΥΒΕΛΗΣ ΚΛΠ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

    • Γιάννης Χριστόπουλος avatar
      Γιάννης Χριστόπουλος @ ΑΝΩΝΥΜΟΣ 09/06/2010 14:57:02

      Αντιθέτως, διαφωνούμε πλήρως, τους ασκούς του Αιόλου άνοιξε ο άκρατος αρχηγο-αριβισμός του Αλέκου Αλαβάνου, ο οποίος εξέπληξε με την απαράδεκτη προσωπικού χαρακτήρα "πολιτική" στάση του ακόμη και τους πιο φανατικούς εχθρούς του! Αυτό που έγινε χθες, αποτελεί φυσική συνέπεια και συνέχεια 1) της γενικότερης διασπαστικής πρακτικής Αλαβάνου τους τελευταίους μήνες, 2) της ανικανότητας του Τσίπρα να ξεμπλέξει με τις τύπου "εξάρχεια" συνιστώσες, 3)της γενικότερης ανικανότητας και ανεπάρκειας του χώρου να παράξει θετική πολιτική, 4) της ανάγκης να διαχωρίσουν οι "ανανεωτικοί" την θέση τους από ανόητες ερμηνείες για τα γεγονότα του Δεκέμβρη 2008, 5) της ανάγκης των "ανανεωτικών" να σταματήσει η σύγχυση απόψεων και ιδεών μέσα στους ομιχλώδεις διαδρόμους του Σύριζα και να πάψει μια και καλή η εκ των πραγμάτων στα μάτια πολλών αναγκαστική ταύτισή τους με αντιευρωπαϊκές, νεοκομμουνιστικές και άλλες ακραίες θέσεις.

  9. ωχαδελφέ avatar
    ωχαδελφέ 09/06/2010 14:32:46

    μόλις μπήκε στο συνέδριο του ΣΥΝ η επαναβαεβαίωση του καθορισμού δύο θητειών για τους βουλευτές, έγιναν ανεξάρτητοι οι 4 που δεν θα είχαν δικαίωμα να είνα πάλι υποψήφιοι. ΣΥΜΠΤΩΣΗ;
    Έφυγαν γιατί δεν τους άρεσε το συνέδριο και οι αποφάσεις του, αλλά γραφεία είχαν νοικιάσει καιρό πριν. ΣΥΜΠΤΩΣΗ;
    Μόλις το ΠΑΣΟΚ στριμώνεται στη γωνία από δεξιά και αριστερά ανακαλύπτουν διαφορές πολλοί και πολλές που είχαν χρόοοοονια τώρα, αλλά τίποτε δεν τους εμπόδιζε να κατεβαίνουν συνυποψήφιοι με αυτούς που διαφωνούσαν. ΣΥΜΠΤΩΣΗ;
    Όταν το ΠΑΣΟΚ χάνει προς τα αριστερά, διασπάται η αριστερά. ΣΥΜΠΤΩΣΗ;
    Όταν φτιάξουν κόμμα η Μπακογιάννη και ο Κουβέλλης θα ξαναρχίσουν οι δημοσκοπήσεις. ΣΥΜΠΤΩΣΗ;

    • JOHNY F. avatar
      JOHNY F. @ ωχαδελφέ 10/06/2010 01:53:19

      11888

  10. mm avatar
    mm 09/06/2010 14:38:56

    Τα σχόλια του ωχαδελφέ δεν είναι συμπτώσεις, δυστυχώς. Άσε, τους ζήσαμε στο πετσί μας τους δήθεν ανανεωτικούς, από το ΚΚΕεσ., ακόμα!

  11. tiramola avatar
    tiramola 09/06/2010 14:48:11

    Χαιρετίσματα να τους πείτε στον ΣΥΡΙΖΑ...
    Κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής είναι πισωγύρισμα , εξανθρωπισμός του καπιταλισμού δεν επιτυγχάνεται ποτέ , ας πάνε για κάνα τάβλι στο καφενείο...

    • Hristos avatar
      Hristos @ tiramola 09/06/2010 15:33:49

      Από πίσω έχει η γρούνα (βλεπε ΓΑΠ) τα αρχ…. χιχχιι

  12. Αγανάκτηση avatar
    Αγανάκτηση 09/06/2010 14:59:36

    Ποια είναι η αριστερά κατά τη γνώμη σου;

    • Γιάννης Χριστόπουλος avatar
      Γιάννης Χριστόπουλος @ Αγανάκτηση 09/06/2010 15:37:39

      Αυτό φίλε Αγανάκτηση σηκώνει πολλή συζήτηση! Οι περισσότεροι αριστεροί σκέτο ή αριστεροί + κάτι αυτοπροσδιορίζονται!!! Ακόμη και ο Καρατζαφέρης έλεγε ότι είναι κοινωνικά αριστερός ενώ ακόμη και η Χρυσή Αυγή λέει ότι είναι (εθνικο)σοσιαλιστική!!! Μιλάμε για τρελό γέλιο...Σημείωσε, να διαβάζεις μετά και να γελάς:
      ΠΑΣΟΚ
      ΣΥΡΙΖΑ
      ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ
      ΚΚΕ
      ΣΥΝ
      ΑΝΑΝΕΩΤΙΚΟΙ ΣΥΝ
      ...ΚΑΡΑΤΖΑΦΕΡΗΣ
      17Ν (!!!)
      ΕΞΑΡΧΕΙΑ
      ...ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ
      ΑΝΤΑΡΣΥΑ
      ΕΛΑ (!!!)
      ΔΕΚΑΔΕΣ ΑΚΟΜΗ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΓΡΟΥΠΟΥΣΚΟΥΛΑ!!!

      Μιλάμε έχει πολύ γέλιο η καταγραφή! Η καθεστωτική προπαγάνδα (π.χ. "Ελευθεροτυπία") έχει κάνει το μυαλό πελτέ! Όλοι σχεδόν "καλοί" αριστεροί αυτοπροσδιορίζονται, ακόμη και η παλιά "μεσαιοχωρίτικη" ΝΔ παραλίγο να μας πει ότι είναι περήφανη για τις...αριστερές καταβολές και προοπτικές της!!! Τρελό γέλιο λέμε...

    • ποσα απιδια βανει ο σακος avatar
      ποσα απιδια βανει ο σακος @ Αγανάκτηση 09/06/2010 19:07:58

      ξέχασες τη ΜΙΤ και τη Κεντρική Υπερεσία...κτλπ κτλπ.
      Το έξυπνο πουλί απ τη ΜΙΤ-η πιάνεται!
      χεχεχε!

  13. Πλούταρχος Λευκαδίτης avatar
    Πλούταρχος Λευκαδίτης 09/06/2010 15:14:32

    Το μόνο σίγουρο είναι ότι το επόμενο συνέδριο των Ανανεωτικών θα γίνει σε γκαρσονιέρα...

  14. Νίκος avatar
    Νίκος 09/06/2010 15:35:16

    Εγω παλι αδυνατω να αντιληφθω λως ενας φαινομενικα σοβαρος ανθρωπος σαν τον Κουβελη μπορεουσε και συνυπηρχε με τα γνωστα φυντανια του ΤΣΥΡΙΖΑ που ξερουμε.

  15. Σχολιαστής avatar
    Σχολιαστής 09/06/2010 15:42:26

    Αυτό το προδοτικό κομματίδιο ήταν προγραμματισμένο να διαλυθεί. Άλλωστε ο ρόλος του εκτελέστηκε. Όσο κυβερνούσε ο Καραμανλής, έκανε τη βρώμικη δουλειά που δεν έπρεπε να χρεωθεί το ΠΑΣΟΚ: υποστήριζε με νύχια και με δόντια τους κουκουλοφόρους των Εξαρχείων. Φαντάζεστε βουλευτή του ΠΑΣΟΚ να πήγαινε σε δικαστήριο και να απαιτούσε την αποφυλάκιση αναρχοάπλυτων;
    Τώρα που ανέλαβε την εξουσία ο Γιωργάκης οι κουκουλοφόροι έχουν απενεργοποιηθεί! Θα ξυπνήσουν πάλι αν ποτέ κυβερνήσει ξανά η ΝΔ.

  16. Γιάννης Σ. avatar
    Γιάννης Σ. 09/06/2010 15:42:57

    Θυμάται κάποιος το σπρώξιμο από τα ΜΜΕ, που έδιναν στον ΣΥΡΙΖΑ δημοσκοπικά ποσοστά ως 20%;

  17. ΠΟΡΤΑ ΠΟΡΤΑ avatar
    ΠΟΡΤΑ ΠΟΡΤΑ 09/06/2010 15:45:30

    τι μας νοιαζει?? να βαλουν την ξυλινη γνωσσα τους εκει που γνωριζουν και να μην μας το πουν. δε θελουμε να ξερουμε. τα γεραματα ειναι επικινδυνα για αλλαγες. μεγαλωνεις αντρας και καταντας κακια και κομπλεξικη "αδερφη".

    Δεν μας απασχολουν καθολου.

    ΠΠ

  18. Μετανάστης στη χώρα μου avatar
    Μετανάστης στη χώρα μου 09/06/2010 15:46:18

    Από ένα εκλιπόντα του οποίου τη σοβαρότητα εγνώρισα από κοντά, μια ανάλυση του 2005 που τώρα φαντάζει περισσότερο από ποτέ επίκαιρη:

    Ανανεωτική Αριστερά: τέρμα; -- Όχι βέβαια

    Του Αγγελου Ελεφαντη

    Είδες να μαδούν την κότα
    Κι ο αέρας να συνεπαίρνει τα πούπουλα;
    Έτσι πάει το έθνος...
    Δ. Σολωμός, |Η γυναίκα της Ζάκυθος|

    Σιγόβραζε βέβαια, αλλά, όπως συνήθως σε κάθε κρίση, ξέσπασε απότομα. Κι όπως συνήθως και τούτη η κρίση ξέσπασε ψευδώνυμα. Μια νέα έριδα εδίχασε τους αριστερούς της ανανεωτικής Αριστεράς. Αυτή τη φορά μέσα στον Συνασπισμό, αλλά κι έξω απ' αυτόν, άλλοι υποστήριξαν την υποψηφιότητα στο δήμο της Αθήνας του Μιχάλη Παπαγιαννάκη κι άλλοι του Αλέξη Τσίπρα, υποψηφιότητα που εντέλει υπερίσχυσε, και με μεγάλη πλειοψηφία, στην τελευταία συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του Συνασπισμού.
    Τίποτε δεν είναι πιο φυσικό, και μάλιστα σε ένα κόμμα όπως ο ΣΥΝ, από το να υπάρχουν διαφορές απόψεων. Δεν εμφανίστηκε άλλωστε για πρώτη φορά σημαντική διαφωνία. Είναι ωστόσο εντυπωσιακό ότι ενώ όλο αυτό το φθινόπωρο το περάσαμε μέσα σε μεγάλη καταχνιά κι αντάρα, κανείς, μα απολύτως κανείς, τουλάχιστον από τους εσωκομματικά ενεχομένους, δεν κατήγγειλε τον Παπαγιαννάκη ως το στέλεχος με τις απαράδεκτες απόψεις για τα του δήμου της Αθήνας και κανείς, μα απολύτως κανείς, δεν υποστήριξε ότι ο Τσίπρας ήταν ο φορέας των σωτήριων για τα δημοτικά πράγματα απόψεων. Και, αντίθετα --πράγμα που είναι σχεδόν ταυτολογικό-- δεν ειπώθηκε ότι είχαμε να κάνουμε με δύο διαφορετικές πολιτικές απόψεις για την Τοπική Αυτοδιοίκηση, οπότε ο καθένας βουλευόμενος θα προέκρινε εκείνον τον υποψήφιο που θα ταίριαζε με τις πολιτικές του απόψεις. Και, γενικά, δεν ήταν λίγοι εκείνοι που και στους δύο υποψηφίους έβλεπαν δύο ικανά στελέχη του Συνασπισμού, που το καθένα με τον τρόπο του θα εκπροσωπούσε επάξια το κόμμα και γενικότερα την παράταξη της ανανεωτικής Αριστεράς. Με δυο λόγια, μεγάλη η πολιτική αναταραχή, μέσα κι έξω από τον ΣΥΝ, αλλά κουβέντα για τον δήμο της Αθήνας. Άλλο ήταν το αντικείμενο της κρίσης που κατέληξε στη γνωστή έριδα. Γι' αυτό, λοιπόν, μιλούσα πιο πάνω για καταχνιά κι αντάρα που σκέπασε και τούτη την κρίση. Το γεγονός όμως ότι τα ζητήματα και οι διαφορές δεν είναι ευθέως και σαφώς ονοματισμένα δεν σημαίνει ότι πλέουμε σε πελάγη πλήρους αδιαφάνειας. Έχουν γνωστοποιηθεί αρκετά στοιχεία που αγγίζουν έμμεσα το θέμα κι έτσι, διά της μεθόδου της οσφρήσεως, αντιλαμβανόμαστε ότι ναι μεν πρωτογενώς, τουλάχιστον, δεν υπάρχει θέμα αντιδικίας προσώπων, ωστόσο οι διαφορές είναι πολλές, σοβαρές και καταστατικής φύσεως.
    Ορισμένες απ' αυτές τις διαφορές, πολύ σοβαρές μάλιστα, άπτονται των οργανωτικών αντιλήψεων και πρακτικών που χώρισαν τα μέλη και στελέχη του ΣΥΝ σε εντελώς διακριτές και αντίπαλες παρατάξεις. Ο τρόπος με τον οποίο ο πρόεδρος του ΣΥΝ προέβαλε --και επί 8 μήνες-- την υποψηφιότητα Παπαγιαννάκη, στη συνέχεια την πήρε πίσω και, παραγνωρίζοντας την πλειοψηφία της καταστατικώς αρμόδιας Νομαρχιακής Επιτροπής Αθηνών, υπέβαλε στην Κ.Ε. του ΣΥΝ την υποψηφιότητα Τσίπρα σίγουρα δεν λαμπρύνει τις δημοκρατικές παραδόσεις της ανανεωτικής Αριστεράς. Όπως, επίσης, το γεγονός ότι δεν ρωτήθηκε καμιά Πολιτική Κίνηση του κόμματος για ένα τόσο σοβαρό θέμα είναι κάτι που μοιάζει να 'ρχεται από εκείνες τις ζοφερές εποχές κομματικής ζωής κατά τις οποίες, όπως είπε κάποιος μια φορά, "οι τέσσερις νόμοι της διαλεκτικής συνοψίζονται στην τακτική του σας τα 'παμε, μας τα 'πατε, σας τα ξαναλέμε". Αλά δεν θ' ασχοληθώ εδώ με τα διαδικαστικά~ το άρθρο των Νίκου Κοταρίδη και Νίκου Θεοτοκά στα "Ενθέματα" της |Αυγής| (27.11.2005) είναι πολύ διαφωτιστικό και αποκαλυπτικό για τα ζητήματα αυτά. Και το συμμερίζομαι απολύτως.
    Τα ζητήματα αυτά όμως είναι ενδοκομματικά, κι επομένως νομιμοποιούνται να μιλούν γι' αυτά μόνο τα μέλη και τα στελέχη του ΣΥΝ μέσα από τις προβλεπόμενες διαδικασίες και πρακτικές. Σε εμάς, τους εκτός, δεν πέφτει λόγος. Εγώ τουλάχιστον έμαθα να τη σέβομαι αυτή τη στάση και δεν μ' αρέσει, καλυπτόμενος στο απυρόβλητο και το ανεύθυνο της "ανενταξίας", να μιλώ για τα εσωτερικά του κόμματος. Μου αρκεί να συζητώ την πολιτική και τη δράση, προς τα έξω, του ΣΥΝ, για την οποία μου πέφτει λόγος, όπως σε κάθε πολίτη και μάλιστα αριστερό. Υπάρχει ωστόσο μια διάσταση του θέματος που όχι μόνο μου επιτρέπει αλλά και μου επιβάλλει να μιλώ και για τα εντός του κόμματος τεκταινόμενα. Πρόκειται για μια διάσταση που υπερβαίνει κατά πολύ την προσωπική στάση του οιουδήποτε και σηματοδοτεί μια πολύ γενικότερη κατάσταση, δομική της ανανεωτικής Αριστεράς.
    Δεν μπορώ εδώ να συνοψίσω σε πέντε-δέκα αράδες τα καθέκαστα μιας σαραντάχρονης ιστορίας. Είναι γνωστό όμως ότι η ανανεωτική Αριστερά προέκυψε, το 1968, από τη διάσπαση του ΚΚΕ. Από εκείνη ωστόσο τη διάσπαση δεν προέκυψε μόνον το σοβιετόφιλο ΚΚΕ από τη μια μεριά και το ΚΚΕ εσωτερικού από την άλλη, αλλά και μια κατηγορία μελών και στελεχών της ιστορικής Αριστεράς που ονομάστηκαν |ανέντακτοι|. Οι ανέντακτοι ήταν και παρέμειναν αριστεροί, δεν προσχώρησαν σε κάποια άλλη οργάνωση, ούτε δημιούργησαν κάποια δική τους. Κι ενώ κοινή τους στάση ήταν η απόρριψη, τότε και τα επόμενα χρόνια, και των δύο κομμουνιστικών κομμάτων, ωστόσο, παρόλο που κομματικώς ήταν ανέστιοι, οι πιο πολλοί απ' αυτούς παρακολούθησαν με διάφορους τρόπους τη μοίρα και την πολιτική πορεία του ΚΚΕ εσωτερικού κι αργότερα του ενιαίου Συνασπισμού. Με αυτήν την πολιτική ευαισθησία πορεύτηκαν, χωρίς να οργανωθούν, εκτός από μια μικρή κατηγορία αριστερών, προερχόμενων κυρίως από το ΚΚΕ εσωτ., που, τελικά, συγκρότησαν την ΑΚΟΑ ή εντάχθηκαν σε κάποιες οικολογικές κινήσεις. Και ήταν ενεργοί αυτοί οι ανέντακτοι αριστεροί πολίτες. Συνεργάσθηκαν με την ανανεωτική Αριστερά σε βουλευτικές εκλογές, σε ευρωεκλογές, σε συνδικαλιστικές οργανώσεις, σε πολιτιστικές κινήσεις, σε οικολογικές κινήσεις, σε δημοτικές κινήσεις και δημοτικές εκλογές, σε κινήσεις πολιτών, σε εκδοτικές προσπάθειες. Κρατούσαν πάντα τον ανέντακτο χαρακτήρα τους, δραστήριοι κι υπόφοροι σε νέες ιδέες, σε νέους πειραματισμούς. Θα μπορούσα να υποστηρίξω ότι αυτό το μη οργανωμένο κομμάτι αριστερών ήταν εκείνο που, μαζί με τους οργανωμένους, σχημάτιζαν την ενεργό μάζα, τον σκληρό πυρήνα της ανανέωσης ως πολιτικού και ιδεολογικού ρεύματος. Οι δυνάμεις αυτές, οι οργανωμένες και οι ανοργάνωτες, θα αποτελέσουν την αφετηρία και το εφαλτήριο συνάμα για την ανάπτυξη του κόμματος της ανανέωσης μέσα στην κοινωνία. Μικρή ή μεγαλύτερη, αυτή η ανάπτυξη εξαρτιόταν και από τους ανέντακτους, απ' αυτά τα οιονεί μέλη. Οι ανέντακτοι δηλαδή ήταν και είναι δομικό στοιχείο της ανανεωτικής Αριστεράς. Γενικεύοντας κάπως, αλλά όχι αυθαίρετα, στο 3% του εκλογικού σώματος που τα τελευταία χρόνια ψηφίζει τον ΣΥΝ στις βουλευτικές εκλογές, πέρα από τους οργανωμένους, ένα μεγάλο μέρος είναι ανέντακτοι εκ της ανανεωτικής Αριστεράς. Δεν είναι οπαδοί. Αυτοί λοιπόν οι ψηφοφόροι, που ψάχνουμε να τους βρούμε στις εκλογές, δεν ανήκουν σε τάσεις, μειοψηφίες και πλειοψηφίες, σαν κι αυτές που επιχωριάζουν στον οργανωμένο ΣΥΝ. Αλλά αυτούς ποιος τους ρωτάει;
    Όπως καταλαβαίνει ο καθένας, αλλά και ξέρει από τις προσωπικές του εμπειρίες, οι ανέντακτοι δεν είναι όλοι το ίδιο πράγμα. Ο βαθμός σύνδεσης με τις κομματικές οργανώσεις και τους ανθρώπους του κόμματος είναι γενικά πολύ χαλαρός. Οι ανέντακτοι συνήθως ενεργοποιούνταν με δική τους πρωτοβουλία πάνω σε συγκεκριμένα αντικείμενα δράσης. Και εν πάση περιπτώσει εμφορούνται από τις ιδέες της ανανεωτικής Αριστεράς, είναι τα "παραγνωρισμένα" παιδιά ενός ανώτερου θεού. Καθώς δε οι πιο πολλοί είναι προϊόντα μικρότερων ή μεγαλύτερων διασπάσεων, που δεν κατέληξαν όμως σε εθελούσια απόταξη, οι ανέντακτοι είναι τα ζωντανά τραύματα της πορείας της ανανεωτικής Αριστεράς, με έντονη τη συνείδηση μιας ιστορικότητας στην οποία και οι ίδιοι μετέχουν και από την οποία δεν αφίστανται.
    Την ύπαρξη μιας μεγάλης μερίδας ανέντακτων αριστερών κληρονόμησε και ο ΣΥΝ, που με τη σειρά του εκαλλιέργησε κι αυτός. Δηλαδή, δεδομένου ότι οι ανέντακτοι δεν ήταν μια μορφή απόταξης, αλλά πολλές περιπτώσεις κριτικής στάσης προς τον επίσημο φορέα της ανανεωτικής Αριστεράς, μιας κριτικής στάσης που έφτανε ως την πολιτική και οργανωτική αμφισβήτηση, ως εκ τούτου και ο σημερινός Συνασπισμός έχει στα αριστερά του ή τα δεξιά του σημαντική δύναμη αριστερών, πολλαπλάσιων των οργανωμένων, με τους οποίους η σχέση είναι βαθύτατα δυσλειτουργική αλλά και πολιτικά συντροφική. Θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί η σχέση αυτή με τη λαϊκή ρήση "μαζί δεν κάνουμε και χώρια δεν μπορούμε". Όθεν και το μεγάλο πρόβλημα: τι θα γίνει με τους ανέντακτους, των οποίων η "παραγωγή" συνεχίζεται μέχρι σήμερα;
    Θα μπορούσα να πω ότι ο ΣΥΝ, όπως και παλιότερα το ΚΚΕ εσωτ. αντιμετωπίζει το πρόβλημα διά της αποσιωπήσεως. Κι όταν μιλάει για ενότητα της Αριστεράς δεν εννοεί θεραπεία του τραύματος που δημιούργησε τους κατά καιρούς ανέντακτους --ίσως γιατί θεωρεί ότι αυτούς τους έχει στην τσέπη, ίσως όμως γιατί η θεραπεία αυτής της στρεβλής σχέσης θα ανέσυρε στην επιφάνεια "οικεία κακά". Οπότε ως ενότητα της Αριστεράς απομένει ένα κενού περιεχομένου ηθικολογικό κήρυγμα ή εξαντλείται σε μια προσπάθεια συνεργασίας με αριστερούς προερχόμενους από άλλους ιδεολογικούς ορίζοντες, όπως οι διάφορες μορφές εναλλακτισμού, αριστερισμού, κινηματισμού, κουλτουραλισμού, εσχάτως δε και ριζοσπαστισμού.
    Η προσπάθεια δε προσέγγισης με τα ρεύματα αυτά προσδίδει και στον ΣΥΝ, με τον τρόπο της προσομοίωσης, χαρακτηριστικά ανάλογα, με αποτέλεσμα την πλήρη ιδεολογική του αλλοίωση ως ρεύματος της ανανεωτικής Αριστεράς.
    Ως ρεύματος της ανανεωτικής Αριστεράς; Μα υπάρχει τέτοιο πρόβλημα; Η ανανεωτική Αριστερά (και η διάσπαση του ΚΚΕ το 1968) υπήρξε στη βάση δύο, κατ' αρχήν, προβλημάτων: α) την ιδεολογική και οργανωτική υπαγωγή του ελληνικού κομμουνιστικού και αριστερού κινήματος στην ΕΣΣΔ και το ΚΚΣΕ, β) την ανάγκη ανάδειξης μιας ηγεσίας για το κίνημα που θα προέκυπτε από τις δυνάμεις του κόμματος μέσα στην Ελλάδα και στη βάση δημοκρατικών κομματικών διαδικασιών. Αν το δεύτερο πρόβλημα ήταν η αφετηρία για την ανάδυση του ανανεωτικού εγχειρήματος και κινήματος, η ίδια η δυναμική του ανέδειξε και το πρώτο ζήτημα, ώστε η κριτική προς τον υπαρκτό σοσιαλισμό και ειδικά τη Σοβιετική Ένωση του Μπρέζνιεφ να δυναμιτίσει το σύνολο των προβλημάτων. Προοδευτικά η ελληνική κομμουνιστική ανανέωση, το ΚΚΕ εσωτ., εν προκειμένω, έπαιρνε τις αποστάσεις της προς τον υπαρκτό, μέχρι πλήρους απορρίψεως, ταυτιζόμενη κατά κάποιον τρόπο με το γενικότερο ιδεολογικό ρεύμα των κομμουνιστικών κομμάτων της Δυτικής Ευρώπης που ονομάστηκε ευρωκομουνισμός. Αρκούντως γνωστά όλα αυτά και αρκούντως, πλέον, ξεχασμένα. Πάντως, απ' αυτή τη διπλή κριτική προέκυψε το σύνολο των ανανεωτικών ιδεών για το κόμμα, για τη δημοκρατία, την Ευρώπη, τη σχέση με τις μάζες, την αυτονομία των μαζικών κινημάτων, τα εθνικά θέματα, τον δημοκρατικό δρόμο προς τον σοσιαλισμό, τη γενικότερη ανάλυση της ελληνικής κοινωνίας και ιστορίας. Η ανανέωση, παρ' όλες τις ασάφειές της και τις αντιφάσεις της, ήταν ένα πραγματικό κίνημα ανανέωσης της πολιτικής στο χώρο της Αριστεράς. Εκ των πρωταγωνιστών της διαδικασίας αυτής ήταν οι ονομασθέντες ανέντακτοι, που γίνονταν ανέντακτοι διότι η επίσημη ανανέωση για πολλούς δεν υπηρετούσε σωστά το ανανεωτικό κίνημα. Στην άλλη μεριά η ανανέωση "προκαλούσε ανατριχίλα", κατά την έκφραση του μακαρίτη Χαρίλαου Φλωράκη. Στην άλλη μεριά ένα ήταν το κόμμα, ένας ήταν και ο σοσιαλισμός, ο υπαρκτός, και μεταξύ αυτών "μέγα χάσμα εστήρικται".
    Τα προβλήματα αυτά "ξεπεράστηκαν". Έπαψε να υπάρχει ο υπαρκτός, κανείς δεν ομνύει στον Μπρέζνιεφ. Επομένως; Επομένως η διάσπαση του 1968 έπαψε να υπάρχει. Η ανανέωση δεν έχει λόγο ύπαρξης, ο λόγος της είναι κεντροαριστερός. Άλλωστε απ' αυτήν προέρχονται κάθε τόσο ομάδες ή στελέχη που τα βρίσκουν με το ΠΑΣΟΚ, λένε.
    Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Για την πλειοψηφία, μετά το τελευταίο συνέδριο του ΣΥΝ, επικράτησε η άποψη ότι έτσι έχουν τα πράγματα: ανανέωση τέρμα. Πού και πού αναφέρεται μόνο το όνομά της, όπως το όνομα των μακαριστών στα ευχέλαια περί τεθνεώτων τα ψυχοσάββατα. Το θεμελιώδες και θεμελιωτικό δημοκρατικό πρόταγμα στο κόμμα ισούται με την καζουιστική των τάσεων, ενώ η δημοκρατία στην κοινωνία και τον πολιτικό βίο ορίζεται ως αμεσοδημοκρατική. Αρκεί όλα να σκεπάζονται από το στέγαστρο της αντιπαγκοσμιοποίησης, οπότε οι ενοικούντες υπό την σκέπη του δεν μπορεί παρά να είναι "ριζοσπαστικοί". Έπονται ξόρκια και καταγγελίες. Ουδείς ομιλεί περί ετερο-παγκοσμιοποίησης (alter-modialisation), διότι έτσι εικάζεται ότι ξαναμπαίνει από το παράθυρο η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, ο μεταρρυθμισμός, τουτέστιν η κεντροαριστερά. Άλλωστε η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα διαχείριση της ανανεωτικής προοπτικής δίνει μπόλικα "επιχειρήματα", κι αντίθετα ένα πλατύ πνεύμα --τόσο πλατύ όσο ο ορίζοντας-- προσημαίνει συνεχώς κι αδιαλείπτως μια κάποια, έστω και προσχηματική ενότητα με τις δυνάμεις του ΚΚΕ --καθόσον αριστεροί είναι κι αυτοί, αντινεοφιλελεύθεροι και ταξικά συνεπείς. Μπορεί αυτός ο στόχος να θεωρείται απώτερος, οραματικός, οντολογικός, και επομένως ενοικεί σε κάποιο μεταφυσικό υπερπέραν, εκεί όπου τα πράγματα και τους ανθρώπους διαχωρίζει η μανιχαϊκή ιδέα του καλού και του κακού, εκεί που αν δεν είσαι με το θεό είσαι με το σατανά. Η ενότητα είναι του θεού. Πώς αλλιώς άλλωστε, αφού ο σατανάς είναι διάβολος, αυτός που διαβάλλει, που φέρνει την σύγκρουση, την αμάχη, τη διάσπαση, ενώ η ενότητα είναι αγάπη και ειρήνη, τίποτε δεν μας χωρίζει, όλοι σ' αυτήν προσβλέπουμε. Εκτός από τους αιρεσιάρχες.
    Αφού, λοιπόν, αναγορεύτηκε η ενότητα ως τόπος του καλού, έπρεπε να φύγουν από τη μέση ιδέες όπως η ανανέωση, η οποία, ως γνωστόν, γεννήθηκε από τη |διάσπαση|. Μαζί με την ανανέωση, που παραμένει ανάμεσά μας, χωρίς τα νοήματά της, εκείνα που είχε προσλάβει κι εκείνα που θα μπορούσε να καλλιεργήσει, πρέπει να αποδυναμωθούν πολιτικά και όσοι τη διατηρούν ακόμα ζωντανή, ως διακύβευμα, στόχο, συνεχή προοπτική. Αυτό το ζήτημα έθετε και το άρθρο του Δαμιανού Παπαδημητρόπουλου στον προηγούμενο |Πολίτη| (τεύχ. 137, "Συνασπισμός: η αυτοκτονική επιλογή". Ότι δηλαδή οι σημερινές διακηρύξεις του ΣΥΝ για την "ενότητα όλης της Αριστεράς δεν είναι παρά αναίρεση του ιστορικού συμβολαίου δια του οποίου υπάρχει η παράταξη της ανανεωτικής Αριστεράς και διά του οποίου ενεγράφη στην ελληνική πολιτική σκηνή και κοινωνία".
    Εκεί, λοιπόν, έρχεται ο Μ. Παπαγιαννάκης, ανεξάρτητα από τις συγκεκριμένες πολιτικές του θέσεις, "δεξιές", "κεντροαριστερές" ή "αριστερές", και επικαλείται μετά παρρησίας τη συνέχιση της ανανέωσης. Μέσα στη συγκεκριμένη συγκυρία, ο υποψήφιος Μ. Παπαγιαννάκης, ακριβώς επειδή επικαλείται την ανανεούμενη ανανέωση, κι ακριβώς επειδή πολλοί, πάρα πολλοί αριστεροί, έστω και ανέντακτοι, επικαλούνται ακόμα την ανανέωση, κι ακριβώς επειδή ως υποψήφιος δήμαρχος Αθηνών "υπάρχει ο κίνδυνος" την άποψή του να την ενισχύσει σημαντικά με ένα αξιόλογο ποσοστό ψήφων που θα υπερέβαινε τα καθιερωμένα, γι' αυτό πρέπει να φύγει από τη μέση. Όχι ο ίδιος ως πρόσωπο αλλά το βάρος εκείνης της λαϊκής ετυμηγορίας που θα προέκρινε τον Παπαγιαννάκη και δι' αυτού τη συνέχιση της ανανέωσης. Επιχειρήματα μπορούσαν να βρεθούν~ μην δεν ήταν άλλωστε για το Σχέδιο Ευρωσυντάγματος υπέρ του ΝΑΙ;
    Όφειλα να εκφράσω όσα έγραψα πιο πάνω, κυρίως διότι, όπως και τόσοι άλλοι, ενώ δεν είμαι ενταγμένος στον ΣΥΝ, η υπόθεση της ανανέωσης συνεχίζει να με αφορά και δεν έπαψα να είμαι στρατευμένος σ' αυτήν, πάνε τέσσερις δεκαετίες τώρα. Απ' αυτή τη σκοπιά, άλλωστε, συνεργάζομαι, όσο το μπορώ κι όπου καλούμαι, με τον Συνασπισμό, όπως και τόσοι άλλοι άλλωστε. Κι αν αναφέρθηκα στους ανέντακτους αριστερούς ήταν για να υπενθυμίσω ότι υπάρχουν κι αυτοί, όχι σαν παραπονούμενα αποπαίδια μιας παλιάς και ξεπερασμένης ιστορίας αλλά ως ενεργοί αριστεροί, αγωνιστές που αγωνιούν συνεχώς τι θα γίνει μ' εκείνη την υπόθεση του σοσιαλισμού. Μια μεγάλη υπόθεση που μας έφτιαξε όλους ως αριστερούς και που δίνει νόημα, ουσία και προοπτική στην ύπαρξη της Αριστεράς, της ανανεωτικής Αριστεράς.
    Δημοσιεύτηκε στην ΑΥΓΗ στις 9/12/2005

    • Sic transit gloria mundi avatar
      Sic transit gloria mundi @ Μετανάστης στη χώρα μου 09/06/2010 15:55:11

      Δυό χρόνια που έφυγε ο Άγγελος Ελαφάντης, και η απουσία του άφησε μεγάλο κενό - όχι μόνο στην Αριστερά.
      Ένα χρόνο που έφυγε ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης, εξίσου μεγάλο κενό.
      Οι σώφρονες και σοφοί λιγοστεύουν - δυστυχώς, όχι μόνον στην αριστερά. Και περισσεύουν οι καιροσκόποι και κουφιοκέφαλοι πάσης φύσεως. Μένει όμως η ελπίδα ότι αυτό θ' αλλάξει.

    • Il marinero avatar
      Il marinero @ Μετανάστης στη χώρα μου 10/06/2010 21:58:29

      Ο πατέρας του Νίκου του Κοταρίδη εκπαιδευτικός και παλαιός τρόφιμος της Μακρονήσου μαζί με τον παππού μου, με βοηθούσε στην έκθεση στο Δημοτικό επί 7ετίας!
      Παρά του αντιθέτου λεγόμενα, ΚΑΝΕΝΑΣ δεν πείραζε ΚΑΝΕΝΑΝ!

  19. ωχαδελφέ avatar
    ωχαδελφέ 09/06/2010 16:03:53

    πόρτα-πόρτα αν δεν υπάρχει ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ θα μείνει στην κυβέρνηση όσο οι μεξικάνοι σύντροφοί του, δηλαδή 50 χρόνια.

    • ΠΟΡΤΑ ΠΟΡΤΑ avatar
      ΠΟΡΤΑ ΠΟΡΤΑ @ ωχαδελφέ 09/06/2010 16:08:31

      και για να μην ειναι ο speedyGozales GAP με το ΠΑΣΟΚ στην εξουσια πρεπει να λουζομαστε τις παπαρολογιες τους και τις συντροφικες κουκουλες τους??
      εγω δε θελω, δεν εχω την ορεξη μ οσα συμβαινουν ν ακουω αναγνωση αριστερες πιπεριες. δεν το χω. χτες εβριζα την ΤιΒι με τις δηλωσεις στο συνεδριο.

      ΠΠ

    • ΠΟΡΤΑ ΠΟΡΤΑ avatar
      ΠΟΡΤΑ ΠΟΡΤΑ @ ωχαδελφέ 09/06/2010 16:09:25

      πχ ο Κουβελης ειναι καλος για καποιο υπουργειο? ο Αλεξις? μην τρελλαθουμε μεσημεριατικο.

      • man8os avatar
        man8os @ ΠΟΡΤΑ ΠΟΡΤΑ 09/06/2010 16:30:06

        Ο Κουβελης δεν ειναι κακος. Ειναι απο τους ελαχιστους αριστερους που αξιζουν.

  20. ΑΝΩΝΥΜΟΣ avatar
    ΑΝΩΝΥΜΟΣ 09/06/2010 17:12:33

    και οι 4 ειναι διασπαστες και προδοτες

  21. GreenHorses avatar
    GreenHorses 09/06/2010 17:58:22

    Χέστηκε η φοράδα στο αλώνι.

  22. ποσα απιδια βανει ο σακος avatar
    ποσα απιδια βανει ο σακος 09/06/2010 18:58:31

    Ωραία η φωτό στο άρθρο, αλλά εγω θα πω τη κακία μου.
    ΚΟΨΕ ΦΑΤΣΕΣ ΚΑΙ ΒΓΑΛΕ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ!

    Τι είναι ολοι αυτοί που βάλαμε στη Βουλή βρε παιδιά?
    Αν κοιταχτούμε μεταξύ μας 100 φορές καλύτερους θα βρούμε.

  23. αθανασιος Ι. avatar
    αθανασιος Ι. 09/06/2010 20:50:13

    Προσωπικά.. περιμένω τον πάντα λαλίστατο Νέστορα της Αριστεράς Λεωνίδα Κύρκο ΜΕ ΜΙΑ ΔΗΛΩΣΕΙ ..ας μας πει αν την αποχώρηση την εκτιμά ως ηθική πολιτική πράξει και αν υπάρχει προηγούμενο παροιμίας πράξεις στην Αριστερά.

  24. somis avatar
    somis 09/06/2010 20:54:25

    Επειδή, σας βεβαιώ, αρκετοί της Ανανεωτικής Πτέρυγας διαβάζουν το antinews, περισσότερο σεβασμό αγαπητοί σχολιαστές. Οι παπαριές δεν είναι αναγκαίες.

    • Ο Ιθαγενής avatar
      Ο Ιθαγενής @ somis 09/06/2010 21:04:10

      Έχουμε μπερδέψει μερικά πράγματα στη χώρα σεβασμό έχουν οι άνθρωποι και οι ιδέες όχι οι καρέκλες. Ο κάθε άνθρωπος από οποιοδήποτε χώρο μπορεί να διαφωνεί να συναινεί ή να συμβιβάζεται οπότε ή παραιτείται ή κάθεται ...και καρέκλα και μαγκιά (ας μου επιτρέψεις την παπαριά κατά τα λεγόμενα σου ) είναι καλιαρντά και όχι Ελληνικά ...

  25. αποκατάσταση avatar
    αποκατάσταση 09/06/2010 21:24:15

    Ο κ. Κουβέλης, μία σοβαρή και υπεύθυνη φωνή στην αριστερά, ευτυχώς κατάλαβε πως παραμένοντας σε συλλογικό σχήμα που ορισμένες συνιστώσες του στηρίζουν καταστροφείς δημόσιας περιουσίας (ο κόπος μας) στα δικαστήρια και ορισμένες πάλι συνιστώσες κλείνουν το μάτι σε indymedia και τρομοκρατία κάθε άλλο παρά αριστερός μπορούσε να λέγεται.

    • EtsiMareSei avatar
      EtsiMareSei @ αποκατάσταση 09/06/2010 23:40:53

      Τα λάθη του(που δεν αντιτάχθηκε στους καταστροφείς δημόσιας περιουσίας το 2008,και δεν συνέβαλε τότε σε μια αξιόλογη πρόταση κόμματος εξουσίας,ως όφειλε,είχε σαν συνέπεια να χαθεί η δυναμική του κόμματος τότε, που μετρούσε διψήφια νούμερα)
      Το κρατάμε αυτό...
      Τώρα όμως ξαφνικά τα θυμήθηκε που πέρασαν 2 χρόνια!!

      Και προσπαθεί να το διορθώσει καθώς πλησιάζουν οι εκλογές,αποχωρόντας θριαμβευτικά και συμβάλλοντας σίγουρα σε μια νέα ανακοπή της αναμφισβήτητης δυναμικής που αποκτά πάλι ο ΣΥΡΙΖΑ λόγω των μέτρων της κυβέρνησης!!

      Ε λοιπόν, δεν θέλουν τον ΣΥΡΙΖΑ ένα διευρυμένο κόμμα εξουσίας,να συνδιαλέγεται με ίσους όρους, τον θέλουν ένα ασθενικό κόμμα υποτέλειας που να συμβιβάζεται στις ορέξεις του ΠΑΣΟΚ.

      Υ.Γ. Για τον ίδιο τον κ.Κουβέλη αυτό που μπορεί να του επισηνάψει κάποιος είναι: Το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού..
      Τα υπόλοιπα είναι παρωχημένες ηθικολογίες για τους αφελείς.

  26. kostas avatar
    kostas 10/06/2010 09:11:35

    Ανώνυμος είπε...
    ειναι αδιανοητο και ανηθικο βουλευτες που εχουν εκλεγει με βαση συγκεκριμενο προεκλογικο προγραμμα και με την πορεια τους στην αριστερα να μην επιστρεφουν τις εδρες στον συριζα.
    το ελαχιστο δειγμα οτι πραγματικα υπηρετουν ιδεες και οχι προσωπικες φιλοδοξιες και αφου πιστευουν ακραδαντα για το δικιο των ιδεων τους δεν εχουν παρα με το -βαρος-τους να επιδιωξουν την εκλογη τους.
    καθε αλλη τους κινηση θα τους καταγραψει ως κλεπτας οπωρων.

  27. antiathlitikos avatar
    antiathlitikos 10/06/2010 11:43:27

    Η πραγματικότητα εφάνη ιδιαιτέρως σκληρή με την εκτός ΚΚΕ αριστερά.

    1. Η ανανέωση, όπως σωστά από τη δική του την πάντα έκκεντρη σκοπιά επισημαίνει και ο Ελεφάντης στο άρθρο του που μας παρέθεσε εδώ ο φίλος του λαού, επικεντρώθηκε από μιας αρχής στη διαδικασία: η ασφυξία του οργανωτικού και παλαιολιθικά σοβιετοκρατούμενου κόμματος εν παρανομία μάλιστα ευρισκομένου, επιχειρήθηκε να ανατραπεί πραξικοπηματικά. Δε γινότανε κι αλλιώς στις συνθήκες του 68. Μετά την αποτυχία σε επίπεδο εσωκομματικών κουκιών (διάβαζε: δεν κερδήθηκε ο μηχανισμός) η μετάβαση από το διαδικαστκό στο πολιτικό υπήρξε βραδεία, γεμάτη διαφωνίες και εντάσεις και τελικώς απέβη συσίφια: πώς από την υπεράσπιση μιας «παγκόσμιας δύναμης» που μέχρι τότε πιστά υπηρετούσες μεταθέτεις το στόχο στη συγκρότηση μιας νέας και αυτόνομης προγραμματικής πλατφόρμας;

    2. Με δεδομένες τις δύο αυτές δυσκολίες (απεξάρτηση – συγκρότηση του νέου) η ανανέωση περιήλθε πολύ γρήγορα σε μια νέα μέγγενη: η ανυπαρξία έκφρασης εγγενών / αυτοφυών πνευματικών και κοινωνικών δυνάμεων την έσμπρωξε σε έναν ανισότροπο εναγκαλισμό με τον ευρωκομμουνιστικό προβληματισμό, ο οποίος μεταδιδόταν στο εσωτερικό της κακοχωνεμένος κι επιδερμικά. Έτσι προέκυψαν τα δύο προπατορικά της αμαρτήματα: η αμήχανη και φοβική ανάλυση του «Πολυτεχνείου» και το ακροβατικό άλμα προς τη διακήρυξη των «Στόχων του Έθνους». Ούτε όμως ο «ιστορικός συμβιβασμός» μεταφράζεται σε «συνομιλίες με την μαρκεζινική φιλελευθεροποίηση» ούτε η μεγάλη πολιτική ενός κόμματος του 33% μεταφέρεται ακρίτως και μηχανιστικά από έναν καχεκτικό ακόμη οργανισμό που είναι μάλιστα προϊόν διάσπασης.

    3. Έτσι η απόπειρα του 68 έμεινε στη μέση, η ελληνική αριστερά δε γνώρισε την αύρα του Μάη και η αποσταλινοποίηση ουδέποτε ολοκληρώθηκε. Κι όταν το πλήρωμα του χρόνου έφτασε για την αυτοπαρουσίαση το 1974, βγήκανε τσάρκα τα φαντάσματα της Ενωμέμης Αριστεράς και του σοσιαλιστή φαντομά. Άνθρωποι διπλά φοβισμένοι – κυνηγημένοι από το αυταρχικό κράτος εδώ και τη μετασταλινική τρομοκρατία εκεί – αδράνησαν, αγχωμένοι και ταυτόχρονα εφησυχασμένοι μέσα στη φενάκη τους περί ανωτερότητας ιδεών, εθνικού ακροατηρίου και μεγάλης αριστεράς, και συνθηκολόγησαν για να κερδίσουν χρόνο. Το πολιτικό παίγνιο χάθηκε οριστικά ΤΟΤΕ!

    4. Έκτοτε και σε συνθήκες ολοένα και «μικρότερου πολιτικού βεληνεκούς» το εσωτερικό πρόβλημα της αριστερής ανανέωσης μετεξελίχθηκε αργά αλλά σταθερά προς το πραγματικό δίλημμα κάθε αριστερού κόμματος: συμμαχία με μια συστημική σοσιαλδημοκρατία ή επιδίωξη ανανέωσης και προβολής ενός ρεαλιστικού ανατρεπτικού οράματος; Κι επειδή το δίλημμα αυτό αν και υπόρρητα παρόν σ΄όλες τις εσωτερικές διαμάχες (από την κρίση στο Ρήγα και την εμμονή ή όχι στον κομμουνιστικό χαρακτήρα του κόμματος και από την προσπάθεια να κατανοηθεί το ΠΑΣΟΚ ως αποκλειστικά ελληνική ιδιαιτερότητα μέχρι την επιλογή της εκ νέου συμμαχίας με το ΚΚΕ και την εν συνεχεία παράνοια της συγκυβέρνησης) ουδέποτε διατυπώθηκε ανοικτά, γι αυτό και οι εκάστοτε ισορροπιστικές συνθέσεις των δύο τάσεων ήταν καταδικασμένες στην ασάφεια και την ευκαιριακότητα.

    5. Και σήμερα καλούνται όσες δυνάμεις έχουν απομείνει από το φιλορόϊσμα 35 ολόκληρων χρόνων (και δεν εννοώ εδώ ούτε τις εντός ΣΥΝ ούτε τους βουλευτές και τα στελέχη του λεγόμενου ανανεωτικού ρεύματος) απαλλαγμένοι από το φάντασμα των εμμονών, των πολιτικών ηττών και της μειλίχια απολιθωμένης ρητορείας του Λεωνίδα Κύρκου να διαφοροποιηθούν επιτέλους με σαφήνεια. Αλήθεια όμως, να διαφοροποιηθούν από τί; Από το εμμένον φάντασμα της ρεφορμιστικής παρέκκλισης εν έτει 2010; Από τα αριστερίστικα υπολείματα ενός αιώνα; Αλλά το κυριότερο: διαφοροποιούμενοι να αυτοκαθορισθούν ως τί; Αν αυτοκαθορισμός σημαίνει μέτωπο προς μια αμυντική αυτοπεριθωριοποίηση και άρνηση του προσεταιρισμού αντισυστημικών δυνάμεων αλα Δεκέμβρη, η πολιτική απάντηση βρίσκεται κυρίως στην αναζήτηση ενταγμένων κοινωνικών στρωμάτων ως συμμάχων, που δεν έχουν περιθωριοποιηθεί και αρνούνται να αυτοπεριθωριοποιηθούν και όχι σε νέα εθνικά ακροατήρια και μεγάλες αριστερές πολιτικές.

    Κατά τη γνώμη μου βεβαίως όλα τούτα λέγονται δυστυχώς «κατόπιν εορτής» ...

    • antiathlitikos avatar
      antiathlitikos @ antiathlitikos 10/06/2010 11:51:24

      Φυλλορροή είναι η λέξη, φίλε εαυτέ!

    • antiathlitikos avatar
      antiathlitikos @ antiathlitikos 10/06/2010 14:15:16

      Δεύτερη αυτοκριτική παρατήρηση, φίλε εαυτέ: το κείμενο του Άγγελου το ανάρτησε ένας μετανάστης στη χώρα του! Σύνελθε!

  28. Sic transit gloria mundi avatar
    Sic transit gloria mundi 10/06/2010 12:34:56

    "Το πολιτικό παίγνιο χάθηκε οριστικά ΤΟΤΕ"! 1974 - 1981. Μεγάλη αλήθεια, αντιαθλητικέ.
    Τώρα τι απομένει; Ποιό πολιτικό κενό, ποιόν προνομιακό χώρο θα καλύψει αυτή η αριστερά, είτε εντός ΣΥΝ, είτε του λεγόμενου ανανεωτικού ρεύματος, είτε εκτός και των δύο; Το ΚΚΕ μάλλον αποτελεί Ελληνική ιδιομορφία, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν είναι ανθεκτικό. Τα αριστερίστικα υπολείματα, κατά παράδοξο τρόπο, συνεχίζουν ν' αναπαράγονται και είναι κατά τη γνώμη μου "θεσμοποιημένα", εξ αιτίας της ρητορείας που επικρατεί στη λαικίστικη μερίδα τόσο της δεξιάς όσο και του ΠΑΣΟΚ. Το ΠΑΣΟΚ έχει τερατώδη ικανότητα πολιτικής μεταλλαγής (από το "Ανδρεικό" στο "Σημιτικό" και τώρα στο "Γεωργικό"), αντίστοιχη με την κοινωνιολογική μεταβλητότητα των λεγόμενων "μικρομεσαίων στρωμάτων". Υπάρχει τέλος το λεγόμενο Πράσινο ή οικολογικό Ευρωπαικό πολιτικό ρεύμα, το οποίο όμως, για κοινωνιολογικούς λόγους, είναι εξαιρετικά αδύναμο σε όλο τον Ευρωπαικό Νότο (κοινωνιες με εγωιστικές και ηδονιστικές νοοτροπίες) και αντίθετα είναι ισχυρό στη βορειότερη Ευρώπη, σε χώρες με προτεσταντικές, "καντιανές" ηθικές παραδόσεις ή στη Γαλλία με την παράδοση προτεραιότητας της πολιτικής έναντι της οικονομίας.
    Πέρα από την αναζήτηση μη περιθωριοποιημένων κοινωνικών στρωμάτων που σωστά επισημαίνεις: Από τέτοια πολιτική "στενή πύλη" έχει να περάσει η δημοκρατική, ανανεωτική και ριζοσπαστική αριστερά. Πύλη ακόμη πιό στενή και από των δεκαετιών του 1970 και 1980. Εγχείρημα δύσκολο, σχεδόν ακατόρθωτο, που αυτομάτως θέτει και ζήτημα βραχυπρόθεσμων ή λιγότερο βραχυπρόθεσμων συμμαχιών με "παράπλευρες δυναμεις". Ζήτημα το οποίο διασπά τον ίδιο το χώρο, κάθε φορά που τίθεται.
    Τίθενται όμως (όπως πάντα) και ερωτήματα "κλασικής" πολιτικής θεωρίας, θα έλεγα γκραμσιανά, που αφορούν όλους τους (πολύ διαφορετικούς μεταξύ τους) αντιπάλους του δημαγωγικού λαϊκισμού, "δεξιού" ή "αριστερού", κατεξοχήν όμως τους αριστερούς που αντλούν ακόμη και σήμερα από την αναντικατάστατη γκραμσιανή πολιτική παράδοση:
    - Πώς θα σπάσει το «σιδερένιο κλουβί» (Max Weber) μέσα στο οποίο είναι κλεισμένο πολύ μεγάλο πλήθος πολιτών που ανήκουν στα χαμηλού ή πολύ χαμηλού εισοδήματος στρώματα, αλλά με επιμένουσα σταθερότητα, δεν θέλουν και δεν μπορούν να ψηφίσουν αριστερό (και μάλιστα δημοκρατικό και ανανεωτικό) πολιτικό σχήμα ;
    - Στις χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου, σε αντίθεση με το Βορρά, εκτός από την κρίση, είναι και οι επικρατούσες εγωιστικές και ηδονιστικές νοοτροπίες, που δυσκολεύουν πολύ τις συγκλίσεις με νέα περιεχόμενα, μη ιδεολογικά και μή ΑΜΕΣΑ οικονομικά. Σ’ αυτό οφείλεται (εκτός από την αδυναμία στις χώρες αυτές των Πράσινων) και η συρρίκνωση των αριστερών πολιτικών δυνάμεων ταυτόχρονα με το μαρασμό της εργατικής κουλτούρας και την εξασθένηση ή αλλοίωση των συνδικάτων. Πώς μπορούν λοιπόν να συγκροτηθούν νέοι ηθικοπολιτικοί δεσμοί, αντίστοιχοι με τις νέες συνθήκες, συνθήκες συνδυασμένης οικονομικής, κοινωνικής και οικολογικής κρίσης, μεταξύ ρευμάτων της αριστεράς και ρευμάτων θρησκευτικής ή άλλης "ηθικής" έμπνευσης (όπως π.χ. χριστιανικές - καθολικές στην Ιταλία, ορθόδοξου προβληματισμού στην Ελλάδα) ; Και είναι φανερό ότι τα πεδία σύγκλισης υπάρχουν.
    - Είναι αποτελεσματική (και κυρίως είναι ορθή), η πολιτική που απευθύνεται προπάντων σε επιμερισμένα target groups, όπως την ασκούν σήμερα με περίπου όμοιο τρόπο αριστεροί και «κεντροαριστεροί» σε Ευρώπη και Αμερική; Μήπως μια πολιτική ηγεμονίας μπορεί και πρέπει να απευθύνεται προπάντων στον συνήθη πολίτη (της χώρας μας ή γενικά της Ευρωπαϊκής Ένωσης, λόγου χάρη), και μάλιστα με τη σκληρή, ακλόνητη, υπενθύμιση ότι μοιράζεται την κοινή μοίρα να είναι μαζί με άλλα όντα, συγκάτοικος του πλανήτη Γη;

    • antiathlitikos avatar
      antiathlitikos @ Sic transit gloria mundi 10/06/2010 13:12:57

      Απεγκλωβισμός, ηθικοπολιτικές συγκλίσεις, οικουμενικό εναλλακτικό όραμα: τρείς μεγάλες συνιστώσες που συνδέονται με την «ηγεμονία» σε ιδεολογικό και πολιτισμικό επίπεδο και με τον εξορθολογισμό της κατά Habermas «δημόσιας σφαίρας».

      Μια αριστερή ηγεμονία προσκρούει σήμερα σε δύο τερατώδη εμπόδια: την έλλειψη έξωθεν καλής μαρτυρίας (διάβαζε: διαρκής επαναβεβαίωση μιας πραγματολογικής υφής ήττας απελευθερωτικών ιδεών με ταυτόχρονη έλλειψη εναλλακτικού προς τον καπιταλισμό προτάγματος) και την πρωτοφανή αδυναμία αυτοστοχασμού και αυτοκριτικής ικανότητας των «αριστερών» δυνάμεων να συμφωνήσουν σε μια καθαρτήρια (και αποκαθαρμένη) αποτίμηση για το τί έφταιξε και απέτυχε το σοσιαλιστικό πείραμα. Η πρώτη έλλειψη ακυρώνει κάθε πιθανότητα το κλουβί να διαρραγεί από μέσα. Η δευτερη αδυναμία εξασθενίζει παραλυτικά τη δυνατότητα να σπάσει από έξω!

      Ο εξορθολογισμός της «δημόσιας σφαίρας» από την άλλη σε χώρες σα τη δική μας έχει να αντιμετωπίσει όλη την ανορθολογικότητα που προβάλλεται ως «κοινή γνώμη» από τα κυρίαρχα ΜΜΕ. Στην Ελλάδα δεν μπορεί να εφαρμοστεί η αισιόδοξη χαμπερμασιανή οπτική ότι η δημόσια συζήτηση μπορεί να εξορθολογίσει και τις φωλιές ανορθολογικότητας που αναπτύσσονται στο λεγόμενο κόσμο των βιωμάτων (Lebenswelt), οι οποίες αντιθέτως εισβάλουν μετά βαϊων και κλάδων στην υποτίθεται περισσότερο διαφωτισμένη δημοσιότητα και την κατακυριεύουν: από το Τσαντίρι του Λαζόπουλου και τα ριάλιτι μέχρι την απερίγραπτη κι εκκωφαντική «αλαλία» των πολιτικώς δήθεν διαλεγομένων.

      Είμαι τρομερά απαισιόδοξος και τη μόνη ακτίδα μου τη δίνουν ως ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ παρεμβάσεις σα τη δική σου εδώ: υπάρχουμε ακόμη ...

      • Sic transit gloria mundi avatar
        Sic transit gloria mundi @ antiathlitikos 10/06/2010 13:20:47

        O Antonio Gramsci συνιστούσε απαισιοδοξία της σκέψης και αισιοδοξία της θέλησης. Επίκαιρος όπως πάντα.
        Ενώ ο Jürgen Habermas απαντά με την παραδοσιακή Γερμανική παροιμία: "Όσο πιό χοντρό είναι το σανίδι, τόσο πιό πολλή υπομονή θέλει για να το τρυπήσεις".

      • Sic transit gloria mundi avatar
        Sic transit gloria mundi @ antiathlitikos 10/06/2010 14:26:11

        Άς προσθέσω κάτι ακόμη πιο "αιρετικό", ως υπόθεση αναστοχασμού, απεγκλωβισμού και απελευθέρωσης από το "σιδερένιο κλουβί":
        Η μέχρι τώρα περιπέτεια της αριστεράς δείχνει ότι η απάντηση πού δίνει κανείς όταν τον ρωτούν «πώς θέλεις τη μελλοντική κοινωνία», είναι μία από τις προϋποθέσεις για την αλλαγή της.
        Αυτό όμως προϋποθέτει μια αναστοχαστική επιστροφή του κριτικού λόγου στην περίοδο που συγκροτήθηκε η αριστερά, από τη Γαλλική μέχρι την Οκτωβριανή Επανάσταση, επιστροφή στα διλήμματα που αντιμετώπισε ο ίδιος ο Κάρολος Μαρξ και σε κάθε περίπτωση επανεπεξεργασία και ριζικές αναθεωρήσεις. Ασφαλώς προϋποθέτει εγκατάλειψη της αντίληψης περί νομοτελειακής πορείας προς ένα σοσιαλιστικό ή άλλο παραδείσιο μέλλον των κοινωνιών, ίσως και εγκατάλειψη της ίδιας της έννοιας της ιστορικής προόδου. Σε κάθε περίπτωση, φαίνεται να είναι αναγκαία η στροφή (ή επιστροφή) προς την ιδέα, ότι ο βελτιωτικός μετασχηματισμός των κοινωνιών, προκειμένου να γίνουν περισσότερο συμβατές με τον (ουτοπικό) στόχο της ευδαιμονίας των ανθρώπων, αλλά και με τη φύση η οποία τις περιβάλλει και τις υποστηρίζει, είναι μεν εφικτός επειδή στηρίζεται σε εγγενείς δυνατότητες τόσο της φύσης (εξωτερικής και ανθρώπινης) όσο και των κοινωνιών, αλλά κατά πρώτο λόγο, είναι υπόθεση της ελεύθερης βούλη­σης, επιλογή των ανθρώπων με κριτήρια λογικά και ηθικά.

      • antiathlitikos avatar
        antiathlitikos @ antiathlitikos 10/06/2010 15:03:11

        Φιλολαϊκέ μου φίλε, stgm. Περί ουτοπιών, κριτικού αναστοχασμού και γενικής ευδαιμονίας ο λόγος λοιπόν. Και περί προκλητικότητας.

        Όπως και να το ξανακυττάξω είναι αδύνατο για το φτωχό μου το μυαλό να ξεφύγει από δύο βεβαιότητες: ότι το (ουτοπικό) όραμα ως απώτερος στόχος επανεπιδρά πάνω στα μέσα και τη διαδικασία που θα το επιδιώξεις ΚΑΙ ότι η κομμουνιστική ουτοπία είναι ολοκληρωτική.

        Η πρώτη βεβαιότητα ως γενικότερα αποδεκτή δε φαίνεται να αμφισβητείται παρά μόνον από εθελοτυφλούντες εκφραστές του αφηρημένου και οκνηρούς θιασώτες της "εδώ και τώρα ανατροπής".

        Η δεύτερη ωστόσο φαίνεται να μην είναι τόσο εύκολα αποδεκτή από στοχαστές σα τον Μπαντιού. Ο εγγενής και καλά κρυμμένος ολοκληρωτισμός του κομμουνισμού συνίσταται στη μη αποδοχή ΑΝΤΙΠΑΛΩΝ. Το αιώνιο ειδύλιο με τον άλλον και τη φύση ως όραμα - τελικός σκοπός συσκοτίζει σε μια ορθολογική και ιστορικά προσδιορίσιμη προσέγγιση το ότι μια τέτοια "κατάληξη" προϋποθέτει τον αποκλεισμό της ετερότητας και της διαφοράς εν ονόματι της αυθαίρετα ορισμένης γενικευμένης ευτυχίας. Δεν είναι τυχαίο ότι απέναντι σ΄ένα τέτοιο επιχείρημα και ο ίδιος ο Μπαντιού απαντά με τη ρελάνς: το ίδιο συμβαίνει και με τη δημοκρατία (σας).

        Αν, επιχειτώντας να απαντήσουμε συνεπώς στο ερώτημα "πώς θέλεις τη μελλοντική κοινωνία", δε δούμε κατάματα αυτή τη διάσταση που εντοπίζω εδώ, δεν πρόκειται, φίλε μου του λαού, πράγματι ποτέ να συμφωνήσουμε στο γιατί απέτυχε το σοσιαλιστικό πείραμα και όντως θα περιμένουμε την επαλήθευση ή την εν τοις πράγμασι διάψευση της αισιόδοξα απαισιόδοξης (πάνω από 300 χρόνια, ε;) άποψης του κάθε Μπαντιού.

      • ψυχραιμια avatar
        ψυχραιμια @ antiathlitikos 10/06/2010 15:08:16

        Εκεινο που χρειαζεται η αριστερα (αλλα και η δεξια) ειναι να διαβαζουν λιγοτερους Γαλλογερμανοιταλους στοχαστες και να προσεχουν τι λενε οι Αμερικανοι γιατι στο 90% των περιπτωσεων αυτοι εχουν δικιο.

      • antiathlitikos avatar
        antiathlitikos @ antiathlitikos 10/06/2010 15:11:03

        Φανατικά, συναισθηματικά ολοψύχως και επίμονα προσκολημμένος στους Ευρωπαίους, ψυχραιμία.

      • Sic transit gloria mundi avatar
        Sic transit gloria mundi @ antiathlitikos 10/06/2010 15:33:15

        Θα έλεγα ότι κάθε (πολιτικο-κοινωνική), συστημική ουτοπία όταν παύει να είναι ουτοπία, ιδανικό και απώτερος στόχος, και γίνεται κατάκτηση, γεγονός, συνήθως μετατρέπεται σε προδοσία.
        Ο Theodor Adorno μιλούσε βέβαια και για "πραγματοποιημένες ουτοπίες", που "επιτρέπεται να τις κρατούμε σφιχτά μέσα στα χέρια μας": ¨Ομως αυτές δεν βρίσκονται στην πολιτική ή στην επανάσταση, αλλά στη φιλία, στον έρωτα, στα παιδιά, στην οικογένεια, στη ζωή. Η πραγματοποιημένη ουτοπία δεν είναι υπόθεση της πολιτικής.
        Σ’ ένα κόσμο που γίνεται όλο και πιό χαοτικός, ανοίκειος και σκληρός, δύσκολος να τον ζήσεις, όταν όλα γύρω παραμορφώνονται, διαλύονται και το άμορφο είναι η ίδια η καταστροφή, χρειάζεται ένα καταφύγιο, μια Κιβωτός για την καθημερινότητα. Όχι Κιβωτός για το έκτακτο γεγονός ενός Κατακλυσμού. Αυτό που χρειάζεται, είναι μια ουτοπία που θα είναι “a simple product of the common day”. Αλλά μια τέτοια ουτοπία, άς μη γελιόμαστε, είναι ψυχολογικής φύσης, όχι συστημικής, έχει να κάνει με τον βιόκοσμο (Lebenswekt), όχι με το σύστημα και επίσης, χρειάζεται τον συντονισμό με τον άλλο/άλλη.
        Ή όπως το έγραψε ένας Άγγλος ποιητής το 1800:
        Paradise and groves
        Elysian, Fortunate Fields -like those of old
        Sought in the Atlantic Main- why should they be
        A history only of departed things
        Or a mere fiction of what never was?
        For the discerning intellect of Man
        When wedded to this goodly universe
        In love and holy passion, shall find these
        A simple product of the common day
        (William Wordsworth, The Excursion, Preface to the edition of 1814)
        Αλλά τότε, τί μας χρειάζεται η πολιτική;
        Το μόνο που ισχυρίζομαι εδώ, είναι να μη τη βιάζουμε, να πετύχει πράγματα που δεν μπορεί.

      • Sic transit gloria mundi avatar
        Sic transit gloria mundi @ antiathlitikos 10/06/2010 15:39:16

        ψυχραιμία, όταν ανέβει, θα δείς ότι παρέθεσα απόσπασμα Άγγλου, παλιού παραδοσιακού και διαχρονικής αξίας.
        Αμερικανοί μ' αρέσουν επίσης αρκετοί. Αλλά τρισμέγιστος στοχαστής και σχεδόν προφητικός αποδείχθηκε (δυστυχώς μετά θάνατον) ο κοινωνιολόγος και ιστορικός Christopher Lash, με καταγωγή από την πανέμορφη ορεινή Νεμπράσκα.

      • gram avatar
        gram @ antiathlitikos 10/06/2010 16:51:43

        Αυτή η συζήτηση είναι τόσο αστεία και χωρίς νόημα όσο οι παθιασμένες συζητήσεις που γίνονται για το ελληνικό κλωτσοσκούφι!

      • antiathlitikos avatar
        antiathlitikos @ antiathlitikos 10/06/2010 16:57:45

        We appreciate, gram. We are your entertainers! Be our guest!

  29. Αυριανιστής avatar
    Αυριανιστής 10/06/2010 12:55:31

    Έρχεται και το remake, 8 χρόνια μετά. Απλώς αντικαταστήστε τα ονόματα των αποδεκτών στην επιστολή (που λίγο αργότερα σηματοδότησε την εξαγορά υφυπουργικού θώκου από τον Μπίστη), και πάλι μέσα θα είστε:



    Προς: τον Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ Κώστα Σημίτη

    τον Γραμματέα της ΚΕ του ΠΑΣΟΚ Κώστα Λαλιώτη

    Αθήνα, 2 Ιουλίου 2002

    Όσοι υπογράφουμε το κείμενο αυτό προερχόμαστε από την Ανανεωτική Αριστερά και κατά τα τελευταία χρόνια, μέσα από την «Πρωτοβουλία Πολιτών για την Ανανεωτική Αριστερά και την Οικολογία» και από άλλα σχήματα και κινήσεις, στηρίξαμε ενεργά την κυβέρνηση Σημίτη και το ΠΑΣΟΚ.

    Σήμερα, εκτιμούμε ότι, παρά τις όποιες καθυστερήσεις, έχουν επιτευχθεί πολλά για τον εκσυγχρονισμό της χώρας και την πορεία σύγκλισης με την υπόλοιπη Ευρωπαϊκή Ένωση. Παραμένει όμως αναγκαία όσο ποτέ η εμμονή στις βασικές επιλογές του εκσυγχρονιστικού εγχειρήματος και η συσπείρωση όλων εκείνων που ενδιαφέρονται για την προώθηση των απαιτούμενων μεταρρυθμίσεων και των διαρθρωτικών αλλαγών, ιδιαίτερα μάλιστα στις νέες συνθήκες και προκλήσεις που αντιμετωπίζει η κεντροαριστερά σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Πιστεύουμε ότι αυτός είναι ο μόνος δρόμος για την αναστροφή του δυσμενούς κλίματος που έχει διαμορφωθεί.

    Βασιζόμενοι στις εκτιμήσεις αυτές και λαμβάνοντας υπόψη τους σχετικούς προσανατολισμούς του πρόσφατου Συνεδρίου σας, αποφασίσαμε να προσχωρήσουμε στο Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα, ως κατάληξη μιας πορείας συμπόρευσης και ανεξάρτητα από τις διαφορετικές πολιτικές μας αφετηρίες και διαδρομές.

    Πιστεύουμε ότι έτσι θα συμβάλουμε καλύτερα στην προώθηση των κοινών μας στόχων, θεωρώντας ότι το ΠΑΣΟΚ αποτελεί σήμερα τον κύριο πολιτικό φορέα της κεντροαριστεράς που εκπροσωπεί στη χώρα μας το ρεύμα του ευρωπαϊκού
    σοσιαλισμού/ σοσιαλδημοκρατίας. Eξάλλου, στους κόλπους του λαμβάνουν χώρα κρίσιμες διεργασίες για τη διαμόρφωση των πολιτικών που προωθούν την πραγματική σύγκλιση, τη βιώσιμη ανάπτυξη και την επίλυση των εθνικών μας θεμάτων αλλά και
    γενικότερα για το μέλλον της δημοκρατικής αριστεράς στην Ελλάδα. Στις διεργασίες αυτές επιθυμούμε να μετέχουμε ενεργά.

    Ταυτόχρονα, υποστηρίζουμε πάντα ότι πρέπει να ενταθεί ο διάλογος και η σύγκλιση ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ και τις υπόλοιπες δυνάμεις της Δημοκρατικής Αριστεράς, ανεξάρτητα από τις οργανωτικές μορφές που μπορούν να πάρουν οι διαδικασίες αυτές σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση.

    (Ακολουθούν 47 υπογραφές στελεχών ανανεωτικής κατεύθυνσης)

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.