Αερολογίας... συνέχεια από τον κύριο Σακελλαρίδη
10/03/2014 17:39
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Αερολογίας... συνέχεια από τον κύριο Σακελλαρίδη

Συνεχίζοντας τον... αντιμνημονιακό του δρόμο και λόγο ο Γ. Σακελλαρίδης, εκλεκτό κομματικό «σκυλί» του ΣΥΡΙΖΑ που επελέγη για το δήμο της Αθήνας, έδωσε συνέντευξη στο Βήμα FM και είπε ακριβώς τα ίδια που λέει. Δηλαδή δεν είπε ουσιαστικά τίποτε, δεν έδωσε προτάσεις για τα βασικά προβλήματα της Αθήνας, δεν αναφέρθηκε σε καίρια θέματα που απασχολούν τον πολίτη.

«Αντίπαλός μας είναι οι κατεστημένες αντιλήψεις. Είναι οι πολιτικές προτεραιότητες που ψήφιζε στη Βουλή ο κ. Σπηλιωτόπουλος και ο κ. Κακλαμάνης και εφάρμοζε στον δήμο ο κ. Καμίνης», τόνισε ο Γ. Σακελλαρίδης. «Εμείς είμαστε έξω από αυτό το σύστημα», είπε χαρακτηριστικά. Καταλαβαίνετε που το πάει το παιδί.

«Δεν είμαστε με την επικοινωνιακού τύπου αστυνόμευση. Η αστυνομία πρέπει να βρίσκεται εκεί που πραγματικά ο κόσμος την έχει ανάγκη, στο οργανωμένο έγκλημα», είπε ο Γ. Σακελλαρίδης.

Ερωτηθείς για τις καταλήψεις κτιρίων, σημείωσε ότι η προσφορά πολιτιστικής δημιουργίας μέσα στην πόλη είναι μεγάλη και «θα έπρεπε η ίδια η πολιτεία να δίνει χώρους που θα καλύπτουν τις ανησυχίες των νέων και των κατοίκων της πόλης». Δεσμεύθηκε ότι ως δήμαρχος θα δώσει μεγάλη έμφαση στη δημιουργία χώρων πολιτισμού.

Με απλά λόγια θα δώσει κι άλλες... βίλες Αμαλία στον κόσμο για να φτιάχνουν μολότοφ για τις διαδηλώσεις.

Ο Γ. Σακελλαρίδης χαρακτήρισε την εκκένωση της Βίλας Αμαλία ως μία επικοινωνιακού τύπου προσπάθεια της κυβέρνησης να αλλάξει την ατζέντα, τονίζοντας ότι η κυβέρνηση εκκένωσε τη Βίλα Αμαλία, αλλά «άφησε τα κυκλώματα της σωματεμπορίας και των ναρκωτικών να λυμαίνονται την περιοχή». Επίσης, σημείωσε ότι περιμένει να δει πώς θα αξιοποιηθεί το κτίριο, γιατί προς το παρόν είναι σιδερόφρακτο και υπάρχουν μόνο μακέτες. Γι' αυτό να το ξαναδώσουμε στους καταληψίες αφού δεν υπάρχουν χρήματα για να αξιοποιηθεί. Ωραία λογική

Όσον αφορά το μεταναστευτικό ζήτημα, επεσήμανε ότι «ο Δήμος μπορεί, μέσα από κοινωνικές πολιτικές και σε συνεργασία με κοινότητες μεταναστών και τα τοπικά συμβούλια των δημοτικών κοινοτήτων, να αμβλύνει τα προβλήματα που δημιουργούνται στις υποβαθμισμένες περιοχές», ωστόσο, όπως υπογράμμισε, o δήμαρχος δεν είναι ούτε επίτροπος της ΕΕ ούτε υπουργός. Παράλληλα, σημείωσε ότι οι πρακτικές που βαθαίνουν το χάσμα μεταξύ Ελλήνων και μεταναστών είναι ατελέσφορες και ενισχύουν το μίσος και τη Χρυσή Αυγή.

Δηλαδή; Πώς θα βοηθήσει αυτός να λυθεί το θέμα των γκέτο στην Αθήνα; Κουβέντα. «Μούγκα στη στρούγκα» που λέει κι ο λαός.

Μάλλον περισσότερο ενδιαφέρον έχει, πάντως, η... λίστα με τα αγαπημένα τραγούδια του κ. Σακελλαρίδη που δημοσιεύτηκε στο avopolis. Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα, λίγο επανάσταση και λίγο καψούρα για τον υποψήφιο του ΣΥΡΙΖΑ. Δείτε τη λίστα όπως ο ίδιος την περιγράφει:

Νίκος Παπάζογλου – Στη Ρωγμή Του Χρόνου

Στη Νίσυρο, τον τόπο καταγωγής της οικογένειάς μου, περνάω κάθε καλοκαίρι. Ο Νίκος Παπάζογλου ανήκε σε εκείνους που λάτρεψαν το νησί και τους ανθρώπους του και η εικόνα του να τραγουδά με φίλους στον Αντρίκο στο Μανδράκι έχει μείνει ανεξίτηλη. Πιστεύω ότι η καλύτερη εκτέλεση των στίχων του Ρασούλη για «του Ουλιάνωφ το μειδίαμα» ήταν στην συναυλία του Παπάζογλου στη Νίσυρο, το 2002.

Φοίβος Δεληβοριάς – Εκείνη

Το 1998, όντας δευτεροετής φοιτητής στην ΑΣΟΕΕ, ξεσπά το κίνημα κατά του νόμου Αρσένη για τα πανεπιστήμια. Σε όλες τις σχολές διοργανώνονται συναυλίες και στη Φιλοσοφική παίζει ο Δεληβοριάς, ένας νεαρός τραγουδοποιός που μέσα σε ένα κατειλημμένο πανεπιστήμιο μιλά για τη μητέρα, την εφηβεία και την απόρριψη. Μπορεί να μοιάζει σαν την απόλυτη αναντιστοιχία, αλλά είναι ίσως η καλύτερη περίπτωση για να εκφραστούν τα αδιέξοδα μιας ολόκληρης γενιάς. Αγαπημένο τραγούδι.

Παύλος Παυλίδης & The B-Movies – Αερικό

Το περασμένο καλοκαίρι βρέθηκα στη συναυλία του Παύλου Παυλίδη στα Κουφονήσια και από όλα τα τραγούδια του αυτό ήταν το πιο συγκινητικό, κυρίως για τους στίχους του. Όταν άνθρωποι της δικής μου γενιάς αποφασίζαμε να μπούμε στην Αριστερά, υπήρχε μια καχυποψία και πολλοί έλεγαν ότι θα χάσουμε τα νιάτα μας και πως καλύτερα θα ήταν να κοιτάμε μόνο την καριέρα μας. Η πραγματικότητα όμως είναι πολύ διαφορετική σήμερα, καθώς η Αριστερά γίνεται ηγεμονική δύναμη. Και όποτε το συζητάμε με φίλους, νιώθουμε περήφανοι για τις επιλογές μας.

Μάνος Χατζιδάκις – Όταν Έρχονται Τα Σύννεφα

Δεύτερο Πρόγραμμα στα ακουστικά του ραδιοφώνου, περπατώντας από τα Εξάρχεια στου Ψυρρή, ακούω το συγκεκριμένο κομμάτι από τον (καλύτερο για μένα) δίσκο του Χατζιδάκι. Θαυμάζω την ικανότητα αυτού του ανθρώπου να εκφράζει ακόμα και στις πιο «ανάλαφρες» στιγμές του μια βαθιά μελαγχολία. Λίγους μήνες μετά η ΕΡΤ καταργείται με απόφαση Σαμαρά, αλλά ευτυχώς μέχρι σήμερα οι εργαζόμενοί της, οι οποίοι συνεχίζουν να αγωνίζονται, μάς υπενθυμίζουν ότι τα ομορφότερα τραγούδια τα ακούσαμε από τις συχνότητές της.

Γρηγόρης Μπιθικώτσης – Βρέχει Στη Φτωχογειτονιά

Θέλει πολύ θάρρος εν μέσω των χειρότερων διώξεων της Αριστεράς, στη δεκαετία του 1960, να «παίζεις» το κεφάλι σου, να αγνοείς τις ταμπέλες που σου έχουν βάλει και να σκηνοθετείς μια τέτοια ταινία. Η σκηνή όπου ο Αλέκος Αλεξανδράκης ξεσπά, ακούγοντας το τραγούδι του Θεοδωράκη και του Λειβαδίτη και βλέποντας τη γυναίκα να χορεύει, είναι μία από τις καλύτερες στον ελληνικό κινηματογράφο. Χωρίς περιττά λόγια και κρυφά νοήματα.

Bruce Springsteen – The Ghost Of Tom Joad

Τα Σταφύλια της Οργής είναι ένα από τα πρώτα βιβλία που διάβασα ως μαθητής και ο Springsteen, μέσα από τον χαρακτήρα του βιβλίου του Στάινμπεκ, καταφέρνει μέσα σε ένα τραγούδι –με λίγους στίχους– να φτιάξει ένα μανιφέστο αλληλεγγύης και αγωνιστικότητας. Είναι μια ιστορία που αναφέρεται στην εποχή της Μεγάλης Ύφεσης στην Αμερική, αλλά θα μπορούσε να έχει γραφτεί για τη σημερινή κρίση και το πώς έχει καταστρέψει τις ανθρώπινες ζωές.

Tomasz Stanko – Terminal 7

Είναι ένα από τα βασικά μουσικά κομμάτια του Homeland, μιας σειράς με την οποία κόλλησα τους περασμένους μήνες. Εκτός των ερμηνειών των πρωταγωνιστών (η Claire Danes θεωρώ πως είναι μία από τις καλύτερες ηθοποιούς σήμερα), η μουσική της σειράς δεν είναι απλά μια υπόκρουση των τεκταινόμενων επί της οθόνης, αλλά ένα συστατικό στοιχείο του περιβάλλοντος. Και αποδεικνύεται ότι η τζαζ δεν είναι ούτε «ξεπερασμένη», ούτε συγκινεί μόνο τους απόλυτους γνώστες της μουσικής.

Gravitysays_i - The Urge Of Identity

Πριν λίγα χρόνια τους είδα να παίζουν σε ένα μπαρ στο κέντρο της Αθήνας και εντυπωσιάστηκα. Δεν τους γνώριζα, αλλά το «πέρασμα» του "Καϊξή", που είναι από τις πιο επιτυχημένες αναμίξεις του ελληνικού με το διεθνές στοιχείο, με παρακίνησαν να ψάξω περισσότερο. Και επιβεβαίωσα ότι η πολιτιστική δημιουργία ανθεί στην Ελλάδα, αλλά παλεύει σε πολύ δύσκολο περιβάλλον. Ευτυχώς όμως υπάρχουν πολλά ευήκοα ώτα στην πόλη...

The Clash – London Calling

Μπορεί το κομμάτι αυτό να μιλά –μεταξύ άλλων– για την πυρηνική απειλή, ωστόσο όλοι έχουμε τραγούδια που μας θυμίζουν κάτι εντελώς διαφορετικό. Μετά το πανεπιστήμιο αρκετοί συμφοιτητές χωριστήκαμε, για να συνεχίσουμε τις σπουδές μας στο εξωτερικό. «Μας καλεί το Λονδίνο» έλεγε ένας φίλος. Οι περισσότεροι επιστρέψαμε στην Ελλάδα, αλλά αρκετοί σκέφτονται, λόγω ανεργίας, να ξαναφύγουν ή το έχουν κάνει ήδη. Αν δεν σταματήσει και αναστραφεί αυτό το «brain drain», τότε τα πράγματα στην Ελλάδα θα είναι πολύ πιο δύσκολα, σε όλους τους τομείς.

Daft Punk – Giorgio By Moroder

Η ηλεκτρονική μουσική δεν με εντυπωσίαζε ποτέ ιδιαίτερα. Φαινόταν μερικές φορές σαν να λείπει το ανθρώπινο στοιχείο. Αυτό το κομμάτι όμως είναι καταπληκτικό ακριβώς επειδή ανατρέπει όποιες επιφυλάξεις είχα. Ίσως φταίει και το γεγονός ότι αποπνέει έντονα την αίσθηση περασμένων δεκαετιών. Ούτως ή άλλως είναι καταπληκτικό κομμάτι.

ΣΧΟΛΙΑ

  1. Antonis avatar
    Antonis 11/03/2014 16:50:33

    Το απόλυτο τίποτα...Δυστυχώς αυτο ακριβως που έψαχναν και βρήκαν πολλοί νεοι στο Συριζα

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.