11/11/2010 17:51
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Ανταρσία στις γειτονιές της Αθήνας

Ο δεύτερος γύρος θα δοθεί στους αγώνες!

Εκεί δίνουμε το ραντεβού σε όσους και όσες στήριξαν την Ανταρσία στις γειτονιές της Αθήνας και την αντικαπιταλιστική αριστερά. Στο δεύτερο γύρο των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών καλούμε να μαυριστούν ξανά οι πολιτικοί εκφραστές του Μνημονίου κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ και του Καλλικράτη, κάθε επίδοξος διαχειριστής της ίδιας πολιτικής και τα δεξιά ή αριστερά εξαπτέρυγά τους. Η πολιτική τους θα
ανατραπεί στους δρόμους, με ανυποχώρητους αγώνες που έδειξαν ότι μπορούν να νικάνε.
Στο Δήμο της Αθήνας μαυρίστηκαν παραδειγματικά οι πολιτικές
Κακλαμάνη-Καρατζαφέρη και η κοινή «πολυκατοικία» Δεξιάς-ακροδεξιάς έπεσε
κατακόρυφα σχεδόν δέκα μονάδες, έστω και αν ένα κομμάτι της ανέβηκε από τον υπόνομο στο Δημοτικό Συμβούλιο.
Δεν πέρασε η δημαγωγία, η συκοφαντία και η λάσπη σε βάρος της
Αριστεράς και των αγώνων, δεν έπιασε τόπο η υποτίμηση και η καταστολή των
κινημάτων στις γειτονιές, η ρατσιστική υστερία σε βάρος των μεταναστών, που
εκπορεύονταν από την ίδια τη Δημαρχία Κακλαμάνη. Αντίθετα, η Αριστερά σε όλες τις εκδοχές έχει αυξήσει τα ποσοστά και τις ψήφους της.
Ιδιαίτερα η Ανταρσία στις γειτονιές της Αθήνας με το αντικαπιταλιστικό της
πρόγραμμα, η φωνή της αντίστασης των εργαζόμενων, των νέων, των μεταναστών, βρέθηκε ενισχυμένη και εξέλεξε σύμβουλο στο Δημοτικό Συμβούλιο. Και από τη θέση αυτή, ο εκπρόσωπος της Ανταρσίας στις γειτονιές, Πέτρος Κωνσταντίνου, όσο και οι υπόλοιποι και υπόλοιπες αγωνιστές και αγωνίστριες της συλλογικότητας, θα
βρεθούμε απέναντι σε κάθε επιλογή τοπικών αρχών για απολύσεις, περικοπές,
ιδιωτικοποιήσεις ή εμπορευματοποίηση δημόσιου χώρου, απ’ όπου κι αν προέρχονται.
Το εκβιαστικό δίλημμα της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού πριν τις 7
Νοέμβρη δεν έπιασε τόπο, τώρα όμως εκβιάζει ωμά τον κόσμο της εργασίας, τον
κόσμο της Αριστεράς με το παλιό και δοκιμασμένο δίλημμα: την υπερψήφιση των υποψηφίων του ΠΑΣΟΚ για να «φύγει η Δεξιά». Το ΠΑΣΟΚ που στέλνει τα ΜΑΤ κατά των απεργών από τη Ακρόπολη μέχρι κάθε εργατική και νεολαιίστικη κινητοποίηση για να επιβάλει τα μέτρα του Μνημονίου της ΕΕ-ΔΝΤ και των Τραπεζιτών, το ΠΑΣΟΚ που συνεργάζεται ανοιχτά με το ακροδεξιό ΛΑΟΣ, το ΠΑΣΟΚ που έχει επιβάλλει στη χώρα τη νεοφιλελεύθερη βαρβαρότητα, δεν
έχει καμία διαφορά από τις πιο ακραίες εκδοχές της δεξιάς πολιτικής!
Άλλωστε, ο εκλεκτός του ΠΑΣΟΚ στο Δήμο της Αθήνας Γ. Καμίνης έδειξε από πολύ νωρίς την επίμονη στήριξή του στη κυβέρνηση, στο Μνημόνιο και τον Καλλικράτη που θα φέρει από την Δευτέρα 15 Νοέμβρη μαζικές απολύσεις εργαζόμενων στο Δήμο και διάλυση των κοινωνικών υπηρεσιών. Έχει ήδη υποσχεθεί ότι θα συνεχίσει τις πολιτικές ιδιωτικοποίησης και fast-track για να μετατρέψει την Αθήνα σε καζίνο των εμίρηδων και πόλη αβίωτη για κάθε φτωχό εργαζόμενο, έργο που επάξια επιτελεί  ήδη ο Κακλαμάνης. Έχει ήδη δώσει δείγματα γραφής για τη στάση του στα θέματα  καταστολής, όταν δήλωσε ότι θέλει να σταματήσουν οι πορείες στο κέντρο της Αθήνας, όπως και ο Κακλαμάνης τον Δεκέμβρη του 2008 ανακηρύχθηκε κήρυκας της «επιβολής της τάξης»! Έχει ήδη ευθυγραμμιστεί πλήρως με τη ρατσιστική υστερία και τα πογκρόμ Κακλαμάνη-Σγουρού, ζητώντας (σήμερα το πρωί) να σφραγιστούν τα σύνορα και εκθειάζοντας το έργο της Frontex στο κυνήγι μεταναστών και προσφύγων!
Οι Αθηναίοι και οι Αθηναίες, εργαζόμενοι και άνεργοι, νέοι και συνταξιούχοι,
ντόπιοι και μετανάστες δεν έχουν κανένα λόγο να επιλέξουν μεταξύ δύο
διαχειριστών της ίδιας πολιτικής. Έχουν πολλούς λόγους να μαυρίσουν και τους δύο στις κάλπες της 14ης Νοέμβρη. Έχουν ακόμη περισσότερους λόγους να μην «αναθέτουν» τις τύχες και το μέλλον τους, αλλά να συνεχίσουν να παλεύουν μέσα από τους δικούς τους ακηδεμόνευτους και ανυποχώρητους αγώνες μέχρι να ανατραπεί αυτή η πολιτική και όλοι οι εκφραστές της. Σε αυτή την κατεύθυνση στρατεύονται οι αγωνιστές και οι αγωνίστριες της Ανταρσίας στις γειτονιές της Αθήνας. Σε αυτή την συλλογική κατεύθυνση θα κινηθεί και η εκπροσώπησή μας στο Δημοτικό Συμβούλιο.

Στον κο Καμίνη, που μέσω εκπροσώπου του Γραφείου του ζήτησε προσωπική συνάντηση-διαβούλευση με τον εκλεγμένο σύμβουλο της Ανταρσίας στις γειτονιές Πέτρο Κωνσταντίνου και εισέπραξε κατηγορηματική άρνηση, πληροφορούμε δημόσια ότι η Ανταρσία στις γειτονιές της Αθήνας αποτελεί συλλογικότητα που φέρνει μια νέα κουλτούρα στον τρόπο άσκησης της πολιτικής στον Δήμο της Αθήνας: την κουλτούρα των ανοιχτών και δημόσιων συζητήσεων με τον κόσμο των κινημάτων και τους πολίτες, και όχι των παζαριών ή των συναλλαγών «εκπροσώπων» πίσω από τις πλάτες αυτών που τους εξέλεξαν.

ΣΧΟΛΙΑ

  1. I.Q. ΠΙΓΚΟΥΙΝΟΥ avatar
    I.Q. ΠΙΓΚΟΥΙΝΟΥ 11/11/2010 18:08:38

    Τι άδειασμα στον Καμίνη ήταν αυτό; Μάλλον φοβήθηκαν οι επικεφαλής του ΑΝΤΑΡΣΥΑ μήπως τον ψηφίσουν οι δικοί τους και γι αυτό έβγαλαν το διάγγελμα.

  2. τσώφλι πασατέμπου avatar
    τσώφλι πασατέμπου 11/11/2010 18:10:13

    Έλα Χριστέ και Παναγιά !

    Και μιά παρατήρηση : "Νέοι και συνταξιούχοι" - τί είδους αντιδιαστολή είναι ετούτη, πατριώτη ;

  3. MatrixRevolutionEra avatar
    MatrixRevolutionEra 11/11/2010 18:44:26

    Το κυνήγι και το πογκρόμ εναντίον μισθωτών, συνταξιούχων και ελευθέρων επαγγελματιών δεν φαίνεται να τους ενοχλεί....Ούτε το εμπόριο ναρκωτικών που διενεργείται από τους φίλους τους, τους λάθρο, ούτε οι ταλαίπωρες πόρνες θύματα των νταβατζήδων λάθρο...Ποιός τους ψήφισε, με λες;;;;Αλλά ξέχασα...το ψηφοδέλτιο είχε καλό κράχτη...

  4. what avatar
    what 11/11/2010 18:55:48

    Έτσι, κάθε γειτονιά της Αθήνας να γίνει καραγκιοζ-μπερντέ τύπου Κύπρου και Πατησίων γωνία.

  5. Ράπτης Ευάγγελος avatar
    Ράπτης Ευάγγελος 11/11/2010 19:14:44

    Οι μετανάστες δεν έχουν κανένα λόγο να ψηφίσουν Καμίνη?Τι μας λες ρε φιλαράκι?Για αμερικανάκια μας περνάς?Έχεται πολύ γιέλιο τελικά εκεί στον ανταρσύα.

  6. DIANE avatar
    DIANE 11/11/2010 19:27:00

    Παιδιά, λυπάμαι, ἀλλά ἀν η ἔνδειξη στην ἐπικεφαλίδα της εἴδησης ἤταν ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν θα διάβαζα και τις λίγες ἀρλούμπες που γράψατε. Δεν μ΄ ἔχετε πείσει οὔτε κατ΄ ἐλάχιστον. Θάθελα, ὄμως, να ἐκμεταλλευτείτε τα νιάτα και το ἀδιάφθορον της ἠλἰκίας σας για να διατυπώσετε πράγματι ἐπαναστατικές ἰδέες, ὀπότε θάμαι μαζί σας και θα σας θαυμάζω.

  7. Κ. Παυλάτος avatar
    Κ. Παυλάτος 21/11/2010 14:00:05

    Το “Tea Party”
    και το προτσές της ανισόμερης και συν-δυασμένης ανάπτυξης του καπιταλισμού

    Η παγκόσμια κρίση του καπιταλισμού έχει οδηγήσει σε τρία αλληλένδετα φαινόμενα:

    α) Τα βοναπαρτιστικά καθεστώτα τύπου Τσάβεζ και Μοράλες στη Λατινική Αμερι-κή.
    β) Την ένταση των αγώνων στην ευρωπαϊκή ήπειρο, χωρίς ωστόσο να μαζικοποιείται η αριστερά.
    γ) Το φαινόμενο “Tea Party” στις ΗΠΑ.

    Τα φαινόμενα αυτά είναι εκδηλώσεις του προτσές της ανισόμερης και συνδυασμένης ανάπτυξης της κρίσης του καπιταλισμού σε παγκόσμια κλίμακα, και σαν τέτοια πρέ-πει να κατανοηθούν, δηλαδή σαν μέρη ενός Όλου που αναπτύσσονται αντιφατικά.

    Παρόλο που το φαινόμενο “Tea Party” καθοδηγείται σαφώς από συγκεκριμένες μερί-δες της μεγαλοαστικής τάξης έχει βρει ρίζες στα μικρομεσαία αμερικάνικα στρώμα-τα. Αν και δεν θα περιμέναμε μια μαζικοποίηση της αριστεράς (για ιστορικούς λό-γους και αιτίες που έχουν την υλική τους βάση στο συνδικαλιστικό κίνημα και το κί-νημα των μαύρων) εντούτοις τα καθεστώτα τύπου Τσάβεζ και Μοράλες δεν άσκησαν επιρροή στις αμερικάνικες μάζες. Αν αυτό γινόταν θα σηματοδοτούσε μια βαθειά το-μή στη συνείδηση της εργατικής τάξης. Αντίθετα τα μικρομεσαία στρώματα πείστη-καν γρήγορα από τη νέο-φιλελεύθερη ρητορική του “Tea Party” και αντέδρασαν στα «σοσιαλιστικά» μέτρα του Ομπάμα ή καλύτερα στις προθέσεις του, αν υπήρχαν καν. Λιγότερη φορολογία, λιγότερες κρατικές δαπάνες και ισοσκελισμένος προϋπολογι-σμός είναι η συνθηματολογία – πανάκεια του “Tea Party” που φαίνεται να έχει απο-δοχή από τα μικρομεσαία στρώματα –αποδοχή ενισχυμένη με αρκετά εκατομμύρια δολάρια από οργανωμένα μεγαλοαστικά συμφέροντα.

    Η αμερικάνικη κοινωνία είναι γαλουχημένη με τις αξίες αυτές όπως είναι διαμορφω-μένη από τη μακρόχρονη προπαγάνδα των ΜΜΕ και τη ριζική μεταστροφή που επέ-φερε στη συνείδηση των αμερικάνικων μικρομεσαίων στρωμάτων η περίοδος διακυ-βέρνησης του Ρήγκαν και των Μπους. Όπως το Εργατικό κόμμα στην Αγγλία έτσι και το Δημοκρατικό κόμμα στις ΗΠΑ δεν έχουν διαμορφώσει ένα πολιτικό πρόγραμ-μα που να στοχεύει στην άνοδο της συνειδητότητας των μαζών, ούτε είναι και στις προθέσεις τους να κάνουν κάτι τέτοιο αλλά απλώς να διαχειρισθούν τον καπιταλισμό για λογαριασμό των ίδιων μερίδων της αστικής τάξης.

    Η άνοδος του φαινόμενο “Tea Party” «από τα κάτω» είναι εν πολλοίς μύθος εφόσον στην πραγματικότητα ιδρύθηκε με τα κεφάλαια της οικογένειας Koch της βιομηχανί-ας πετρελαίων. Ο David Koch κατέβηκε σαν υποψήφιος το 1979 με το Libertarian Party εναντίον των Ρήγκαν-Μπους (που, όπως και τον Άιζενχάουερ, η οικογένεια Koch κατηγορούσε ως αριστερούς)! Ανάμεσα στις υποσχέσεις του ήταν η κατάργηση του FBI, της CIA, του υπουργείου παιδείας και της υπηρεσίας ελέγχου φαρμάκων και τροφίμων FDA. Μαζί με το “Tea Party” είναι σήμερα και το συντηρητικό πανεθνικό κανάλι Fox News του R. Murdoch, πολλοί επιχειρηματίες που θίγονται από τους πε-ριβαλλοντικούς νόμους και τη φορολογία. Αλλά το φαινόμενο “Tea Party” έχει πραγ-ματικές ρίζες στη βάση της αμερικάνικης κοινωνίας.

    Η κρίση δεν φαίνεται κατ’ αρχάς να έχει ριζοσπαστικοποιήσει την αμερικάνικη κοι-νωνία. Οι οπαδοί του “Tea Party” κατηγορούν τις κυβερνήσεις που διέσωσαν τις τράπεζες με τα λεφτά των φορολογουμένων το 2008, και αγνοούν πλήρως τη παγκό-σμια θέση των ΗΠΑ και τη σημασία του χρηματοπιστωτικού τομέα για την οικονομία τους. Ούτε αυτοί ούτε ο Ομπάμα έχουν μιλήσει για την αναγκαιότητα ενός New Deal όπως θα έκανε κάθε αξιοπρεπής κεϋνσιανός οικονομολόγος –εφόσον μόνο τέτοιοι μιλούν σοβαρά σήμερα για την κατάσταση της καπιταλιστικής οικονομίας.

    Αντί από την κρίση να προκύψει μια αριστερή αντιπολίτευση στον Ομπάμα έχει προ-κύψει μια νέα ακροδεξιά αντιπολίτευση που οι ρίζες της βρίσκονται στον Ρήγκαν και τους Μπους. Η αμερικάνικη κοινωνία δεν έχει ιδέα για τις αιτίες της κρίσης, την πραγματοποίηση της υπεραξίας και την υπερσυσσώρευση ενώ βλέπει την εξαθλίωση και την ανεργία να εξαπλώνονται. Διαισθητικά τα βάζει με το κράτος και σ’ αυτό έχει απόλυτο δίκιο, αλλά η αμερικάνικη κοινωνία δεν έχει μια αριστερά που να την εκπαι-δεύσει στην κατανόηση των βαθύτερων σχέσεων του κράτους με την αστική τάξη και το ίδιο το “Tea Party”.

    Στην Ευρώπη της δεκαετίας του ’30 η μεγάλη κρίση έφερε στο προσκήνιο τον ναζι-σμό και τον φασισμό σαν πολιτικές απαντήσεις των μικρομεσαίων στρωμάτων στην κρίση αυτή. Στις ΗΠΑ έφερε στο προσκήνιο το New Deal, σαν στρατηγική επιλογή της αστικής τάξης, και σήμερα την αντίδραση ενάντια στην «κυβέρνηση», κατανοη-μένη σαν κράτος – γενικά που με τη σειρά του γίνεται κατανοητό σαν φόροι και δα-πάνες. Στην Ευρώπη δεν έχει φέρει ακόμη τίποτε εκτός από τα μαζικά κινήματα στη Γαλλία και την Ελλάδα, τα οποία ωστόσο δεν έχουν αναδείξει την ηγεσία και την πρωτοπορία τους. Τέλος, στη Λ. Αμερική έχουμε την άνοδο του βοναπαρτισμού που αποτελεί μια σύγχρονη εκδοχή του λατινοαμερικάνικου λαϊκισμού τύπου Περόν, με τη διαφορά ότι αντικειμενικά ριζοσπαστικοποιεί τις μάζες, παίρνει κεϋνσιανά μέτρα και έχει παραδοσιακά λαϊκά ερείσματα.

    Η Κίνα αποτελεί εν πολλοίς το παράδειγμα των λατινοαμερικάνικων επιλογών, έχο-ντας συνδυάσει την κεντρική εξουσία και μια «κομμουνιστική» ιδεολογία με τους θεσμούς της αγοράς και την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων με κάθε τρόπο στη βάση της «σκέψης Μάο Τσετούνγκ - θεωρίας Ντενγκ Χσιαο Πινγκ». Η Κίνα ε-φαρμόζει σε γενικές γραμμές μια οικονομική πολιτική τύπου ΝΕΠ, έχοντας από και-ρό, ήδη από τη δεκαετία του ’50, γραφειοκρατικοποιήσει όλες τις δομές εξουσίας και προχωρώντας με ταχύτητα στη σύμφυση του κόμματος και της γραφειοκρατίας με τη νέα αστική τάξη. Το κινέζικο φαινόμενο δεν έχει μελετηθεί επαρκώς, εκτός φυσικά από μανιχαϊσμούς και εξορκισμούς.



    Οι ρίζες του φαινομένου του “Tea Party”

    Το φαινόμενο “Tea Party” έχει τις ρίζες του στην πρωτόγονη αντίληψη των αμερικάνικων μικρομεσαίων στρωμάτων για το ιερό τους Σύνταγμα και την παραδοσιακή τους εχθρότητα προς το «κράτος» με τη μορφή των φόρων και των δαπανών. Στη βάση της, όπως είπαμε, αυτή η πρωτόγονη αντίληψη περιέχει προοδευτικά στοιχεία από την εποχή της γαλλικής επανάστασης, εφόσον δεν είναι συμβατή με τον φασισμό, ένα εργατικό κράτος με γραφειοκρατικές παραμορ-φώσεις, τον λεγόμενο «κρατικό καπιταλισμό» ή «κρατικό σοσιαλισμό». Παραμένει πρωτόγονη στο μέτρο που δεν κατανοεί τη σύμφυση των δυο μεγάλων κομμάτων με το κράτος και τα συμφέροντα των μεγάλων επιχειρήσεων, των πολυεθνικών, και των τραπεζών.

    Το κράτος είναι το κεφάλαιο και το κεφάλαιο είναι το κράτος στις ΗΠΑ με ανοιχτό και όχι συγκαλυμμένο τρόπο, όπως στην Ευρώπη, τουλάχιστον στα μάτια ενός αμερόλη-πτου παρατηρητή. Στην Ελλάδα έγινε σαφές μόνο με τις μίζες της Siemens, το Βατο-πεδινό σκάνδαλο, την MIG κ.ά. Στην Ευρώπη τα μικρομεσαία στρώματα περιμένουν ακόμη τη σωτηρία τους από το κράτος, και η αντίληψη αυτή κλονίζεται μόνο από τον ρυθμό με τον οποίο χώρες όπως η Ελλάδα, η Ιρλανδία, η Πορτογαλία και αύριο η Ι-σπανία μαζί με τη Γαλλία και την Ιταλία θα χρεοκοπήσουν στην πράξη, και θα χρεια-στούν νέους χρηματοπιστωτικούς μηχανισμούς στήριξης.

    Φυσικά, ο προοδευτικός χαρακτήρας των πρωτόγονων αντιλήψεων της αμερικάνικης μικρομεσαίας κι’ εργατικής τάξης είναι σχετικός. Αν είμαστε με το “Tea Party” ενά-ντια στο «κράτος» αυτό αφήνει ανοιχτό το πεδίο για πολλαπλές πολιτικές επιλογές, από το Ρεπουμπλικάνικο κόμμα μέχρι έναν ιδιότυπο φασισμό νέου τύπου που θα ενι-σχύει το κράτος σε ορισμένες όψεις του σε βάρος άλλων (όπως οι κοινωνικές δαπά-νες). Το καθεστώς Μπους έχει αφήσει ανοιχτό το ενδεχόμενο για ένα μαζικό χριστια-νο-φασιστικό κίνημα, έναν χώρο που το “Tea Party” θα φιλοδοξούσε να καλύψει. Στην Ευρώπη, παραδοσιακά ακροδεξιά κόμματα θα μπορούσαν να λειτουργήσουν με παρόμοιο τρόπο. Επομένως, συνολικά η κρίση δεν έχει οδηγήσει σε μια άνοδο αλλά σε μια κατάπτωση της ταξικής συνείδησης της εργατικής τάξης και των μικρομεσαίων στρωμάτων. Ο κρίσιμος παράγοντας ήταν και θα εξακολουθεί να είναι το πρόβλημα της επαναστατικής ηγεσίας της αριστεράς και η υιοθέτηση ενός μεταβατικού προ-γράμματος διεκδικήσεων με άμεσο σκοπό τη μετατροπή των συνδικαλιστικών αγώ-νων σε αγώνες πολιτικού χαρακτήρα.

    «Το πρώτο πρόβλημα που πρέπει να αντιμετωπίσουμε, δεν είναι η κατάσταση πνευμάτων των μαζών, αλλά η αντικειμενική κατάσταση, και το δικό μας καθήκον είναι να φέρουμε τις κα-θυστερημένες αυτές μάζες αντιμέτωπες με τα καθήκοντα που καθορίζονται από την αντικειμε-νική κατάσταση, κι όχι από ψυχολογικούς υπολογισμούς. Η ίδια παρατήρηση επιβάλλεται και από αφορμή το ζήτημα για το Εργατικό Κόμμα. Για να μη συντριβεί η μαχητικότητα της τάξης, για να μην κυριέψει τις μάζες η αποθάρρυνση, το κίνημα πρέπει να ακολουθήσει μια νέα πορεία Η πορεία αυτή πρέπει να είναι πολιτική. Αυτό είναι το βασικό επιχείρημα που πρέπει να προωθήσουμε πάνω στο ζήτημα του Εργατικού Κόμματος».

    Για τις ΗΠΑ αυτό είναι προς στιγμή μάλλον απίθανο να συμβεί αλλά στην Ευρώπη οι προοπτικές είναι καλύτερες, αν και το πρόβλημα παραμένει δύσκολο ακόμη και για την Ελλάδα, μια χώρα που ήδη είναι στον Μηχανισμό Στήριξης. Οι εξελίξεις στην Ιρ-λανδία και την Πορτογαλία θα είναι κρίσιμες στο πεδίο αυτό στο υπόλοιπο του 2010 και ολόκληρο το 2011. Αλλά είναι σαφές ότι ενώ για το επαναστατικό κόμμα «η πο-ρεία αυτή πρέπει να είναι πολιτική», το “Tea Party” προσφέρει μια εύκολη, απολίτικη διέξοδο ημι-συνδικαλιστικού χαρακτήρα με στηρίγματά της τη μείωση των φόρων και των δαπανών, τον ισοσκελισμένο προϋπολογισμό και το σύνθημα του «ελάχιστου κράτους».

    Κανείς στο “Tea Party” δεν αναρωτιέται για τις πολεμικές δαπάνες των ΗΠΑ, και τα έξοδα του πολέμου στο Ιράκ, το Αφγανιστάν ή την πρώην Γιουγκοσλαβία. Η βάση του “Tea Party” αποτελείται από μικρομεσαίους επιχειρηματίες που απασχολούν 10-20 άτομα κι’ έχουν ν’ αντιμετωπίσουν κάθε μήνα τις δαπάνες μισθοδοσίας. Για τα αδιέξοδά τους κατηγορούν το «κράτος» και όχι την ίδια την καπιταλιστική κρίση που έχει καταβαραθρώσει τα λαϊκά εισοδήματα και τη ζήτηση. Δεν βλέπουν τον ισχυρό καπιταλισμό των πολυεθνικών εταιρειών που ενισχύεται από το κράτος μέσω των φόρων, αλλά διεκδικούν μια μείωση των φόρων και των δαπανών γενικά και στο ίδιο πλαίσιο.

    Οι ιδέες αυτές είναι βαθιά ριζωμένες στον αμερικάνικο λαό. «Ήταν Πέμπτη 18 Φε-βρουαρίου, πριν επτά μήνες, όταν ο Joe Stack μπήκε στο πιλοτήριο ενός μικρού αε-ροπλάνου. Χαιρέτησε τους τεχνικούς, το απογείωσε νηφάλια και μετά από λίγα λεπτά το κάρφωσε στα γραφεία της εφορίας του Austin, στην πολιτεία του Texas. Πέθανε ακαριαία, παίρνοντας μαζί του άλλον ένα άνθρωπο, υπάλληλο της εφορίας, και τραυ-ματίζοντας αρκετούς άλλους. Πίσω του άφησε μία επιστολή-σημείωμα που αποκαλύ-πτει την οργή του απέναντι στο αμερικανικό κράτος και ιδίως απέναντι στην εφορί-α».

    Τέτοιες πράξεις δείχνουν ότι πραγματικά για την αμερικάνικη μικρομεσαία τάξη οι λύσεις είναι δυο: Είτε ελάχιστο κράτος και ελευθερία, είτε Ομπάμα και σοσιαλισμός! Αυτός ο μανιχαϊσμός έχει καλλιεργηθεί από την ίδια την αστική τάξη και έχει τις ρί-ζες του στη δημιουργία των πρώτων αμερικάνικων συνδικάτων που συνδύαζαν εργά-τες κι’ εργοδότες στην ίδια οργάνωση. Η δημιουργία της CIO, και αργότερα της AFL, αποτέλεσε μια πρόοδο που εκφυλίστηκε πολύ γρήγορα στα γρανάζια της σύμφυσης της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας με την αστική τάξη και το κράτος. Ο Τρότσκι το έχει θέσει με τον εξής τρόπο:

    «Είναι αλήθεια πως η αμερικανική εργατική τάξη έχει μικροαστική νοοτροπία, πως της λείπει το αίσθημα της επαναστατικής αλληλεγγύ-ης, πως είναι συνηθισμένη σε ένα υψηλό βιοτικό επίπεδο, αλλά η νοο-τροπία της αμερικανικής εργατικής τάξης δεν ανταποκρίνεται στη ση-μερινή πραγματικότητα, αντανακλά τις αναμνήσεις μιας εποχής που έχει περάσει […] Ο εμπειρισμός των αμερικανών εργατών επέτρεψε στα πολιτικά κόμματα να αναδειχτούν με μια ή δυο βασικές ιδέες, όπως η ενιαία φορολογία, το διμεταλλικό νομισματικό σύστημα (χρυ-σάφι-ασήμι), κλπ. Αυτές οι ιδέες άπλωσαν ταχύτατα μέσα στις μάζες: όταν οι μάζες διαπιστώσουν πως μια πανάκεια δεν αξίζει τίποτα, πέ-φτουν με τα μούτρα πάνω σε μια άλλη».

    Η διαπίστωση αυτή είναι πολύτιμη γιατί μας δείχνει ότι και η ανάπτυξη του “Tea Party” που έγινε επίσης με μια ή δυο βασικές ιδέες, οφείλεται στη μικροαστική νοοτροπία αλλά και τον εμπειρισμό της αμερικάνικης εργατικής τάξης και των μικρομεσαίων στρωμάτων. Ο εμπειρισμός εμποδίζει μια βαθύτερη ανάλυση για την κατανόηση της κρίσης και των γεγονότων που οδήγησαν στη διάσωση των τραπεζών το 2008. Ο εμπειρισμός όχι μόνο δεν είναι διαλεκτική (αυτό είναι εντελώς σαφές) αλλά αντίθετα οδηγεί στον μανιχαϊσμό, στην αναζήτηση λύσεων από την ε-ξουσία αντί από την ίδια την οργάνωση των μαζών, στην αναζήτηση λύσεων από το κράτος που να στρέφονται ενάντια στο κράτος. Σαν πολιτική δεν μπορεί να έχει κα-μιά ελπίδα και επομένως δεν είναι πολιτική. Είναι καθαρό πως «όταν οι μάζες διαπι-στώσουν πως μια πανάκεια δεν αξίζει τίποτα, πέφτουν με τα μούτρα πάνω σε μια άλλη»

    Ο εμπειρισμός της αμερικάνικης εργατικής τάξης την οδηγεί σήμερα στο “Tea Party” όπως την οδήγησε χτες στον Ρήγκαν και τους Μπους αφού δοκίμασε πρώτα την πα-νάκεια του Κλίντον. Για πολλά χρόνια η αποχή του μισού εκλογικού σώματος θεω-ρούνταν καθαρά αμερικάνικο φαινόμενο προτού έλθει στην Ευρώπη και ειδικά στην Ελλάδα. Ο ίδιος εμπειρισμός που οδηγούσε στην αδιαφορία και την αποχή, σήμερα οδηγεί στην υποστήριξη του “Tea Party” από τα κάτω.

    Παρά τη χρηματοδότηση του “Tea Party” από τους Koch, τον Murdoch και άλλα με-γάλα συμφέροντα, η ίδια η οργάνωση από τα κάτω και η σχεδόν αυθόρμητη μαζικο-ποίηση, είναι θετικά σημάδια. Αυτό που γίνεται σήμερα με το “Tea Party” μπορεί να γίνει αύριο με ένα εργατικό κόμμα, αν η αμερικάνικη πρωτοπορία δουλέψει σωστά. Η ίδια η οργάνωση των αμερικάνικων μαζών είναι ένα αντικειμενικό αποτέλεσμα της συγκεκριμένης κρίσης του καπιταλισμού που πρέπει ν’ αντιμετωπισθεί έξω απ’ το παραδοσιακό πολιτικό σύστημα και από τον ίδιο τον λαό. Αυτό έχει γίνει κατανοητό σε πρωτόγονη μορφή: Όταν το “Tea Party” αποτύχει σαν μια άλλη απατηλή πανά-κεια, η οργάνωση των λαϊκών στρωμάτων είναι πιθανόν να παραμείνει και ν’ ανα-γνωρισθεί η πραγματική της αξία. Τότε, οι από τα κάτω οργανώσεις (grassroots) εί-ναι πιθανό ν’ αποτελέσουν την νέα οργάνωση της εργατικής τάξης και των συμμάχων της.

    Στην πορεία, είναι ο εμπειρισμός της αμερικάνικης κοινωνίας που θα πρέπει να ητ-τηθεί, και συγκεκριμένα το γεγονός ότι οι φτωχοί, οι ανήμποροι, και όσοι έχουν ανά-γκη το σύστημα περίθαλψης και τα επιδόματα (“welfare”) είναι ανίκανοι, χαμένοι, και αντιπροσωπεύουν το «κακό» στην κοινωνία αυτή, για το οποίο οι υπόλοιποι δεν πρέπει να δείξουν κανένα ενδιαφέρον εφόσον η δική τους καλή οικονομική κατάστα-ση είναι ανεξάρτητη από την κακή οικονομική κατάσταση των «χαμένων» του συ-στήματος. Η εμπειρική αντίληψη του «χαμένου» στηρίζεται στην απατηλή νοοτροπία ότι ο καπιταλισμός είναι ένα «παιγνίδι» στο οποίο όλοι μπαίνουν και παίζουν με τους ίδιους όρους, και επομένως οι «κερδισμένοι» είναι οι ικανότεροι. Πάνω απ’ όλα η αμερικάνικη κοινωνία δεν έχει εκπαιδευθεί στη βασική αλήθεια της διαλεκτικής:

    «Στην κοινωνική παραγωγή της ζωής τους οι άνθρωποι έρχονται σε σχέσεις καθο-ρισμένες, αναγκαίες, ανεξάρτητες από τη θέληση τους, σε σχέσεις παραγωγικές, που αντιστοιχούνε σε μια ορισμένη βαθμίδα όπου έχει φτάσει η ανάπτυξη των υλι-κών παραγωγικών τους δυνάμεων. Το σύνολο αυτών των παραγωγικών σχέσεων αποτελεί το οικονομικό οικοδόμημα της κοινωνίας, την υλική (reale) βάση, επάνω στην οποία υψώνεται ένα νομικό και πολιτικό εποικοδόμημα και στην οποία αντι-στοιχούν ορισμένες πάλι κοινωνικές μορφές συνείδησης. Ο τρόπος της παραγωγής της υλικής ζωής καθορίζει την εξέλιξη της κοινωνικής, πολιτικής και διανοητικής ζωής εν γένει. Το τί είναι οι άνθρωποι δεν καθορίζεται από τη συνείδησή τους, αλ-λά, αντίστροφα, το κοινωνικό τους Είναι καθορίζει τη συνείδηση τους. Όταν η α-νάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων της κοινωνίας φτάσει σε ορισμένο βαθμό, οι δυνάμεις αυτές έρχονται σε αντίφαση με τις παραγωγικές σχέσεις που υπάρχουν, ή, για να μεταχειριστούμε τη νομική έκφραση, με τις σχέσεις της ιδιοκτησίας, μέσα στις οποίες ως τότε είχανε κινηθεί. Οι σχέσεις αυτές, από μορφές ανάπτυξης (Entwicklungsformen) των παραγωγικών δυνάμεων, γίνονται τώρα φραγμοί τους. Τότε αρχίζει μια εποχή κοινωνικής επανάστασης. Με τη μεταβολή της οικονομικής βάσης, ανατρέπεται περισσότερο ή λιγότερο γοργά ή αργά ολόκληρο το τεράστιο εποικοδόμημα».
    Ο εμπειρισμός είναι ευθέως αντίθετος σε μια τέτοια ανάλυση. Δεν δέχεται καμιά κοι-νωνική πρόοδο πέρα από την πρόοδο εκείνη που είναι φανερή στο μάτι, αρνείται να δει ότι ο τρόπος που κατανοούμε τα πράγματα δεν είναι αποκλειστικά δικός μας, αλ-λά αποτέλεσμα του κοινωνικού Είναι. Αρνείται να κατανοήσει πως οι κρίσεις δεν εί-ναι παρά η μορφή με την οποία εκδηλώνεται η αντίφαση ανάμεσα στην ανάπτυξη της τεχνολογίας και την «ιδιωτική πρωτοβουλία». Το φαινόμενο του “Tea Party” δείχνει ότι με καθυστερημένους ρυθμούς τα αμερικάνικα εργατικά και μικρομεσαία στρώμα-τα αναζητούν μια λύση, μια «πανάκεια» έξω απ’ το παραδοσιακό πολιτικό σύστημα και τα συνδικάτα σε μορφές οργάνωσης από τα κάτω.

    Όσο κι’ αν αυτές υποστηρίζονται και χρηματοδοτούνται από τεράστια οικονομικά συμφέροντα, που θέλουν να επιβάλλουν τη δικτατορία τους στον αμερικάνικο καπι-ταλισμό και στην «αγορά», αυτές οι μορφές οργάνωσης αποτελούν δημιούργημα της κρίσης ανεξάρτητα από την άποψη ή τις ιδέες που έχουν όσοι συμμετέχουν σ’ αυτές. Είναι δημιούργημα της κρίσης του καπιταλισμού (ίσως όχι αυθεντικό δημιούργημα) αλλά σε κάθε περίπτωση υπάρχουν σαν μορφές οργάνωσης και δεν μπορούν παρά να θέτουν ένα αντικειμενικό τέλος στην παραδοσιακή απομόνωση των εργατικών και μικρομεσαίων στρωμάτων από την πολιτική και την επιλογή της ιδιώτευσης

    Ο λατινοαμερικάνικος βοναπαρτισμός

    Η ριζοσπαστικοποίηση των μα-ζών στη Βολιβία και τη Βενεζουέλα πρέπει να μπει στο επίκεντρο της προσοχής της α-ριστεράς και να μελετηθεί ευρύτερα, ακριβώς επειδή είναι στη σωστή κατεύθυνση grosso modo σε μια συγκυρία γενικευμένης κρίσης του καπιταλισμού, όπως η σημε-ρινή.

    “Οι συζητήσεις για το τι είναι σοσιαλισμός, τι καπιταλισμός, πως θα προχωρήσει η επανάσταση, πως θα αντισταθούμε στις ΗΠΑ, κτλ, δεν είναι πια μια θεωρητική ανα-ζήτηση για τους εργαζόμενους αλλά μια καθημερινότητα. Σε ένα πρόσφατο γκάλοπ (International Herald Tribune- 23/11) 37% δήλωσαν ότι θέλουν ένα σοσιαλιστικό σύστημα και μόνο 22% ήταν υπέρ ενός καπιταλιστικού, ενώ 33% τάχθηκαν υπέρ τις μικτής οικονομίας. Έχουν αρχίσει να γίνονται κάποιες καταλήψεις εγκαταλελειμμέ-νων εργοστασίων, ενώ έχουν γίνει και δειλά βήματα προς την κατεύθυνση ύπαρξης εργατικού ελέγχου σε κάποιες δημόσιες επιχειρήσεις. Οι «Μπολιβαριανοί Κύκλοι» που ίδρυσε ο Τσάβεζ υπάρχουν, αλλά δυστυχώς περιορίζονται μόνο σε όργανα προ-στασίας του καθεστώτος σε περίπτωση επίθεσης. Έχει ξεκινήσει επίσης η δημιουργία «Κοινοτικών Συμβουλίων» στις γειτονιές, σε μια προσπάθεια να εμπλακεί ο πληθυ-σμός στις τοπικές αποφάσεις”.

    Με την έννοια αυτή, το προτσές στη Βενεζουέλα είτε θα οδηγηθεί μπροστά, προς τη σοσιαλιστική επανάσταση και την εξουσία των συμβουλίων, είτε θα οπισθοχωρήσει και θα μετατραπεί αρχικά σε έναν ιδιότυπο βοναπαρτιστικό κρατικό καπιταλισμό για να οδηγηθεί στη συνέχεια στη συντριβή όλων των κατακτήσεων των εργαζομένων. Επιπλέον, το καθεστώς του Τσάβεζ αφήνει ανοιχτή την πόρτα στον καπιταλισμό: Δεν προχωρά στον σχεδιασμό της κρατικοποιημένης οικονομίας, την ένταξη του ιδιωτι-κού τομέα στον γενικότερο σχεδιασμό, την κρατικοποίηση του τραπεζικού συστήμα-τος και το μονοπώλιο του εξωτερικού εμπορίου –με εξαίρεση το πολύτιμο πετρέλαιο που αποτελεί και το ισχυρό διαπραγματευτικό χαρτί του βοναπαρτιστικού καθεστώ-τος στη διεθνή αρένα. Επιπλέον ο πόλεμος κατά της φτώχειας δεν μπορεί να προχω-ρήσει χωρίς αυτά τα αναγκαία μέτρα -το 34% του πληθυσμού εξακολουθεί να βρί-σκεται κάτω από τα όρια της φτώχειας και να υπάρχουν ακόμη χιλιάδες άστεγοι.



    Ελλάδα και Ευρώπη

    Όπως είπαμε, τα φαινόμενα αυτά είναι εκδηλώσεις του προτσές της ανισόμε-ρης και συνδυασμένης ανάπτυξης της κρίσης του καπιταλισμού σε παγκόσμια κλίμα-κα και επομένως απαιτούν την εξέταση των ειδικών χαρακτηριστικών της διαρκούς επανάστασης στη φάση της συγκυρίας. Το κυρίαρχο ειδικό χαρακτηριστικό είναι η θεωρία του αδύναμου κρίκου, εφόσον έχουμε αυξανόμενη ριζοσπαστικοποίηση στους πιο καθυστερημένους τομείς του παγκόσμιου καπιταλισμού, εφόσον ακριβώς εκεί η κρίση εκδηλώνεται με τον πιο οξύ και βαθύ τρόπο. Αλλά η κρίση θα βαθύνει όπως είναι μαθηματικά βέβαιο στην περιφέρεια του ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού (Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία κ.ά.). Στην όξυνση της κρίσης τα μικρομεσαία στρώματα θ’ ανταποκριθούν με διάφορους τρόπους και ταλαντεύσεις όπως πάντα, από την κεντρο-δεξιά μέχρι την κεντροαριστερά. Ο αποφασιστικός παράγοντας θα είναι η ανάπτυξη των αγώνων της εργατικής τάξης, η μετατροπή τους σε πολιτικούς αγώνες, και η δια-μόρφωση μιας πρωτοπορίας με σαφές και πειστικό μεταβατικό πρόγραμμα.

    Η δυσκολία του εγχειρήματος είναι μεγάλη κι’ αυτό είναι σαφές. Παρόλα αυ-τά η αριστερά πρέπει να εντατικοποιήσει τη δουλειά της στα πρωτοβάθμια σωματεία ειδικά, και σ’ όλες τις συνδικαλιστικές ενώσεις γενικότερα, ανεξάρτητα από τον πολι-τικό τους χρωματισμό. Η εξήγηση ότι ο πολιτικός τους χρωματισμός δεν πρέπει τίπο-τε να έχει να κάνει με τους πολιτικούς αγώνες της εργατικής τάξης σαν σύνολο, πρέπει να γίνει με τον πιο καθαρό τρόπο.

    Η ενότητα της αριστεράς, καθαυτή, είναι επιθυμητή, αλλά δεν συνδέεται ούτε άμεσα ούτε έμμεσα με την ανάπτυξη και την ισχυροποίηση μιας νέας εργατικής πρωτο-πορίας. Στο βαθμό που η ενότητα της αριστεράς δεν μπορεί να γίνει πάνω σε μια σα-φή και πειστική πλατφόρμα μεταβατικών αιτημάτων και διεκδικήσεων με πολιτικό προσανατολισμό –και όχι απλώς ενότητα στη δράση που είναι αυτονόητη– τότε δεν έχει απολύτως κανένα νόημα, και το πραγματικό αίτημα πρέπει να είναι η ανάδειξη μιας νέας εργατικής πρωτοπορίας απ’ τους αγώνες της συγκυρίας.

    _____________________________________
    ★ Μαρξιστική Θεωρία και Πράξη
    www.theorystudies.blogspot.com

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.